16.9 notities

ja + ooh + ja wil je . ja EUH nothing said . I fade, I mean And it says
it sounds like this . this is like A country yeah other country And it says
it quotes a . demoniac friend says yeah . yeah demoniac friend says

or, disgusting . disgusting friend says yeah . yeah disgusting friend says

Met secondenlijm

vastzitten aan het moment
Ja zo is dat is Arabisch voor I don't know. Wij waren al aan het plannen

Om in september te verhuizen. jij
Jij bespaart op wat ik denk. Spaar je zegeltjes?

Zo'n mooie buik! Magistraal. Zo'n mooie navel! Hevig.

Is something your problem, or is it my problem?
It's not my problem. So it's your problem.

Het olifantachtige getoeter van een lijnbus. Van bus die zich aan 1 lijn houdt en bijna een blind over het wegdek snijdende electroped van het asfalt maait. Grote terughoudendheid bij de electroped, later. Staat secondenlang stokstijf van helse schrik. of Lekker. I made it. It was beautiful. I made it.

Dood zijn is ook maar niks.

Orange. Orange is sexy. I prefer not to think about it. How sexy it is. Mad. It makes me mad.

Bijna iedereen heeft een andere naam.

x

we eten van het ribstuk, het vet druipt van de vingers van m'n linkerhand, Vrast zit mee aan, kwijlt, z'n pik prominent uitgestald in de gulp van een bargoense broek, mijnheer, zeg ik, in Parijs hebben ze, in Parijs heb ze niets niemendal, zegt ie, we drinken mezcal, neem nog een stukje, zegt ie, in Parijs, kakelt ie, ik bekijk het stukje vlees, er is een beroemd gedicht, zeg ik, van een niet zo bekend dichter, zeg ik, dat z’n faam dankt aan het feit dat in dat gedicht niet één werkwoord voorkomt, een half uur eerder had ik, kort na elkaar, drieëntwintig fruitvliegjes in een glas Chianti aangetroffen, we drinken, naïef, een half uur geleden natuurlijk is intussen eigenlijk bijna een zinloze mededeling, onnadenkend, vet druipt van de vingerstoppels, wat een prachtige avond, en je weet toch, zeg ik, maar het is Vrast die tatert, neusgaten, mondhoeken, openingen, weten, zegt ie, niets niemendal, stoot me aan, neem nog een stukje, zegt ie, ik moet naar achter, zeg ik, in de keuken zit een meisje boven een bak met aardappelen, ik steek m’n broek af, neem plaats op de latrine, de drol komt er in twee stukken uit, stukken die elk min of meer dezelfde lengte hebben, als ze daar klaar mee is, graait ze in de bak met aardappelschillen, waarom herinner ik me dat nu pas, een anekdote, een man van adel die net voor hij onthoofd zou worden van de beul te horen krijgt of hij nog iets wenst, Messire, een potlood en een vel papier, zou hij gezegd hebben, pour se mémoriser,



ik kruip aan tafel in het papier en kruip in het papier onder tafel door,

in 1921 zouden ze in Amerika de eerste Miss verkiezing gehouden hebben,

ik heb een roman gedroomd,

ga op m’n rug liggen in de flarden van het meesterwerk,

de waterspiegel tussen de bosjes, lees ik op bladzijde 236, had een vette, olieachtige glans,

scheur die bladzijde uit het boek,

een roman die ik uit heb en intussen ook weer vergeten ben,

ook Alba, een van de dames met wie ik verkering zou hebben, niets wijst op het tegendeel, is naakt,

L'Isola del bottone, de knop, het vaginale eiland, roeispanen schuiven door het zilte sop,

The Complete Novels van Joyce, James Joyce, dik, veel te dik, 139 tot en met 340 gaat er uit,

bovenaan bladzijde 139 Miss Furlong, what shall I send you? he asked, A wing or a slice of the breast,
alles in dunne plakken snijden tot het er als noedels uitziet,

koken van de bladzijden in een grote pan, 5 à 10 minuten, tot de tot prak herleide rotzooi niet langer leesbaar is,
in een van de vele honderden voetnoten, willekeurig, een willekeurig aangeduide voetnoot, net voor ik wakker word,

ik stap naar de oever van een traag stromende rivier,

stemmen spartelen in het kookvocht,

waarnemingsoefening in L’Isola delle Donne bladeren en er willekeurig 10 bladzijden weghalen,

een ogenblik later lig ik naar het gewoel van een graafmachine te luisteren,

ik draai me om, trek het donsdeken aan, hoor hoe een graafmachine grote stukken uit Dostojevski hapt,
snuif ik een lacherig gillen? stemmen glijden over de rivier,

net vandaag worden in de Football League de eerste zes wedstrijden afgewerkt, Drew vindt de Scotch kleefband uit, het is de geboortedag van Alfred Jarry en Peter Sellers
,
suf graaf ik m'n kop in het hoofdkussen,

wat onbeleefd om pal voor mijn deur om zeven uur 's ochtends naar de stoffelijke resten van Barnabooth te speuren,

aan de stemmen te horen hoogbejaarde Lacanalyse, Elio alsof hij voor de grap op een plein in Genua heel even in dat witte tropenpak poseert,

geen idee heeft van wat hij met het wapen dat hem door een grapjas toegestopt werd aanvangen moet,

ik ben niet in een achttiende eeuw wakker geworden, juffrouw Werdenfels zit naar me te kijken, net vandaag, de Krakatau komt pas eind volgende week tot ontploffing, de herrie is die van een postmoderne stad, de bladzijden uit het vrouweneiland die van Dante, alles van Dante, of niets, want waar is Dante, alles van Shakespeare en waar is Shakespeare, gaat het al wat beter met je, vraagt ze,

die lamme kop van Shakespeare, ik kruip naar de slaapkamerdeur, kruip overeind, help, waggel door een smalle gang, beneden in het salon steek ik een sigaret op, oef, kakken, de geslachtsdelen spoelen, eau de Cologne, aankleden, er is een mail van Verdegem die schrijft dat hij de hele dag met koppijn in bed lag, Otto, die in Bratislava woont als ik het goed heb, zou aan een verhandeling over parasieten werken,

in slow motion, stapvoets, door het erfgoed waden,

tussen de stoffelijke resten van wat ooit een boekwinkel was zoeken we naar de samenhang van wat met schrijfmachine bedoeld wordt,

koffie,

het dagbladbeginsel biedt een weinig overtuigende variatie op wat ik ook gisteren al wist,

