crox-box

uitkomst

2012-02-02T22:22:00.005Z

Als het je beter uit komt, moet je liegen. Hij zei het zonder blozen of wat ook, omdat hij nu eenmaal niet beter weet. We waren met z'n drieën, hij, zij en ik. Ik keek naar het vloertapijt. Zou ik liegen als dat me beter uitkwam. Alleen onder bepaalde voorwaarden, vermoed ik, en ook dan alleen als ik dood ben.
Dat je door te liegen iets bereikt wat je niet toekomt, en dat je daar ook nog eens mee weg komt, is een idiote strategie. Je kan er een graag geziene persoonlijkheid mee worden desnoods, daar houdt het op. Buiten de leugen is geen areaal meer, het gebied is zo onbegrensd dat je niet eens op een stoel plaats nemen kan zonder alleen op die stoel plaats te nemen. Alles wat je aanraakt, verandert in het goud van nog een leugen en je moet blijven liegen, zonder heb je geen leven meer.

woensdag 1 februari

2012-02-01T23:54:00.005Z

above: Luke from Thverfellshorn during his set, half past nine. David, from the Swedish onemanband Library Tapes, he'd been in crox before, didn't want any lightshow. During his set not much of anything half a photograph could be taken.
I would ask Luke, from Hampshire he is, west of London, Surrey, how he came to that name. He said he knew, thverfellshorn didn't sound like anything he had heard before, and maybe, if something better came to his brain. It's icelandic, he said. It says: a path along the edge of a mountain. There's no much of a mountain where he lives. He had a girl in Oxford and recalls how beautiful that county is.

above: a work by Iuleta Olits: iron, two pieces of wood, two clams and something #1
It is meant to be nothing else but iron, two pieces of wood, two clams and something. Any other meaning, go to next piece.

Unfortunately the gig had been planned only a few days ago, but David and Luke didn't worry. It made a double a dozen of people attending the concert, more than anyone else but me would have expected.

dinsdag 31 januari

2012-01-31T23:43:00.007Z

En toen dat gebeurd was, haalde ze nog een stilo uit haar handtas.
Twee stilo's, wat ging ze daarmee doen.
En toen dat gebeurd was, raakte ze heel even de montuur van haar bril aan, met twee handen tegelijk, alsof de bril had kunnen breken als ze het met één hand deed, of scheef zou komen te zitten, als ze het met één hand deed.
De stilo's belanden op een a4, ze springt er achteloos mee om, het vel papier is buiten het bereik van dat waar ze op dat moment en daar mee bezig is: met de vingers van haar rechterhand, lange en dunne vingers, aait ze het bovenvlak van de linkerhand. Het zijn haar handen, of ze ze streelt of niet beslist ze zelf.
De verbuiging van de handpalm, die met smalle en slimme vingers over haar andere handpalm waait, doet aan de dame met hermelijn van De Vinci denken.
Of de bril scheef kwam te zitten, is gecorrigeerd voor je had kunnen zien dat ze een bril heeft.
Of doet ze alsof, nadat ze met een simpele beweging het beginsel van haar simpele vernuft stut met tien vingers tegelijk?
Het glas, ze tilt het op, een haarlok, de oorlel, en als de handen opnieuw samenkomen, wat het zegt.

poème tout petit

2012-01-30T18:57:00.012Z

Au beau mateng
quatre cent mil puces
de connaissance incerteng
lui grattent le nez
et en plus au ventre.

Ca fait le bonheur
- Et bien aussi un beau grateng
sans rien de conséquence
- Et rien de pire
qu'un destin-de-cul certeng

Bref même le king le savait: éclat amère ou amicul
- A la carte ou dans la poche
sonne à véhicule au coin des rues sans peu
le song des ping-ping
du soir au beau mateng

et ca fait du bieng
et ca fait du bieng

zondag 29 januari

2012-01-29T22:25:00.003Z

Iemand is eerst. Iemand is het voorbeeld. Iemand toont hoe het moet. Of, hoe het niet moet, wat wrevel, ontkenning en lachlust bracht. Hoe het niet moet, is hoe het moet. Dat is zo vaak aangetoond dat voor het tegendeel geen verbeelding bleef. Van de Neanderthaler hebben we het levende bewijs.

neger

2012-01-29T22:15:00.002Z

Het staat op een muur vlakbij het water: neger. Het staat er zonder de Atlantische storing van omgekeerd. Het bladerbak van de bewolking is er bij te nemen.

de aantallen

2012-01-29T19:52:00.001Z

Viridiana tot het moment waarop ze Rey in de tuin aantreffen.

Iemand zei dat hij graag een film met Rey had willen maken. Op gegeven ogenblik zou Rey niezen, schreef hij. Hij zag Rey op een balkon staan, waar hij ongetwijfeld ooit zelf stond, in Burgos of in Vigo misschien, of in Calanda, waar de afzender zo'n trommel had weten te bemachtigen.
Rey zou zich over z'n dode moeder buigen die in een trog lag en hard haar best deed om vooral niet naar Rey om te kijken, voor wie ze een boontje had. Ze was zo vaak aan het eind van zijn latijn geweest dat het er niet langer toe deed eigenlijk. En ze was toch dood, toch. Dus omkijken kon niet, of misschien had ze het toch te doen, net nu het niet kon, maar ze moest wel de laatste trein halen. Het werd vervelend dus, wat Rey niet leek op te merken. En toen had hij te niezen. Op een balkon in Burgos of in Vigo misschien.

Ik ga er van uit, zegt een van de personages die mee aan zit, dat m'n mantel voor minstens vijf jaar goed zit. Waar hij aan toevoegt: behoudens...

zaterdag 28 januari

2012-01-28T22:01:00.004Z

Als je lang genoeg wacht, is er helemaal niemand meer.
Iets of iemand geloven deed je toch al niet. Mevrouw Dus en meneer Zo blijven weg.
Nooit heb je vaker met lui te maken gehad die zeiden hoe het moest.
Ze zeiden wat ze te zeggen hadden en toen ze gezegd hadden wat ze te zeggen hadden, was er niemand meer. Ze bleven weg.
En nog wat later waren ze dood.
En toen liep je hem tegen het lijf. Hij had net z'n graduaat gehaald, kon tot tien tellen.
Dat ze allemaal dood zijn, zei hij.
Alleen ik bleef, fris, ongeschonden.

vrijdag 27 januari

2012-01-27T20:43:00.004Z

foto: Chez René

Een dag in Oostende hoeft niet persé zo af te lopen dat je in de vaargeul springt. Ik zei ja, zonder stil te staan bij het feit dat het voor televisie bedoeld was.
Ik kijk geen televisie, de avond slapend doorbrengen zint me niet. Ik heb best wat anders te doen dan naar een programma kijken dat door anderhalf miljoen imbecielen bekeken wordt die niet anders hebben en weten dan elke avond weer naar dat imbeciele vermaak kijken. Je zou voor minder geen leven hebben.
In Oostende hadden ze een preselectie van de canvascollectie. Ik sprong in de vaargeul, het werd een fijne dag.

Ik kon vlak voor het museum parkeren en het autootje werd niet weggesleept, dat viel mee. Ook 's avonds, toen ik eerst een winkelstraat deed en Leus opmerkte, die aan het fietsen was. En de jury van de preselectie viel mee. Niet iedereen leeft op slaappillen, zoveel was duidelijk.

een alfabet

2012-01-26T21:05:00.006Z

Schrijf niet Toni Seghal maar Tino Sehgal.
Leus woont in Oostende.
I wish I was a robot or a machine. Faces and names, Lou and John on Drella: I wish it was the same: we wouldn't play these games: me jealous of you, you jealous of me.
NOW PLAYING
Er staat een moordgriet aan de counter.
Schrijf niet Toni Seghal maar Tino Sehgal. In bloed badende flessen, een grote witte hond.
Op de Engelse versie van Wikipedia ontdekken we dat het Tino is.
Jeanine en Roger, zo heten ze. Over de foto zegt Roger, zoon van, dat ze toen pas verloofd waren, eind jaren vijftig gist hij, waar hij aan toevoegt dat de foto aan Hitchcock doet denken. Zo werden we geportretteerd, toen, iedereen had een snor.
Leus woont in Oostende.
Wearing earplugs is the only way... to wear earplugs.
Er staat een moordgriet aan de counter.
Schrijf niet Toni Seghal.

weekendalfabet

2012-01-22T22:38:00.008Z

De bezoekersaantallen. Niet weinig.
Tweeënveertig op zondag.
Robbert zegt: vroeger scholden ze me verrot voor brillenkop en nu willen ze allemaal een bril dragen, 't is van de pot gerukt.
Ja, fijn, merkt iemand op.
Gebruikelijke handelingen: een knop indrukken, de stoep vegen.
Aan de horoscoop zijn ze begin september begonnen, zegt Frank. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, het opzoekingswerk dat ze deden.
En wat opvalt, we zijn zo geconditioneerd door dat gedoe met die horoscoop, dat iedereen, het is een Pavlovreflex, alleen dat leest wat op zijn/haar taken betrekking heeft. Wat het gesprek, later, het loopt tegen sluitingstijd, op the biggest rape on earth brengt. Jezus. Het watert over de wateren. Als er geen woord voor prostitutie was, hadden ze het net zo goed Jezus kunnen noemen, of: het kindje Jezus, patroonheilige van het pedofiele.
Twee dingen: ik heb geen televisie en horoscopen lees ik niet.
De bionade doet het goed. Cristina Amelia springt bij. Na middernacht begint iemand die Tim heet en in z'n rechteroorlel een piercing heeft over het parfum van voedingswaren. Hij legt het uit, alles heeft een specifiek parfum, ook de zweetgeur van iemand die sigaren rookt.

Erina legt uit

2012-01-20T23:23:00.005Z

Erina legt uit dat Cyrillus en Methodius
'Methodius,' Simon grinnikt.
'En Methodius hebben ze over het hoofd gezien,' zeg ik.
zich baseerden op het Griekse alfabet.
En ik ken een dame, zeg ik, een Bulgaarse, een prostituée, die zei dat het Bulgaars rechtstreeks van het Cyrillisch afstamt.
Nee hoor, zegt Erina, het Cyrillisch is
Het is een alfabet, zeg ik.
Dat beaamt ze, het zijn lettertekens,
Russisch erfgoed.
het is een alfabet. En wat Van Ryssen zei, dat hij niet exact wist of het 12de of 11de eeuw was. Na Jezus.
Ze baseerden zich op het Griekse alfabet, legt Erina uit, zo origineel was het niet.
En dat ze op een brandstapel eindigden, zei Van Ryssen. Dat wist hij wel.
Een of andere Tsaar, legt Erina uit, vond dat het alfabet wat overbodige letters had. Hij schrapte de i.
Dus toen hadden ze hem niet over het hoofd gezien.
En die letter, de i, konden ze echt niet missen. Maar die Tsaar vond dus van wel. En hij schrapte niet alleen de i, nu hij toch bezig was.
En toen vroeg Simon zich af of z'n handtekening op de voorzijde moest, of op de achterkant.
Op de achterkant, zeiden we.

Frank en Robbert gaan boodschappen

2012-01-20T01:08:00.006Z

foto: Robbert en Frank, een plek voor stilte en rust

Frank zit voor een laptop. Cool. Hij komt tot leven, gradueert. Op wat Frank gradueert? Op vijf voetstappen links had hij Gropius bijgebeend en rechts vier op Lee Miller, vier, en daar ook wat schaduw bij, met name van een holenbeer vermoed ik of van de buidelrat, of van een mier desnoods. Bent u in het algemeen tevreden met uw photobox? Nee. Die van mij heb ik voor een Berlusconi ingewisseld, dat is minder ingewikkeld. Frank knikt instemmend. Ja, hij is wel tevreden met zijn photobox. Niet met het gamma, zegt hij. Ik heb het gamma een 6 op 10 gegeven, zegt hij, omdat het wat beperkt is.

Op de tafel in de hall ontdek ik een blik met peach halves. Frank is bezig. In het blik zit nog één halfje. De houdbaarheidsdatum is 31/12/2013. Marlene klimt op de stelling. Hoe vaak ik zelf op die stelling stond, herinner ik me niet. Reinhard kijkt toe, maakt grapjes, Ruggero houdt de stelling vast. Het donkert al. Ik spreek Lala aan, ze is met de linten bezig. Waar ze woont, vraag ik. In Posales, zegt ze. Posales is in het noorden van Argentinië, er is een rivier, Paraguay is vlakbij, daar woont ze.

Cool. Frank zit voor de laptop.

woensdag 18 januari

2012-01-18T21:46:00.005Z

Frank heeft zich bezeerd. Aan z'n grote teen. Naast de teennagel aan z'n linkervoet kwam een splinter te zitten. Hij kende die plek, hij was er al eerder geweest, (Pierre Michon, De Elf, bladzijde 60), of had die teen ooit in elk geval al wel eens van dichtbij bekeken. Vlak naast de teennagel, daar zat de splinter. De teen is roodachtig, net niet zo rood als een radijs. Groene klei, zeg ik, dan is de ontsteking zo weg. Klei, Frank herhaalt het woord: klei. Ja, klei, zeg ik, een wikkel van groene klei. Je brengt een wikkel met groene klei om de teen aan en dan is 't zo voorbij. Nou, sjonge jonge, mompelt Frank, klei. Groene klei, zeg ik. Dat doen katten als de ingewanden na een of ander spijtig incident opeens niet meer helemaal precies op die plek zitten waar ze horen te zitten, ze gebruiken klei. Klei, mompelt Frank. Groene klei, zeg ik. Ze zoeken een plekje met klei en wentelen zich in de klei tot alles weer op z'n plaats zit. Wat je ook kan doen, zeg ik, je zaagt de teen er af, of dat moet Robbert dan maar doen, en je stuurt het ding naar Brussel. Frank staart naar het rood aangelopen lichaamsdeel. Brussel..., zegt ie, alsof het hem al spijt dat er geen andere oplossing is. Ja, natuurlijk, Brussel, zeg ik, daar weten ze alles van dit soort dingen.
Wat ook kan: ergens op een geheime plek in het barmeubel hebben we een verbandkistje.

algo

2012-01-16T02:00:00.003Z

foto's
1. Gluhwein skyscraper. Ze zijn er gisteren aan begonnen, waren bij Hanssens langsgeweest. Robbert & Frank weten wat bouwen is.
2. Een detail.
3. Het zelfportret: Simone Signoret in La mort dans ce jardin.
4. The gentlemen's gentlemen: in het stuk van Brian en Noe was het Robbert die het varken was.

zondag 15 januari

2012-01-15T23:39:00.003Z

Patricia is uit Santagio de Chile, Lala uit Argentinië. Hebben we het over Argentinië gehad? Nee, we hebben het niet over Argentinië gehad.
Lala is het verkleinwoord, zegt ze. Ze is van het noorden, vlakbij Brazilië. Ook Paraguay is vlakbij, daar. Een regio waar ze weten dat er buurlanden zijn.
Marlene en Angela zitten aan een tafel in de hall, onder de blackstraler. Ruggero zegt dat het niet werkt met dat ding van Yoshi. Sjoerd is ook geweest, zegt Marlene. Reinhard van Das Pop springt binnen.
Met Lorenzo komt het gesprek op de glazen wand en hoe ze er gisteren uiteindelijk toch in slaagden om het ding verticaal te hebben.

wegrand

2012-01-14T23:23:00.001Z

Hij staat naakt aan de wegrand, een pak, een hoed, schoenen, een tas, naakt. Naakt, zo staat hij aan de wegrand, avant tout c'est que les putes qui comptent.
Het standpunt wisselt. Hij die haar bekijkt, zij het naakte pak.
Exact op het moment dat ze langszij komt, kijkt hij een andere kant op.

woensdag 11 januari

2012-01-11T20:44:00.012Z

Antwerpen-Noord, een gebied met desolate huizenrijen, flatgebouwen, woonblokken, Siberië. Ik heb geen tomtom, zo'n ding met keurig geplooide stem die me gaat zeggen hoe het moet, dat zint me niet.
We rijden door een laan met desolate huizenrijen.

In Kruibeke deden we het tankstation. Dat is een gewoonte. In Kruibeke ga ik altijd even van de autosnelweg af. Cristina Amelia neemt De Standaard door, we drinken koffie, ze steekt een sigaret op, ik schrijf een kleinigheid. Je rookt, zeg ik. Dat vergeet ik altijd weer, dat ze rookt.
In De Standaard staat net genoeg om het aan 1 euro 30 cent te hebben. Met minder komen ze niet weg.

Beter dan wat je begrijpen kan, is wat je niet begreep. Wat is mooier dan een woord waar je bij stilstaat, en het verontrust, omdat je niet weet wat het is. Met wat we weten, schiet het niet op.
Voor Cristina Amelia was misschien zo'n woord. Ze ging er van uit dat het wijfjeshond betekende. Toen ze het daar met iemand over had, en die ander maybe zei, de betekenis van dat antwoord begreep ze later pas, ging ze voor de betekenis die het voor haar had. Or anything else, maybe.

De Argentiniëlaan, Antwerpen noord, ligt aan een spoorweg. De Luchtbal, een kroeg waar Weston en Douglas concerteerden, is vlakbij. Later gaat het naar een plek in een straat die op de Amerikalei uitgeeft en de werkplaats van Bram Van Stappen.

zondag 8 januari

2012-01-08T19:09:00.011Z

Ze zit aan het venster, dacht dat niemand het zou zien. Druppels kronkelen over het vensterglas. Als ze een tel later omkijkt, doe ik alsof ik in het boek van Brouwers aan het lezen ben: Jij herinnert je: Een kamer in het paleis van Egmond te Brussel (je passeert het net), wij schrijven het jaar 1568, het is half drie 's middags: De dame drukt het dagbladbeginsel tegen haar dijen, dat doet ze snel en keurig, ze scheurt er een bladzijde uit. De hele bladzijde, een notariële rubriek, met minder is ze niet tevreden. De persoon die naast haar zat, even weg was, zegt, meteen nadat hij weer naast haar plaats nam, dat hij een ander heeft. Ze kijkt heel even om, alsof het haar verrast.

