vrijdag 15 december 2017

960

960. Stilleven met slagschaduw. Olieverf, 39x31. 14 december [nacht]/ Nature morte avec noyau d'ombre. Nocturne. Notitie met slagschaduw.
Unsre Wirklichkeit ist der tanzende Punkt im Chaos. Die frasering herinnerde ik me, das Punkt im Chaos, uit de periode dat ik me in Cézanne verdiepte, midden jaren tachtig. Leitmotiv van een verhandeling: de discipline van het risico. Periode waarin het werk van Chaim Soutine betekenis kreeg, abrupt, beklemmend. Julius Meier-Graefe, Graefe met twee f'en of met één f, eentje maar zo blijkt, en de titel CEZANNE UND SEIN KREIS [R. Piper und Co, Verlag München, 1920]. Ook dat herinnerde ik me: bladzijde 20. De zin staat op bladzijde 23: Unsre Wirklichkeit ist der tanzende Punkt im Chaos./ Und einen nicht gewöhnliche Optimismus bringt er: Man kann den tanzenden Punkt im Chaos malen./ [ ] Zomer I986. Aix-en-Provence. Blut. Geen hotelkamer. Met rugzak & ço in het struikgewas. Een weggetje. Een van de routes naar de voet van la Montagne Saint-Victoire. Riante villa's in de bosjes, witheet zonlicht, niemand, met hoge, metalen afsluitingen omheinde tuinen. Berg zoek in landschappuinhoop. [ ]

dinsdag 12 december 2017

964

964. Stilleven met de Rowohlt Tucholsky-biografie uit 1974. Olieverf, 38x31. 11 december [nacht]/ Tucholsky, biografie, Ed. Rowohlt, 1959/1974. Max Frisch, biografie, Ed. Rowohlt 1983/1993. Walter Benjamin, On Hasish, open op blz. 22-23: [Protocols of Drug Experience] potential for affection is to a certain extent an external projection of the sensation of internal ticklishness. Vor der Zeit, C. F. Hill, open op blz. 46-47; Kat.-Nr. 32. Roald Dahl's Kookboek, blz. 30-31: Josie's rookvispotjes & uiensoep. Belastingsbrief. Colette, Arbeiderspers 2017; privé-domein. Plastieken bekertje [wit]. Kunst Praxis Heute, Karin Thomas. Architektur und Wohnform, Mai 1960, open op blz. 180-181./ Tucholsky, wie is die Tucholsky. Geen idee, jongen, geen idee, geen idee. Maar ik hou wel van die Rowohlt biografieën, snap je, ik hou wel van die Rowohlt biografieën. Dunne boekjes, snap je. Zo'n biografie moet niet te dik worden. Dat is het begin, dat snapt een kind. Geen dikke biografie. In die reeks van Rowohlt heb ik dus ook nog Schwitters en Frisch. Geen dikke Frisch. Het voordeel met een biografie is dat helemaal niemand verwacht dat je het gelezen had moeten hebben. Ja, dat vind ik persoonlijk wel een voordeel. En die Rowohlt dingen zijn in het Duits, snap je, daar schiet je geen zak mee op. Ja Herr Commandant, Nein Herr Commandant, meer hoef je niet te weten om tot de elite te behoren. Zal ik die Tucholsky eens googelen, Herr Commandant? Heh heh. Of Herr Commandant googelen, Tucholsky? [ ]

zondag 10 december 2017

Portret van een onbekende [2]