Thelma loopt de tuin in, het is een prachtige ochtend,

waar boeken uit bladzijden gescheurd worden

                      1
achter een struikje, op zolder, in het kolenhok, na het verwijderen van de geschenkverpakking, in je handtas, net voor het recital begint, aan de keukentafel, tijdens het gesprek aan tafel, in een file, op een bank in Central Park, vroege namiddag, in bad, op een boomstronk, ’s ochtends, net voor het slapengaan, op een naaktstrand, in het trapportaal, halverwege de trap, aan een tramhalte, voor het vuurpeloton, in de wachtkamer van een tandartspraktijk, in de kantine tijdens het draaien van Salo, een rechtopstaande pose tussen de ruggen van medepassagiers, in de loopgraven, het driesterrenhotel, aan een straathoek, in de taxi, een lijnbus, tijdens de rookpauze, je lunch, aan het andere eind van de draadloze verbinding, op een stoel in het Museo del Arte Contemporaneo, daar, in een bootje, in de zithoek, aan een parachute, ooit begonnen als zakdoek, tussen twee gangen door, alles van Altamira tot heden, naast iemand die verveeld voor zich uit zit te staren, op het terras van een café vlak bij het kruispunt rue du Bac-boulevard Saint-Germain, au bord de la mer, met koorts in bed, tijdens het recital, aan tafel met fijne vleeswaren, de avondspits, een debat, scheuren aan het stuur van de auto zou nog net kunnen, lezen niet, omdat je niet hoeft te weten wat je schrijft of wat je scheurt, aan tafel met je Italiaanse vriend, in het restaurant, tot de kelner je eindelijk opmerkt, en dan nog enkele bladzijden, na er mooi egaal een laagje boter over uitgesmeerd te hebben, have you read Infinite Jest? foutief uit de bladzijde gescheurd, tijdens een wandeling, rechtopstaand, zo kakt pluimvee, de ideale leeshouding, als we moe zijn van het paardrijden, ga zitten, strek je uit tussen Broodthaers en Beuys, ga liggen, ga liggen op je rug, op een treinspoor, in die geur van lariks, op je buik, in het wassalon NEEM EEN KOFFIE TERWIJL U WACHT in de vitrine, op een schommelstoel, 340m onder zeeniveau, vijf miljoen bladzijden terug, een hangmat, au ciné qua non, onder een stoel, op het gazon, in de cafetaria van Edinburgh Centraal waar iemand voor een schrijfmachine zit, driemaals daags, Almodovar heeft je opgeleid, aan een straathoek vlak bij Blvd. du Montparnasse, drijvend, op een bank in het metrostation, in een niet bemeubelde kamer, BUREAUX A LOUER, op een rotshoogte boven Nelson, in een kooi, zonder je daar druk over te maken, aan het kampvuur, op het noordzeestrand, dans le 13 vers Chatillon, naakt op een stoel in het klaslokaal, tussen het puin, in rijen onder en boven elkaar, aan tafel met Laplace-Gauss, waar je de bladzijde inruilen kan voor een tekening van Henri Beyle, aan de oever van een bergstroompje, onder de rozelaar, scheuren van levend model, in een lift, op het dak, onder een treurwilg, in het openvallen van regendruppels op blanco papier, aan de oever van de Donau, tijdens een rock concert, in de kajuit van een onderzeeër, in het laboratorium, terwijl naast je geleerden zich over een bord spaghetti buigen, je schrikt wakker uit een koortsdroom, in het redactielokaal, voor of na de koffiepauze, in een luchtballon, in een boekwinkel, het boek weggooien zonder ook maar iets aan te raken, bij benadering, veraf, in zee, tot Brussel, une foule de gens, aan de leiband, verboden te lezen, in de leeszaal van het college, waar je ook kijkt, nu, op tafel, in de foto na het bloedbad, voor de kachel, voor een spiegel, in de kachel, zonder het boek aan te raken, in een spiegel, na het ontdekken van de beerput, een nooduitgang, tijdens het wegzakken in de gier DEZE IS GRATIS een zwart rechthoekje kleeft aan je geslachtsdelen, je laatste wens, tijdens de pauze net voor het eindexamen, alles uit Musil scheuren, met je rug naar het vuurpeloton alle bladzijden uit Der Mann Ohne Eigensschaften, in de Negentiende eeuw is niemand, terwijl je je uitkleedt, alles staat ter discussie, tussen je blote benen, allemaal boeken van dezelfde bladzijde, iets met Kafka, op het tapijt in de bestekamer, een bushokje, op een van de terrassen van La Brasileira, kont, kijk naar me, wat is je favoriete bladzijde, onscherpe wolken benadrukken het moment, aan de rand van een uit twee boeken gescheurde bladzijde, na die mededeling, dans le bureau de votre chef de service, merk op dat het in New York gebeurd is, in elk geval niet hier, dat je je die bladzijde niet herinnert, net die bladzijde, je biograaf is je te vlug af geweest, ruzie maken over welke bladzijde, in het hotel waar Marcel Proust verbleef, een bladzijde uit Le droit à la paresse, wat stond er? in je socials, ta ta, serieus blijven, asocials, en het boek niet zomaar, it’s her way to get rid of it, in de hall van dat hotel, alleen in Steenokkerzeel, voor je het openscheurt, op een veldje achter een tankstation met het opschrift La Fantasma, in het rooksalon, in een stadsbibliotheek, aan de salontafel, vrouwen die elkaar vertellen hoe prachtig het is, boek 27 geeft nog een bladzijde, waaruit je Karamazov scheurt, je proberen voor te stellen of te herinneren wat met walgelijke dingen bedoeld wordt, wat zij die pasgeboren zijn ermee bedoelen, staande ovatie als Gravity’s Rainbow lukt, aan de piano in het restaurant, met de moeder van je vriendin, dat het geen leestekens gaf, tijdens de beklimming, of iemand zonder hoofddeksel een ander boek uit je bladzijden scheurt dan iemand met, in een schuiflade, hangend, halverwege het traject, aan een koord, tussen de op een na laatste en op een na eerste bladzijde, languit op een gazon in Central Park, in het boek, of je dan een ander boek leest, of zitten, staan, hurken, liggen invloed heeft op hoe je bladzijden uit boeken scheurt, in China, overal, of je onder invloed van socials andere boeken uit bladzijde 735 van The Making of Americans scheurt, onderaan de bladzijde, ben je iemand die uit verveling alleen dat soort boeken uit die bladzijde scheurt, wat is je score op Alte Meister, je favoriete bladzijde,