Op een perron staat een slungelige jongen met een vitrinekastje onder de rechterarm. In het notitieboekje herlees ik de zin: jongen met vitrinekastje waarin opgeprikte insekten, en dan nog een keer: jongen met vitrinekastje waarin opgeprikte insekten. Dit is geen winter, bedenk ik. Het woord opgeprikt ergert me. Dan het meisje. Ze droeg een rizlablauwe pantalon die zo strak zat dat het collants leken. Ik bevind me op ongeveer drie meter afstand, we dalen in het metrostation af. Een neger stijgend. Hij heeft een muts met oorkleppen op, alleen het smalle opwaarts verbogen neusbeen is zichtbaar. Omdat ik naar de benen en de kont van het meisje aan het kijken was, zie ik het pas op het laatste ogenblik, een tel later is hij voorbij gegleden: het vitrinekastje onder de linkerarm. Onderaan de roltrap maak ik een U-turn. Ik stap flink door, een Mahrebijn komt langszij, hij dalend, ik stijgend, z'n blik is als een degen, wat ik negeer, tot ik vier treden hogerop twee broekspijpen frontaal heb, niet van de neger, hij is verdwenen. Weer bovenaan de roltrap begrijp ik dat het geen zin had eigenlijk. Een zelfportret is het evenmin. Iemand vertelt me dat ze op een perron in Brussel Zuid een jongen met een vitrinekast gezien had, een tijd geleden, wat er in de vitrinekast zat, had ze niet kunnen zien en dat was haar bijgebleven, de opgeprikte insekten die ze niet had kunnen zien.

foto: el negocito

lorenzo

2012-01-08T19:01:00.006Z

schaduw

2012-01-07T21:30:00.003Z

Ik weet niet wat me bezielde om een stap uit het hok te zetten, en dan nog een stap, en nog een, en weer een stap, en nog een. Brrr, zei ik. Brrr, brrr. Ik had zin om meteen weer in het hok te kruipen, me in te graven onder het gore deken en onder geen enkel beding ooit nog een beweging te maken die me uit de roes van dat warme plekje vandaan zou halen.
Vijf stappen van het hok vandaan is alles anders. Ik draag een hoed, een broek, ik heb een snor, ik beweeg met een strakke elegantie die ik niet voor mogelijk hield, controleer of het vessie goed zit, stap pratend over het plein, praat tegen de koude bries die het hoofddeksel op probeert te tillen, wat bijna lukt, ik heb de borsalino stevig tegen m'n schedel te drukken, oeps, bijna. En zo is alles anders. Ik pulk aan de snorharen, ik ben trots op m'n snor, een beharing, net op die plek, wat me in het hok weerzinwekkend voorkwam, die er voor zorgt dat ik me schaamteloos met hoed en stropdas en nog wat dingen vertonen kan. Dat bosje aan de oever van m'n bovenlip. O, probleem. De snor is zo hevig dat het ding tot de tenen staat, of, bijna toch.

bierviltje

2012-01-07T19:41:00.007Z

bierviltje en tandenstoker (2)
collectie Kyoko (Gent)

hij zegt, zij zegt

2012-01-06T22:36:00.002Z

toch won Sven nog met bijna een minuut voorsprong, zegt Kevin.
Kim is klaar voor de Australian Open, bevestigde Carl.
Wat Langeveld zei: De klim bij Box Hill wordt ook voor Mark Cavendish geen walkover.
Dat is logisch, zegt Biglia, want je weet nooit wanneer ik vertrek.

Drie bladzijden sport. Ze schrijven over Coosemans, die bij Club niet langer in het doel staat, over Biglia en Clijsters en er is ook nog een stuk over Kevin Pauwels. Over meer dan wat futiliteiten hebben ze het niet. Prima. Ik wil spelen tegen Club Brugge, zegt Biglia. Dat hij tegen Club Brugge speelt, godverdomme. Ik blader door een kermis van dingen waar ik geen zak mee te maken heb. Hebben ze ooit een foto gepubliceerd van een dichter die twee woorden schrapte, verbogen over de schrijftafel in een stoïcijnse wrong, met de handen in het haar en het peertje als een holle druppel boven het gedicht. O, o, dit ziet er niet goed uit. Hij wordt gedegradeerd naar de tribune en dan gaan ze hem interviewen, he Popoulos, wat zit je hier te doen. Na je gedicht over een Poolse non had Kamp Publishers je twee gedichten op rij naar de coulissen verwezen, tijdens het toernooi kwam je er niet aan te pas en tegen de Shakespeare Seven zat je ook al op de plee.
En dan zeg je: Volgens de eindredacteur van Kamp was dat toen om mij wat rust te gunnen.

vrijdag 6 januari

2012-01-06T20:18:00.004Z

osso bucco De osso bucco, het favoriete gerecht van Giorgio Morandi, wordt geserveerd met noodles die met wortel op smaak gebracht werden. Eerst was er driekoningentaart, twee stukken rond bladerdeeg, wat Lucia en Yoshi in Vollenzele gekocht hadden. Elke taart had een geheimpje. Wie het geheimpje aantrof, was koning. Later hadden we het over Hitchcock, met Wes Montgomery backstage en Robin en Yuji die zich met andere dingen bezighielden. Ook keken we naar een eucalyptus waarvan alleen een naakte stam gebleven was.

schildpad De schildpad hebben ze van een oud vrouwtje. Ze had een parkiet en een schildpad. Het oude vrouwtje ging dood en toen kwam iemand aan de deur met een kartonnen doos en vroeg of ze de schildpad wilden. Ja, zeiden ze. Voor het soepbord is het ding te groot. Vier poten heeft het, een schild en aan de voorzijde ook nog een opening waar zich de kop bevindt. Praten doet het niet, bewegen evenmin. Het beest zou z'n winterslaap ook in de ijskast kunnen doen, zei iemand, op 7 min Celsius.

Tcheboukkiaran, zo stond het op z'n identiteitskaart. Hij was verliefd op een Gentse dame van een jaar of veertig. Zelf twintig jaar oud zag hij er als Proust uit, die net twintig jaar eerder aan zijn C'est arrivé près de chez vous begonnen was. Wie het toen als schrijver wilde maken, zag er als Proust uit. Maeterlinck had hem naar Gent gehaald, in 1907, hij schreef gedichten, kon aan de universiteit terecht, had Daniel Varoujan als nom de plume en kwam in 1915 om tijdens de Armeense genocide, hij en circa anderhalf miljoen landgenoten. In Venetië hadden ze een Armeense gemeenschap. De paters sponsorden Varoujan, zodat hij in Gent aan de universiteit beginnen kon, waar hij een thesis schreef over Jacob Van Artevelde. Met wat het Armeense klooster in Venetië hem toestopte, had hij net genoeg om er als Proust bij te lopen wat er voor zorgde dat hij de hele tijd zonder geld zat. Hij zou naar verluidt de kring van Emile Verhaeren gefrequenteerd hebben, schreef brieven die later in het Armeense klooster in Venetië belandden, waar het merendeel van wat hij geschreven had verloren ging.
Op een markt in Jerevan trof iemand die niet van het bestaan van de dichter geweten had een editie met de brieven van Daniel Varoujan, een unieke editie. Aan de Gentse universiteit, waar ze iemand hebben die alles van Varoujan afweet, wisten ze niet van het boek.

donderdag 5 januari

2012-01-05T21:11:00.011Z

Ik heb een afspraak met Iuleta Olits, geboren ergens boven de Atlantische Oceaan op een vlucht van Air France. Imagine toi, elle dis, t'es née dans une chute, la chute d'une parachute, et c'est pas la première fois que ta mère se risque l'aventure. Après tout t'as pas la moindre idée si ta grandmère avait une moustache et même, et même d'avantage, ton père est dans les décors. Iuleta is net terug uit Mozambique, zonder andere bedoeling, ze zit zonder werk, maakt foto's, haar vriend zit in Stockholm en wat anders heeft ze niet te doen.

Na de afspraak met Olits, we dineren in De Lieve, rij ik naar het woonerf. Hier tref ik Lorenzo en Marlene. Lorenzo zit aan de bestuurstafel. Het is een winderige dag, de flappen die de doorgang naar de corridor afsluiten, dansen. Ze slaan heen en weer, buiten is gekletter te horen.
In de inbox is een vloed van mailtjes. Ik snor een van de cijfercodes op, we proberen ze uit, en dan is het weer net zo stil als eerst.
Ik open het dagbladbeginsel, blader. Op bladzijde vier: 'Wie is Rick Santorum?' Met zo'n naam zou ik in de Leie springen. Het antwoord laat niet op zich wachten, een idioot.

bierviltje

2012-01-02T23:19:00.009Z

Vandaag Marta Vera en Haritz Guisasola Izeta. Marta is net nog als die keer. Het was in Madrid. Ze is geen veeg veranderd, alleen de handtekening heb je aan te passen. Het was middernacht, iemand piste tegen een van de palmen vlakbij het Prado. In het Prado hebben ze El Greco, Velasquez, Goya, Murillo. Ik stond voor een Murillo. Een van de zaalwachters kwam naar me toe. Kotsen is verboden, zei ze. Maar mevrouwtje, zei ik, terwijl ik de resten van een Madrileen op haar handpalm kotste, ik kots toch helemaal niet, dit is Murillo. Daar ben ik mee opgegroeid, zei ze. Maar dat is toch compleet onverantwoord, riep ik, wat voor opvoeding is dat.

Haritz woont in een dorp vlakbij Bilbao. Hij is het er mee eens, alleen de aanbidding van El Greco telt.
Zelf had ik daar ook dat hoertje in Las Vegas en Soutine aan toegevoegd willen zien, maar aangezien alleen El Greco telt.

bierviltje en tandenstoker (1)

oudejaar

2011-12-31T00:49:00.008Z

De kerstballen hebben een kleur van goud. Hoeveel het er zijn tel ik niet. Ik zit aan tafel met een vakbondsman uit Rotterdam en een schipper uit Venlo. Jorien, de dame die bij de vakbondsman hoort, geeft tekenles aan dames en heren van middelbare leeftijd. In Nederland is dat ongebruikelijk. Kunst is er verboden. Jaak is schipper, ooit heeft hij zelf een aak gehad, nu vaart hij in loondienst. Honderdtwintig vrachtwagens, dat is wat in zo'n aak kan. Hij kijkt naar de landschappen, dat is wat hij doet als hij aan het stuurwiel van de aak staat. Het was Lieke, die met Jaak is, die me aangesproken had. Eerst hadden zij en Jaak op de stoep staan roken. In Tiel kennen ze zo'n attractie niet, zei ze. Ze hadden er vergeefs naar een kroeg gezocht waar niet gerookt werd. Toen was ze een pin kwijt geraakt. Ze stond om zich heen te kijken tot ze tot de conclusie kwam dat de pin in haar oorlel stak. Later kwam Jaak naar me toe. Kom er bij zitten, zei hij.
Later, nadat een groepje aan de waterkant met het vuurwerk begonnen was, zei Jorien dat ik niet Jaak maar Sjaak zeggen moest. Over de daken van het nabijgelegen woongebied dreef een brandende ballon.
We hadden het over Snijders gehad, Snijders kenden ze niet, ik begon uit te leggen wie Snijders is, dat hij varkens heeft en schrijft. Jorien zei dat zij en Rik een bed & breakfast deden, in het centrum van Rotterdam in een buurt met 70% allochtonen en dat ze vooral in de voorsteden op Wilders stemmen, een middenklasse van burgerluitjes, dat is het type, ze hebben een villa, het plantsoen is glad geschoren.
Lieke wou dansen. Ze was eerder in Gent geweest, wist dat je alleen in de Vooruit binnen kon als je een ticket had en die tickets waren uitverkocht. Jorien herinnerde zich dat het zilverwerk, toen ze op de Leie voeren, in drie dagen tijd zwart stond. Haar ouders hadden een schip, ze voeren vaak over de Leie. Er was geen rivier die vuiler was, drie dagen en het zwart stond tot het zilverwerk.

dagoverzicht

2011-12-30T23:18:00.006Z

Het begint met een tekstballon. Dan een willekeurig fragment uit Belle du Jour van Edmond Jabès (Poésies complètes 1943-1988, p.147; Gallimard 2001):

Déjà
la ville-caméléon et son immense queue d'allumettes
entre les doigts jaunis des fumeurs Het pakje met BLENDED CIGARETTE TOBACCO, zo staat het op het pakje,
BLENDED CIGARETTE TOBACCO
in blauwe letters, donkerblauwe letters, blauwe donkerblauwe hoofdletters
en dan een grote, bolronde e: e
la revenente, mot de caractère féminine S(ch)rijven aan het verslag van de algemene ledenvergadering. Sjoerd bellen.
Hij gaat boodschappen doen, verneem ik. Een vis kopen en een flesje Eau de Chine. Sjoerd, zeg ik, ik ben de papieren thuis vergeten.

Lundi quoi: The girl is new, Ludwig hangt nog altijd exact op de plek waar hij/het 30 jaar geleden terechtkwam, ik bestel een Ricard en dan was er ook nog een discussie over het baldakijn. Iemand zei dat het verdwenen was.

De fiets van Sjoerd gaat in de auto, we rijden naar de Knokkestraat. Sjoerd zet z'n poot onder de ontslagbrief, drie exemplaren, en dan: vis kopen, flesje Eau de Chine.
Ik steek één exemplaar binnen bij HDP, neem wat tijd voor een bord witloofsoep, rij naar het woonerf. Het regent. Later de benen van een meisje, ze fietst, ze zijn naakt, rode sokken, een naaldhak, ze fietst voor het vriendje uit, hij lijkt moeite te ondervinden om de blote benen bij te benen en even later fietsen ze toch weer naast elkaar, eerst hij eerst, dan zij. Ik kom van het Stapelplein waar exemplaar drie aangetekend de deur uitging. Thuis ga ik eerst aan de laptop zitten, later lees ik twee bladzijden in Mijn Vlaamse Jaren van Jeroen Brouwers.

Dinsdag. Na de algemene ledenvergadering met Ann en Kristel in Studio Skoop, exact aan dat tafeltje in een nis, wat ze toen aan een verbouwing te danken hadden, waar het met Kristel begon. Kristel herinnert zich dat het hier begon. Ze strijkt het parelmoer van Chanel over de vingertoppen van m'n rechterhand. Zo moet je het doen, zegt ze: een tik van de huid vandaan. Zelf gebruikt ze geen nagellak, hoogstens als ze er om een of andere reden toch zin in heeft. En het is ook zo logisch allemaal dat net zij me uitlegt hoe het moet.

Het dagbladverschijnsel biedt een jaaroverzicht. De meest idiote opmerking, de stomste woordspeling, lui die in de Schelde sprongen, het autisme van de Vlaamse zaak, hier en daar wat doden, een crisis in solden en de heropleving van het woord neger.

dallas

2011-12-24T21:06:00.006Z

De man van Dallas. Hij heeft er de kloteboel van gemaakt. Dat je als kunstenaar niet eens zeggen kan dat het jouw werk is; dat heeft hij gemaakt. Tja. Hij heeft het gemaakt. Als kunstenaar moet je op je tellen passen. Alleen als de man van Dallas vindt dat hij het zelf gemaakt had willen zien, krijg je toegang tot de kloteboel. Knorrende zwijnen en stront en een crew om het schijthok uit te mesten, weinig meer hoor je je er niet bij voor te stellen.

kerstmis

2011-12-24T00:51:00.000Z

Wat gaan we met kerstmis doen? De kalkoen neuken, dat gaan we met kerstmis doen.

fijn

2011-12-23T01:19:00.001Z

Een finissage met meer bezoekers dan drie weken bezoekersaantallen. Het bier schuimt en er is popcorn.
Robin en Yuji leven zich uit op het gastenboek.

zo zo

2011-12-20T00:54:00.000Z

Obsceniteit is een deugd. Je kan niet obscener zijn dan bankiers die zich als herfstcadeau met miljarden verrijken.
Alles goed? Hoe obsceen wil je het hebben. Hoogstens zo en zo. Bij alles goed stel ik me een notelaar voor die tussen Luik en Aachen midden het asfalt van de autosnelweg staat. De mens is uitgestorven en van het laatste exemplaar is geen kopie.

makreel

2011-12-11T23:32:00.000Z

In het kippenren trof hij op een dag een papier aan, zegt Raf. Elke dag ging hij kijken hoe de kippen het maakten. Het papier was dubbel gevouwen, er zat een makreel in.
'Een makreel.'
Ja, een makreel.
Hij ging er elke dag een kijkje nemen, twee drie kippen, meer kippen hadden ze niet. Die dag trof hij er een makreel in een papier dat dubbel gevouwen om de makreel zat.
'Een makreel.'
Ja, een makreel.
'Iemand had een makreel...'
Ja, een makreel.
Odette, je moeder. Ze had me niet thuis gevonden en gaf de makreel aan de kiekens. Sindsdien ben ik verzot op makreel.

zaterdag 10 december

2011-12-11T22:38:00.005Z

'I was surprised'
'toen ik vrijdagnacht'

Aan het park sta ik in een file. File. Dat is gebruikelijk. Het is het juiste woord. Aan het park sta ik altijd in een file. Dat is als ik naar bioplanet rij bijvoorbeeld, ik geef een voorbeeld, meer dan een voorbeeld is het niet, en daarna weer de ring op kom, met de auto, ik ga linksaf, kijk boos om naar de blondine die aan het stuur van een 4x4 zit, Henin godverdomme, de griet lijkt er nog op ook, en dan, vijf minuten later, aan het park, sta ik in een file. Aan het park sta ik altijd in een file. Vandaag had ik geen fototoestel bij. Ik heb een oplossing bedacht. Telkens ik in een file sta, ga ik foto's maken. Markus zei dat hij het ook deed. Het is begonnen toen ik op Brussel reed. Aan kruispunten zouden ze sterren kunnen toekennen: een vier-, een driesterrenkruispunt, eentje zonder. Dat aan het park is er eentje met vier sterren. Ik ken elke hoek van het kruispunt. De file staat vaak tot aan de kazerne. Tijdens de avondspits kan je beter omrijden maar ook daar heeft de overheid iets op bedacht: als je gaat omrijden kom je weer in een file en als daar geen files zijn, maken ze er nog een kruispunt zodat je toch weer door een stoplicht tot staan wordt gebracht. Het scheelt niet veel of aan elke straathoek hebben ze een stoplicht. Dus telkens ik in een file sta of voor een stoplicht, ga ik foto's maken. Er zit geen broodwinning in. Ook vandaag dus. File. Ik zit achterin de file, het lukt nog net om de auto mee te zuigen voorbij een zebrapad dat aan de rand van het park begint, waarna ik, ongeveer op hetzelfde moment, de stemmen hoor van een troep voetgangers die het zebrapad nemen, ze stappen achter de auto door,
'I was surprised' zegt een van de stemmen
'toen ik vrijdagnacht', zegt een ander.

vrijdag 9 december

2011-12-09T20:09:00.002Z

Wat zei Sofie ook weer. Dat ze in croxhapox geweest was. Hebben we elkaar al niet eens ontmoet, zei ik. Ze stond te gsm'en. Ja, één keer, zei ze. Later zou Nele zeggen dat ze als kleuter ook blond geweest was en dat ook haar jongste dochter blond haar heeft. Wat veel mensen vreemd vinden, zei ze. Die eerste keer, dat is wat Sofie zich herinnert, zat ze aan het HISK en toen is ze naar het project van Michiel Albers gekomen. Ja, Michiel Albers, ik zeg het glunderend, want zo herinner ik me Wouter en Michiel van de firma Albers & Westendorp, Hollandse jongens met glunderende koppen, zelfs toen ze na zeven dagen in het meurhok tot een lichaamsgeur gekomen waren die zo inwisselbaar was dat ze geen van beiden wisten wie het hardst stonk. Herinner je je nog hoe hij in de ruimte stond, zei ik. Ja, Sofie herinnerde zich hoe Albers daar in die ruimte staat. Kroop, zat, lag, stond, liep. En dat hij toen naar Chili vloog en daar voor een of ander kunstenfestival gedurende minstens een uur of drie in een kuil ging liggen. Of iets in die trant. En toen, na het HISK, heeft ze eerst een tijd in Nederland gewoond. Ik herhaal het met een onbestemde beklemtoning: in Nederland..., Albers en Wespendorp zijn er bij komen staan. Sofie zei het op die achteloze manier alsof ze van Albers alles wist. En daarna, zei ze, heb ik een tijdje in Brussel gewoond. En sinds vandaag heeft ze weer de Gentse nationaliteit. Ze komt van de Administratieve Hogeschool aan het Zuid. Ja, zei ze, dat is vandaag gebeurd. Freya was sinds een uur of elf in haar zaalhelft bezig geweest. Alle foto's met dubbelzijdige tape. De berg Ararat deed ze als laatste. Over de familie die ze gefotografeerd had, zei ik dat Mery best wel een groot gedacht van het tekentalent van haar dochter had. In Jerevan, zei ze, we zaten aan het barmeubel, Sofie had net gezegd dat je aan de wenkbrauwen kan zien of iemand echt blond is, kijken ze de hele tijd door tegen die berg aan. Ararat is vijf kilometer hoog. In de streek is het de enige ophoping van die omvang. We dronken koffie en thee. Jeroen en Martien waren er bij komen zitten.