Weer die dame. Kamer met tweepersoonsbed. Foute hoek. Wie is ze. Hij kent haar niet. Weet jij wie ze is? Nee, zegt de een. Nee, zegt een ander. We weten niet wie ze is. We wachten, zegt de auteur, tot ze duidelijker in beeld komt. Wie ze is... Geen idee. Dus ze komt niet in het script voor? Ze komt niet in het script voor.
Notitie. De betrokken dame lijkt verdacht veel op iemand waar ik eerder mee te maken had.
Ken jij haar? Weet de auteur met wie ik te maken heb? Nee. Rustig blijven, jongen, je hoeft je werkelijk helemaal nergens zorgen over te maken, alles komt goed.
Het is moeilijk voor de persoon in kwestie om zich niet bewust te zijn van de premise dat hij een rol te spelen heeft, dat alles wat hij zal zeggen uitgeschreven is, een duidelijk kader heeft, de tegenpartij is bekend, hij weet exact wat hij antwoorden moet. Is met het script geknoeid?
Nee, er is niet met het script geknoeid. Wel staat er dood aan alle kippengerechten, maar dat had hij zelf toegevoegd, het is zijn handschrift: drek aangetroffen in de onderbroek van de staatsman. De staatssecretaris heeft in z’n broek gedaan! Pornificatie van het staatsapparaat. Onbenulligheden in de marge van het dagbegin, een vlek die als ik haar nauwkeuriger bekeken had het profiel van Dante getoond had kunnen hebben.
Om zich niet van haar aanwezigheid bewust te zijn... Interessant: iemand die voor het eerst het toneel betreedt, niets gaf aan dat hij het was, en exact op het moment dat ik achter de deur vandaan kom, niet hij maar ik, de vaststelling, eerst de vaststelling dat hij zich uitgekleed had, en twee, dat ik net een kamer die er niet is betreden heb; in de kamer zou bijvoorbeeld wel meubilair kunnen zijn, een stoel, een kleine tafel, op de stoel zou een jonge vrouw kunnen zitten, ze leest een document, ze is blootsvoets, de smalle, blote voeten, glad en bleek als de voeten van een gipsbeeld, steunen op de tafelrand en overal in de kamer is het verblindend heldere licht van een middag aan het strand; en dat, besef ik, is haar kamer, niet de kamer die hij zopas betrad, de kamer die er niet is, dat wil zeggen, in principe is er natuurlijk wel een kamer maar dat is op een of andere manier niet de kamer waar hij op de rand van het zich midden die kamer bevindende tweepersoonsbed plaats had moeten nemen, alleen al omdat hij zich die kamer niet voorstellen kan. Wachten tot ze het beeld scherp hebben.
Secretaris, kom eens hier! Kom eens hier. Secretaris, wat is dat nu, wat is dat nu, hebt ge in uw broek gedaan? Jamaar, secretaris, mag dat wel, he, secretaris, mag dat wel, pipi in uw broek doen. Wààààt. Hebt ge in uw broek ge-kakt? Maar staatssecretaris toch, in uw broek ge-kakt, wat gaan we daarop zeggen. De staatssecretaris heeft in z’n broek gekakt! Is dat wat we gaan zeggen? Kapitein! Waar is kapitein. Doe er iets aan, Kapitein. Wat er gebeurd is? Gek. Goeie vraag. Ik zal u vertellen wat er gebeurd is. Het apparaat heeft in zijn broek gekakt! [ ] We weten allemaal, met allemaal bedoel ik iedereen, iedereen, iedereen weet, er had niemand weet kunnen staan maar er staat iedereen weet, iedereen weet, het is een klets in een koude zak, waar ik ben, (kamer), wie ik ben (niemand). Doek. Hoofdstuk 1. Eerste scene. (Niemand komt op.)
Weer die dame. Profielstudie. In de kamer is geen meubilair. Toch wel, er is wel meubilair. De acteur neemt plaats op een stoel, het horizontale vlak dat als stoel bekend staat. Is dit de stoel? Waar was het meubel toen ik de kamer betrad. Is dit de stoel waarvan verondersteld werd dat ik er op plaatsnemen zou? Nee, ik ken haar niet. De dame, bedoelt hij. Iemand, een lange, magere slungel, plaatst een kopje thee op het tafelblad.
Tafel. Ik zit aan een kleine tafel. Op de tafel staat een donkerbruine fles die als kandelaar dienst doet. Hoewel het duidelijk om een misverstand gaat, ik weet niet wie ik ben, bestudeer ik de dame, en ik weet ook al helemaal niet wie zij is. Heeft zij het kind gebaard? Het kind ontbreekt. De geboorte van het kind ontbreekt. Ze had een foetus kunnen ophoesten bijvoorbeeld maar dat doet ze niet, integendeel, hoffelijk bedekt ze de blaffende mond met het kuiltje van haar handpalm. [ ]