Smulz' heldendaad

Het gaf een zonnige herfstdag toen ze in koetsen naar het concertgebouw reden waar die avond de première van de vijfde symfonie van Schubert zou plaatsvinden. Wij wilden het over Stollo Smulz hebben. We bevonden ons in het rooksalon, met glaasjes Ararat, Georgische cognac en een fles druivenwodka binnen handbereik. Istvan en Lavon hadden aan het schaaktafeltje plaatsgenomen.

Neemt U me niet kwalijk, mompelde Lavrenty Konstantinovich Vrazdovshchinsky, neemt U me niet kwalijk, Ierostislav Isjtsjvanovitsj, maar ik moet kakken, mompelde Lavon Vrazd, die moeizaam, verdrietig, drietenig om zich heen tastte, door Maxim overeind geholpen werd en rochelend de gang op slofte.

De ouwe Grafinja Aleksandrina Pantelejmonovna Tsjernysjova-Bezoobrazova was er bij komen zitten.

- Dag, Sasja! sprak Ierostislav vriendelijk.

- En emmeget over de Smulz g’ad, informeerde ze.

. . . over wie anders, gravin, over wie anders hadden we het gehad kunnen hebben, mompelde ingenieur Nocnik.

Een ongelukkig voorval woog op de gemoederen.

Maxim, de jongen had z’n gulp weer eens ondersteboven dichtgeknoopt, bij wijze van spreken ondersteboven, stak een gloedvol betoog af over de vis die hij drie dagen eerder gevangen had, buitenkeels, alsof Guillo, die net de kamer binnenkwam, op de slof gevolgd door Vrazd, met een door Wells bedachte afstandsbediening in z’n kielzog visfilet exploiteerde. Niet iedereen luisterde even aandachtig. De ouwe Grafinja Sprotokova, of Shprot, zoals ze plagerig genoemd werd, zat er intussen al wat slaperig bij.

- Ai . . . Ai . . . Als ’t ie maar niet weer over Odessa begint, merkte Guillo op, die even voordien uit de kelderverdieping opgedoken was. Guillo kwam half struikelend aanstappen met een dienbord en daarop schaaltjes gerookte vis, kaviaar, met kalfsvlees op smaak gebrachte pasteitjes, gekonfijte bessen, petit-fours en de papierpuree waar Aleksandrina Pantelejmonovna zo dol op was.

Iedereen hield z’n adem in, zat te wachten tot iemand de moed opbrengen zou om het over Smulz te hebben, Stodilo Smulz, Stollie voor de vrienden, die Protvod met een tot de verbeelding sprekende schijtexercitie tot overgave gedwongen had. Aan de schaaktafel antwoordde Ierostislav Isjtsjvanovitsj met de Berlijnse verdediging op het manoeuvre van vaandrig buiten dienst Lavon Vrazd.

- Stollo . . . Stollo . . . begon ik Maar een bediende verscheen, fluisterde iets in het oor van de Grafinja.
Ingenieur Nocnik keek op uit The Works of Plato, het vierde deel, waarin hij ook tijdens de lunch had zitten bladeren. 
We hoorden geritsel. Een helder, scherp en snel geluid. Weer verscheen een lakei, dit keer met een schoteltje melk. 
Ik merkte een algehele verademing, een verheldering van het in het salon heersende klimaat, Nocnik die met een guitig lachje een sigaar plukte uit het schuifdoosje, wat hem door Vasili aangeboden werd, j’adoube, zei Lavrenty Konstantinovich Vrazdovshchinsky, die de kleine rokade overwogen had en het schaakpartijtje onverrichterzake onderbrak, ook een sigaartje nam.

Ik bedacht dat het ongetwijfeld verstandiger was om te doen alsof ik werkelijk nergens maar dan ook helemaal nergens van wist. Overwoog om aan de piano plaats te nemen.

Natuurlijk hoorde je niet te weten dat Vasili in de nauwe uurtjes met Guillo aangesproken werd en ook dan als een knipmes boog. Dat zelfs de gravin op de hoogte was van het delict en alleen maar deed alsof ze niet doorhad dat iedereen het wist.

Op de trap naar de tuin streken twee kauwen neer. Een van de bedienden drentelde over het grind. De knaap verdween kruipend achter een struikje, deed z'n gevoeg. Dat het personeel zich dit soort vrijheden permitteerde, verontrustte me.

- Stollo . . . ik stotterde, kwam niet uit m’n woorden, Stol . . . Stollo zou . . . zei ik Ze hadden geen munitie, zei ik.

Wat ik gehoord heb, zei ingenieur Nocnik, . . . Maak je niet druk, zei hij. De ouwe heeft zich tijdens een of andere bergwandeling bovenaan de trap ontlast, bravo hiep hiep hoera Bij Warwara Petrovna thuis. Zonder dat ie z'n broek af te steken had. Iemand een vuurtje? Heeft iemand een vuurtje, vroeg Nocnik. Hij boog zich naar Aleksandrina Pantelejmonovna Tsjernysjova-Bezobravazova, die het volume waarin ze niet had zitten lezen, iets van Jean-Jacques Rousseau als ik het goed heb, zedig van zich afschoof.