rood

2011-12-07T21:33:00.011Z

De flessen staan op een plankje, hoog tegen de muur aan, waar Olaf er makkelijk bij kan telkens dat nodig is, rare J&B, met een rode schroefdop, een fles Ricard, de Ricard heeft een bruinrode gloed, en een fles Passoa met drie palmen op het etiket en onderaan het etiket in rode letters PASSION FRUITS. Dan is er ook nog een fles Havana Club en een volle fles Martini, vlak boven de plek waar een dozijn worstjes hangen, varkensworst, en een mosterdflacon met rood deksel dat, zoals tegenwoordig gebruikelijk is, ondersteboven op het plankje staat, vlak voor een voorraad koffie en thee, beide in rode verpakking.
Er is het dopje van een viltstift. Met die viltstift schreef iemand SNERTESOEP 2,5 euro op een a4tje dat hoog vooraan de toog kwam te hangen, waar ter verduidelijking erwten & gerookt spek aan toegevoegd werd, in een andere kleur en met haakjes: (erwten & gerookt spek). Op nog zo'n a4tje staat

met brood
HUTSEPOT

waar twee krullen en een rood bloempje bijhoren. Het rode bloempje, waarvan de bloemblaadjes blauwe randen hebben, is zoals tienermeisjes het zouden doen als ze een brief schrijven in een roestwolk van woorden die bij het openen van de brief al zo dun geworden is dat alleen de toegevoegde krullen en siersels een duidelijke contour hebben. Linksop, het andere eind, is een dienblad waarop, als ik het goed heb, vier flesjes tabasco op onderscheiding wachten, met het gebruikelijke scherprode schroefdopje. Hier is een handdoek, eentje zoals bij Bonnard, en geen dame in een rode jurk, misschien is ze niet eens blond, maar een al wat oudere man met sik, die zich uit die zich eindeloos herhalende scene van Torn Curtain terug getrokken heeft en over een boek gebogen zit. Ja, zo is het, ik zie het duidelijk voor me. Hij is aan de ronde tafel gaan zitten, waar hij meestal zit, en leest in een volume dat, wat uit het volume af te leiden is, minstens een thriller is. Thuis heeft hij niemand. Er zijn wat toestellen en als hij daar op uitgekeken is, komt hij aan de ronde tafel zitten. Iets van Neil Young zou hij zelf helemaal nooit opgelegd hebben. Iemand vertelde me dat ze net om die reden van radio hield.
Halverwege de gelagzaal, onder een rekje met bolle glazen, hangt een komma, een dikke krul, ,, hoog boven het rode oog van de koffiemachine, en dan zijn er natuurlijk ook nog de bloempotten op het raamkozijn, op elk raamkozijn meerdere, de volle gordijnen en twee brandblusapparaten, zo ver uiteen dat ik een hoek van 180° maken moet om vast te stellen dat het er inderdaad twee zijn. En dan zie ik natuurlijk ook de rode papegaai en het beugelsnoer en het karton in Belgische driekleur.

toneel

2011-12-07T21:20:00.002Z

Op de site van De Standaard laat iemand in een lezersrubriek volgende commentaar: 'Dat de Waalse ministers de eed in het Nederlands en het Frans afleggen, heeeeerrrrrrlijk, wat een toneel.'
De state of mind van het vlaamsnationalisme laat geen andere contour toe dan het eigen hersenvet. Dat is begrijpelijk. Hersenvet is hersenvet.

weekendalfabet

2011-12-04T21:03:00.010Z

gladprater Het woord van een vorige seconde: gladprater.
grap Wij hebben grappige doden in de familie, vertelt iemand. Iemand is in een kanaal verdronken, aan vaderskant, en aan moederskant is een dame aan syphilis gestorven. De persoon waaraan ze dat te danken had, is in de Bastille geëindigd nadat hij in Parijs een hoertje vermoord had. Een ander had zich tijdens de oorlog verdienstelijk gemaakt door de spoorwegen die hij tijdens de bezetting aan te leggen had 's nachts weer weg te halen. Onze familietak ontsproot aan het buitenechtelijke kind. Hij stierf op 96jarige leeftijd aan een koekje, het kind, dat hij bij leven en welzijn nooit als echtelijk kind erkennen zou, na het oppeuzelen van een blikje sardienen. Ook is er iemand die onthoofd werd. Hij had in het verzet gestreden, kwam in Wolfenbuttel terecht. In de familie is hij overigens niet de enige die het zonder hoofd stellen moet.
iemand Iemand zegt: Die Mark De Vos is uiterst liberaal. 't Is een gruwel van een vent. 't Is een gruwel van een vent.
Zegt de ander: He, dat schrijf ik op.
En hij zegt het nog eens: 't Is een gruwel van een vent.
Iemand zegt: Gent is a state of mind. Imaginatieve stad, stad die de verbeelding prikkelt.
Karz, Thomas Karz en Denek hebben elkaar in Bratislava ontmoet aan de Donau, op de linkeroever, vlakbij het water. Denek was er foto's aan het nemen, niet van de Donau maar van het asfalt en de verkeerscirculatie vlakbij de stoeprand. Karz, die eerst op de andere oever wat notities had zitten maken, waarbij hij eerst gedurende vijftien minuten alleen schreef over wat een rode kleur had, later gedurende nog eens vijftien minuten alleen over wat een blauwe kleur had, waarna hij via een van de bruggen over de Donau naar het stadscentrum wandelde en Denek, die hij niet herkende, aansprak, zou een dag later naar Wenen rijden. Een jaar eerder hadden ze in het Londense Tate samen voor een werk van Douglas Gordon gestaan, wat geen van beiden zich wist te herinneren.
mefo De MEFO wisselmunt, een uitvinding van Hjalmar Schacht. Willy heeft het over Duitsland begin jaren dertig, het is volop crisis. Hjalmar Schacht bedenkt de wisselmunt, een munteenheid die de Duitsers later, na de crisis, voor echt geld kunnen inwisselen. Dat zou een enorm succes geweest zijn. Ik baseer me op wat Willy hierover te zeggen had.
museum Handleiding voor museumbezoek.
(a) Met de ogen dicht tot je tegen een van de suppoosten aanbotst.
(b) Zonder handleiding door het museum stappen en alleen die dingen die je wat doen wat meer aandachtig bekijken.
(c) In de bookshop rondhangen, je wat kaartjes aanschaffen en Logique du Sens van Gilles Deleuze. In de cafetaria ga je voor de baksteensoep en een broodje met hersensalade. Na verloop van tijd ga je alleen nog naar rode dingen kijken.
(d) In de zaal met Rubens ga je in foetushouding voor een van de werken liggen.
oei Oei, zei Kyoko.
opening De openingsuren. Cristina Amelia doet zondag. Ze heeft een kalme dag. Vorige week hadden we op zondag 53 streepjes, vandaag, zondag, een stuk minder.
palace Cine Palace werkt niet echt, merkt Thomas Poets op, er is geen publiek in Kortrijk.
rechtspraak Herinner je je die kerel die een taart of een pizza uit een container gestolen had. Die is veroordeeld. Zes maanden voorwaardelijk. De bankiers, die miljarden miljarden stelen, zij lopen vrij rond.
Rifkin, Jeremy Background vocals.
varkensvet Dat er varkensvet in een export zit. Zegt Willy Dee. In de additoren.
Willy Everyone named Willy needs to pay an extra of 50 shilling.
zone Emotionele zones, (1) een kustlijn.

rood

2011-11-30T19:12:00.008Z

Het rood gaat gedecideerd over de glimmende randen van het zitmeubilair. Over tal van aanpalende vlakken gaat het, vlakken waarvan er enkele, het tafelblad bijvoorbeeld, ook zelf een rode kleur hebben.
Ze zitten onder het rode gordijn, onder het rode neonlicht, aan de rode tafel. Zij, een dame van een jaar of dertig, ze draagt een felrode trui, hij heeft een lik van het neonlicht, dat zich zo goed als vlak boven hen bevindt, over de kalende schedel. Over het voorhoofd, het neusbeen, de handpalmen, de vlezige wangen, ook de sanseveria deelt in de rode gloed van het neonlicht, de oorschelpen van de dame, tal van belendende vlakken, een oorlel, het bestek, terwijl het torso, ze is welgemutst, levendig, vrolijk, met een fijne, soepele ritmiek heen en weer gaat op een song van dEUS, iets uit de meest recente van dEUS, en heel even, alsof ze in geen tijd van tafel opstond, zich opeens in een bijna lege balzaal bevindt, Phil stapt naar het krijtbord, danst het torso, gondola aangesproken door plotse zilte windvlaag, een plotse zilte windvlaag die z'n frisse geur over de lagune jaagt.

dinsdag 29 november

2011-11-29T21:03:00.003Z

Francesca zat in Marokko. Slechtste reiservaring ooit, zegt ze. Ze waren aan de noordkust in een vissersdorpje gestrand. De reisgezel lag doodziek op bed. Naar verluidt, wat later bleek, had hij een of andere rottigheid gegeten.
Ze zat in het kamertje. Als ze zich dan op straat waagde, in haar eentje, in dat vissersdorp, waar alleen Marokkanen rondliepen, werd ze uitgescholden, ze riepen dat ze een hoer was, of ze werd lastig gevallen. Zat ze met haar zieke metgezel in de auto, dan werd ze voor een Marokkaanse gehouden en kreeg ze te horen dat ze niet met een westerling aanpappen moest.

vrijdag 25 november

2011-11-29T18:32:00.004Z

Male fishes change into female because of the plastic. The plastic contains poison. We hadden naar The Island zitten kijken, een film van Oliver Kunkel, nadat we bij Doubrawa geweest waren die in Essere, vlakbij de plek waar hij z'n studio heeft, in Ehrenfeld, de aardappelsoep bestelde. Absolutely delicious, zei hij. Cristina Amelia wist weinig aan te vangen met de menukaart, die van elk gerecht alleen de Duitse versie bood. Omdat ik me bij aardappelsoep, we waren tenslotte in Duitsland, aardappelen voorstelde, brokken en hompen dik als stierenkloten, een beetje als een waterzooi maar met aardappelen, we waren tenslotte in Duitsland, en aardappelen, kwartjes aardappel die, zo stelde ik me voor, in een met ui, knoflook en prei op smaak gebrachte drab zouden drijven, zoiets, vroeg ik Doubrawa wat voor soep het was. Of het om een zooi ging, vroeg ik, waarin aardappelen dreven. De dienster, een jonge blondine, leek het vermakelijk te vinden dat ik een rokje en zwarte collants aan had, ook in Keulen weten ze wat dat betekent, het was Oliver, later, die opmerkte dat ze net in Keulen een fel gesmaakte gay parade hebben, in het katholieke Keulen, dat het er dondert, ook dat wisten we, en later dat het meisje dat de tafels in Essere doet haar borsten in een bruine verpakking had, wat ze om een of andere reden ook zelf belangrijk leek te vinden. Doubrawa leek het niet op te merken. Toegewijd aan het voornemen dat hij aardappelsoep geserveerd wou krijgen, zat hij naar het tafelblad te kijken. De aardappelsoep is glad, zei hij, romig, er drijven geen brokken in. Ok, dus er dreven geen brokken in. Cristina Amelia de spaghetti, iets met vis en groenten. Met tegenzin bekeek ik de barse varkenslapjes die ik geserveerd kreeg. Twee uur later zaten we in het atelier van Oliver Kunkel.
The plastic contains poison, zei Kunkel. Op het raamkozijn had hij een project met slakken. Intersexualiteit, dat is het toekomstperspectief, zei hij. Male fish change into female, evolutie.

Yoshimasa is in de kubus bezig. In de zaal voorin zijn Giannina en Philippe bezig.

donderdag 24 november

2011-11-24T23:46:00.014Z

Eerst ik, ik scheer me. Dan een of ander geluidje in het buurhuis. Later een doorsnee van wat over het voetpad dweilt. Dan opnieuw ik. Aan het kruispunt staan nog vijf auto's, op het voetpad een piëta met moeder en kind. Dan opnieuw ik. Ik betreed een gebouw. In het gebouw is niemand. Ik betreed het gebouw, stap voorbij de trap die naar een bovenverdieping leidt. Later keer ik terug op die beslissing. In een van de kooien zit een dame, ze staart naar de display van een mobile, merkt me niet op. Ik had een foto van haar gemaakt kunnen hebben zonder dat ze het gemerkt had. Dat doe ik niet. Ik wacht tot ze van het schermpje opkijkt en schrikt. Zonder foto heb ik meer gezien. Het is onfatsoenlijk, bijna. Gedurende bijna een minuut bekijk ik haar zonder dat ze van het schermpje opkijkt. Ze schrikt niet. Ze kijkt op, glimlacht, veert overeind, komt naar het raampje. Het staat op een kier. Dan opnieuw ik.
Is Jose Cleiton Carbonel er al, vraag ik. Hij had er moeten zijn, verneem ik. Dat zou hij trouwens zelf gezegd hebben, dat hij er zou zijn.
Maar een jongen uit Brazilië, he, voegt ze toe terwijl ze het kantoor afsluit, andere gewoontes. Daar valt mee te leven, met die zuiderse gewoontes, zeg ik.
Het zou wel eens kunnen dat ze het daarmee eens is. We stappen voorbij de trap die naar een van de bovenverdiepingen leidt. De deur stond tegenaan, ontdekken we.
In het doolhof van Cleiton Carbonel ontmoet ik Ruggiero Pini. Het is kwart voor drie. We praten. Pini heeft in Venetië gestudeerd. Z'n medium is video. Hij maakt films, wat hij vaak in een ruimere context plaatst. Zo kwam hij bij MMV terecht.
Dan opnieuw ik. Ik neem de trap naar het eerste. John is op het eerste. Net voor de middag had hij me getelefoneerd. Hij staat naast een printer. Freya is met een print bezig, een van de vele tientallen van een reeks die Ararat als thema heeft, en iemand die Jan heet, zit voor een beeldscherm. John neemt de trap naar het gelijkvloers en daar staat een boom. Ik bekijk de boom. We stappen door naar het doolhof. Dirk Zoete betreedt een van de vertakkingen. Later zit ik opnieuw in de auto. Opnieuw ik.
Ik rij naar de onbekende bestemming, stap uit, open een poort en wat me meteen opvalt, ik heb me vergist, de onbekende bestemming is bekend.

woensdag 23 november

2011-11-24T01:33:00.016Z

foto boven: Bärbel Messmann, a presentation at her workingplace

Diese unbestimmte Licht, es sagt nur weder etwas über die Tags- oder Jahrzeit
noch oder den Ort.
Het doek staat glad als een spiegel.

We rijden over Antwerpen. Eerst zit het niet mee. Ter hoogte van Ternat zou een ongeval gebeurd zijn. Ik maak rechtsomkeert, neem de buitenring die naar Zelzate gaat. Ter hoogte van Kalken, op de autosnelweg richting Antwerpen, besef ik opeens dat ik geen geld bij heb.
40 minuten later passeren we hetzelfde punt, opnieuw richting Antwerpen. Over de weiden en dorpels hangt een dikke laag mist. Cristina Amelia zegt dat ze het prachtig vindt.
In Kruibeke volgt een kort oponthoud. We drinken koffie, ik neem De Standaard door. Een half uur later passeren we Herentals. Voorbij Aachen is nog een oponthoud. Ik telefoneer Bärbel, we zullen wat later zijn, zeg ik.

Het is halftwee als we Rudolfplatz passeren. Het atelier van Bärbel is vlakbij. In de belendende straten is een erehaag van luidkeels gelach.

Georg Seufert, Farbnamenlexicon von A - Z, Musterschmidt Verlag, Göttingen Frankfurt Berlin

Het Farbenlexicon von A - Z, een editie uit 1955, is bijzonder uitgebreid. In dit naslagwerk trof Bärbel het gros van de benamingen die ze gebruikt voor een kleine reeks konzeptualische olieverfschilderijen: blumenblau, milchblau, rosengrau. Het lexicon heeft hier en daar een verwijzing, merk ik, naar het pigment waaraan de kleur beantwoordt en ook heel af en toe een code, HR111 bijvoorbeeld, waarbij ik me voorstel dat vooral iemand die kleuren wil gaan mengen daar wat aan heeft.
Een opsomming van de al of niet natuurlijke ingrediënten ontbreekt. Zo is guttegom een azomethine kopercomplex en Kasselse aarde een mengsel van beenderzwart en synthetisch ijzeroxide terwijl gele oker half gebrand in de versie van Oudt Hollandt een natuurlijke oker is, zonder toevoegingen. Wat we kennen als Indisch geel is een pigment, in zijn oorspronkelijke vorm, dat bekomen werd door van de urine van koeien gebruik te maken, pisgeel, letterlijk, en voor capuut mortuum, een donker en roodachtig bruin, werd, wat de benaming aangeeft, de inhoud van schedels gebruikt, meer bepaald die van mummies, een werkwijze waar ze overigens reeds in de zeventiende eeuw van af zagen omdat de grondstof nu eenmaal niet onbeperkt voorradig was.
Het Farbenlexicon vermeldt Bolusrot: 1. früher unter Bolus, staat er.

Omdat Bärbel de ondergrond glad als een spiegel wil, gebruikt ze keukenpapier om de verf aan te brengen.
Het doet Cristina Amelia denken aan de kleur van een eendenei.

