Er heeft zich zo'n uitbundige haardos voorgedaan dat je na verloop van (enkele minuten? een week? een eeuw? vergeet dat ze mee aanzit.
This, Mister Friendly says, is the result. He smiles and points empty dishes.
In beide gevallen, optie x: het grote, langwerpige hoofd, optie y: kale schedel, kleine, doffe, geniepige blik, is het Nosferatu-complex onweerlegbaar duidelijk in de verschijningsvorm aanwezig.
Handgeklap. Het komt van boven, de goden amuseren zich, luisteren waarschijnlijk niet zo aandachtig, dolle pret.
Jelly black&white shoes. Jelly blackfish. Vraag van een 3-tenige luiaard, Ahum, dame, u daar, is er, ahum, euh, is er transparante tape? Om wat mee te doen, vraagt ze. DON'T WRITE BELOW THIS LINE Euh, ahum, welnu, het zit zo, 1 van m'n tenen is zoek en toevallig heb ik daarnet, eergisteren als ik het goed heb, dit takje gevonden, dus, nu ja, u begrijpt.
Brouillon de lettre.
Je pense à toi, souvent
parfois je rentre dans un café, je m'assieds près de la porte,
je commande un café
Georges Perec, Espèces d'espaces
De ruggen van zij die tegen de ruit aangeleund zitten. Het zwarte, vanop een afstand bekeken zo goed als zwarte drankje, ze tilt het glas op, tilt het voorzichtig tot liphoogte, het glas dat zich nu weer net als eerst op het horizontale vlak bevindt, zet het glas aan de lippen, voorzichtig hoor, ik kan je lippen zien, niet je tong, het verhemelte al helemaal niet, en drinkt, spaarzaam, een slokje. Ik bekijk je en dat blijf ik doen, hoe je het glas met het adembenemend donkere vocht tot vlak bij de amper geopende mond brengt, om het in de eeuwen die hierop volgen traag, elegant, belle-époque-achtig, weer op het tafelblad te plaatsen, bijna alsof het ontijdige verloop van al die eeuwen, als je het niet doet, in je schoot terechtkomen zal. Twee idioten op een elektrische fiets. De lege glazen op een terrastafel, waar ze al twee glaasjes hadden.
Wie zou er op deze bladzijde wonen . . . Van elke notitie een encyclopedisch naslagwerk maken.
Genoeg hebben aan je headphone. Ook je voetstappen verweg in een parallelle wereld.
Het metselwerk. Je handen. Het bierglas. Hoe je het in positie brengt, je houding, linksop, in die parallelle wereld, 1 hand, je linkerhand, tegen de volle onderrand van het bierglas, je rechterhand waarvan 1 vinger neerstreek op de gladde bovenrand van het ronde glas.
Met New York op je borstkas rondlopen.
Van Alexis weet je dat hij altijd met iets bezig is. Niet altijd is duidelijk met wat.
Iemand onder een wit regenscherm. Regen? Regent het? Lijnbus 5b, die sinds een onduidelijk maar te verifiëren aantal tijdseenheden zo goed als altijd dezelfde route heeft.
Het regent. Een net van grijswitte spatten valt over de matte, donkere glans van het asfalt.
It is so easy, hoor ik iemand zeggen, to influence people. Most people actually want to be manipulated. Or, are too stupid to catch what's going on.
Een regenjekker. De paraplu. Een auto op het smalle dek van een kleine vracht. Het natte wegdek. Gevinger. De personen achter het gordijn in de kamer op het gelijkvloers van een huis aan de andere wegzijde. Uit je mond spuit een grijzig blauwe walm. Het rechterbeen over een fietsstang heisen. Samen naar het beeldscherm van een smartphone kijken, de volière, je exotische wegwerpwereld. De plassen. Een lijnbus. Het huiveren van een takje bruidsluier. Een hoofddoek, net zo donker als het lange, donkere haar. Op lippen ter plaatse tippelende vingertoppen. Het vallen van de duisternis, ook in de plassen op het wegdek, waar niemand zit. Lijnbus 56, Sleidinge. Het zuigende gesis van het natte wegdek. De rode sjaal. Ze nemen het zebrapad, verwijderen zich, verliezen betekenis, verdwijnen.
Hoe vervelend: alles beter weten zonder dat te weten.
New York uittrekken. 's Nachts, te laat, net voor je in bed kruipt.
In de lichtkegel van een auto zie je opeens onweerlegbaar duidelijk, het regent. Hevig. In een oblonge plas, parallel aan de stoep, een wirwar van spatten en kringen. 4 objecten
ANYWHERE ANYTHING ANYONE ANY TIME
De regen is intussen zo zichtbaar dat de straat er zelf in uitgewrongen wordt. De Atlantische storing jaagt over het asfalt, alles stroomt.
En dan sterft het uit. Spatjes her en der als in een bijna-zwarte Portugese nacht. Op het terras veren personen overeind, personen van wie je je niet herinnert hoe ze heten. Handelingen die je een seconde nadat je er naar keek alweer vergeten bent. Veroordeeld tot nalatigheid.
De plas is tot rust gekomen.