- Maar die Mademoiselle Petrovna . . . zei ik, waar u het over heeft, dat is . . .
De gravin keek op van het schoteltje met melk dat haar door een van de bedienden aangeboden was.

- . . . een kleuter, zei ik.
Ingenieur Nocnik ontblootte z’n tanden, wat aangaf dat hij niet van plan was om prijs te geven wat hij van het voorval wist.

Aleksandrina Pantelejmonovna Tsjernysjova-Bezozobrazova deed alsof ze niets gehoord had.
Nocnik scheurde snel nog twee bladzijden uit het vierde deel van Plato, sopte het papier in rauwe melk.
De gravin keek naar het schoteltje. Misschien had ze idd. ook helemaal niets gehoord, was ze uit een muizenslaapje wakker geschrokken, het schoteltje met melk net daar waar het zich bevinden moest. Ze stak een van de bladzijden in haar mond.

- Stollo, zei ik, nogmaals, Stollo . . .

Aleksandrina Pantelejmonovna die op Plato zat te kauwen! Ik slaagde er niet in om te doen alsof ik, o! wat vervelend, alsof ik nergens van afwist. De gravin die op Plato kauwde, smikkelde, ingenieur Nocnik die nog een bladzijde uit Phaedo scheurde, Op welke bladzijde hij Plato open had? bladzijde 123, zag ik, voorin het vierde deel, negen tegen een gaf het Phaedo. De ingenieur scheurde snel nog twee bladzijden uit het boek, vingervlug, geoefend, en ik disselde, overwoog, was er niet uit, keek om me heen, de gravin die op Plato kauwde, ingenieur Nocnik die zich over een schaaltje met petit-fours ontfermde, en besloot om met alles wat tegenzat toch dieper in te gaan op hoe het met Stollo zat. Dus zo meteen, begreep ik, zou ik uitleggen hoe het zat met die oude Smulz, terwijl ik helemaal nergens van afwist. Tot tien tellen had me kunnen redden . . . Een retorische kunstgreep. Het dissimulatio. Wat ik gehoord had wegstoppen . . . Achter, Nu begon ik ook zelf te praten alsof ik, Achter de kont van. Maar dat zei ik niet, ik zei, Wat is er met Aleksandrina Pantelejmonovna, zei ik.

Met Sasja? Nocnik keek geamuseerd op uit het vierde deel van Plato, sloeg een bladzijde om, waar hij z’n volle aandacht voor nodig had. Maxim vulde de glaasjes bij. Smulz, zei de ingenieur, had het bevel over een bataljon dat vlak bij Protvod gelegerd was, en ze hadden geen munitie meer. Een pijnlijke zaak, zonder munitie kan je geen veldslag winnen.

De gravin spoelde haar gebit in het schoteltje met melk.

- Nu ja, zei ik, Stollo . . .

Je had iets over Smulz willen zeggen, zei Vasili. Ook de gravin zat me opeens scherp aan te kijken.

- ’t Is hier percies vol mè volk da’k van hoer noch puut en ken, zei ze.

- Stollo . . . zei ik, Stolido, verbeterde ik, Stollo Smulz, herhaalde ik, Smulz, zonder acht te slaan op wat Aleksandrina Pantelejmonovna gezegd had,

Nocnik kwam tussenbeide. Nam een fles Ararat en schonk enkele glaasjes, gretig, genereus, eentje waar Lavrenty mee aan de haal ging, Istvan ontfermde zich over het andere. Smulz had het bevel over een troep van honderd man, begon de ingenieur uit te leggen. Ingenieur in wat, vroeg ik me af. Ze belegerden het achterlijke Protvod, vernam ik. Het regende en hierdoor hadden ze opeens geen munitie op overschot.

- En het was Smulz, zei ik, ja toch, zei ik . . .
- Smulz die naar verluidt niet eens tot vijf tellen kan, merkte ingenieur Nocnik droogjes op. Hij veerde overeind, overhandigde de uit Plato gescheurde bladzijden aan de gravin, die zonder hierover na te denken een van de bladzijden tot zich nam. Nocnik schonk ook voor Maxim, die driftig met z’n hoofd zat te schudden, en voor zichzelf een glaasje druivenlikeur, bleef heel even staan kijken naar het schaakbord.

- Tot Vransk reden ze, zei ik –––Vransk dat daar toch zo'n 40 werst vandaan ligt, gaf ingenieur Nocnik mee. Precies. Ik had de draad te pakken. Vransk Tot Vransk reden ze, zei ik, 40 werst, inderdaad, 40 werst zo ongeveer, tot ze van alle paarden die ze vonden, en van nog eens zoveel koeien, varkens, schapen en geiten alle stront verzameld hadden. Vijftig ton. Met die karren reden ze naar het front. Het konvooi kwam in een noodweer terecht, van de karren tuimelde er wel meer dan eentje omver in een gracht. Intussen, zoals algemeen bekend, was de slag om Protvod begonnen. Het konvooi bleef weg. Smulz stak z'n broek af, kakte. De manschappen volgden zijn voorbeeld, staken hun broek af, kakten. In allerijl kneedden ze de drek tot geschut. Dat was munitie! Van Protvod bleef geen morzel. Smulz werd tot majoor bevorderd.

Dat verhaal, zei ingenieur Nocnik, die nog een sigaartje opstak, zonder me aan te kijken, heb je als ik me niet vergis ook gisteren al verteld. Hij plukte het vierde deel van Plato uit de plooien van de jurk die de schoot van Gravin Sprotokova bedekte.