Het volgende oponthoud is in Ehrenfeld, in de Nussbaumerstrasse, op huisnummer 21. Van de Nussbaumerstrasse, of Notelaarsstraat, het meervoud, kan je je makkelijk voorstellen dat er een tijd geweest moet zijn, toen het al donderde in Keulen, dat ze er niet was. We parkeren pal voor huisnummer 21, diagonaal over het voetpad, wat hier een gebruik lijkt te zijn, en stappen uit. Ik bel Doubrawa. Yes, zeg ik, we've been looking for 21 for at least an hour, we couldn't find it; now Cristina Amelia and me indeed are in front of a house with number 21; may I ask to check if you are around.
A window opens and that funny head pops out. 'Ladies...,' it says.

words

Entwurf fuer eine endgueltige Aussauge Suprastas SW3
blaue Folie 5000 Bl. Makingofilm Karten 1996/97 Lacke Farben
"Neue Orbis" O.K. Model "Nachrichtensprecher Tisch"
Perlim DILMOOR extra vergine Achtung, jetzt kommt ein
Karton! 10 Finger Abdrücke rote und blaue Hase And later about Dibbets:
it at last became so minimal that he disappeared.

foto's: without the artist and with

Cristina Amelia and Reinhard Doubrawa get entangled in a conversation on how it would be if there was no public at all.
Maybe my relation to the public has changed during the years, Reinhard admits.
What sort of public, he later asks.
Later, nearing the Kingdom of Brussels, Cristina Amelia says that it is a social thing. There's no art without the social thing, she says. Ik wijk uit naar de middenstrook, op het derde baanvak vlammen drie vier auto's voorbij. Well, I don't agree on that, zeg ik, there's no need for art to be social. Anyone on his own may be in dialogue with something and a conversation or dispute between two or more individuals may just as good end in the reverse, that of two or three or more endless monologues.
Reinhard herinnert zich dat hij tijdens een meerdaagse workshop aan het begin van de tweede dag het gevoel kreeg dat hij op zijn gewoontes terugviel en zich tegelijk begon aan te passen aan wat hem door de anderen opgedrongen werd: I started to stick to my rituals and adapted to those of the others.
The chance and risk of misundertanding.
'And when does that influence start?' Beuys seems to be forgotten.

We dine nearby, at Essers. Ik herinner me dat er op de autosnelweg tussen Antwerpen en Aachen een vrachtauto met dat opschrift reed.

Het is halfacht als we via Innere Kanal over de Rijn naar Deutz rijden waar Oliver Kunkel en wat kompanen in een fabriekspand resideren. Het is het stadsdeel waar de generatie van Dokoupil verbleef. Autosnelwegen en fabrieken domineren de skyline.

zondag 20 november

2011-11-20T20:57:00.013Z

Een rustige herfstdag. Zo is dat. In de zalmstraat gaat een auto tegen de rijrichting in, een vierkante bak, oud model. Aan het stuur zit een idioot met bruine huidskleur. Uit z'n starre, pekzwarte blik valt weinig af te leiden. Ik wijk uit naar een parkeerplaats, de muziekdoos met flessen maakt een hevig rinkelend geluid. Hij tilt z'n linkerhand boven het stuurwiel, zonder af te remmen, de bruine hand toont wijs- en middenvinger als ik het goed zie. Wat zou hij daarmee bedoelen, wat speelt zich af, daar in die roeste kop, en wie zit naast hem, wie is die homp onder dat kleurloze gordijn. En zo gaan dus twee vingers de hoogte in, vlak boven het stuurwiel, vlak onder de starre, pekzwarte blik, een wijsvinger en de middenvinger, als ik het goed heb, of ring- en middenvinger misschien, er was geen tijd om meer dan het handgebaar te zien en de pekzwarte blik, star boven het stuurwiel, vastgeschroefd aan het stuurwiel en dan, zonder de schedel ook maar één centimeter te bewegen, wat niet zou kunnen, rails stutten het hoofd, pas aan de straathoek gaat het hoofd schudden, met exacte onschuld, zo'n kerfstok, de onschuld van een speelgoedsoldaatje, niet linksop kijkend, niet rechtsop kijkend, star voor zich uit starend, exact, en dan toch twee vingers onder de starre, pekzwarte blik, alsof hij hiermee he toch bedankt had willen zeggen. Een rustige herfstdag.
Aan het water tuimelen bladeren over het wegdek.
Freya had me getelefoneerd. Zij en Rina waren in de zaal voorin bezig. Ze vroeg of de zwarte lappen die de dakkoepels bedekken weg konden. Dan moet je op het dak, zei ik. Het was halftwee, ik had me nog te scheren, de rustige herfstdag lag aan diggelen, eerst doen we het dak, bedacht ik, dan bekijken we het werk van Ramiz. Die had drie dagen eerder een groef in de tussenwand gepleisterd. Dat ziet er niet uit, zei Freya, rustig, zonder zich nodeloos over de zaak op te gaan winden.
Ik parkeer de auto op het woonerf. Een bergbewoner sjokt over het voetpad. Hij kijkt niet naar me om, z'n blik is op het voetpad.
Rina en Freya zijn bezig in de zaal voorin, het gesprek komt op de tussenwand. Het dak kunnen we later doen.

Rina en Freya

'Ik denk. Ik zal ze door elkaar hangen. Dan zal het misschien wel lukken.'
'Ik weet niet.'
'Ik zal het eens proberen.'
'Misschien is het zo teveel.'
'Wat?'
'Misschien is het zo teveel.'
'Ik versta je niet.'
'Misschien is het zo teveel.'

'Wacht... waar zat ik nu.'

the unexpected visitor Marco Stamenovic drops in. We staan naast het boekenmeubel. Ik heb wat foto's gemaakt.
'The unexpected happiness,' grapt Marco. 'I'm from Japan.'
'That's true. With Fukushima any Japanese could just be you.'
Zo begint het gesprek.
Of we elkaar al eens eerder ontmoet hadden, is buiten handbereik. Ik schenk koffie, Freya en Marco hebben het over Armenië en Mount Ararat. Marco is twee keer in Armenië geweest. Hij heeft in Belgrado gewoond, komt uit een stadje vlakbij de grens met Kosovo. Ze hebben er theater en een cinema en nog wat culturele plekken waar actuele kunst aan bod komt. Van het regionale budget voor cultuur, zegt hij, zou, als je het becijfert, bijna 80% naar ambtenarij en administratie gaan.

zaterdag 19 november

2011-11-20T00:43:00.004Z

'Zijn we de eersten?'
'Nee.'
Ze zijn met z'n tweeën.
'Jullie zijn niet de eersten. Sofie is er al. De ouders van Sofie. En voor het begon zijn er ook al wat mensen geweest.'
'Oh.'
'Geen medaille.'

foto: K+D+K, zaal voorin

van elk ding weten we dat het net zo goed een ander ding had kunnen zijn

2011-11-19T23:54:00.004Z

Van elk ding weten we dat het net zo goed een ander ding had kunnen zijn.
Ik laat La salle de bain per vergissing in het badwater vallen. Net als Toussaint lees ik in bad. Het is de ideale plek om Proust te nemen.
Wat ik uit het badwater opvis, de bladzijden plakken aaneen, is een vod. En zo is abrupt een eind gekomen aan Toussaint. Ik klauter uit de badkuip, kleed me vluchtig aan, met La salle de bain als ik me niet vergis, en zo heb ik een kamerjas waar Proust niet eens van dromen kon.

Als 1 ding waar is, is alles waar. Als alles waar is, niets.

geen probleem, toch bedankt

2011-11-19T16:00:00.010Z

Malcolm Gladwell, De Morgen bladzijde 21, 'Crisis is de beste prikkel voor innovatie.'
Bladzijde 20: een rustig weekend.
Bladzijde 17 dan, de wereldprimeur van een schokkende ontdekking: Zomer van 2007 komt nooit meer terug.
'Ben jij de liedjesschrijver Lieven Tavernier?' vraag ik aan de rug van een man die over De Standaard gebogen zit. 'Nee
(hij vouwt het dagbladbeginsel, verwijdert z'n rug uit het blikveld), jammer genoeg.' Want
je lijkt er wel op. 'Ja
(hij zegt het met een gemoedelijke glimlach, berustend), er zijn er nog die dat zeggen. Hij is goed he.' En dan stapt hij op.
De Standaard komt ter beschikking maar nu ik toch in De Morgen bezig ben, het bord witloofsoep is leeg gelepeld zodat ik desnoods in het lege soepbord kotsen kan, besluit ik om eerst nog wat aantekeningen te maken met, om te beginnen, Blatter op bladzijde 29, en de racismerel, waarover de Fifa-baas in extremis het volgende weet op te merken: 'Sorry, maar een vogel is een vogel.'
Rillend van opwinding staar ik naar de kop bovenaan bladzijde 33: CULTUUR, staat er. En daaronder: Twitter maakt van uitlach-tv weer hit. Een volle bladzijde. (Thillo,
kom eens hier jongen. Kan je lezen, Thillo?)
Op bladzijde 37, na nog drie bladzijden die in een bvblad thuishoren, neemt Elmore Leonard het woord. Heb ik best veel van met When The Women Come Out To Dance uit 2002, een Penguin, als favoriet. Raymond Chandler heeft me niets geleerd, staat er.
Op bladzijde 53, inderdaad, beste lezertjes, 53 bladzijden ver in de flapdroltroep, komt het eindelijk, geen tel te laat, op Nim de chimpansee. Nim, staat er, de chimpansee die mens moest worden.
Er had net zo goed kunnen staan: Cee van Tee, die zo nodig mediaprimaat wou worden. Het is zowaar de enige bijdrage die leest alsof ze niet door een chimpansee geschreven werd. Of eerste. Er komen er nog. 'Nims zinnen,' lees ik, 'nemen niet toe in lengte als hij ouder wordt, zoals bij kinderen het geval is.' Excuseert u me, er staat: zoals bij kinderen wel het geval is.
'wel het geval is. Kinderen voegen na langere zinnen nieuwe leugens toe' Woorden, pardon.
'voegen nieuwe woorden toe,' dat is wat er staat, 'die de betekenis van de zin veranderen.' Nim, de chimpansee, weet beter: 'Nim voegt vaak identieke woorden toe, die geen nieuwe betekenis creëren.' Doch scheten laten kan hij als de beste.
'Nims taal', ik bevind me nog steeds op bladzijde 53, de blik zwenkt naar de rechterbenendenhoek, 'is semantisch beperkt; het onderwerp of lijdend voorwerp van de zin is in 99% van de gevallen "Nim" of "Me".'
Bladzijde 56 dan. Hier staat het volgende: 'Wanneer de feiten veranderen, verander ik mijn mening. Wat doet u, mijnheer?'
Deze opmerking wordt toegeschreven aan de Britse econoom John Maynard Keynes en kadert in een stuk over het zogeheten theorema van Bayes.

Mozambique

2011-11-11T20:45:00.024Z

We vlogen over Libië. Grepet at stoemp met braadworst en wortelpuree. Victor Olits, een oom van Tom Jane, had ons uitgenodigd voor een vierdaags bezoek aan z'n plantage, waar hij kunstbloemen kweekt. Ruim twintig jaar geleden had Olits een helikoptercrash overleefd toen hij en andere kaderleden van Crunt & Co nabij Melbourne tegen de bedrading van een hoogspanningslijn aanvlogen. Hij was toen eerst weer in Hamburg gaan wonen, waar hij kort na elkaar, in 1993 als ik het goed heb, twee autobiografische volumes publiceerde over zijn jaren bij The International Headbang Association, opgericht door Joe N. T. Crunt (1927-1831), die naar verluidt op hoge leeftijd in een ultiem delirium het stadium van pasgeborene bereikte. In How It Ended, het eerste volume, en How It Began, het tweede, volgt Victor Olits alle gebeurtenissen, die telkens dezelfde zijn, door in het verhaal alleen zaken op te nemen die stroken met wat Herbert, die eerst gedurende enige tijd als nachtwaker, later als chauffeur voor het bedrijf had gewerkt, en Puck, een neef van een van de klusjesmannen, zich hadden weten te herinneren. Wat in de eerste autobiografie als een cruciaal element werd gezien, zonder dat het nochtans ook maar de geringste invloed had op het verloop van de gebeurtenissen, bleek onbeduidend in de tweede of werd er over het hoofd gezien terwijl het tegelijk, zonder dat iemand dat leek te merken, de duistere beweegreden van alle handelingen en verwikkelingen geworden was. De autobiografieën van Olits brachten het relaas van een ogenschijnlijk volstrekt transparant verloop van verwikkelingen die zonder enig verband naast elkaar plaats vonden. Terwijl het kennelijk om één en hetzelfde levensverhaal ging, brachten de talloze verwikkelingen zoveel uiteenlopende dingen aan de oppervlakte dat niets leek wat het was en geen enkel feit met ook maar één enkel ander feit te maken had.
Eind jaren negentig nestelde Olits zich in Mozambique. Op een landgoed in Gaza begon hij kunstbloemen te kweken. De kunstbloemen groeiden voor geen centimeter.

We vliegen over Tanzania, ik lees in iets van Joyce, Olits zegt dat hij het prachtig vindt.

iemand zei

2011-11-09T21:26:00.002Z

'Proloog,' zei een van de acteurs.
this is without saying
1 haventje, 1 winkeltje, 1 pub
Ook het schrijven maakt geluid, in die stilte.
zilte grasvelden
het Turkse platteland
een papiertje
Het gesprek komt op Tati.

mensenrechten

2011-11-09T19:44:00.011Z

In de Volderstraat kennis gemaakt met een jongen en een meisje die voor de Liga voor Mensenrechten werken. Ze vroegen of ik wat tijd had om aan het onderzoek mee te werken. Een half uur eerder was ik staande gehouden door een meisje dat voor Amnesty International werkt. Ik had zin om j'ai déjà donné te zeggen, pour vrai dire dat zat op het puntje van m'n tong, maar ik zei, ja wat zei ik ook weer.
De jongen had een bundel a4tjes bij en een microfoon, het meisje een camera. Ze wilden filmen. Ik wil niet gefilmd worden, zei ik. Dat zit in de genen, zei ik. Die eis leek meewerken aan het onderzoek niet uit te sluiten. Op straat was een vloot passanten. De jongen vroeg of ik wist wat ik me bij mensenrechten voorstellen moest. Nee, zei ik. Het meisje filmde. Ze filmde de jongen en er kwam ook nog een auto langs gereden. Ook dat filmde ze. Wat vreemd, zei ik. Het had het meisje niet verbaasd en de jongen evenmin. Nu ik toch tot spreken in staat leek, duwde hij me haastig de microfoon onder het neusbeen. Wat vreemd, zei ik, dat ik niet weet wat de mensenrechten zijn. Ik had dat ik niet weet dat er mensenrechten zijn gezegd kunnen hebben, wat ik een tel later bedacht, de vraag of de soort überhaupt rechten heeft.
Of ik me niet één rechtje zou weten te herinneren, verneem ik, eentje maar.

dinsdag 8 november

2011-11-08T19:11:00.007Z

AARDAPPELEN
MAGGI (SOEP)
APPELS
Meer staat niet op het papiertje.
Er is een mailtje van Aurelie. Of toch. (soep). staat er. De grijze ., het grijs heeft een bruine gloed en is onregelmatig van vorm,
Met de mededeling dat ze bij MER tien exemplaren van de catalogus van Giannina Urmeneta Ottiker hebben, dat is voor de eerstvolgende projectcluster,
al is gloed niet meteen het juiste woord,
en of ze die vandaag in crox binnensteken kan. Ik telefoneer. We spreken af dat ik de doos met catalogi in MER oppik.
het had een gaatje kunnen zijn
Twintig minuten later sta ik aan het Rabot in een file.
gesmolten in het dubbel gevouwen blaadje papier, er is geen opdikking te voelen.
Of het er was voor aan het papiertje de mededeling werd toevertrouwd, door iemand van het vrouwelijke geslacht als ik het goed heb,
Vier trams zijn aan een trage pirouette begonnen, onder de kastanjelaars waar aardig wat volk bijeen zou staan als dit het moment is waarop opeens alles gelijktijdig gebeurt:
wat uit het ronde handschrift af te leiden is,
een BMW rijdt dwars door een van de tramstellen in een grijze tunnel van darmen en hersenbrij,
aan de bouw van het Rabot moet nog begonnen worden. Zacht herfstweer, zo staat het in de gazet. Rome brandt.
of het er was voor het papiertje een vouw kreeg,
In de laadruimte is een muziekdoos van lege flessen.
of pas nadien op het papiertje terechtkwam, onstuimig, gretig, toen het om een of andere reden niet langer nodig leek om te weten waar het flesje Maggi voor nodig was.

In de Molenaarsstraat vind ik een parkeerplaats net voor het pand waar MER gehuisvest is.
Ik tref er Luc aan en Jan De Cock. Ze zitten voor een computerscherm. Met Jeroen komt het gesprek op het vinylproject van Peter Jacquemyn en Dirk Verhaegen.

weekendalfabet

2011-11-06T21:49:00.011Z

Alexeev Ann introduceert Valeriy Alexeev, een straatmuzikant die aan de Korenmarkt het mooie weer maakt.

Ann 1 is ik was vooral met de computer bezig. 2 is het was best aangenaam. 3 is er was een constante stroom van bezoekers. 4 is het was zo druk dat ik drie kwartier aan het toilet aanschuiven moest, de frigo was leeg geplunderd en er stond een file tot Gentbrugge.

Burundi Iemand die in Burundi voor de ambassade werkt, z'n echtgenote en het meisje zonder naam betreden de corridor. Ze komen voor het werk van Nele Tas.

lachband Wat we in crox missen: een lachband.

Oliver Kunkel We zitten over z'n website gebogen. Het wordt echt interessant als hij over enkele van z'n meest recente projecten begint, dingen die niet op de website staan. Van het een op het andere moment zit ik een houdgreep.

Sébastien en Veerle Met Sébastien komt het gesprek op Jacques Roubaud en Willy Roggeman. Veerle studeerde aan het KASK. Textiel deed ze. Sébastien vertelt dat hij gisteren, of was het vandaag, aan Sint-Lucas passeerde, in de Zwartezusterstraat, ze hadden er een voorraad kartonnen dozen met boeken op straat geplaatst, aan de doorgang naar de bibliotheek. Toen hij naging wat er te smullen viel, ontdekte hij dat het vooral om literatuur ging en zo kwam hij in het bezit van boeken van Willy Roggeman, Gust Gils, André Gide en Georges Duhamel. Roubaud, Quelque chose noir, hij noteert het in z'n moleskine. Ik heb het over La Joconde, Roubaud, La forme d'une ville change plus vite, hélas, que le coeur des humains, p.33:
Les vrais amateurs
pour voir la Joconde
ne vont pas au bout du monde
ni même au Louvre

Ils vont au coin de la rue
de La Rochefoucauld et de la rue
Notre-Dame-
de-Lorette
ils entrent dans le café
elle est là

Le tableau est sur le mur
beige et crème
le cadre est beige et crème et un peu orange
la toile est signée
de la main même de l'artiste
E.
Mérou.
C'est la Joconde
la Joconde de Mérou
En over Perec hebben we het ook, terwijl Veerle in de hall een dringende oproep afhandelt en nog wat mensen de keet betreden, dat hij W ou la souvenir d'enfance, hij las de Nederlandse vertaling, bijzonder interessant vond, intrigerend, en in La Vie Mode d'Emploi niet verder kwam dan bladzijde 70. Dat meen je niet, roep ik. Dat wordt overstemd door de papegaaien van Panamarenko. Het zijn net kinderen, merkt Veerle op.

spion 'Spionnen lezen uw tweets en blogs.' Dat staat in de Standaard. Wat zit er in uw schoentje, ja mijn voeten, wat peinst ge.
Dat m'n blog vooral door spionnen gelezen wordt, is een interessante evolutie.
Lui van een speciale afdeling van de CIA speuren op sociale media naar informatie. Zo weet ik wie m'n blog leest.
Op bladzijde 3 lees ik dat de omzet met 3% gestegen is. Ze bedoelen het lezerspotentieel, vermoed ik. De Morgen zou met 3% gedaald zijn. Van een krant die amper investeert in kwaliteit, zou je meer verwachten.