vrijdag 8 december 2017

8 december, vrijdag

Klaterbeton. Ontbijt met kapitalistische boterham. Kleffe grasberm. Twee broodjes, eentje met garnaal, eentje met kabeljauwsalade. Glinsterende Autobahn. Eerder op de dag
de titel Stilleven met kop koffie en belastingsbrief. Een kleine olieverf, 41 x 35cm, overwegend bruine, witte en groene tonen, gisteren afgewerkt. Imagination, as an essential creative activity, develops with practice, not through successes, which are conclusions and therefore blind alleys, but
through failures, through attempts that prove to be mistaken and require new attempts that will also, if the stars are kind, lead to new failures. Alberto Manguel, Curiosity, page 3. Ik schilder ruïnes. Dat was enkele weken geleden op een bijna poreuze manier duidelijk geworden, opeens zag ik het, de ruïnes. Iedereen vraagt, en, nog altijd het kopje koffie? Nee. De ruïne van het beoogde beeld, een beeld dat ik decennia geleden helder voor me had en dat met elke eerste penseeltrek aan diggelen gaat. Ik schilder het ineenstorten. Ik hoef het beoogde niet te vernietigen, als dat het nobele streven geweest was, ik hoef alleen maar te kijken, het ineenstorten gade te slaan, meer had ik toch niet kunnen doen, om dan, en zelfs dat zonder succes, enkele van de brokstukken samen te voegen, het puin, fragmenten van de ineenstorting, modderslierten, plukken verf, horizontale en verticale strepen en vlakken. Vandaag
een stokoude man in de Sportstraat. In de Sportstraat, jawel. Kromgebogen over het voetpad, in voor hem welbepaalde richting over het voetpad schuivend. Hij draagt een lange, donkergrijze mantel, een overjas die ze in geen winkel waar ook in Gent nog te koop zouden willen of kunnen aanbieden, de afgedragen maar nette overjas van een niet zo kapitaalkrachtige oude man. De kromming begint op schouderhoogte. Voorbij de schouders gaat alles rugafwaarts, ook het hoofd en het hoofddeksel die zich beide nog net op gelijke hoogte bevinden, deels boven, deels onder de schouders. De overjas en een blote wandelstok schragen het stappen. Een papier kruipt weg achter een boomstronk. Heeft hij me gezien, vraagt het meisje zich af, argwanend. Een dor, donkerbruin blad, esdoorn
of plataan, Van Dijck bruin, Kasselse aarde. Oudt Hollandt combineert: Van Dijck bruin [Cassel] extra, een synthetisch ijzeroxide, PR 101, aangevuld met beenderzwart en nog een ijzeroxide. De wolken boven het agrarische panopticum: 167. Corot. View of the Roman Campagna. February 1826. (R. 97) Oil on paper, mounted on canvas, 26 x 46. Cambridge, Fitzwilliam Museum. [Corot in Italy, Yale University, p. 140]
Een jongen op een iets te kleine fiets. Transport exceptionnel in overtreding (neemt rood licht). Het internationale transport, een orkaan op wielen, stormkracht 10. Bos, wrakhoutdennen.
Klassieke wolkformaties. Het blauw achterin. Voorin antracietgrijze volumes (barok), metaforische vormen, een morene, draak, hagedis, kalfskop in op post-Atlantische storing wachtend buitje. Op het middenplan witte notenbalken, een openluchtorkest, blazers./ Gecanoniseerd, dixit KL: het slachtvlees. Tot het canon behoren: vleeswaren in de vitrine van een slagerij. [As may be noticed as good as any artefact known as academic fails because of its perfection.]