Ik bloosde. Wat vervelend. Aleksandrina nam nog een bladzijde. Istvan en Lavon staarden in het haardvuur. Je weet toch . . . zei ik, Het was Lavon die me onderbrak. Ook dat wisten ze, dat Smulz aan de belegering van Protvod niet alleen het eremetaal te danken had.
 Maxim maakte van de gelegenheid gebruik om z'n pantalon op het rechte spoor te hebben, nam een pasteitje, nam er twee. Sasja slikte wat ze uit Plato toegestopt kreeg, waar ingenieur Nocnik zich hoogst persoonlijk over ontfermde. Had Lavon op z'n donder gekregen of was hij het die Istvan er van langs gegeven had. Istvan die op een potloodstompje kauwde. Ook de gravin hield maar niet op met kauwen.
- Jij, jochie, riep Lavon, jij bent een uit Dostojevski gescheurde bladzijde!
- Ik . . . een wat? stamelde ik.
- Een uit Dostojevski gescheurde bladzijde!
- Wie of wat is Dostojevski . . .
- Fjodor Dostojevski, auteur van . . . zei Lavon. Waarover hij na te denken had. Een uit Fjodor Dostojevski gescheurde bladzijde!
Ik kroop overeind, verontschuldigde me, Vasili boog voorbeeldig. In de binnentuin was een lichte bries. Midden het pad hing een wolk van muggen. Ik stapte om de muggen en het struikgewas heen, stak m'n broek af, hurkte. Potverdraaid, wat ik ook probeerde, het wilde er niet uit.

4

                   4
alleen nog tijdstippen, plekken, uren, een moment, nieuwe dingen, oude dingen en de schaduw van die dingen

slaat het boek open ––, voelt aan het papier, hmm, hmm, en het voelt lekker, fluwelig, hmm, voelt als zijdepapier, lekker, hmm, zo voelt het aan, iets gladder zou ik zeggen, goh, bedenkt ie, het zijdepapier, hmm, lekker, zijdepapier voor het hazenpootje, exact, het hazenpootje, hmm, hmm, exact wat ie voor het hazenpootje nodig had, betast het, ooh, ooh, lekker, dit voelt lekker, grijpt een volume, hop, 300 bladzijden, zo ongeveer, 300 bladzijden, 1 centimeter dik, niet eens een vijfde van het boek, laten we ervan uitgaan idd. 300 bladzijden, zo ongeveer, niet eens een vijfde van het boek, neemt het volume tussen duim, wijs-, wijs- en middenvinger, middenvinger, middenvinger, 300 bladzijden, 1 centimeter, 1, 1, 1, 1, zit minstens een halve minuut, 30 seconden, 30 seconden, met een hondsdolbrede lach om de lippen naar vraag hem niet, niet doen, naar wat te staren, niet doen, tilt het 300 bladzijdendikke volume duimslags op, slaat het overhoeks, hmm, hmm, de wijsvinger van z’n linkerpoot linksop, laat het meteen daarop zakken tot net onder het epicentrum van die lekker dikke centimeter, aah, ho ho ho, wauw, zonder het volume los te laten, epifanische contractie, 100% zuiver, katharsis, orgelpunt van middenvinger duim, 300 bladzijden Plato tussen middenvinger duim, en herhaalt die handeling, herhaalt ze tien keer, die handeling, twintig keer, die handeling, waarbij telkens een portie van wat bladzijde 182 is zichtbaar wordt, en telkens dezelfde bladzijde, hmm, hmm, bladzijde 182, en tussen duim en wijsvinger, hmm, ooh, wat hij tussen duim en wijsvinger knelt, ooh, ooh, dik als een homp spek, en ook telkens hetzelfde hoekje links onderin ––, bepotelt het papier, zonder –– of liever –– tast om zich heen, vindt geen binoculair hulpmiddel, gegorgel van regenpijp, bandoneongeluid Niemand op het terras. Beneden, straatniveau, de stem van een jonge vrouw. Je ne sais pas à quoi je m’attendais hoort ie. Zegt ze. parce que Wacht tot ze uitgesproken is. Accelerando van het Atlantisch aperitief. heeft ie niets mee Zichtbaar hoogstens consequent af of toe, hier&daar, cylindrisch, Monseigneur, ik heb U verteld over het verweerde hout, de planken, een loopbrug, het had natuurlijk ook het dek van een sloep, een muur van karton, de potplanten Hij buigt zich over het boek, snuffelt aan de bladzijde die hij nu idd. pal onder zich heeft, het gerikketik in een plasje. Pluimgrassen, varens, citroengeel. Gaapt wijdkeels, buigt zich voorzichtig over het weerloos op tafel liggende boeket, snuffelt, inhaleert het flinterdunne aroma, een toets lariks, het object kleine a, een toef vanille, eucalyptus –– Zonder de leesbril is wat hij op de als tafel fungerende ton voor zich heeft herleid tot een rechthoekig grisaille. Z’n toeter jeukt. Krabt zich. Wat hij zoekt zakt diagonaal over z’n voorhoofd, hapert, glijdt omlaag over het neusbeen. de leesbril Met leesbril kan hij zonder inspanning het paginanummer en de titel bovenaan de bladzijde ontcijferen, heeft met één oogopslag beide bladzijden voor zich,


    490     PLATO : COLLECTED DIALOGUES                       PHAEDRUS                       491 


en wat zichtbaar wordt van bladzijde 182 telkens hij die 300 bladzijden, grof gemeten 1 centimeter, optilt ––, And now what kind of service ––, telkens alleen die handeling, omslaan van het volume, en alleen die handeling, what kind of service, en ook telkens hetzelfde volume, 300 bladzijden, 1 centimeter, what kind of service is the kind that slaves give ––, asfaltgrijze wolk

Achter een haag met varens en pluimgrassen schiet een electroped over het wegdek. Twee, drie huizen verderop, aan de overkant van het wegdek, het fezelende geluid van een werfradio. Ondanks het schemerduister, het knusse plekje en het aroma van vers papier (houdt niet, heb ik het daarover gehad? houdt niet van wat zich onaangekondigd voordoet, dus Verplaatst zich. hij verplaatst zich Met boek en stoel, tilt alles op, boek, stoel, en neemt, bedenkt zich, laat het zitmeubel in de steek, en neemt de trap die hem in een smalle koker van baksteen naar het parterre brengt. Hier het ovaloïde geluid van een Atlantische hoestbui die, luider intussen, schuin over de golfplaten rochelt, een waterslinger tuimelt over de rand van het afdak, de klassieke partituur,  ––, hurkt, het boek, zonder leesbril, het boek dat nu open ligt op de vloer midden de doorgang naar het zuinig verlichte parterre van wat ooit een danszaal was, herleid tot een grijze rechthoek, voor– of nagerecht, toetje, maar zonder de huishoudfolie waarmee juffrouw Snik het beschermd zou hebben, het blote papier dat opkrult telkens een dikke, lompe regendruppel er in wegkruipt Een met grote voorzichtigheid, zo komt me voor, tot rechthoek [laminaat, tegel, grijssteen, vorm– het heeft onmiskenbaar duidelijk de vorm van –een rechthoek –een compact tot grijstoon samengeperste hoeveelheid lettertekens,


zonder leesbril
    SOCRATES : It was foolish, and somewhat blasphemous, and what could be more terrible than that?

met leesbril
    SOCRATES : It was foolish, and somewhat blasphemous, and what could be more terrible than that?