Willy 'Hoe kan je je laten ontvlaamsen?' vraagt Willy. Rond het middaguur had hij naar de N-VA een mailtje gestuurd met die vraag.
Hij liet zich ontdopen. Dat ging niet van een leien dakje. Hij ontving een schrijven van de kerk dat hij een verbond met god had en dat het ontdopen om die reden niet kon.
Uitschrijven uit het doopregister dan maar, dat kon wel. Zelf ben ik dat ooit ook van plan geweest, tot ik ontdekte dat het er niet eens toe deed. Om het doopsel ongedaan te maken volstaat het om al of niet naakt een kerk te betreden en in de doopvont te pissen.
Een doopvont of het urinoir, het heeft dezelfde functie.

woensdag 2 november

2011-11-02T21:53:00.014Z

foto's boven: We zijn naar Sankt-Vith gereden, niet helemaal tot Sankt-Vith, naar een gehucht dat Recht heet, in de Ardeense bossen, om een blik op dit object te werpen. (foto Cristina Amelia) De andere foto is op een plek waar ik vorig jaar ook een foto genomen had.
onder: Tijdens de terugweg zijn we zonder file voorbij Verviers en Luik geraakt. Net voor Brussel, en een eind voor Zaventem, belanden we uiteindelijk toch in een file, wat te verwachten was. Het uitspansel zorgt voor een adembenemend spektakel. (foto Laura van)

foto boven: De file, net voorbij Zaventem, waar de brug begint. (foto Cristina Amelia)
onder: Ter hoogte van Asse verlaten we de file, een nieuwe file, en dringen door in het onherbergzame hinterland. (foto Laura van)

Ik betrap Cristina Amelia op iets wat ze niet kent: Stefano Bollani.
We rijden over Brussel en Luik naar Verviers, waar het landschap spannende bijkomstigheden vertoont. This is landscape, merkt Cristina Amelia op. Halverwege de hellingen staan bomen en kleine nederzettingen in een kraag van bos en groene glooiingen. Ze zegt dat het haar aan Roemenië doet denken, ook daar hebben ze dit soort landschappen.
In Recht, een gehucht, gaat het voorbij het kerkje rechtsop, richting Vielsalm zonder tomtom. Ik herken de verbuiging, de kromming van het landschap is vertrouwd. Het atelier van Marta en Slava is net voorbij een brugje.
Marta en Slava serveren berkensap, koffie, een kleine hap met brood, sla, trostomaat en Georgische kaas en op de laptop een versie van de bolero van Ravel, wat tijdens jaren zestig, verduidelijkt Slava, elke dag op de Russische radio te horen was. In Rusland was de bolero van Ravel populaire muziek.
Later komt het gesprek op Harry Darger.
Ik kets af op het project dat Slava en Marta aanbieden, focus op het keramische werk. They look very David Lynchlike, zegt Cristina Amelia, for me, over de keramische objecten, en over de Georgische kaas: it reminds me of the Roumanian cheese my aunt made.
En zo komen we tot Sigmund Jähn en de dingen die hij deed.

Tijdens de weg terug noteert Cristina Amelia, als het gesprek op andere dingen komt, en dit is wat ze schreef:

Television people are stupid. The more they watch TV the more ugly and despicing they get.
I like intelligent tits. Breasts, voegt Cristina Amelia toe.
They believe in god goddammit, that's the basic problem of most people.
I don't believe in a new future for Libia.
On contemporary art: It used to be contemporary art 20 years back.
Now I imagine two horses with the word CARS on their ass.
As such he was an anarchist, he was always too late or too early at the meeting.

Holy nuts.

donderdag 27 oktober

2011-10-28T20:57:00.020+01:00

foto's boven: het atelier van Bart Vandevijvere,
werkvloer en mengtafel

foto boven: een jeugdwerk van Frank Merkx
foto onder: recent werk van Bart Vandevijvere, fragment

foto boven: hoek in het atelier van Florin Buta
foto onder: zicht op de huizenrij aan de overzijde van de straat

foto boven: compositie met lijnolie
foto onder: Cristina Amelia in gesprek met Bart Vandevijvere.
Het gesprek kwam op The New York School.

'Welcome to Coronation Street,' zegt Bart glunderend. Ik herinner me dat hij dat ook vorige keer zei. Dit keer is het huisnummer 20 en in het gezelschap van Cristina Amelia, de stagiaire.
Toen, dat moet in 1997 geweest zijn, was het ergens in de Kortrijkse binnenstad. Nu is het Marke. Geen van beide straten zou ik weten terug te vinden.
We namen de autosnelweg richting Kortrijk, het is een prachtige herfstdag, ik doe het rustig aan, de snelheidsmeter geeft op geen enkel moment meer dan 110km per uur.
Cristina Amelia zegt dat ze de wolkenvelden zo prachtig vindt. Zo veel mooier, zegt ze, dan het uitspansel dat ze in Roemenië hebben.
It's the Atlantic, zeg ik. That perfume goes all along the Atlantic coast down to Lisbon.
Lang uitgerokken, grijspaarse pluimslierten hangen boven het landschap, in een hemisfeer die zo wijd is dat het lijkt alsof je aan elke kant de onderkant van het uitspansel kan zien.
Het gesprek komt op de foto's die Johan De Wilde in Noorwegen maakte. Cristina Amelia heeft in Bergen gewoond. Van de Lofoten kan ze zich loepscherp voorstellen dat Johan net daar die foto's gemaakt heeft.
Het is een bizar gesprek. We zijn geen van beiden op de Lofoten geweest. In Bergen heeft ze één winter meegemaakt. Dat had haar zo depressief gemaakt dat ze, toen ze weer in Boekarest was, weken nodig had om te herstellen. Toch was ze van plan om weer naar Noorwegen te gaan en haar master daar af te werken. Het werd België.
Wat ze aan België fantastisch vindt, is dat het dat ene land is dat het met een regering van lopende zaken stellen kan. Dat hebben we aan ambtenarij te danken, zeg ik. Vlaanderen wordt door ambtenaars bestuurd.
Aan het verkeersnetwerk ter hoogte van Kortrijk neem ik Kortrijk zuid.
Het uitspansel is prachtig en we zitten fout, beseffen we. Ik wijk uit naar de pechstrook, Amelia consulteert de road map.
Daar weet ze niet zoveel uit op te maken, ik evenmin. Wat verderop klampen we een voorbijganger aan. Hij staart naar de collants en het rokje. Het is een man van een jaar of vijfendertig die zich zonder hond op de openbare weg bevindt.
Ik ben wellicht die ene Belg die geen tomtom heeft, begin ik. Of hij weet waar Marke is. Dat lijkt mee te vallen. Met de gegevens waarover we nu beschikken gaat het tot Vladivostok.

Coronation Street, quotes

This one is like a load of intestines. Cristina Amelia over een van de vele tientallen werken die Bart te berde brengt. Het werk is een kleine improvisatie, vlug en zwierig aangebracht. Ik ben het eens met Cristina Amelia. Het zijn de grote, minder vluchtig uitgewerkte composities die mijn aandacht hebben.
Leaving the errors instead of removing them, zegt Bart. Het gesprek komt op de New York School en John Zorn. Ik maak notities en wat foto's.
John Zorn is my hero, Cristina Amelia says, his music is a mental frame.

foto boven: Bart, recent werk. Let op het werk
ter linkerzijde, schuin tegen de muur geplaatst nadat het
uit een duister hoekje van het atelier vandaan werd gehaald.
foto onder: Back home na een avond met tonijnsalade
en het verslag van een volstrekt hilarisch proces verbaal.

foto's

2011-10-24T21:24:00.003+01:00

boven: de kubusruimte
onder: het woonerf

maandag 24 oktober

2011-10-24T20:41:00.004+01:00

In De Morgen hebben ze vandaag Bart De Wever op de cover, opnieuw, dit keer omdat hij in Schotland was om er de Schotse onafhankelijkheid een riem onder het hart te steken. Dat is wat De Morgen verkoopt.
In De Standaard geen woord over de kwestie.

zondag 23 oktober

2011-10-23T22:55:00.003+01:00

Tot halfdrie niemand. Het gezoem van de blackstraler, het gezeem van de blote muren en Panamarenko die verduidelijkt dat hij niet met die klootzak te maken wil hebben. Na halfdrie is er opeens een vloed van bezoekers. We blijven tot het laatste streepje.

I don't know you zei ik, zegt de Chileen, but I love you. Ze lachen, hebben dolle pret.
Een jongedame uit Costa Rica wil weten hoe oud hij is. Vijfentwintig, zegt hij. Hij stapt om het barmeubel heen, waar Jenny bezig is. Vijfentwintig! He, komaan, dat zie je toch, schatert la costariquenza. Ze had me een lepel aangeboden, een soeplepel saus van de schotel met venusschelpen. Proef hier eens van, zei ze.
Het meisje dat naast haar zit, komt uit Portugal. En wat is ze verliefd. Dat staat als een kwatrijn op haar gezicht geschreven. Met wat voor versvoet weet ik niet.
Om weer een andere reden komt el Chileno nogmaals tussenbeide, waarbij ik onder andere verneem dat de Andes in Chili mooier is dan in pakweg Ecuador, een mededeling die voor de meisjes bedoeld is, verder dan die ene soeplepel kwam ik overigens niet, wat niet wegneemt dat ik de costariquenza onweerstaanbaar ben gaan vinden. Ze lachen, hebben dolle pret.
And she, zegt de Chileen, opeens met een highpitch Hollywood falset, wat ze zei: 'Really?'

foto's

2011-10-23T22:36:00.003+01:00

donderdag 20 oktober

2011-10-21T21:22:00.006+01:00

Een lapsus, dat is something on your tongue that you can't remember. In het Roemeens hebben ze er nog een woord voor: typo. Dat is wat Amelia zegt. Omdat ik het over de lapsus tipa had. Wat een lapsus lengua is, weet Amelia niet. Wat ze wel weet, is dat ze in Roemenië met typo bedoelen dat je je opeens niet weet te herinneren wat je had willen zeggen.
Zeg niet bruikleen, zeg leentjebruik. Of leenbruik. Leenbruik: het boek dat met een minnaar mee in de koffer van Bes verdwijnt. Eerst op de keukentafel, later op het nachtkastje, later ergens onderin het boekenrek en als Bes verhuist, want Bes is niet honkvast, Bes houdt van nieuwe plekken, eerst in een kartonnen doos waarop met viltstift het trefwoord Franse Literatuur wordt aangebracht, later naast een baseballpet in een doos met speelgoedafdankertjes van Daphne, de eerste dochter die net een dag eerder voor de tweede maal van een zoon bevallen is. De leenbruik gaat een eigen leven leiden. Dit moet je echt eens lezen, zegt Nila, de jongste dochter van Greet en Geert. Greet was het nakomertje. Woerd neemt het boek mee naar z'n kamer en weer wat later belandt het naast de wc-pot in een huis waar Tim, archivaris van het Museum voor Ingebeelde Kunst, ooit op een dag - wat hij zich later helemaal nooit had weten te herinneren - naast een vaas met gele tulpen zat. In Londen had hij voor Bes een handtas met rode biesjes gekocht.

Het gesprek kwam op P. J. Harvey. I am so madly in love with her, beken ik. Amelia, die ook Cristina heet, ze studeert een het KASK, brengt het gesprek op Primus, Buckethead en Squarepusher. We luisteren naar Bad As Me. Later komt het gesprek op Raymond Scott en Florence Foresti. We dineren in Het Gouden Hoofd, hangen over een minestrone. Mia werpt een handje. Kadhafi is dood, lees ik. Het gesprek komt op Portishead.

woensdag 19 oktober

2011-10-20T01:05:00.009+01:00

Ik luister naar Bad As Me. In de tuin is een stuk ijzer beland, dat is vorige week gebeurd. Ik ga een kijkje nemen, draai een sigaret.
Nothing would be that bad, would it. Bad As Me ain't that bad. Dat noteer ik op een papiertje: From fairest creatures we desire, daar zit een sonnet in.
De vereniging voor het schrijven van sonnetten heeft de voorwaarden berekend. Gebruik papier van het formaat A4, staat er, en let op de marges, 20 millimeter ter linker-, 10 millimeter ter rechterzijde.
Dit sla ik over.

weekendalfabet

2011-10-16T00:28:00.021+01:00

foto boven: Charlie

Cornelius Dupré (UK) Ze zijn met z'n drieën, Tuur en Frances, van IPS, en de Brit Cornelius Dupré, terwijl ook Jan Op langskomt. Hij komt voor de kubusruimte en het werk van Oshin Albrecht. Het is zondag en vroege namiddag. Net voor Tuur en Frances binnen springen, waren er al wat bezoekers geweest. Het was halftwee toen ik over het woonerf op de croxpoort toetstapte. Grégory en Brice en Hélène waren me voor, ze waren er al, nadat ze gisteren nog in de White Cat waren langsgeweest, met Sarah en Melissa als ik het goed heb en nog wat personen die de drukbezochte openingsavond hadden meegemaakt. On boit un petit café, we bekijken de film met Panamarenko, Hélène est en rouge et les collants noirs en wat later, Hélène en Brice zijn er dan al vandoor, betreden Guillaume en Clara de hall en Charlie die een motorrijwiel bij heeft.

crox 383, 20u De performance van Leen Dewilde, solo tijdens Maybe From Scratch (november 2010), later met vijf, hier met drie van de vier performers. Leen zit in het publiek.

foto's onder: Ann

foto onder: the moment after

groen Peterseliesnippers. Dat is het eerste wat me opvalt, de peterseliesnippers. Joke tuint tussen de tafels door. Vandaag draagt ze een nette broek. Rechtsop zijn nog meer peterseliesnippers en een Ierse steak, twee keer, met het obligate slaatje en ter linkerzijde, veraf, de boomkruinen aan het water waar, als ik de blik een kwartslag draai, de gloed van Jameson, J&B, Cutty Sark en Glenfiddich boven uit torent. De flessen staan in een lange rij.

handelingen De gebruikelijke handelingen. Ik stap op de poort toe, tik de cijfercode in en dan blijkt die het niet te doen, iemand is me voor geweest.

herfst Ook in de kubusruimte viel het eerste blad.

Jan Fabre Une invention de Jan Hout. Le déjà-bu. C'est ce con a bu, l'abus. Wat opvalt, het gesprek met Panamarenko kantelt zodra Brice over Jan Fabre en Jan Hout begint.

kennis Het mundaneum, de kennis van alles. Dat mundaneum, merkt euh op, is in het honderd gelopen, wat te verwachten was, het is wat stoffig geworden. Een soort van wikipedia avant la lettre. In Mons is het een van de bezienswaardigheden.
Mons is overigens best een aardig stadje, verneem ik. Het zou op Gent lijken met dat verschil dat er geen rivieren zijn.

papegaai Les perroquets de Panapan, los perros del quoto. De papegaaien van Panapan.

Tuur Delodder -->Cornelius IPS ligt in een coma, zegt Tuur. Ja, dat had ik eigenlijk al wel begrepen, zeg ik: er waren geen flyers meer. Niet dat ze er mee opgehouden zijn. Voorlopig zijn er geen activiteiten meer. Hij en Frances wonen in Lokeren, ergens net buiten de periferie van het stadje, waar ze het best naar hun zin hebben.

vrijdag 14 oktober

2011-10-14T20:04:00.006+01:00

foto: Grégory et Brice s'occupent de trois photos, een werk van Brice. Van links naar rechts: de broer van Brice (geboren op La Réunion en er net als Brice opgegroeid), Michael Jackson, la copine de Brice, een trofee et dans le backyard Grégory et Brice qui en effet regardent le photo de la copine de Brice.
En dessous: een werk van Grégory Decock (detail).

foto: Hilde Van Canneyt en Grégory Decock, interview

woensdag 12 oktober

2011-10-12T19:02:00.012+01:00

Cope, Julian. Auteur van Japrocksampler, een boek over de rockscene in Japan, volume waar Yannick Franck zich sinds enige tijd over ontfermt. De cover toont een zwartwitfoto met drie Jappen die tout au naturel over een highway bomen.

Guilbert, Brice. L'homme aux jeux de jour de fête. Hij begint aan de voorbereiding van wat het zwart schilderen van de sokkels worden moet. Dat is in een wip gebeurd.
Yannick is bezig in de belendende ruimte. Later verneem ik dat hij in de rats zit met z'n presentatie. Hij is er niet uit hoe hij het hebben wil.

Izoard, Jacques. Jacques Izoard, Liègeois, ou Jacques Delmotte, son nom civil quoi, son nom privé, seule poète Liègeois dans les anthologies de la poésie française. Je l'ai connu personnellement et Franck le disait. Un jour il a dit à ses élèves: je vous congratule. Il ya avait un élève, Franck ajoute, qui toujours disait 'tu pus Delmotte, tu pus Delmotte'. Alors Delmotte téléphonait la mère du garçon et lui disait que son petit gamin était grossier avec lui en disant tout le temps tu pus Delmotte. La maman lui répondait mais c'est vous, monsieur Delmotte, qui est grossier comme tu lui disais je vous congratule.

Onderbeke, Tim. Springt binnen en legt uit dat hij z'n petje van een bedelaar heeft. Ze ruilden petjes. Dat is in Marseille gebeurd. Ik heb geen geld, zou Tim gezegd hebben, maar je pet vind ik best aardig, eigenlijk. Ik die van jou, zou de bedelaar gezegd hebben. En toen ruilden ze de petjes. Drinkt een fruitsap en dan nog een fruitsap.

