woensdag 1 februari

above: Luke from Thverfellshorn during his set, half past nine. David, from the Swedish onemanband Library Tapes, he'd been in crox before, didn't want any lightshow. During his set not much of anything half a photograph could be taken.
I would ask Luke, from Hampshire he is, west of London, Surrey, how he came to that name. He said he knew, thverfellshorn didn't sound like anything he had heard before, and maybe, if something better came to his brain. It's icelandic, he said. It says: a path along the edge of a mountain. There's no much of a mountain where he lives. He had a girl in Oxford and recalls how beautiful that county is.

above: a work by Iuleta Olits: iron, two pieces of wood, two clams and something #1
It is meant to be nothing else but iron, two pieces of wood, two clams and something. Any other meaning, go to next piece.


Unfortunately the gig had been planned only a few days ago, but David and Luke didn't worry. It made a double a dozen of people attending the concert, more than anyone else but me would have expected.

dinsdag 31 januari

En toen dat gebeurd was, haalde ze nog een stilo uit haar handtas.
Twee stilo's, wat ging ze daarmee doen.
En toen dat gebeurd was, raakte ze heel even de montuur van haar bril aan, met twee handen tegelijk, alsof de bril had kunnen breken als ze het met één hand deed, of scheef zou komen te zitten, als ze het met één hand deed.
De stilo's belanden op een a4, ze springt er achteloos mee om, het vel papier is buiten het bereik van dat waar ze op dat moment en daar mee bezig is: met de vingers van haar rechterhand, lange en dunne vingers, aait ze het bovenvlak van de linkerhand. Het zijn haar handen, of ze ze streelt of niet beslist ze zelf.
De verbuiging van de handpalm, die met smalle en slimme vingers over haar andere handpalm waait, doet aan de dame met hermelijn van De Vinci denken.
Of de bril scheef kwam te zitten, is gecorrigeerd voor je had kunnen zien dat ze een bril heeft.
Of doet ze alsof, nadat ze met een simpele beweging het beginsel van haar simpele vernuft stut met tien vingers tegelijk?
Het glas, ze tilt het op, een haarlok, de oorlel, en als de handen opnieuw samenkomen, wat het zegt.

poème tout petit

Au beau mateng
quatre cent mil puces
de connaissance incerteng
lui grattent le nez
et en plus au ventre.

Ca fait le bonheur
- Et bien aussi un beau grateng
sans rien de conséquence
- Et rien de pire
qu'un destin-de-cul certeng

Bref même le king le savait: éclat amère ou amicul
- A la carte ou dans la poche
sonne à véhicule au coin des rues sans peu
le song des ping-ping
du soir au beau mateng

et ca fait du bieng
et ca fait du bieng

zondag 29 januari

Iemand is eerst. Iemand is het voorbeeld. Iemand toont hoe het moet. Of, hoe het niet moet, wat wrevel, ontkenning en lachlust bracht. Hoe het niet moet, is hoe het moet. Dat is zo vaak aangetoond dat voor het tegendeel geen verbeelding bleef. Van de Neanderthaler hebben we het levende bewijs.

neger

Het staat op een muur vlakbij het water: neger. Het staat er zonder de Atlantische storing van omgekeerd. Het bladerbak van de bewolking is er bij te nemen.

de aantallen

Viridiana tot het moment waarop ze Rey in de tuin aantreffen.

Iemand zei dat hij graag een film met Rey had willen maken. Op gegeven ogenblik zou Rey niezen, schreef hij. Hij zag Rey op een balkon staan, waar hij ongetwijfeld ooit zelf stond, in Burgos of in Vigo misschien, of in Calanda, waar de afzender zo'n trommel had weten te bemachtigen.
Rey zou zich over z'n dode moeder buigen die in een trog lag en hard haar best deed om vooral niet naar Rey om te kijken, voor wie ze een boontje had. Ze was zo vaak aan het eind van zijn latijn geweest dat het er niet langer toe deed eigenlijk. En ze was toch dood, toch. Dus omkijken kon niet, of misschien had ze het toch te doen, net nu het niet kon, maar ze moest wel de laatste trein halen. Het werd vervelend dus, wat Rey niet leek op te merken. En toen had hij te niezen. Op een balkon in Burgos of in Vigo misschien.

