dinsdag 19 mei 2026
maandag 18 mei 2026
18.5
Het tafelblad. De muur. De gordijnen. Het ronde zitvlak van een langpootstoel. De merknaam op het bierviltje. Een stoel. De worsten. Zeven. Zeven worsten. Een achterin het lokaal aan de muur geprikte tekening. Het schijnsel. De sticker op het deurpaneel en het idee dat het verboden is om de plek die zich achter dat deurpaneel bevindt te betreden. De bakstenen. Het met een punaise aan een plank vastzittend papiertje. De glimlach van het naaktmodel. Het brandblusapparaat. De vloer. Een zakje chips. De betaalmodule. Het logo. Een werelddeel. De onderbroek. Een aperol. De reflectie. Het profiel. Als het tot een lineaire weergave van haar gezicht beperkt gebleven was. De oorschelp. Een wang. De lippen. Het ruitmotief. De kaars is uit. Het plafond. Het zitvlak. De Z van Zabrinski Point. Labia Minorca. Gloeiende wangen. De lippen. Het dipje. De vingertoppen. Het schijnen. De verzinsels. Het piano spelen op een tafelrand. Captain Beefheart. Een doosje. Zomaar wat met je handen in het haar voor je uit zitten staren. Dat je ook, ook, die ene keer, dat je ook als jongen zwanger was, toen. Er hoefde niets te gebeuren om je met het verversen van stuifmeelkorrels aan het werk te hebben. De oorschelp. Op het bierviltje je prioriteiten uitstippelen. De kippen. Het huis. Wat schrijf je, vraagt iemand. Ritme. Ik fantaseer maar wat. Wat in me opkomt. Het veelvoud. Meer dan dat wat ik zie, minder dan dat wat ik gezien had kunnen hebben.
zondag 17 mei 2026
zondag
Hoeveel Griekse goden zijn er? Ik wil het exacte aantal. Tel ze.
Hoeveel, in wat ooit het democratische Athene was, fruitvliegjes. Ik wil het exacte aantal. Beslis.
Hoeveel fresco's in Griekse restaurants waarop alleen Kavafis het antwoord wist.
Met een zwart gat getrouwd zijn.
Een lookalike van Berlusconi in de familie hebben.
Trump ligt lekker gezellig onder een van de langpootstoelen, dik en harig als een schaap dat dringend naar de kapper moet.
Een jonge brunette is met haar kapsel bezig, wat het inerte bloot van schouders en armen etaleert.
Snel ypsilonetisch door haar schouders bladeren. Tatoeages op alle bladzijden. Iemand met een mening over hoe het met deze waarneming zit? Stompjes waar ze vleugels had.
zaterdag 16 mei 2026
16.5
De verboden kamer; een naam die je je opeens niet herinneren kan.
Je kijkt rechtsop. Rechtsop. Rechtsop kijken. Het hoofd een beweging toestaan waardoor je idiote kop zich van linker- naar rechterzijde verplaatst. Ze zitten er niet meer.
Zie je dat? Weg. Ze zitten er niet meer. In plaats daarvan heb je iemand die zich in een toestand van zich voorwaarts bewegen bevindt en snel met twee glaasjes water naar je toekomt.
Het hoofd een beweging toestaan waardoor je idiote kop zich van rechter- naar linkerzijde verplaatst.
Drie personen nemen het zebrapad en stappen vervolgens over een geasfalteerde strook, weg van het zebrapad, een hangbrug die slungelig heen en weer beweegt boven de diepte onder het asfalt. Een lijnbus schuift in de horizontale nog in te vullen strook. Zes horizontaal, voertuig.
Het gaat weer rechtsop. Het hoofd een beweging toestaan waardoor je idiote kop zich van linker- naar rechterzijde verplaatst. Zie je dat, ja kijk maar, ze zitten er weer. Ook dat groepje kaarters in de hoek aan het drankmeubel. Oppassen oppassen, het gaat linksop, linksop. Linksop het reklamebord, een donkere straathoek, auto's, een lijnbus, voetgangers waarvan er 1 een paraplu bij heeft.
Nu rechtsop kijken. Iemand betrad het lokaal, stapt naar de tapkast. Ze zitten er nog, het stel, in de wachtzone, aan die hoek.