Zanardi, Muriel. Pataphicien, masculin, copain d'André Stas et du Capitain Longchamps et quelqu'un de très bien. Et je pense qu'il a connu André Blavier, Yannick ajoute. Il faisait des écritures en morse.

foto boven: oeuf aux garde-masses magins
foto onder: en dessous

foto boven: Oshin Albrecht, kubusruimte
foto onder: Thomas Karz, 2011 hamer en sokkel
(contextueel object)

poème concon

2011-10-12T18:37:00.010+01:00

J'ai connu, il lui disait coquettement, une coconne canadienne
de Cannes
qui - en faisant le carcan de boire continuellement du coca au goût de coco
d'une canette en cuire caca -
dansait le cancan sur le cano d'une copine avec le carcasse d'un coco cocu de Carcassonne
en chantant posthume sa cantilène coquine
et quotidien
de coquillage commune.

dinsdag 11 oktober

2011-10-11T21:59:00.008+01:00

oshin albrecht

Er is een ponskaart.
Er is een papiertje met drie handen: fout juist fout.
Dat met die ponskaart wist Oshin niet.
Marc legt uit dat het om een voorloper van de computer gaat.
Er is een vel folie met gele verf, een uitsparing. Dat werk ontstond tijdens of na het project in Hansbeke, bij Nicolas Leus.
Van het werk op de vloer bij Leus had ze een negatief gemaakt. Later heeft ze daar nogmaals een afdruk van gemaakt.
Op een van de foto's is het zelfportret van een vrouw in een blauwe jurk.
En dan nogmaals.
Eén sergeant en een rode schroevendraaier en het lijmpistool, een elastiekje, een rol zilverpapier, de schaar, tape, een schroefboor en een zwarte kom waarin een borstel staat. Oshin boort een gat.
Het gaat dwars door de muur.

maandag 10 oktober

2011-10-10T22:13:00.017+01:00

16u Nele Tas staat voor de croxpoort.
He, fantastisch, zeg ik, sinds wanneer sta jij hier.
Eerder vandaag heeft ze Marc gesproken. Ze is de hele namiddag in de zaal achterin bezig geweest, ging een ommetje maken.
We staan voor de poort, die niet open wil. Ik leg uit dat er een veiligheid op zit, zij dat ze het cijferslot zo aantrof.
Het klokje geeft aan dat we 1 minuut en 54 seconden te wachten hebben. Quinten komt aanstappen. Hij woont vlakbij, had nog een en ander op te ruimen, had z'n code geprobeerd, twee of misschien drie keer, omdat het niet in één keer lukte.
Ik leg uit dat het ding na de derde foutbeurt automatisch blokkeert. Dat is een veiligheid.
Het toestel is afgesteld op maximaal drie keer.
We bekijken de display. 14 seconden. Een minuut later stap ik door de corridor. De presentatie van Nele begint halverwege, loopt door in de zaal in een lus over drie muren. Vierenveertig werken.
Of het niet teveel is, vraagt ze.
Daar kan je gif op innemen. Er is altijd wel iemand die niet met zo'n hoeveelheid leven kan, zeg ik. Hoe minder een kunstenaar laat zien, hoe liever ze het hebben.

En als hij of zij helemaal niets toont, tant mieux. Een meesterwerk.
Dat is een begrip trouwens waar rek op zit.
Ze rekken het uit tot Detroit en Bejing, tot een miljoen.

17u Grégory, grand maître du GM, me téléphone. Ze zijn in Gent, hebben vlakbij het kanaal een B & B gehuurd.
Er is geen kanaal. De Schelde ontspringt aan het geleuter van een beekje, ergens in Frankrijk, dwarst vervolgens Schijt-Ter-Plekke, zo ongeveer ter hoogte van de B & B waar ze een kamer gehuurd hebben, en mondt uit in de grote oceaan, niet ver van de plek waar het begon.
Het traject is onvoorspelbaar. En zo zitten we met de handen in het haar, want eerst gaat het over Brussel en wat later met een bocht naar Zurich, en ook zijn er stemmen die zeggen dat in Auckland iemand over een koord - strak aangespannen net onder het wateroppervlak - over het blinde water liep.

vlnr: Grégory, Brice & Dimitri s'occupent de l'échafaudage

18u We verzamelen alles wat we aan belichting ter beschikking hebben. Dimitri klimt op de stelling.
Het ineenknutselen van de stelling is peanuts.
Ze willen de belichting vlakbij het plafond, doen een test. C'est mieux avec la lumière blanche, merkt iemand op.
C'est mieux blanc, eh, Dimitri ajoute. Brice twijfelt.
C'est très haut comme décallage.
Dimitri is bovenop de stelling met een lamp in de weer.
Sinon on laisse tout très haut..., merkt Grégory op.

zondag 9 oktober

2011-10-10T00:44:00.007+01:00

'En toen werd ik wakker als een item', mompelt George.
Die rechtse schoften eten nog liever paardendrek, zei ik. Dat schrijf ik op: nog liever paardendrek dan.
Daar smullen ze van.

's Nachts heb ik naar een film van Kubrick uit 1975 gekeken, Barry Lyndon, een film die ik in 1975 of 1976 gezien had en waar ik me intussen slechts één scene van herinneren kon, een scene die niet in de film voorkomt.

dat is een feit

2011-10-08T00:29:00.004+01:00

Een havenarbeider en een politieagent betreden een night shop waar een verpleger werkt. De havenarbeider wil drie blikjes pils. Ook de politieagent wil drie blikjes pils. Het komt tot een handgemeen, ze gillen. He zeg, ik eerst, zegt de havenarbeider. De verpleger haalt een machinegeweer onder de toonbank vandaan. Hij was eerst, zegt de havenarbeider. Nee, doe maar, zegt de politieagent. Drie pilsjes, zegt de havenarbeider. De verpleger bergt het machinegeweer op en zegt: dan kost het vier euro en een half. Op straat passeert een SUV. Vier euro en een half, zegt de havenarbeider, vier euro en een half, zou ik dat hebben.

donderdag 6 oktober

2011-10-07T00:22:00.013+01:00

Iemand in stereo opvagen, zodat het linkerkanaal niet blijft open staan.
Een zwart gordijn sluit de doorgang af.
Guido en George reden naar een stoffenwinkel, een zaak die eind jaren negentig De Strik genoemd werd. In Ledeberg aan het rondpunt vlakbij de autosnelweg.
De stoffenwinkel werd De Strik genoemd omdat er op het eerste een enorme strik aan de voorgevel hing. Er was geen rondpunt, dat kwam er later pas. De stoffenwinkel verhuisde naar een plek vlakbij en de strik verdween.
Guido herinnert zich dat ze er bijzonder hoffelijk behandeld werden.
In de kubusruimte hangen kaartjes. De zwarte stof gebruikten ze om de doorgang naar de zaal voorin af te sluiten.
Het is vroeg op de avond, buiten hangt nog daglicht, als Visnja en Cristina de hall betreden. Cristina die ook Amelia heet. Het concert van Talibam! had haar naar croxhapox gelokt. Talibam! had ze in Boekarest meegemaakt.
Ze zei dat ze het eigenlijk best interessant vond om twee namen te hebben. Zo is ze voor de een Amelia en voor een ander Cristina.
The bartenderness, that's you, grapt ze.
Een keukenrol, waar niet zoveel papier aan vastzit, belandt achter de ijskast.
Een van de bezoekers, later op de avond, is Betty, die midden jaren tachtig in 't Damberd werkte.
Linda werkt voor Vlaanderen Vakantieland.
Luc is met Betty. Tijdens Windkracht 10, hij was de regisseur, hebben ze een mayday meegemaakt. De helikopter had motorproblemen en ging met een rotvaart tegen de vlakte. Hij had Buiten De Zone gedaan, begin jaren negentig, die ene serie waar hij trots op is, later deed hij Witse.
Een soap, zegt hij, is: de acteurs doen niets, ze leggen uit wat ze gaan doen.
Tijdens Windkracht 10 zijn ze dus inderdaad bijna neergestort. De helikopter ging 400 meter strak omlaag. Op een scheet boven het aardoppervlak begon de machine toch weer te wieken en toen zijn ze traag honderd meter boven het strand naar Koksijde gevlogen.

a las cinco

2011-10-06T00:36:00.000+01:00

a las cinco de la tarde
a las cinco mas cinco
no lo sabia
no lo sabia
a las cinco mas cinco de la tarde
cinco del cinco
a las cinco punto
punto cinco
tarda el cinco
no lo sabia
no lo sabia
el cinco mas tarde del cinco tarda
a las cinco de la tarde

dus

2011-10-05T22:13:00.017+01:00

personages:
george, guido, ik, quinten

scene 1 zaal achterin avond
GEORGE hurkt. Hij is met een beamer bezig. GUIDO kijkt toe. 'Uitlijnen, keystone,' zeg ik. Vlakbij de schuifdeur staan vier stoelen. Ik zit op een van de stoelen, schrijf. Guido stapt achter me door. George heeft voorlopig niet door hoe het moet. Het uitlijnen neemt tijd. Guido buigt zich over een beamer die we sinds 2007 in bruikleen hebben. De Marokkaanse beamer. Het beeld staat strak op de voorkant van een van de steunberen. Een tijd eerder zijn ze in de corridor met die beamer bezig geweest, wat niet zo gunstig leek. Improvisatorische opmerkingen.

GEORGE Bon, ik verhuis. Hij tilt een haspel op en stapt naar de corridor. In de corridor is een damesstem, a las cinco de las tarde, zegt ze. Enkele uren eerder betraden drie personen de ruimte. Ze kwamen een kijkje nemen.

GUIDO Subliem, zeiden die mensen. Ze zullen de ruimtes bedoeld hebben.

IK Ja, de ruimtes, dat bedoelden ze. We lachen.

scene 2 kubusruimte vroege namiddag
QUINTEN is bezig in de mediaruimte. Hij gaat met een rol over de gele rechthoek. Of die gele rechthoek met de dood te maken heeft, vraag ik. Dat is wat er staat, op een van werken: rechthoek des doods. Variant op driehoek des doods, soms? Nee, zegt hij. Of op het N-VA soms. Nee, evenmin. Dat gele vierkant is een gebruik. Het heeft een betekenis die hij niet met woorden uitleggen kan. En nu hij nog eens met de rol over de muur gaat, is alles wit. Ook geel is wit.

scene 3 avond
Guido zeult met twee stoelen, George tilt een luidspreker.
Guido verplaatst een barkruk, en nog een, en neemt ook een rol zwarte tape. George is met de bedrading bezig.
Guido plaatst de barkrukken in een hoek van de zaal en komt wat later met twee stoelen aanstappen. George is met de bekabeling bezig.
In de Thomsenruimte is Lucas aan het woord.
Het is een theatrale stem die tijd en ruimte meet.
Guido leest in De Witte Raaf. Die met Ricardo Brey versus De Witte Raaf. 'Dus, jij denkt...,' zegt Guido.
George zit op een stoel in de tweede zaalhelft voorin.

scene 4 ochtend
Ik kruip uit bed, stap naar de badkamer, buk me over de badkuip en open de warmwaterkraan. Er is het belgeluid van een tram die de bocht aan het Maria-Hendrikaplein neemt en in een van de belendende huizen is iemand met een elektrisch toestel bezig.
Ik kijk in de spiegel, haal de scheerkwast door het hete badwater, scheer me, ga in bad, kleed me aan, neem de trap naar het gelijkvloers, open de tuindeur en inspecteer de pepers.

scene 5 zaal achterin vroege avond
GEORGE is met de bekabeling bezig. Naast een van de steunberen staan twee blauwe tegeltjes.
GUIDO merkt op dat George die tegels er bij wou. Ik maak een foto, ga op een van de stoelen zitten en open het notitieboekje.
Tony Williams, Life Time, 1964. Dat is wat er staat.

scene 6 vroege namiddag
GEORGE is in de zaal met het uitlijnen van een projectie bezig. Ik zit in het kantoortje en neem een stapel crox-cards door, wat rest van wat we eind jaren negentig publiceerden. Wat ik zoek zit er niet tussen. Een exemplaar van de meest recente editie van De Witte Raaf ligt binnen handbereik. Ik vouw het blad open en bekijk de foto, vouw het weer dicht, neem de stapel croxcards nog een keer door en dan nog een keer. KNUTS, de card met nummer 1, ontbreekt. Ik veer overeind, snuffel in een doos, neem de stapel met croxcards nogmaals door. Guido opent de croxpoort en stapt door de hall. He, zeg ik.

scene 7 late namiddag
GEORGE en GUIDO zijn in de corridor bezig.

maandag 3 oktober

2011-10-03T19:01:00.010+01:00

Kinderstemmen dartelen over het woonerf. Een grijze kat, aan de strakke halsband heeft ze het belgeluidje bij, kijkt om naar de poort. Ik zit onder de vlinderstruik met een boek van Jacques Darras, open op bladzijde 53: Je ne connais pas de philosophie qui soit sortie de la mer, de la plage
Rase en ses cohortes de sable milliardaire,
dat is wat er staat. Ik sla het boek dicht, bekijk de cover, open het op een andere bladzijde, bladzijde 197: VILLERVILLE,
dat is wat er staat. VILLERVILLE
Très vite passant en voiture dans l'encoignure d'une porte massif d'iris
Hé meneer, riep een van de jochies. Hij stond op het platform bovenaan de glijbaan en keek met grote, kraakheldere ogen, zo rond dat ze op knikkers leken en zo stuiterden ze over het woonerf, hard, kraakhelder, hij hoog op het platform, vijf jaar oud, ik net op het punt om het linkerportiek van de Kangoo dicht te duwen, wat een ploffend geluid zou maken. He hallo, riep ik.
Helemaal achterop het woonerf zit een rosse kater en hoog in de lucht is het geluid van een tweemotorig vliegtuig. Het geluid is zonder richting. Zon klatert over het plaveisel.
Ik had George verwacht. Hij is er niet. Guido evenmin. Aan de spuikom is het gerammel van een vrachtauto. Dat maakt zo veel lawaai dat het makkelijk tot op het woonerf te horen is.
Op het speelplein imiteert een van de kinderen het geluid van een alarmbel. Een auto zoeft over het straatdek, remt. In een van de belendende huizen tikt iemand met een lepel of een schroef tegen een metalen voorwerp.
Boven het woonerf staat een strakblauwe zomerhemel. Er is geen vuiltje aan de lucht. Het bladerdak van de vlinderstruik ritselt. Ik sla de tweede zin over, lees de derde: La rapidité de la vitesse interdit que l'on s'arrête mais le souvenir reviendra. Dat is wat er staat.
Mais le souvenir revriendra, als een blote hond, het volume van een witte plastiekzak, speeltijd, een vliegtuigje, het gekletter.
Het gekletter komt van de glijbaan. Een vrouw fietst over het woonerf. De blote benen gaan dansend op en neer.
In de voortuin van het buurhuis hangt een spinnenweb. Het ding is enorm en de kruisspin die het uitbaat, is bezig met wat aanpassingen. Het web zit vast tussen het raamkozijn en een tak van de vlinderstruik, en nog wat takken. Vlakbij de straatkant is het sloffende geluid van iemand die geen moeite neemt.

sonate voor rund en trampoline

2011-10-01T21:37:00.008+01:00

Het tumult. Ik ga kijken wat er gaande is. Op het plein is een grote volkstoeloop. Er staan honderd mensen. Ze applaudiseren. Het is een prachtige zomeravond. Traag wandel ik om de volkstoeloop heen, dring er in door zonder haast te maken, tot ik uiteindelijk twee werknemers van het parkeerbedrijf ontwaar, ze bevinden zich aan de rand van het plein, stappen om een auto heen. Een man met het buikje van een hangbuikvarken en een melige snor, hij staat achterin de menigte, is door het dolle heen. Hij gaat in m'n nek hijgen. Ze hebben er een te pakken, blaast hij, ze hebben er een te pakken. De menigte dringt om het tafereel. Iemand van AVS interviewt de foutparkeerder. 'Eerst stond ik daar..., toen stond ik daar...', hij wijst naar de overkant van het plein, 'en dit is dus mijn vijfhonderdzevenenvijftigste overtreding.' De televisieploeg zwenkt naar een donkerblauwe SUV die dwars op het voetpad geparkeerd staat. Dit is zondermeer fantastisch, legt een van de parkeerbeambten uit, hier hebben we echt naar uitgekeken, dit is historisch, dat ik dat meemaken mag.

zaterdag 1 oktober

2011-10-01T20:56:00.006+01:00

foto's: Project for a Chocolat Factory,
een project van Michael Filez.
Instalraam op locatie Onderstraat 26.

vrijdag 30 september

2011-09-30T21:11:00.007+01:00

Wat utopia betekent. We hebben de laatstejaars wiskunde en wetenschappen van het Sint-Lodewijks college uit Brugge te gast, een groep van 25 leerlingen, gemengd, 17 jongens, 8 meisjes. Ze komen voor het werk van Luk Berghe.
Het is Luk die de vraag stelt wat utopia betekent. Dat weten ze niet. Hoe je het modernisme definiëren moet, weten ze evenmin.
Ik weet 100% zeker dat ik het evenmin wist, toen. De bagage had ik zelf aan te maken. Tijdens de voettochten zou altijd weer blijken dat ik meer bij had dan nodig was.
Op de vraag van Luk wat ze willen, antwoordt Emma dat ze carrière wil maken.
Ze wil actrice worden, zegt ze.
Emma is overigens de enige die de vraag beantwoordt. Ze wil actrice worden.

Utopia: iets wat men voorstelt als een perfecte wereld.

foto: Een groenzone in de buurt van de Gentse haven
krijgt een nieuwe bestemming.

rood

2011-09-28T23:00:00.005+01:00

een andere invalshoek

COFFEE Dat is wat op de pancarte staat. The Most Necessary of All Evils. Dat is er wat er staat. De pancarte toont een brunette die guitig lacht, het witte kopje staat tot de lippen. Pal onder de felrode lippen is een set met rode schroefdopjes en vlakbij twee flessen Heinz ketchup. Van de flessen is er één vol, ze staat rechtop, de andere - die ondersteboven staat - bijna leeg.
Tussen de flessen Heinz ketchup, waarvan er één op z'n kop staat, en de volle en dieprode lippen van de brunette zijn vijf rode boogjes: schroefdopjes, een deksel. De blik wijkt uit over een schotelvod met één brede, volle rode streep - een rood dat verkregen zou kunnen worden door een tik terre verte aan scharlaken toe te voegen - en zwenkt naar de ruit van het terras op de Lousbergkaai waar de naakte rug van een jonge vrouw er tussenuit springt, dan naar een rekje met flyers en opnieuw over de naakte rug naar een mandje waarin zich naast het gebruikelijke zout- en pepervat ook een flesje tabasco bevindt, schuin in het mandje, de rode schroefdop steekt net boven de rand van het mandje uit en vlak ernaast is een volume, een zak met knabbeldingen vermoed ik, in felle tweekleur, rood, blauw, verticale stroken.
Het gaat rechtsop in een wijde boog door de gelagzaal naar de lampjes van de hifi en het rode schijnsel op een van de luchtkokers. Het schijnsel ligt in een halve ellips over de gegalvaniseerde buisvorm en komt van een van de lichtbronnen aan het plafond.

woensdag 28 september

2011-09-28T22:18:00.003+01:00

Zomer. Ik blijf in bed liggen tot Yannick me belt. Als dat gebeurd is, neem ik eerst een bad. Na het bad is er een ritueel met verzorgingscrême en nog wat dingen. Dan ga ik in de tuin zitten, onder het strakke blauw, met een boek van Branham en Goulet-Cazé en het belgeluid van tram 1. In de buurtuin hangen de druiventrossen twee hoog. Er staat een berk. De berk hangt vol druiventrossen. Boven de berk is een wolkenloze hemel. Yannick belt aan, we rijden naar de Kapiteinstraat en na het bureaucratische intermezzo naar een keet in de Dendermondsesteenweg. Dat neemt wat tijd. Later belanden we op het terras van Fabula Rasa. Weer wat later zit ik voor een computer.
's Avonds ga ik bij van Ryssen langs.

dinsdag 27 september

2011-09-27T22:45:00.019+01:00

Let's call her Fraulein Katz. Fraulein Katz heeft een bruine vacht, witte vlekken, zwarte vlekken, vier poten en een vlooienband.
Matthew had een mailtje gestuurd, ze zouden om 14u36 in Gent Sint-Pieters aankomen. Het is halfdrie. Ik stap onder de bomen door, het is een prachtige dag, ik had Yannick getelefoneerd, we hadden een afspraak au Rue Capitaine en morgen komt beter uit, ik deed het dossier op de post, de persoon aan het loket is een oude bekende en op straat kwam Sabrina stappen. De display in de stationshall geeft aan dat er om 14u38 een trein is die richting Brugge en Oostende gaat. Ik stap door naar perron 10, schaf me ter hoogte van perron 6 een broodje aan. Om 14u41 exact schuift het treinstel aan. Ik sta op het perron. Je kan het toestel van ver zien aankomen. Ik neem de trap naar de ondergrondse doorgang, wat later volgt een vloed van forenzen. Geen Kevin en Matthew evenmin. Ik stap naar de stationshall. Op de display in de hall staat nog steeds dat er om 14u38 een trein is die naar Brugge en Oostende gaat. Het is 14u44. Ik wandel opnieuw naar perron 10. Omdat ik niet iedereen tegelijk bekijken kan, bekijk ik helemaal niemand tot ik, ongeveer ter hoogte van perron 6, twee personen merk die naar me toekomen zonder haast te maken. Gisteren waren ze in Frankfurt, verneem ik.
We rijden naar Flandria Hotel. Twee kamers met badkamer, dat is wat we gereserveerd hebben. Ik maak een foto van het boekenrek in de lounge, wacht met het broodje tot ik thuis ben, neem De Standaard door.