Ik ga er van uit, zegt een van de personages die mee aan zit, dat m'n mantel voor minstens vijf jaar goed zit. Waar hij aan toevoegt: behoudens...

zaterdag 28 januari

Als je lang genoeg wacht, is er helemaal niemand meer.
Iets of iemand geloven deed je toch al niet. Mevrouw Dus en meneer Zo blijven weg.
Nooit heb je vaker met lui te maken gehad die zeiden hoe het moest.
Ze zeiden wat ze te zeggen hadden en toen ze gezegd hadden wat ze te zeggen hadden, was er niemand meer. Ze bleven weg.
En nog wat later waren ze dood.
En toen liep je hem tegen het lijf. Hij had net z'n graduaat gehaald, kon tot tien tellen.
Dat ze allemaal dood zijn, zei hij.
Alleen ik bleef, fris, ongeschonden.

vrijdag 27 januari

foto: Chez René

Een dag in Oostende hoeft niet persé zo af te lopen dat je in de vaargeul springt. Ik zei ja, zonder stil te staan bij het feit dat het voor televisie bedoeld was.
Ik kijk geen televisie, de avond slapend doorbrengen zint me niet. Ik heb best wat anders te doen dan naar een programma kijken dat door anderhalf miljoen imbecielen bekeken wordt die niet anders hebben en weten dan elke avond weer naar dat imbeciele vermaak kijken. Je zou voor minder geen leven hebben.
In Oostende hadden ze een preselectie van de canvascollectie. Ik sprong in de vaargeul, het werd een fijne dag.

Ik kon vlak voor het museum parkeren en het autootje werd niet weggesleept, dat viel mee. Ook 's avonds, toen ik eerst een winkelstraat deed en Leus opmerkte, die aan het fietsen was. En de jury van de preselectie viel mee. Niet iedereen leeft op slaappillen, zoveel was duidelijk.

een alfabet

Schrijf niet Toni Seghal maar Tino Sehgal.
Leus woont in Oostende.
I wish I was a robot or a machine. Faces and names, Lou and John on Drella: I wish it was the same: we wouldn't play these games: me jealous of you, you jealous of me.
NOW PLAYING
Er staat een moordgriet aan de counter.
Schrijf niet Toni Seghal maar Tino Sehgal. In bloed badende flessen, een grote witte hond.
Op de Engelse versie van Wikipedia ontdekken we dat het Tino is.
Jeanine en Roger, zo heten ze. Over de foto zegt Roger, zoon van, dat ze toen pas verloofd waren, eind jaren vijftig gist hij, waar hij aan toevoegt dat de foto aan Hitchcock doet denken. Zo werden we geportretteerd, toen, iedereen had een snor.
Leus woont in Oostende.
Wearing earplugs is the only way... to wear earplugs.
Er staat een moordgriet aan de counter.
Schrijf niet Toni Seghal.

weekendalfabet

De bezoekersaantallen. Niet weinig.
Tweeënveertig op zondag.
Robbert zegt: vroeger scholden ze me verrot voor brillenkop en nu willen ze allemaal een bril dragen, 't is van de pot gerukt.
Ja, fijn, merkt iemand op.
Gebruikelijke handelingen: een knop indrukken, de stoep vegen.
Aan de horoscoop zijn ze begin september begonnen, zegt Frank. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, het opzoekingswerk dat ze deden.
En wat opvalt, we zijn zo geconditioneerd door dat gedoe met die horoscoop, dat iedereen, het is een Pavlovreflex, alleen dat leest wat op zijn/haar taken betrekking heeft. Wat het gesprek, later, het loopt tegen sluitingstijd, op the biggest rape on earth brengt. Jezus. Het watert over de wateren. Als er geen woord voor prostitutie was, hadden ze het net zo goed Jezus kunnen noemen, of: het kindje Jezus, patroonheilige van het pedofiele.
Twee dingen: ik heb geen televisie en horoscopen lees ik niet.
De bionade doet het goed. Cristina Amelia springt bij. Na middernacht begint iemand die Tim heet en in z'n rechteroorlel een piercing heeft over het parfum van voedingswaren. Hij legt het uit, alles heeft een specifiek parfum, ook de zweetgeur van iemand die sigaren rookt.