étude Hier, in het schemerduister van een flauw verlichte corridor, Het licht half wel half niet aanwezig, diffuus. Zonder leesbril een zompige brij, alsof alles onder een dunne laag paraffine zit. Heeft de oefening gemaakt, De kans is reëel idd. dat intussen het hele boek onder dat laagje paraffine zit,

Sumerisch? een schrift zonder specifieke identiteit ––door de atmosferische omstandigheden herleid tot een verrassend interessante monochromie, Maar er is nog een probleem,

Hij lijkt niet in staat om te ontdekken waar en wanneer de dialoog eindigt, overstemd door de bladzijden die hij het boek rukt, Mijn hoofd voelt als de Syrische crisis, zei hij vorige week. Delen van mijn hersenen vluchten. Andere delen raken totaal in paniek. het werd even snel verscheurd als een ( ) Hij ziet het boek niet als een probleem, Plato is alles, beseft ie, werk, vreten, een goed salaris. Bed, bad, brood en bladzijden, (diepe zucht) bladzijden, bladzijden, bladzijden. ls dat juffrouw Snik die de kamer binnenkomt? houdt ie zich van de domme, Daarna kan ‘t ie weer een poos verder. Je kunt werkelijk alles lezen, als je maar weet hoe het moet. Alleen hadden ze nog niet uitgeklaard, daar, bij Beef & Burgess, hoe ze het aan te pakken hadden. Alsof hij zich ooit voor wreedheden tegen een boek te verantwoorden zou hebben. Trekt, scheurt, sleurt, krauwt, krabt, hapt, knabbelt, kauwt, investeert in sappen en gewicht, slikt alles wat het boek te bieden heeft.



Dus momenteel ligt er niet echt nog een boek op mijn nachtkastje, geeft hij toe. Ik weet wel, poneert Ron, dat iedereen zegt



Zat ik bij mezelf te denken, he Ron, wat de fuck ga je doen.



Vertel me asjeblieft dat het niet waar is, reageerde juffrouw Werdenfels geschokt.

incognitomodus

3

                      3
In het bijzijn van twee personen, een hond, kamerplanten, waarvan hij er enkele kent, andere niet, een zangvogel, het boek.

Wat zij theater noemt, geeft a. Ron duwt de slaapkamerdeur op een kier, is een hondachtige, kruipt, wat hij vaker doet, duwt de slaapkamerdeur open, betreedt de slaapkamer, heeft iets tussen z'n tanden, dan b. ik lig in bed, (spreektoon) Johnny out there? dan opnieuw a. snuffelt aan de slaapkamerdeur, (hees) Murphy in here?, dan b. in Gravity’s Rainbow heb ik onderaan bladzijde 207, In our polythene home in the sky . . . dan opnieuw a. had zich uitgekleed, is naakt, heeft wel nog een witte motorhelm op, het blote geslacht ongeveer net zo groot als een in boter gebakken sprot, waarop b volgt, b. bovenaan bladzijde 207, The pantomime Roger took them all to see this afternoon, dan a. laat PLATO The Collected Dialogues, wat hij tussen z’n tanden geklemd hield, op het donsdeken vallen, OEI zeg ik, laat zich naast het boek vallen, een halve meter van me vandaan, kruipt over het bed, op a volgt b. ben je echt al klaar, vraag ik, op b volgt a. gromt, waarop b volgt, b. m’n blik glijdt uit over bladzijde 207, dan de blote onderbuik van a. there’s Something, als over een stuk zeep, I’ll bet you can’t see - (hees) nog vijf bladzijden, zeg ik, om dit uit te hebben, zeg ik, waarop a. dat is jouw probleem, juffrouw, en op a volgt b, b. . . . it’s big and it’s nasty and it’s right over there, en dan a. scheuren, juffrouw, scheuren is kunst, zegt ie, schuift met z’n onderpoten Plato in één keer van het bed, komt op z’n buik naast me liggen, tast blind naar het pakje sigaretten dat zich ergens op het vloertapijt in de duisternis voorbij het hoofdeind bevindt, knipt het nachtlicht uit, als a uitgehongerd is, volgt b. ik plooi me half over het behaarde torso, boor het puntje van m’n tong tussen het haar op z’n tanden, dan a. schudt me af na amper vijf seconden, ontwijkt, heeft het schijt aan kussen, tast tussen m’n dijen, diep tussen de bladzijden, en dan ik, zijn we dus naar mijn bed gegaan, zeg ik, met a. beter theater hebben we niet. B volgt op a en a volgt op b. Vraag, antwoord, Ron struikelt over Edison, Edison over Ron.

objecten kleine b


Het slechte theater van Il Porcile. Midden negentiende eeuw betaalden ze vijf dollar voor een buidelwolf en vijf voor een Tasmaan. Als ze dood waren tenminste. Twaalf voor een zwangere Tasmaanse. In Hobart hielden ze de bedragen bij en het op een na laatste skelet.



Dat wat tijdens het tellen gebeurt. We weten niet wat het is en geven er de voorkeur aan om dat niet toe te geven.

Toch staat het in het woordenboek.