De soundcheck is om halfzeven. Ik bestel een pizza spinazie bij Roma pizza. Twee jongedames springen binnen, ze komen uit Roemenië, Amelia en Brindusa, ze komen voor het concert van Talibam! Amelia heeft Talibam! in Boekarest meegemaakt. Het gesprek komt op feminisme. Vrouwen hebben zich de pantalon en het colbertje eigen gemaakt. Op straat zie je agentes, vrouwen die aan buurtcontrole doen, andere die boetes uitschrijven, er zijn tram-, bus- en treinbestuursters, vrouwen koersen en voetballen, er zijn astronautes, inspectrices en directrices - die overigens eurs genoemd horen te worden - en allemaal dragen ze een broek. Geen agentes in minirok. Het beeld tenslotte is nog altijd dat van een omgeving die door het mannelijke ideaal gerund wordt. Het vrouwelijke is een frivoliteit. Als mannen frivool gaan doen, is er een hoek af. Die uitdrukking gebruiken ze tegenwoordig heel erg graag: een hoek af. Briljant, geniaal, maar, een hoek af. Goor, precair, gewaagd, en, een hoek af. Of hebben ze zelf een hoek af en is het die hoek die er af is. Met dat feminisme bijvoorbeeld: gelijke rechten met een hoek af. De handhavers van de openbare orde tenslotte geven het goede voorbeeld, ze dragen allemaal een broek. En zo rest eigenlijk alleen de vraag hoe het nu precies zit met dat feminisme.
Dat is wat Amelia en Brindusa er van denken: feminisme is een mannenzaak.

Ook Coline is nooit eerder in croxhapox geweest. Ze heeft in Marseille gestudeerd, woont in Brussel, is met video bezig en ook zij heeft Talibam! eerder aan het werk gezien.
De set van Talibam! is als vorige keer en wat ze zelf best geinig vinden: in croxhapox doen ze dingen die ze alleen in croxhapox doen. Ze huppelen, springen, dansen, tuimelen, zwijmelen, schudden, er is een hoek af.

photography during talibam! concert: coline casse

pzrt

2011-09-26T22:08:00.005+01:00

Het maakt deel uit van wat hij geweest is, hij kan zich niet herinneren hoe hij in Pzrt beland is. In Pzrt bleek hij over drie handen te beschikken, een fenomeen dat hem niet eerder opgevallen was. Natuurlijk wist hij hoe hij het zilverwerk poetsen moest tot het als een spiegel blonk. Na verloop van tijd ontwikkelde hij een teennagel die zo lang en stevig was dat hij er zich overal mee krabben kon.

zondag 25 september

2011-09-25T20:39:00.004+01:00

Ook vandaag lees ik in The Cynics, The Cynic Movement in Antiquity and its Legacy, een turf, Edited by R. Bracht Branham and Marie-Odile Goulet-Cazé. Ik ga op het woonerf zitten. Boven het woonerf is het balkon van een zomerse dag. Overal in de binnenstad, dat was vooral gisteren het geval, is een gedrang van mensen die om een wellicht makkelijk te verklaren maar voor mij volstrekt onduidelijke reden in drommen over het voetpad stappen. Ik zit op het woonerf, de vlinderstruik in het voortuintje van de buren is uitgebloeid en op wat katten na is er geen levende ziel. In The Cynics ben ik op bladzijde 36.
Are names, staat er, natural or conventional? And in what does the correctness of names consist? En op bladzijde 40:

If this is taken to signify complete self-centeredness and lack of interest in society, the record, as has been seen, speaks otherwise. Diogenes claimed to offer a route to happiness, the prime constituents of which were freedom and self-sufficiency. His free and self-sufficient man needs nothing that he cannot easily procure, and thus prefigures the Stoic and Epicurean sages. However, self-sufficiency, as I have interpreted it above, does not entail Diogenes' contempt for what they or a Socrates would regard as ethical principles. Rather, it guarantees observance of them, since the Cynic has no interest in procuring his own advantage at other people's expense. The Cynic is conventionally antisocial in his contempt for what he takes to be irrational conventions. Nothing, however, suggests that he is required by his principles to opt out of all forms of cooperative life.

Ik onderbreek de lectuur, geef wat uitleg bij het werk van Luk Berghe. Wat later springt Nida binnen. Ze is net terug uit Turkije, is stewardess aan boord van Pegasus. Ze vliegen op het zuiden van Turkije. Nida heeft amper geslapen, kampt met een jetlag. Willy meert aan.

Na sluitingstijd rij ik naar het Spaans Huis. Ann had Marc geïntroduceerd. Sindsdien hebben ze geen contact gehad. We belanden aan dezelfde tafel. Marc heeft de brochetas besteld. Daar had hij opeens zin in, zegt hij. Ik bestel de merluza, we drinken bier. Na het Spaans Huis beland ik bij Melanie. Er is een lading Martens pils en Yves vertelt over wat hij in Zweden heeft meegemaakt.

Igor zegt hoi

2011-09-23T23:27:00.003+01:00

Op het gelijkvloers, voorin, straatkant, is een stapelhok. In het stapelhok is alles op orde. Gekke jaartallen zitten naast elkaar in een en dezelfde doos. Er is een landkaart, een enveloppe met negatieven en het meisje van een brief. Ze wil me niet meer zien. Ik beland op de brandstapel en dat overleef ik alleen omdat ik me overslapen heb. Kwart voor tien, godverdomme. Ik schrik wakker, scheer me, spoed me naar het plein, bots tegen Igor aan. He, roept Igor, alles goed. Nee, roep ik.

and how it felt

2011-09-23T22:18:00.007+01:00

dee-lee-lee-lee
how should i know
how should i know

(a basket
full of eastern trumpets)
(plenty)
dee-lee-lee-lee
dee-lee-lee-lee
how should i know

(keys
lost during battle ten hundred
years ago)
(and how it felt)
dee-lee-lee-lee
how should i know
how should i know

dee-lee-lee-lee
dee-lee-lee-lee
how should i know

(fifty-eight niggers Larry's
grave stock and a big final grace)
or grimace
(soul)
dee-lee-lee-lee
how should i know
how should i know

blauw

2011-09-22T19:22:00.010+01:00

The Cynic Movement in Antiquity and Its Legacy, een editie van University of California Press, 1996, de ondertitel is in gedempt coeruleum op chocoladebruine fond. Ik was op bladzijde 35 aanbeland: The conventions he sought to dislodge by his discourse and the example of his own behavior were ones that he regarded as mere irrational prejudice and as inimical to the satisfaction of natural needs. He accepted the sobriquet "dog" (kuon) as a symbol of his own shamelessness (anaideia). The opposite quality, aidos, was hallowed as a sanction both against antisocial conduct in the strong ethical sense, and as the grounds of modesty in daily life. In the latter sense, aidos covered manners rather than morals - the socially acceptable behavior of men and women in matters of dress, styles of eating, conversing, making love, and so on.
It is clear that Cynic shameslessness, as publicized by Diogenes, concerns contempt for aidos mainly in this second sense. He is explicitly said to have reproached various people for behaving unethically in the first sense with the words, "Are you not ashamed...?"
Het boek, overigens niet het enige waarin ik sporadisch wat bladzijden lees - andere zijn The Humbling, Des Eclairs en Campo Santo van resp. Philip Roth, Jean Echenoz en W. G. Sebald - belandt naast een menukaart, of liever, een sobere metalen constructie waarin dit keer twee menukaarten steken, en hier staat HEET U, verticaal en in donkerblauwe letters, op de voorflap van de enige van beide menukaarten die zichtbaar is. Het is het fragment van een tekst die onder de metalen boord van de standaard doorloopt: (deze plek) HEET U (welkom).
Ik kijk van tafel op. Aan een van de ruiten hangt een papier met de mededeling dat ze tijdens het weekend een Ierse lamsstoofschotel en Houthakkersbiefstuk serveren. Houthakkersbiefstuk is met spek en paddestoelen. Ik til de Lumix uit m'n zwarte handtas en maak een foto van de pepertjes. De BIC, een blauwe BIC, belandt op een volume waar, voor ik het opensloeg, ook het notitieboek deel van uitmaakte.
Van de training van het keukenhulpje, ze ging aan de tafel naast de kast met comics en speelgoed zitten, is alleen de broek blauw. Vlakbij zijn nog meer dingen die blauw zijn. Twee zwervers hebben er plaats genomen. De man - met een poolmuts en een gezicht als dorre grond, een gezicht met een zandkleur waar aanhoudende droogte brede groeven heeft aangebracht en toch de vriendelijke, vochtige blik intact hield, die van een oude hond - had me vriendelijk gemonsterd. Hij zag het rokje, had geen oordeel in z'n blik gehad, ik begreep dat hij me net vanwege het anaideia sympathiek was gaan vinden, en zoals vreemden - die er door een of andere omstandigheid niet in slagen om elkaar op een andere manier te leren kennen, maar het overigens best met elkaar kunnen vinden - hadden we sympathie voor elkaar opgevat. De dame heeft twee zakken bij en jammert. Ze lijkt op een strobaal die een deuk kreeg, net onder de nek, tussen borstbeen en halswervel. In een van de zakken zit een felblauwe plastiekzak, gekreukeld.
Zodra de blik zijwaarts gaat en aan een nieuwe cirkelbeweging begint, kom ik uit bij het emmertje. Het handvat. En dan zijn er nog dingen, een wandeling, een kronkeling. Het blauw gaat deinen en de figuranten verdwijnen, ze lossen op.
Op het boek ligt een stilo.

dinsdag 20 september

2011-09-21T00:57:00.013+01:00

afstandsbediening Eerst is er een probleem met de bekabeling en de afstandsbediening doet het niet. Guido springt binnen rond een uur of zeven.
beamer De beamer van Tinka zou ook voor George perfect op die plaats kunnen.
capsicum De neppepertjes.
Dedecker, George --> George
doos Een volledig opengeklapte.
eenheid Hoe lang is deze eenheid, vraagt iemand. 42 centimeter.
Floris Springt binnen.
George en Jean-Bob Guido komt wat later, verneem ik. George stelt voor dat hij voor de bekabeling zorgt.
Jean-Bob Zegt dat hij voor waterbehandeling werkte.
Kiefer Die Gideon Kiefer, wat voor zever is dat, merkt iemand op, een Borremansimitator, schaamteloos. Hoe kan Rinckhout over Gideon Kiefer schrijven zonder zich een gat in z'n broek te schamen.
koppeltelefoon --> twee
Lorca Hij zal een gedicht van Lorca te berde brengen.
Lucaskabine Hiermee wordt de Thomsenruimte bedoeld. De tekst met Lucas hebben ze nog op te nemen.
Madrid Drie dagen Madrid. Overal op straat mensen aangesproken. Of ze het gedicht van Lorca wilden voorlezen. Een van de mensen die ze aanspraken, hij had een hoog stemmetje, zei dat hij het niet zou doen want hij was doof. Ze hadden iemand die vloeiend Engels sprak, een Spanjaard. Daar had hij vijfentwintig jaar op gestudeerd, zei hij. Vijfentwintig jaar aan een stuk door had hij Engels gestudeerd en Shakespeare en Longfellow en alles wat er bij kijken kwam. Om dit soort gesprekken te kunnen hebben, zei hij.
materiaal Ze komen het materiaal testen.
Melanie Doet me er aan denken dat ik karmelietglazen bij Melanie bestellen moet.
miljoen Hoeveel foto's zou jij eigenlijk al genomen hebben, vraag ik. Een miljoen?
ochtend Elke ochtend weer slaat hij het boek open en leest een stukje.
ok Hoogte ok of niet ok.
Oostende 'Ze gaan Oostende of Brugge verkopen en Antwerpen verhuren ze toch al, en dat allemaal om een pied à terre te hebben in Mons.'
opmerking 'Jij wordt niet geacht te noteren, heerschap.'
pizza Zijn het volledige pizzadozen?
poëzie Grieks. Is een afgeleide van de begrippen maken en doen. Poëtisch: wat gemaakt werd en wat we deden.
prisma Vreemde woorden. Ik denk een uitgave van Prisma, zegt Guido.
stilte De mooiste stilte is die waarop je luidop denkt, zegt iemand. Niet noteren, voegt hij er meteen aan toe, ik neem dat volledig terug.
tanden Alles, het kapsel, die bril, het maatpak, de manier waarop ze kijkt, de gebaren die ze maakt... Godverdomme, laat me met rust. En dan die tanden, merkt George op.
toestel Voor het toestel heeft hij 5 euro betaald. Een koopje.
tripod Het beeld waar ze mee testen, heeft hij op een ochtend in z'n woonkamer gefilmd. Voorin is een driepikkel. Op de achtergrond schuiven de schaduwen ineen tot er niet veel meer dan een grijs vlak blijft. De tripoïde is het onderste stuk van een lamp.
twee Twee koptelefoons per beamer. 2 x 7 = 14.
vader Vaders en zonen.
vlaming Vlaming kijkt minder TV, kopt De Morgen. Zouden ze dan toch hersens hebben?
zeven Ze hebben zeven beamers nodig, zeven dvd's, de bekabeling die bij zeven beamers en zeven dvd's hoort, en het geluid.

recent stats

2011-09-18T23:31:00.002+01:00

thalys vermiljoen muis
chansons café olivetti luik
velasquez schilder
macalister afkortzaag
designer afgestudeerd in la cambre els jacobs
grijze stofjas
vielsalm centre ville
croxhapox blog
Marie Berten Leunen
kerk werkverslag
koeienoog wild
alain salzer levi
Jimmy Durham Wiels gisteren
hotel du marai rue de beauce
vadim vosters
Mérou, DE.Roubaud/ la Joconde de Mérou
water kommetje
robin vanbesien
gideon kiefer borremans
fock vinger en bierglas
salo pasolini
crox blog
ben kockelkoren
tripmadam
grabbel box

rood

2011-09-18T19:33:00.014+01:00

Neppepertjes in een wijde tros en een tot net onder de hals met rode prak gevulde fles Heinz ketchup en ook nog een rood cirkeltje, wat een tomaat voorstellen moet, op een papier dat strak om de hals van de fles zit.

EVITER LES CONTREFACONS staat er, en onderaan de pancarte in witte letters CAFE MARTIN. Een Araab in witte kleding - tulband, hemd, ruim zittende broek, blauwe heupsjaal - ligt spartelend en wijdbeens bovenop de dampen van een met bloemguirlandes versierd kopje koffie. Een rieten mandje.
In het mandje: tabasco, een zoutvat, het pepervat & een handvol tandenstokers. Het dopje van het tabascoflesje en een lekker dikke sjaal, opgerold als een kat. Aan het andere eind van de gelagzaal: de lampjes van een hifi en de zijkant van een net aangebroken pakje sigaretten, L & M, een gok. Een vadsige pot, uitgevoerd in semi-transparant plastiek, bovenin de wandkast, en daarboven, op de bovenste rij, etiketten van een groot aantal flessen kortedrank met helemaal links PICON, wat er uit springt, en J&B en zo nog een aantal, en ook het teutomhulsel van een groot aantal van die flessen waarbij PICON er opnieuw uitspringt. Iemand verplaatst net die fles, de fles met Picon, overigens zonder het dop er af te schroeven.
Twee strepen op de mouwen van de barman. Ook op het schouderstuk en ook het insigne, lager, daar waar soms een borstzakje zit, is rood.
En zo is er best nog veel meer rood. Het woord fabulous bijvoorbeeld in de zin let's talk about how fabulous you think I am - and dateless doubtless, or breathless, or dabulous, wat aan een tikfout te wijten was - en ook het truitje van de dame in kwestie, een brunette, en de teut van de kabouter ook.
Het onderste derde van de muren heeft een bruinrode kleikleur. Boven de doorgang, rood op wit: VOORUIT
alhier verkrijgbaar. Pauli komt aanstappen met twee schotels. Een ervan is een spaghetti maison met een vloed aan saus.
Aan de tafel naast het rek met magazines en comics spelen ze Monopoly. Een van de jochies heeft een straat in Amsterdam opgekocht en won daarbovenop ook nog eens 200 euro. Wat hij daarmee van plan is, is niet meteen duidelijk. De vader draagt een sweater met kap. De binnenzijde van de kap heeft een vermiljoenrode kleur.
En dan is er ook nog UP in het woord week UP, een flyer waarop ook nog het woord Bijloke, wit, in een rode cirkel. En net als ik denk, nu hebben we het gehad, merk ik de rode stippen op het buikje van een bierglas en het brandblusapparatus en een tas en het bolle plattelandshoofd van iemand die net de gelagzaal binnenkwam en de blouse van het keukenhulpje en op straat is er een verkeersbord, een rode cirkel met centraal een dwarse en witte, dikke streep, en is er ook nog het vignet boven het brandblusapparatus en het fonkelende zilverpapier om de teut van een bierflesje, Idesbald, en het hemd met korte mouwen van iemand die wat verderop aan de toog zit. En ook als dat genoteerd is, is het niet afgelopen.
Gisteren was ze op een feestje, zegt Pauli. Speciaal voor dat feestje had ze haar vingernagels afgewerkt, en eentje is afgebroken. Ze toont de naakte vingernagel.