donderdag 7 december 2017

Taborn & Potter Meet the Harland Percussion Orchestra

A night to be remembered, to be remembered a night. Taborn, wellknown for his somptuous technique on keyboard, Potter likewise for his sober and luxurious treatment of the copper horn, had a meeting tonight, December Seventh, Gent dowtown, at the Handelsbeurs, with an extremely devoted character, known to many from this day on as The Harland Percussion Orchestra, being Harland on drum, Harland on percussion, Harland on different kinds of other material, and indeed Harland making minor and major remarks clockwise-steady on both his performance and some other simultaneous performance including other musicians, more or less experienced as a blurred circle, being Taborn, on keyboard, wellknown for his somptuous technique, and, likewise, Potter, Chris Potter, known for the sober and luxuriously swift treatment of his instrument, that is, a saxophone, to name but one out of many.
Three lights focused on the pith of the scenery. Seen from where I sat, halfway the audience in its massive inclination of silence, it gave that impression of creamy dust seen through one of the side entrance panes of any of the nearby hangover-poets-piss-off joints.
The concert began with Potter on tenor saxophone and offered, to begin with, a suite-like structure. I need to admit that I'm not all too familiar with Potter as frontman, I don't have any notes on him, as on Ornette for instance or Taborn, but the sound of his tenor came with familiar appetite, I knew it, as Taborn on keyboard I had heard it before, and I like it. It makes a sonorous sound and Taborn added both melodic and multi-rhythmic, repetitive patterns.
Not having any light at hand my first note on Harland, I notice, got blurred by words and phrases on top of it: raging sound.. acute, sharp, poignant... Jokes. Takes wisdom from the bottle. He seemed to have sort of a mobile liqueur tool behind or beneath the bass drum. And on the bass drum he went. Heavy artillery it made, which I in a rather non-conclusive way marked as End of the Unaffected. Devotion made it worse. Meanwhile the broad, linear patchwork of sax and keyboard went on, not really as if nothing had happened, but it went on, as the Norway lobster had to be served, with or without vinegar.
It made a stunning performance. I never saw that before in my life, Potter generously added. Anyway, no victims on the dance floor.

zondag 3 december 2017

AYNITL [5]

foto boven: Het theater-in-het-theatertheatertje uit Nausea, Oona Libens. Achterplan: tafelpresentaties van Sébastien Conard en Kasper Andreasen.
onder: Kasper Andreasen.

boven: Detail uit de presentatie van Sébastien Conard.
onder: Elsa Hoffman, de zingende garnaal.
boven: Distopia, de ledenpop. Bob Van de Putte. Achterin werk van Liesbeth Henderickx, Ode de Korte/Evelyn Van Overbeke en de voorraad granaatappelen van Kasper Bosmans.
onder: Jasper Rigole, fragmenten uit The Order of Things.
boven: Remote Wall. Guest: Jasper Rigole, artist: Antoine Van Impe, ingreep: Bart Lodewijks.
onder: Remote Walls. De foto van Liesbeth, die Evelyn als gast had, en het mandje granaatappels van Kasper.

boven: Remote Walls. Foto van een werk van Liesbeth Henderickx, gepresenteerd zoals Evelyn het aantrof, en het mobiele spijsverteringsproces van Antoine Van Impe. Sonore toonzetting, baksteen wie baksteen toekomt, snelwegglijmiddel, de autosnelweg als industrieel banket.
onder: Timbre, Veerle Beckers.
boven: Een van de werken uit een reeks van Lore Smolders.
onder: Nikolaas Demoen en Boris Van den Eynde, Peut-Être. De verdubbeling.