Omdat ze (a) twee van bovenvermelde boeken bijna uit had, De koffer en Gravity’s Rainbow (b) zich niet herinneren kon, (c) eerst nog een douche wilde nemen, (d) er niet uit was of ze, (e) in het achterhuis is opeens een vreselijke herrie, (f) Koi merkt op dat er geen geld voor is, schuift een van de boeken die hij in de slaapkamer onder de nachttafel aantrof tussen Perros en Ponge –– het wordt (g) omdat hij er niet uit is, of –– herrie, –– (d) zij is er niet uit of ze aan Wallace, Kraus, Burgess of Murakami beginnen wil. Ze had zich nog niet aangekleed. Maakt melding van het feit dat ze eerst nog een bad neemt.



Met theater opgegroeid, met dit soort theater. Le plat du jour, eerst a, dan b. Eerst het voor-&  hoofd- dan het na, en als dat gebeurd is, verwarring, spraakkunst, en in die verwarring opnieuw a en b, gebruikelijke volgorde en ♺ manieren om van elk van die standaardvolgorde afwijkende geplogenheden toch weer de gebruikelijke te maken.

ochtend

Grijze lucht, opaque, vlak, somber vakmanschap.

Zou hij zich in iets gespecialiseerd hebben? Het dorpshoofd van de zich vlak bij bevindende nederzetting. Het elimineren van fruitvliegjes.



Stadsduif heen&weer sloffend over dak.

Het dak. Drieëneenhalve meter van schedelpan verwijderd dak. Op het grondvlak, vlak bij de plek waar ik in slaap gevallen ben, een boek, Espèces d'espaces. Ik kruip overeind, stap over het blote lichaam van juffrouw Werdenfels.
Is juffrouw Werdenfels soms of is ze altijd naakt? Het tijdstip. Naakt heen&weer door de kamer sloffen. Inspectie keuken. Niemand.
De badkamer. Met een policier beginnen? Maigret voyage. Geen lijk in de badkuip. Naakt heen&weer door de kamer sloffen.
Inspectie keuken. Nogmaals. De bialetti openschroeven. Spoelen van alle bestanddelen van de bialetti. Ik jaag het koffiegruis door het gat onderin de gootsteen, vul de bialetti tot net onder het tussenstuk met warm water, trommel de elektrische koffiemolen op, bzzzzzzzzzzz, vers gemalen koffie, hop, daar gaat ie. Checken waar ik zat. In Georges Perec op bladzijde 89, Il est, en principe, toujours possible de passer d'un côté de la rue à l'autre,
Geroekoekoe. Die malloot op het dak. Roekoekoe roekoekoe, x4 roe. Het naar fruitvliegjesneukende ambtenarij stinkende discours van de stadsduif. Koffie klaar!
Weer dat hersenloze geroekoekoe. Het heen&weer sloffen van de grijze stadsduif. Optillen en verplaatsen van een MacBook pro. Het hoesje van The Turin Horse. Inspectie van Gravity’s Rainbow. Het broekje van juffrouw Werdenfels. Thelma’s broekje? Oprapen. Inspectie. Gravity’s Rainbow open op bladzijde 372 471, onderaan bladzijde 372 compare a number you have only derived on paper with a, bovenaan bladzijde 471 this transition from silk to bare skin and suspender! It’s easy for Voor mama. Naast het op bladzijde 372 471 openliggende boek een stapel vellen. Ik tel de bladzijden. 98. Een stilleven met een bizarre hoeveelheid bladzijden, het broekje met een vochtstreep waar de bilnaad zit, Geen andere kledingstukken? had ze alleen dit broekje aan? 98 bladzijden, bizar. Ik kruip door de kamer, snuffel aan de voetzolen van juffrouw Werdenfels. Een krat, dwars op het tapijt. Op de krat een vel papier met een tekening van Jockum Nordström, uit een catalogus gescheurd die naast de krat op de plankenvloer terechtkwam. De bric-à-brac op het tafelblad. Een rol keukenpapier, een papiersnijder, een vleeskleurige cell-phone, en wat me heel erg verbaast, verontrust, The Arcades Project open op bladzijde 876 877, een dobbelsteen, de dobbelsteen op 5, een blauwe stylo, een rooie, een groene, het vergrootglas, documenten, papier, schriftjes. Ik raak Walter Benjamin aan. Het openen van de laptop, maar dan toch eerst focus op bladzijde 876, vérité, staat er bovenaan die bladzijde, vérité, or Miss Daisy: The Journal of an English Equestrienne, het object. Van Massenhove belt me. Plakvingers. Ik spring naar de badkamer, spoel de plakpoten, net op tijd om de stem van Van Massenhove te hebben. Van Massenhove herinnert me aan een afspraak. Dankuwel, merci, alsof ik het vergeten was. was ik vergeten Dat zeg ik niet. Slimmetje. was ik niet vergeten Zeg ik evenmin. Om te voorkomen dat ik het nogmaals vergeet.
Dan, en dan pas, het kopje koffie. Halftien. Ik steek een sigaret op. Dan die duif weer. In de badkamer, naast de toiletpot, Ponge, Le Savon, een gallimard, hurken, plaats nemen op de bril, geen vochtspoor, openen van het boek, plassen, bladzijde 11, Le Savon, Mesdames et Messieurs, die Seife, die Seifenkugel, vous savez, bien certainement, ce que c'est. Vous vous en servez chaque jour. Spoelen van de geslachtsdelen, huid invetten met olie, aankleden, tanden poetsen, het et cetera van de ochtendgymnastiek, regen ratelt over het dak.
Wat ik nodig heb om het eiland te overleven, een cell-phone, het pakje sigaretten, een snijmes, het schaartje, alles gaat mee in de shopping bag.
Aanraken van het boek waaruit juffrouw Werdenfels gisteren nog enkele bladzijden scheurde, Gravity’s Rainbow. 98 bladzijden.

donderdag

transcriptie van Friday 5 April, The Diary of Virginia Woolf, Volume 4, blz. 296; APRIL 1935