De neppepertjes behoren tot het geslacht Capsicum, een verzamelnaam
voor diverse soorten paprikas en pepers.

marktwaarde

2011-09-17T22:31:00.005+01:00

Van gratis tot maximaal 15.000 euro, dat is de marktwaarde van elk kunstwerk.
Heeft de kunstenaar nooit eerder een werk verkocht, dan kost het 15.000 euro. Verkoopt hij in één keer z'n hele oeuvre en het landgoed inbegrepen, dan blijft het 15.000 euro.
Verkoopt hij een tweede keer, dan wordt het 14.750 euro. Bij elke volgende verkoop gaat 250 euro van het bedrag af tot hij/zij of een bevoegd tussenpersoon de werken gratis uitdeelt.
Van de best verkopende kunstenaars kunnen restanten van het werk in het containerpark afgehaald worden. De volgorde is alfabetisch.
Nog beroemdere kunstenaars worden in een werkkamp ondergebracht. Over het werk dat ze hier verrichten, wordt in lovende bewoordingen geschreven. Uitgekleed hakken ze met houwelen op het plaveisel tot ze de sokkel van het standbeeld bereiken. Dit graven ze uit tot het standbeeld onder de straatkeien wegzakt. Als dit volbracht is, drinken ze een pot koffie. Over het plein waait een lichte bries. De voorbijgangers kruipen en splijten in twee stukken uiteen.
Zo is het grote werk volbracht, de betekenis. In de natte grond hurkt een kind. Het raapt een van de scherven en rent huiswaarts, juichend.

drie foto's

2011-09-17T21:45:00.003+01:00

inside the object
underneath the table
on the wall

vrijdag 16 september

2011-09-16T23:57:00.003+01:00

Couscous in een oud stroopdoosje.
De muziekdoos, het klokje.
Een slagroomklopper. Agressief geluidje.
De ventilator, ook.
Een pedicuremachine, de massagemachine. Een paukenbal.
De klarinet, een tandenborstel.
In de couscous in de oude stroopdoos steekt een liposuctienaald.
De klarinet is melodisch en de paukenbal zou je een paukenstok kunnen noemen. Of het dan een andere identiteit heeft, maakt weinig uit.
Een strijkstok
en de middelpuntvliegendekrachtmachine, of mpvski,
de handventilator, de schuurspoel en een vingerhoed
en een tandenborstel.
Daarmee doet hij het. Andere factota hebben een symbolisch karakter. Het briefje is 2 Roemeense lei. 8 Roemeense lei is een euro. 2 Roemeense lei is wat ze betalen als je een lifter meeneemt.
Het gesprek komt op Mengelberg en het ICP orchestra. Aan de bar zijn er opeens ook best veel dialecten, Eikers, Atems, Mechels, Toeroets.
Brussels is het mooiste dialect van Vlaanderen, zegt Kris.

donderdag 15 september

2011-09-15T23:09:00.016+01:00

foto: een grammofoon van Japanse makelij

Boscombe Michael bought the ULTRA vinyl recorder in 2009. He bought it in an antique shop in Boscombe, a Bournemouth suburb, east of Bournemouth center and along the British south coast. It's a Seventies beauty, Japanese, chintzy. And really cheap actually, merkt Michael op. Hij gaf er 5 pond voor. De grammofoon kan drie snelheden aan, 33, 45 en 78ies.

Bournemouthe --> Boscombe

drie Het concert is afgelopen, het is halfelf, we zitten aan de drank. Drie jonge bezoekers vallen binnen. Als ik het goed heb, zijn ze niet eerder in croxhapox geweest. Godverdomme, ze hebben het concert gemist.
Ze drinken een biertje en nemen wat tijd voor het werk van Luk Berghe en Tinka Pittoors. Het concert was in de zaalhelft waar Luk z'n presentatie heeft.

ei Zo schizofreen als een ei. Iemand legt uit wat hij daarmee bedoelt: ik ben zo schizofreen als een ei, jij bent zo schizofreen als een ei, hij is, zij is zo schizofreen als een ei, wij zijn, jullie, zij zijn zo schizofreen als een ei. En zo is dus ook de omelet, of die van iemand die wellicht weinig verstand van omeletten heeft, een schizofreen ding, terwijl de schizofrenie net zit in het uit elkaar halen van dingen die samen een geheel maken. Daar zit de schizofrenie. Een ei is een ei.

ESP Chris is from London. ESP stands for Extra Sensory Perception. Michael is from Dorset. And Karina is just a girl's name.

girl dancing
and I go to the park
and she went for me into the house
and Bailey went her after
can't you stop dancing he said
to her
you Johanna

instrumentarium A voice activated Plusrecorder 800 and a grammophone.
3 pounds, 5 pounds. A music box.
And a superscope tape recorder, a carbootsell in Bournemouth, Southern England. The apparatus is from the BBC, a high quality recorder. It ran for interviews. Heavy chunk, black leather. Michael did some field recording in Scotland this summer.

Japan A chintzy Seventies grammophone from Japan. The voice activated Pluscorder 800 is Japanese too. Michael bought it in 2004, in Bournemouth, that's Dorset, and gave 3 pounds for it.

Jeroen Jeroen herinnert zich het croxconcert van Talibam! Een fantastische avond. Over dat concert had Matthew Mottel gezegd dat hij het het beste van de hele tournee vond. Van Ryssen merkte op dat het een kameropera was en Kevin en Matthew zeiden dat ze dat een interessante invalshoek vonden. En zo is het New Yorkse duo volgend jaar opnieuw in croxhapox, met een uitgewerkte versie van hetzelfde project. Dat wordt smullen. Jeroen zegt dat ze Talibam! in een banaan gekerfd hadden, en wat ze in de banaangele schil gekerfd hadden was bruin geworden en die banaan had hij cadeau gekregen. Wat ze in de banaan gekerfd hadden, werd snel zo bruin dat er weinig uit op te maken viel. Hij at de banaan en wierp de schil weg.

foto boven: During the first set, that of Plinth, a series of
distorted movie fragments is projected on one of the walls.
This fragment, the very first one, reminds me that joke
on Shakespeare and Longfellow. foto onder: Plinth halfway.

foto: Chris from Karina ESP during soundcheck

Karina ESP De filmprojectie, een zwartwit opname, is dit keer vanuit een trein, van... naar..., a line from nowhere to somewehere, from anywhere to nowhere, en dat is zo inderdaad ongeveer wat het is. Als ik Chris vraag op welke lijn hij die video gemaakt heeft, zegt hij dat het van begin tot eind Londen is, augustus 2011, en twee trajecten. Het eerste traject is van Liverpool Street naar Enfield, het tweede van King's Cross naar Hendon.

onderscheid De filmprojectie van Karina ESP is boven het werk van Luk Berghe, en hierdoor in een schuine hoek, die van Plinth (zie foto) pal op het werk van LB. En dat werkt wel, eigenlijk.

pluscorder --> Japan

Sonare Machina Het werk van Hans Beckers maakt indruk. Michael van Plinth zegt: it's a masterpiece.

Tilburg De Europese toer van Karina ESP en Plinth blijft beperkt tot Nederland en België. Zo gaan ze onder andere in Tilburg langs, op een festival, en daarna in Ierland en Schotland.

ultra --> Boscombe

woensdag 14 december

2011-09-14T23:27:00.006+01:00

GEEN POEDER IN DE 2 BAKJES ACHTERAAN
PAS DE SAVON DE POUDRE DANS LES 2 BACS EN ARRIERE
Dat is wat er staat. Les 2 bacs. Het verbaast me.
In het Frans zou bac inderdaad ook kuip betekenen. De eerste betekenis is veerpont, de tweede bastaardkat. Dat is wat Wolters biedt. Die woordenboeken van Wolters heb ik midden jaren tachtig gekocht. Sindsdien heb ik er weinig aan gehad. Dit keer valt het mee: in de bakjes achterin mag geen poederzeep.
Op straat passeert iemand die op een ukelele tokkelt. Ik neem De Standaard door. Houellebecq zou spoorloos verdwenen zijn. Dan ben je pas echt beroemd, als ze het daarover gaan hebben.
Een meisje kwam naast me zitten, ze leest in Heinrich Böll. Melodrama knalt door de speakers.
In dit wassalon hebben ze een radio. Je zou voor minder spoorloos van de aardbodem verdwijnen.

Igor zet door

2011-09-13T21:09:00.005+01:00

We stappen naar Vladivostok. Igor voorop. Ik was in een beek met modder beland, wat het stappen bemoeilijkte. Een reutel wolven had Igor omsingeld, dat maakte het er niet beter op. In Gladz had hij een mug gebeten. We rammen door de modder, schudden de wolven af en in Kolv is er een circusolifant. Igor gaat op de rug van de olifant zitten, we maken een foto. In Vladivostok staan we voor een hamburgerkraam. Dit gaat m'n verstand te boven, jammert Igor. Goed, we maken rechtsomkeert. In Vratrov leun ik tegen een boomstam. In Kolv is de circusolifant niet van z'n plaats gekomen. Weet je, vertelt Igor, zo'n circusolifant, daar heb ik ooit eens een avontuur mee gehad. O ja, zeg ik. Daar is Brainfood op gebaseerd, zegt Igor. En jij bent gebaseerd op het feit dat we nu in de modder zitten en dat ik je hersenen, brul ik, uit het achterste van een rendier bagger. Er is een bruiloft, ik pap aan met het districthoofd, Igor verdiept zich in Rachmaninov. Na Kolv belanden we weer in Gladz. In het stadje hebben ze opnieuw met een modderstroom te kampen. We drinken wodka, Igor in een bierplas, dat maakt het er niet beter op. Een nieuw perspectief wenkt, het hamburgerkraam. We maken rechtsomkeert. In Kolv is de olifant niet van z'n plaats gekomen. We maken nog een foto. Igor besterft het, ik rammel. Zo stappen we naar Vladivostok. Dat redden we helemaal nooit.

dinsdag 13 september

2011-09-13T19:32:00.009+01:00

In De Morgen hebben we Rinckhout weer, dit keer met een stukje over Gideon Kiefer. Eric, ge gaat toch niet over Borremans schrijven he, hadden ze gevraagd.
Daar kunt ge op rekenen, Veukens, over Borremans gaan we niet schrijven, zei Rinckhout. Ik hoor het hem zeggen, Rinckhout die door een plotse zenuwinzinking bijkans in twee stukken breekt.
Ik heb me overigens vaker afgevraagd hoe iemand die voor De Morgen over cultuur en actuele dingen schrijft zich zo'n dure hobby permitteren kan.
Ritselen: de net zo gretige als discrete gulp van het banksaldo.

Op bladzijde 31 een spotprent van KIM: roofkunst.

foto: he, wie is die kerel

Minsk

2011-09-12T22:59:00.010+01:00

Ooit, op een dag, dat is zeker, zoveel weet ik, stap ik naar de grens met Duitsland. Eerst naai ik het knoopje vast. Het kwam los te zitten. Aan de grens met Duitsland zit een neger in het struikgewas. Alles goed, vraag ik. Nee, er kleven wormen aan z'n strottenhoofd, dat ziet er niet zo goed uit. Is lekker hoor, zegt hij. We kruipen door het struikgewas naar een drassige plek waar een grand piano stond. De poten van de concertvleugel steken boven de bodem uit. Vier uur eerder, verneem ik, hebben ze exact op die plek een concert gehad, maar toen begon het te regenen en toen liep alles mis. We stappen over de grens met Duitsland. Igor Ababwe, zo heet de neger. Hij is naakt op de grand piano na, die we uit het moeras opdolven. In Frankfurt hebben we een concert. Igor doet de piano. Hij is een succes, dat had ik meteen begrepen. In Minsk concerteren we in het operagebouw. Drie weken later zitten we op een rots in het Oeralgebergte. Boven de Oeral staat een strakblauwe hemel. Wat gaan we nog eens doen, zegt Igor, iets van Beethoven, een sonate, of gaan we wat van Mozart doen. Ik heb eigenlijk best wel zin in iets van Beethoven, zeg ik. Ja, ik ook, zegt Igor. We staren naar de bergtoppen. Drie personen stappen uit een Skoda. Ze gaan aan de oever van het beekje zitten.

zondag 11 september

2011-09-11T20:00:00.008+01:00

foto: een werk van tinka pittoors

Hurk en pulk een pluisje van de vloer.
Dan gaat het regenen.
Stap naar de poort, hurk en maak een foto van het woonerf.
Stap naar de Thomsenruimte, klim op de stoel ter linkerzijde van de display, druk op het knopje.
Op het barmeubel heeft iemand een Schreibtischglocke geplaatst. Dat staat op het doosje: Desktop bell, Sonette de comptoir, Tafelbel, Schreibtischglocke.
Activeer de wireless. Op het zwarte tafeltje ligt een hamer. Neem de hamer, stap door de corridor, 21 meter, 30 voetstappen. Verplaats de stoelen die sinds vrijdag in de Beckersruimte staan. Vier stoelen vlak voor de schuifdeur, een zwarte, een blauwe en twee zonder uitgesproken andere kleur dan die van hout. Verplaats de stoelen, open de schuifdeur, betreed de stockruimte en berg de hamer op.
Over het dak gaat een ruisende roffel. Stortregen striemt het woonerf.

Ruth en Rosa betreden de croxruimte. Rosa woont in Brussel. 87 is ze.

Buenos Aires

2011-09-09T22:35:00.007+01:00

Vroeger hadden ze een trein die haar van Buenos Aires naar Oostende bracht, zei de kolonelsvrouw. Dat vertelt Gert, die in Buenos Aires woont en wat tijd nam om het concert van Hans Beckers mee te maken. Ze zal niet Oost gezegd hebben maar Ost, zoals het kustplaatsje net ten zuiden van Pinamar heet, want op zijn Frans. Ostende, in de provincie Buenos Aires, werd gesticht door Belgen en is een residentiële plek waar ze nog altijd het vermaarde Costa Carilo Hotel hebben, als dat het hotel is waar Gert het over had. De kolonelsvrouw is z'n bovenbuur.
Over het Argentijnse Ostende was ongetwijfeld geen woord gezegd als ik niet zelf over Bruxelles begonnen was, een kleine negorij aan de oostelijke rand van Spruce Woods, in Manitoba, met Holland vlakbij, nog zo'n kleine negorij, en Pilot Mound, meer zuidelijk, vlakbij Pelican Lake, waar ik op een dag eind jaren zeventig, mei 1978, uit een Greyhound stapte. De weg van Toronto over Winnipeg naar Pilot Mound, een onooglijk gat vlakbij de grens met North Dakota, ging als een lineaal door het vlakke landschap. Net voor Pilot Mound was een bocht in de weg.
De map van Manitoba had ik ontdekt toen ik schoendozen met oude dingen op orde bracht. Pilot Mound is op het netvlies gebrand. Een negorij met twee huizenrijen die ver uiteen staan, houten huizen, het verharde wegdek heeft aan weerszijden een half voetbalveld en het hoogste bouwsel, dat waren we voorbij gereden toen we Pilot Mound binnenreden, is een graansilo.
Hoe het komt dat Gert in Buenos Aires ging wonen, is een lang verhaal. Het gesprek komt op Juan Filloy de Cordoba. Fiszoj, zo spreek je het uit, op z'n Argentijns: zjo zja comi pozjo hoy. Vandaag heb ik kip gegeten.
Juan Filloy, geboren eind 19de eeuw, gestorven begin 21ste eeuw, auteur van Op Oloop en De Bende, is de enige auteur die de 20ste eeuw van eind tot begin heeft meegemaakt. In Buenos Aires, zegt Gert, die het verbazingwekkend vindt dat ik van het bestaan van Juan Filloy weet, is hij niet zo bekend. Coppens & Frenks heeft Op Oloop en De Bende gepubliceerd. Hiermee is Filloy in het Nederlandstalige gebied geen onbekende. Kris herinnert zich dat een van die edities een werk van Spilliaert op de cover had. Dat is Op Oloop, wat linkt aan Oulipo, geschreven in 1934 of 1935, en in de methodiek van Filloy is best meer dat linkt aan Oulipo. Zo hebben al z'n romans een titel die zich tot zeven letters beperkt: De Bende, Op Oloop. Voorts is van Filloy bekend dat hij tot z'n veertigste bij de hoeren langsging, in Cordoba, een provinciestad in de schaduw van het Andesgebergte, wat hij zo goed als elke dag deed, in Cordoba, waar hij als rechter een baantje bij het gerechtshof had, en op z'n veertigste met een dame trouwde, dat was nadat hij Op Oloop geschreven had, en tot de dame negentig jaar oud geworden was en stierf elke dag de liefde met haar bedreven had, en dat hij tussendoor ook elk jaar weer een boek schreef wat hij volhield tot hij 104 werd en stierf.

's Avonds ging ik op Ferrer 89 langs. Annick en Boris kijken naar Pirates of the Carib. De mosselen gaan au naturel, met selder, ui en boter, meer niet. We inspecteren de tuin. Er is een houten doos met drie kippen, een Mechelse koekoek die op negen eieren broedt waarvan er eentje stuk is, en een pauwwijfje met drie jongen. Het gesprek komt op actuele kunst en de rottigheid van waar kunstenaars mee bezig zijn. Rot en verwaand, meer heeft het niet.

mattijs

2011-09-07T21:14:00.005+01:00

Mattijs is de glassnijder. Hij doet het werk sinds vijftien jaar. Aan de balie roepen ze het om: Mattijs, glas snijen. Er staan twee klanten voor me. De eerste klant is een Turk. Ze zijn met z'n tweeën en ze willen ruiten voor het dakvenster. Er zijn nog klanten. Ik bungel achteraan.
Na een minuut of twee komt Mattijs aansloffen. Ik begrijp meteen dat het om Mattijs gaat, de glassnijder, hij doet het werk sinds vijftien jaar, hij heeft alle tijd en in het vak is niemand beter. Gefascineerd staar ik naar het lachje om z'n mond. Mattijs maakt zich niet druk om een centimeter en de Turken komen met een verleidelijk bod, ze willen twee raampjes die aan de bovenzijde een curve hebben. Hij neemt er zijn tijd voor. Op de info staat te lezen dat rond snijen twee keer kost. Een surplus van 100%, dat is wat er staat. Mattijs neemt zijn tijd, hij raakt het tafelblad aan, hier begint. Als het meevalt hebben ze in een hazenwip wat ze willen. Hij lokaliseert de glassnijder, draait om de tafel heen, zoekt in de glasvoorraad. Wat volgt is hallucinant.

stella vulgaris

2011-09-06T23:08:00.002+01:00

Basmati rijst. Fantastisch. Prima. Ook schrijven maakt geluid. Borremans is te klassiek.
Zo heeft ook het meisje best nog wel wat werk aan haar achterkant. Vloeibare turf. The
concept of choice: That's all the devil does. De taal is bagger, de plot is bagger, het is pervers.
De belangrijkste invloed is het hout en de nematologie. Et les élephants, ça pisse, les élephants.

dieren

2011-09-06T21:59:00.006+01:00

a. Kennen geen orgasme.
b. Lachen niet.
En een boekhouder evenmin.

zaterdag 3 september

2011-09-06T19:50:00.005+01:00

Luk Berghe met Esther Kratz from Berlin en Pinar Ogrenci from Istanbul, waar ze een onderzoekscentrum leidt. Van Ryssen steekt papieren binnen.
Toch komt het gesprek meteen hierna niet op Polen en niet op het koningshuis maar op strijkparels, terwijl ik een glas spoel en uitzoek of we biolégère hebben die gekoeld staat. Van Ryssen bleef niet, hij heeft schrijfwerk.
Een strijkparel, verneem ik, is een vrouw die goed is in haar vak als strijkster.
Iemand heeft het over nematologie. Wormkunde. Hij heeft een ex-lijfwacht van Kadhafi als kuisvrouw. Dat is een grapje, begrijp ik. En Anna woont in Madrid.

foto: Sonare Machina, concert van Hans Beckers en Bart Maris