boven: Detail van het theatertje.
onder: Het mannetje, objet trouvé. Guest: Oona Libens, artist: Colette Broeckaert.
boven: Evelyn Van Overbeke en Ode de Kort. Het object: pure [zuivere] paraffine waaraan rood pigment toegevoegd werd.
onder: Objet troublé. Vindplaats: rommelmarkt Sint-Jacobs.

woensdag 29 november 2017

AYNITL [4]

Foto van de foto van Ode. Op de foto van Ode een werk van Evelyn en de hand van Ode. Op de hand van Ode een werk van Evelyn.
Oona's Choice, het zogeheten 'mannetje', objet troublé, wat ze bij Colette thuis aantrof, en een field recording, zoals ze dat noemen, van, een geluid van, behalve Colette en Oona geen mens die het weet, van muizen, bijvoorbeeld.
Detail uit het werk van Jan Op de Beeck. Een foto uit het atelier van Veerle Beckers.
De O van Ode de Korte. Op de foto een kegel ziet de zwarte latex-O er in werkelijkheid meer als een trefzeker geschapen bult uit. Een bulletin. Het zwarte gat: een nylonkous verheimelijkt de aanwezigheid van een wit apparaatje dat een schrapend geluid voortbrengt.
Bob. Distopische kop. Helm [masker] van een distopische ledenpop.

inmiddels


zondag 26 november 2017

AYNITL [3]

STAR CHAMBER. Host: Kasper Bosmans, guest: Jan Op de Beeck. 18 granaatappels. De granaatappel komt niet voor in het standaardwerk van Thijsse, Geïllustreerde flora van Nederland, Handleiding voor het bepalen van de naam der in Nederland in het wild groeiende en verbouwde gewassen en van een groot aantal sierplanten (met meer dan zesduizend figuurtjes!). De Punica granatum Bosm. hangt niet in bomen en/of struiken maar komt uitsluitend in mandvorm voor. Daar zij reeds geplukt is, hoeft ze niet nog eens geplukt te worden. Hoewel zij zeer aan de oorspronkelijke granaatappel verwant is, die wel in bomen en/of struiken hangt, gaat het ongetwijfeld om een industriële variëteit.

Links: een werk van Jasper Rigole - guest: Liesbeth Henderickx. Midden: een werk van Sébastien Conard, ANTS AT WAR - guest: Kasper Andreasen. Rechts: Nikolaas Demoen, een houtsnede, PEUT-ÊTRE - guest: Evelin Brosi & Elvis Bonier.
Onder: THE ORDER OF THINGS, Jasper Rigole.
1964: Jean-Paul Sartre, Les mots. 1965: Les choses, Georges Perec.(1) Eerste zin: L'oeil, d'abord, glisserait sur la moquette grise d'un long corridor, haut et étroit. 1966: Les mots et les choses, Michel Foucault. Engelse vertaling: The Order of Things./ Een discrete verwijzing naar de orde, de volgorde, het verloop: eerst de ontmoetingen, de gesprekken, de woorden, dan de dingen in aanvoegende wijs, parfait ou imparfait, en pas hierna het gesofisticeerde debat.(2)
Boris Van den Eynde - guest: Bart Lodewijks.
Veerle Beckers - guest: Nikolaas Demoen. TIMBRE, 2017.
onder: Lore Smolders - guest: Bob Van de Putte.

[1] Georges Perec, Les choses, Une histoire des années soixantes. Ed. René Julliard, 1965. Eerste druk. Voorin, bladzijde 3, onder de editoriale mededeling Les Lettres Nouvelles publication dirigée par Maurice Nadeau, een blauwe stempel, ATHENEE ROYAL DE DÜREN, BPS 12, 4090 FBA. Die stempel staat ook op bladzijde 51 en nog een keer helemaal achterin, op het grijsgroene schutpapier. Op bladzijde 6 een rode, ronde stempel: MINISTERE DE LA DEFENSE NATIONALE - BIBLIOTHEQUES D'UNITEES, met code 66/1471, en daaronder
          84-3
          PER

66 suggereert dat het boek werd aangekocht in 1966. De leeskaart geeft aan dat geen van de rekruten op het idee kwam om Les choses van Perec te lezen. De kok en andere titularissen evenmin.