Iemand tast in een raincoat. Op straat, linksop, verdwijnt een, van een dame die een ogenblik later, een smartphone, die het lokaal betreedt, in net zo'n raincoat, en het daarin wegstopt, uit het oog, en het is weg, en het bestaat niet meer. Ramona? nee Liesbeth? nee Peninsula? nee nee De namen. Ze verdwijnen. Alles stapt op.
vrijdag 15 mei 2026
ochtend
Grijze stadsduif heen&weer sloffend over dak.
Het dak. Drieëneenhalve meter van schedelpan verwijderd dak. Op het grondvlak, vlak bij de plek waar ik in slaap gevallen ben, een boek, Espèces d'espaces. Ik kruip overeind.
Ben ik soms naakt of ben ik altijd naakt? Het tijdstip. Naakt heen&weer door de kamer sloffen. Inspectie keuken. Niemand.
De badkamer. Met een policier beginnen? Maigret voyage. Geen lijk in de badkuip. Naakt heen&weer door de kamer sloffen.
Inspectie keuken. Nogmaals. De bialetti openschroeven. Spoelen van alle bestanddelen van de bialetti. Ik jaag het koffiegruis door het gat onderin de gootsteen, vul de bialetti tot net onder het tussenstuk met warm water, trommel de elektrische koffiemolen op, bzzzz, vers gemalen koffie, hop, daar gaat ie. Checken waar ik zat. In Georges Perec op bladzijde 89, Il est, en principe, toujours possible de passer d'un côté de la rue à l'autre,
Geroekoekoe. Die malloot op het dak. Roekoekoe roekoekoe, x4, roe. Het naar fruitvliegjesneukende ambtenarij stinkende discours van de stadsduif. Koffie klaar!
Weer dat hersenloze geroekoekoe. Het heen&weer sloffen van de grijze stadsduif. Optillen en verplaatsen van een schrijfmachine. Inspectie van schilderij 1123. Voor mama. Een stilleven met een bizar, door OP gekonterfeit vaasje, takken, dorre bloemen, een tekening van Jockum Nordström, en zo nog wat dingen. De bric-à-brac op het tafelblad. Een rol keukenpapier, bovenvermelde schrijfmachine, The Complete Works of Lewis Carroll open op bladzijde 912, ook 913, Espèces d'espaces van Perec bladzijde 97, de dobbelsteen op 5, een blauwe stylo, een rooie, een groene, het vergrootglas, documenten, papier, schriftjes. Het openen van de laptop, maar dan toch eerst focus op het papier maché object. Jan belt me. Plakvingers. Ik spring naar de badkamer, spoel de plakpoten, net op tijd om de stem van Jan te hebben. Jan herinnert me aan een afspraak. Dankuwel, merci, alsof ik het vergeten was. Was ik vergeten, maar dat zeg ik niet. Was ik niet vergeten, zeg ik evenmin. Om te voorkomen dat ik het nogmaals vergeet.
Dan, en dan pas, het kopje koffie. Halftien. Ik werk het restje van een gisteren gekonterfeite maaltijd naar binnen, een met dadelsap op smaak gebracht stoofpotje, seitan, wat groenten, kikkerwten, krielpatat, zeewier, rijst. Dan die duif weer. Spoelen van de geslachtsdelen, huid invetten met olie, aankleden, tanden poetsen en het et cetera van de ochtendgymnastiek. Regen ratelt over het dak.
Wat ik nodig heb om het eiland te overleven, het schriftje, een balpen, gaat mee in de handtas.
Aanraken van een boek waarin ik gisteren enkele bladzijden las, Ponge, Le Savon, een gallimard, bladzijde 11 : Le Savon, Mesdames et Messieurs, die Seife, die Seifenkugel, vous savez, bien certainement, ce que c'est. Vous vous en servez chaque jour.
dinsdag 12 mei 2026
9u56
ypsiloneticon
zitvlak Mag ik naast je plaatsnemen? Ze glimlacht. Ja natuurlijk, zegt ze. Ik heb nood aan een tafelblad, zeg ik. Zij veert overeind. Ik schuif in. Zij gaat zitten. Ik ga zitten.
zakken De ouwe zit slap voor zich uit te staren. Deed grondvlakken. Is nu zelf het grondvlak. Handelde af wat af te handelen was, kneep af en toe een oogje dicht. Heeft het tot de bodem geledigde glas binnen oog- en handbereik.
vlakweg Schaduwen kruipen niet waar ze willen. Ze kruipen onder de dingen, ook als daar geen plaats voor ze is. Onder het locomotiefpetje.