Erina legt uit

Erina legt uit dat Cyrillus en Methodius
'Methodius,' Simon grinnikt.
'En Methodius hebben ze over het hoofd gezien,' zeg ik.
zich baseerden op het Griekse alfabet.
En ik ken een dame, zeg ik, een Bulgaarse, een prostituée, die zei dat het Bulgaars rechtstreeks van het Cyrillisch afstamt.
Nee hoor, zegt Erina, het Cyrillisch is
Het is een alfabet, zeg ik.
Dat beaamt ze, het zijn lettertekens,
Russisch erfgoed.
het is een alfabet. En wat Van Ryssen zei, dat hij niet exact wist of het 12de of 11de eeuw was. Na Jezus.
Ze baseerden zich op het Griekse alfabet, legt Erina uit, zo origineel was het niet.
En dat ze op een brandstapel eindigden, zei Van Ryssen. Dat wist hij wel.
Een of andere Tsaar, legt Erina uit, vond dat het alfabet wat overbodige letters had. Hij schrapte de i.
Dus toen hadden ze hem niet over het hoofd gezien.
En die letter, de i, konden ze echt niet missen. Maar die Tsaar vond dus van wel. En hij schrapte niet alleen de i, nu hij toch bezig was.
En toen vroeg Simon zich af of z'n handtekening op de voorzijde moest, of op de achterkant.
Op de achterkant, zeiden we.

Frank en Robbert gaan boodschappen

foto: Robbert en Frank, een plek voor stilte en rust

Frank zit voor een laptop. Cool. Hij komt tot leven, gradueert. Op wat Frank gradueert? Op vijf voetstappen links had hij Gropius bijgebeend en rechts vier op Lee Miller, vier, en daar ook wat schaduw bij, met name van een holenbeer vermoed ik of van de buidelrat, of van een mier desnoods. Bent u in het algemeen tevreden met uw photobox? Nee. Die van mij heb ik voor een Berlusconi ingewisseld, dat is minder ingewikkeld. Frank knikt instemmend. Ja, hij is wel tevreden met zijn photobox. Niet met het gamma, zegt hij. Ik heb het gamma een 6 op 10 gegeven, zegt hij, omdat het wat beperkt is.


Op de tafel in de hall ontdek ik een blik met peach halves. Frank is bezig. In het blik zit nog één halfje. De houdbaarheidsdatum is 31/12/2013. Marlene klimt op de stelling. Hoe vaak ik zelf op die stelling stond, herinner ik me niet. Reinhard kijkt toe, maakt grapjes, Ruggero houdt de stelling vast. Het donkert al. Ik spreek Lala aan, ze is met de linten bezig. Waar ze woont, vraag ik. In Posales, zegt ze. Posales is in het noorden van Argentinië, er is een rivier, Paraguay is vlakbij, daar woont ze.

Cool. Frank zit voor de laptop.

woensdag 18 januari

Frank heeft zich bezeerd. Aan z'n grote teen. Naast de teennagel aan z'n linkervoet kwam een splinter te zitten. Hij kende die plek, hij was er al eerder geweest, (Pierre Michon, De Elf, bladzijde 60), of had die teen ooit in elk geval al wel eens van dichtbij bekeken. Vlak naast de teennagel, daar zat de splinter. De teen is roodachtig, net niet zo rood als een radijs. Groene klei, zeg ik, dan is de ontsteking zo weg. Klei, Frank herhaalt het woord: klei. Ja, klei, zeg ik, een wikkel van groene klei. Je brengt een wikkel met groene klei om de teen aan en dan is 't zo voorbij. Nou, sjonge jonge, mompelt Frank, klei. Groene klei, zeg ik. Dat doen katten als de ingewanden na een of ander spijtig incident opeens niet meer helemaal precies op die plek zitten waar ze horen te zitten, ze gebruiken klei. Klei, mompelt Frank. Groene klei, zeg ik. Ze zoeken een plekje met klei en wentelen zich in de klei tot alles weer op z'n plaats zit. Wat je ook kan doen, zeg ik, je zaagt de teen er af, of dat moet Robbert dan maar doen, en je stuurt het ding naar Brussel. Frank staart naar het rood aangelopen lichaamsdeel. Brussel..., zegt ie, alsof het hem al spijt dat er geen andere oplossing is. Ja, natuurlijk, Brussel, zeg ik, daar weten ze alles van dit soort dingen.
Wat ook kan: ergens op een geheime plek in het barmeubel hebben we een verbandkistje.

algo

foto's
1. Gluhwein skyscraper. Ze zijn er gisteren aan begonnen, waren bij Hanssens langsgeweest. Robbert & Frank weten wat bouwen is.
2. Een detail.
3. Het zelfportret: Simone Signoret in La mort dans ce jardin.
4. The gentlemen's gentlemen: in het stuk van Brian en Noe was het Robbert die het varken was.