[2] The "Sophist's wit" was the ability to propose a false reasoning in such a way that it appeared true (the method favored by Celestina) either because it distorted the rules of logic and had only the semblance of truth or because it reached an unacceptable conclusion. The term and its pejorative meaning derived from Aristotle, who associated Sophists with slanderers and thieves. The Sophists, Aristotle had taught, were noxious because they labored by means of seemingly logical arguments, using subtle falsities and reaching fallacious conclusions, thus leading others into error. For example, a Sophist might try to convince a listener to concede a premise (even one totally irrelevant to the thesis) that the Sophist knew beforehand how to refute. [Alberto Manguel, Curiosity, page 53-54].


AYNITL [2]

Oona deed Colette, Colette deed Ode, Ode deed Evelyn, Evelyn deed Liesbeth, Liesbeth deed Jasper.
Colette gaat op in Ode, gaat op in Oona,
Evelyn gaat op in Ode, gaat op in Jasper.

Ode de Korte. O, de de korte. Lange o, korte o. Twee o's. Zegt ze zelf. Ik heb twee o's, zegt ze. Een lange en een korte. Maar twee O's. Het hadden er tien kunnen zijn.
De middellange-afstand-o van Colette en de lange-afstand-o van Ode. En een grote zwarte O. De o van NO O IN THE GODDAMN OFFICE. Poe.
Ik citeer Poe. De hond die in een hond, Poljotkin, de hand die in een hond veranderde. Op tafel, onder tafel, met of zonder tafel.
Een zwarte cirkel: dat is de grote o, en het gat: dat is een kleine o. Het muziekje, het bijna niet hoorbare, hoorbaar niet hoorbare, het niet tot de gehoorbuisjes doordringende muziekje, moeziek, poeziek.
In het toilet een poster met de onbeschroomde sixtiessmoel van Karl-Heinz Stockhauzen.
Nooit moederziel alleen: schaf je een stemverbuiging aan, die van Elsa Hoffman, met dubbele O, de sluitersnelheid van Oona, of een field recording van aardappelschillen, van het schillen van aardappelen. Lange en korte schillen.

Boris deed Nikolaas, Nikolaas deed Veerle, Veerle deed Jan, Jan deed Kasper.
Boris gaat af in Nikolaas,
Nikolaas gaat af in Boris.

Hoe het liep is niet bekend. Alleen Boris en Nikolaas weten de precieze toedracht, de voorbedachte rede, het toemaatje. Wat we wel weten is dat Nikolaas op gegeven ogenblik besloot om een op dat moment titelloze houtsnede, een recent werk, in te brengen, dat Boris hier peut-être op geantwoord zou hebben, wat de titel van het werk werd, en hierna zonder dat Nikolaas ook maar ergens van afwist, no o in the goddamn office, een weergaloos exact kopie van de houtsnede maakte. Ode had toen al aangegeven dat ze de foto vergeten was, de foto van het werk van Evelyn.