Atheïsme is enkel de negatie van iets dat nooit een substantieel, steeds alleen maar een verbaal bestaan heeft gehad. Hermann Hesse
haastfeest Maak dat het gedaan is. Over de speech tijdens het homohuwelijk : het duurde vijf minuutjes en dan was het gedaan. Fantastisch.
narca favoris Narcisten zijn het krijt nooit helemaal ontgroeid. Daar is de partner vet mee. Onsympathieke mensen die het met nog minder sympathieke mensen doen. Het onderschijt zit dun. Altijd alleen maar daarmee bezig omdat er niet onder uit te komen is. Rond de pot draaien van de vinger in de pot. Ingeblikt zit ze opeens dof voor zich uit te staren. Drie knoppen: On, Out, Delete. Op haar hoede maar waarvoor precies. Weet ze waar ze bang voor is?
Een verlangen dat alles overstijgt, het verlangen naar de ander. Het andere verlangen. Iets anders en verder niets.
grondvlak Telex, herinner ik me, zou van Portugal per vergissing 1 punt, one point, one, gekregen hebben. Die ene keer dat ze meededen aan het festival.
Regen klettert over het asfalt. Een lijnbus duwt traag door de natte duisternis. Fietsers in een Atlantische picknick.
Kaarslicht.
geen vlak As nothing happened, there's a whole story to tell about nothing.
687
opening donderdag 14 mei
vrij zat zon van 14u - 18u
maandag 11 mei 2026
lost in translation
Japanse toeristen. Twee stuks. Man met langwerpig hoofd. Vrouw die schichtig wegkijkt als het haar kant uitgaat. Inspecteren wat het huis biedt, gewapend met looptelefoon. Engels spreken ze niet. Dus Chinezen misschien. Na aanslepend onderzoek komen ze tot volgende conclusie: First. Meta-pauze. Het hoofddeksel-mea-culpa implodeert. One. De ober kijkt haar onderzoekend aan. One? Alleen onder microscoop waar te nemen lachje. First. Herhaalt ze. One. Wat ze niet doorhebben, ze zitten in een waterverf van Spilliaert. Ronde lampen in een eindeloze carambole van om elkaar heen draaiende weerspiegelingen. De dame komt voorzichtig overeind, zoekt een toiletruimte en belandt op straat. Chinezen kakken op straat. De ander, het langwerpige hoofd waar een adamsappel en een bril aan vastzitten, slurpt een portie snot in of naar z'n buis van Eustachius. Doet dit ook met een sliert spaghetti, andere kant op, het keelgat. Beiden hebben in extremis een bord spaghetti besteld, van wat nog op de menukaart stond, misschien, begrepen ze geen snars, en nemen de tussen hun lippen vandaan hangende slierten slurpend tot zich. Het langwerpige hoofd gaat lekker wat tolofenen en doet dat sierlijk, met sympathiek op en neer wippende vingertoppen, terwijl de dame in wat zij voorgeschoteld kreeg zit te roeren. Begint de saus uit te smeren over z'n kin. Zuigt min of meer tegelijk nog wat snot met zuinige, beleefde trekjes tot helemaal bovenin z'n buis van Eustachius. Weet natuurlijk dat hij desgewenst het papieren servet als zakdoek gebruiken kan. Of zou dat niet weten? Heeft in de smiezen dat hij bestudeerd wordt. Zakt kauwend weg in iets wat op een meditatieve houding lijkt. Nette mensen. Niets op aan te merken. O my god, wat heb ik gezegd. Hij herpakt zich, begint nu ook zelf in de spaghetti te roeren, snuit z'n neus in het papieren servet en veegt er nogmaals z'n mond mee af. Drinkt een slokje thee. Veert overeind. Ook hij heeft behoeften. Zij is het nieuwe wereldbeeld, tolofeent. Op elk moment alles wat je niet nodig had binnen handbereik. Na afloop krijgen ze elk een snoepje.
donderdag 7 mei 2026
instructions for a visit
Boven : Simon. Grotendeels in situ getekend verslag van de barruimte.
Onder : Instructies.
Onder : Ziba.
woensdag 6 mei 2026
Abonneren op:
Posts (Atom)