Jan deed Kasper, ging op in Kasper. Terwijl Evelyn intussen vlak bij het station van Etterbeek woont, waar ik vrij exact gemeten dertien jaar geleden af en toe uit of in een metrotoestel stapte, zonder het cahier waarin ik later met woorden de tijdsduur van het verloop tussen A en Z naging, nog later Benjamin die uit tegenovergestelde richting dwars door ons heen zou rijden, ypsilonetisch en met het trage gewicht van elektrische tijdparadoxen, de paradox zelf die in steeds snellere traagheid aan komt spoelen, een vlek als maateenheid van de cirkelbeweging, van nul en o, de o en de nul van het kopje. Terwijl Evelyn intussen dus vlak bij het station van Etterbeek woont, op het grondgebied van Elsene, Ixelles, deed zich in het brongebied van de O, de o van Jan en die van Kasper, die als eerder vermelde dames net zo goed over een o beschikken, een traag moment, een moment zonder sluitersnelheid voor. Met dubbele o: de sluiersnelheid van Ode en Oona [two schools of O/ Manguel, page 41: As both Eve and Pandora knew, curiosity is the art of asking questions./ What's the time, Middle Aged O. [iemand vraagt zijt ge in Amerika geweest. nee. zijt ge in Anna geweest. nee. kent ge de joke van die lucky bastard die van de twin towers sprong? nee.] Zonder dubbele o, zonder de sluitersluiersnelheid van een dubbele o, een dozijn granaatappels, en de voetnootopera van Kasper en Jan Op. De granaatappel staat naar verluidt voor de dubbele o van de kennis van goed en kwaad./ Kasper op 5 november: Beste L, Ik dacht dat het schoon zou zijn naar een hoeveelheid granaatappels te kijken, kan me niet herinneren dat ik dat ooit al deed in een tentoonstelling. Het lijkt me een goed beeld om aan te wennen, om standaard te laten worden. Als de winkel om de hoek ze te koop aanbiedt in een kartonnen doos, dan zou ik die met doos en al in de tentoonstelling plaatsen. Het is interessant een standaard hoeveelheid aan te schaffen, die zal waarschijnlijk verschillen met de standaard hoeveelheid in New York. Dat verschil of die overeenkomst vind ik spannend./ Voetnoot.
Hoewel Star Chamber geen nadrukkelijke verwijzing biedt naar de granaatappel, of Punica granatum, gaat het als standaardhoeveelheid cirkelomtrekverbeeldingskracht mee in de krat. Wiki: The Star Chamber (Latin: Camera stellata) was an English court of law which sat at the Royal Palace of Westminster, from the late 15th to the mid-17th century (c.1641), and was composed of Privy Councillors [Prunes] and common-law judges [the Spic & Span Tomatoe variety], to supplement the judicial activities of the common law and equity courts in civil and criminal matters. [ ] It became synonymous with social and political oppression through the arbitrary use and abuse of the power it wielded. In modern usage, legal or administrative bodies with strict, arbitrary rulings and secretive proceedings are sometimes called, metaphorically or poetically, "star chambers". This is a pejorative term and intended to cast doubt on the legitimacy of the proceedings. [ ]

woensdag 22 november 2017

AYNITL [1]

All You Need Is The Lavatory. Opbouw. Foto boven: achterin het theatertje van Elsa Hofmann uit de Nauseaproductie van Oona Libens, de plank op schragen waar Sébastien maandag mee bezig was, voorin rechts een fotografisch document uit het atelier van Liesbeth Henderickx en een objet trouvé uit het environnement van Colette Broeckaert. Foto onder: het theater-in-het-theater-theatertje van de garnaaldiva.
Foto boven: De eerste stapjes. Van links naar rechts: het L-sculptuurtje en de koptelefoon van Colette, een foto uit het atelier van Liesbeth en het werk zonder werk van Ode de Kort. Ze had alleen de kader bij, zat al op de trein richting Gent toen ze opeens besefte dat ze de foto vergeten was.
Foto onder: Aanzet tot de presentatie van Sébastien Conard en Kasper Andreasen.
Onder en boven: wat Oona Libens bij Colette Broeckaert thuis aantrof.
Boven en onder: een recent werk van Veerle Beckers. Caleidoscopisch lichtspektakel.
Foto boven: Nog af te handelen ingrepen van Ode de Kort/Colette Broeckaert en Kasper Andreasen/Sébastien Conard. Foto's onder: Liesbeth Henderickx en Oona Libens.