Gisteren lag ze, zegt ze Zonder van de cell-phone op te kijken. met juffrouw Werdenfels in bed, en, euh, met Bela Tarr, zegt ze Zonder van de cell-phone op te kijken. Bij Tarr thuis, vraag ik. Wat? euh, Tarr, nee Nee zegt ze Zonder van de cell-phone op te kijken. Bij juffrouw Werdenfels thuis, vraag ik. hmm Wat? Nee, zegt ze. Niet bij juffrouw Werdenfels, zegt ze Zonder van de cell-phone op te kijken. Wat? niet bij juffrouw Werdenfels thuis, zeg ik, niet bij juffrouw Werdenfels thuis? herhaal ik, zonder naar Hermeline om te kijken of aan te geven dat best wel eens wat anders, behalve naar haar omkijken, mijn voorkeur heeft, hetzelfde gesprek in de bioscoop op woensdag. Ik heb De bot van Günther Grass open op bladzijde 312 313, exact het midden van de negende druk, open de bureaulade, tast naar het scalpel Nee, verneem ik, Tast linksop boven rechtsop achterin tussen onder, schuif de bureaulade dicht Kijk om naar juffrouw Snik. Geen scalpel. Iemand is met het scalpel aan de haal. oeps Nee, niet bij Thelma, verneem ik. Weet ze niet waar juffrouw Werdenfels woont? We hebben naar The Turine Horse gekeken, zegt ze Zonder van de cell-phone op te kijken. Nadat ze eerst naar een science fiction hadden liggen kijken. Niet bij juffrouw Werdenfels maar wel met juffrouw Werdenfels. Bij Siska, roept ze. Zonder van de cell-phone op te kijken. Wie Siska is. Bij m’n zus thuis, roept ze. Bespeur ik een zich vooralsnog in poedervorm bevindende vorm van wrevel? Eerst bij haar zus thuis, met juffrouw Werdenfels en zonder weerstand te ondervinden? Ze veert overeind, stapt achter het bureel vandaan, struikelt over een stofje Zonder van de cell-phone op te kijken. struikelt opnieuw, dit keer over een onder het bureel vandaan hangende kabel Wat er daarna gebeurd is, herinnert ze zich niet. verneem ik Waar ze terechtkwam, geen idee, herinnert ze zich niet. verneem ik In welke straat het was, hoe laat het was, of er nog iemand was, tot op het blanco afgebrand, geen idee. De duim schuift onafgebroken heen en weer over het ruitje van de cell-phone. In welke straat het was, weet ze niet, hoe laat het was, weet ze niet, of het op het appartement van haar zus was, is ze niet zeker van, nacht of overdag, wat is het verschil, geen lineair verhaal, of er nog iemand was, ja en nee, Siska was er niet, was je naakt vraag ik, Nee, zegt ze Zonder van de cell-phone op te kijken. Het was bij haar ouders thuis, in Moscou, in het ouderlijke huis, Blinde navigatie. Ze plugt de cell-phone in een contactdoos, veegt een vuiltje uit de linkerooghoek, zucht, hurkt naast de contactdoos. Wat voor film is ze kwijt. Juffrouw Werdenfels is een verzinsel. In bed, Toch met juffrouw Werdenfels? toch bij juffrouw Werdenfels thuis? Nee. Kaplan. Naakt. Een fles water naast het bed. Van de tap. Af en toe spoelt ze haar mond. Is het avond? Altijd. Is het altijd avond? nee Hoe onmogelijk het ook was om haar aandacht er bij te houden, bij die film, om er interesse voor op te brengen Zonder van de cell-phone op te kijken. Het gebeurt na de scène met de jongen en z'n tante. De minnaar, Kaplan? gaan we daarvan uit? dat ie Kaplan heet Kaplan trekt het laken tot het voeteind en dan zien we het blote lichaam onder het stokoude gezicht, een jong, een glad lichaam, waarover de regisseur gezegd zou hebben Jullie mogen kiezen, of de minnaar ziet haar zo, je mag alles met me doen wat je maar wil, of er is een heus erotisch wonder gebeurd. Wat valt er tussenuit? Wat ze deed nadat ze naar de film hadden liggen kijken. Waar Kaplan gebleven is. Kaplan was heel even de kamer uit. Zonder naar haar om te kijken zeg ik je ging plassen, zeg ik Zonder naar haar om te kijken. Wat ze corrigeert. Beschrijf de wending die het nam, beschrijf het trage, listige getong, filmscènes rollen blind over de geloken oogleden. Aan een van de stagiaires vraagt ze, mag ik m’n stoel terug? Zonder van de cell-phone op te kijken. 

woensdag

WOENSDAG het zich hier, dan daar, dan niet daar, dan toch daar, dan weer hier, dan toch weer daar, dan het zich niet daar of hier maar daar en hier, of misschien toch niet hier, ook niet daar, het zich ergens anders of het zich god weet waar bevindende,

het zich dan toch weer hier bevindende, maar zich niet hier want zich daar bevindende, wat zegt u het zich waar bevindende? het in prehistorische zin daar en zich nu weer hier bevindende, dan het zich blijkbaar toch op een andere plek, inderdaad, het zich daar bevindende, het zich daarnet nog hier en nu dus toch weer daar bevindende,
het soms hier, soms daar, soms twee keer hier, soms twee keer daar, soms vaker daar, niet hier, soms wel of soms niet hier wel daar opduikende,
het zegbare zegbaar alleen die ene keer, een andere keer niet uit te spreken, het uitgesproken onuitspreekbare,

het altijd val en dan toch niet vallende of toch neiging een andere keer geen neiging tot val en dan toch weer neiging tot vallen vertonende, het in die val van alles en nog wat met zich meesleurende,
het althans op deze of op een andere manier op- en dan eensklaps blanco wegduikende, het uit en tenslotte toch weer in beeld gescheurde, de verdwijningen, het weggespoelde,

het makkelijk met één ruk uit een volume te scheuren gescheurde,
het op één moment tegelijk drie kanten uitscheurende, het elf bladzijden in één keer scheurende, het twee boeken in één keer scheurende, het in één keer een complete leeszaal met in Thomas Bernhard gespecialiseerde dansende intellectuelen met oorverdovend geluid verfrommeld en passant uitgewist hebbende,

de traagheid van het tot me, soms niet tot me, soms pas na eeuwen discussie, eeuwen na de discussie tot me doordringende,

dualis van de soms dikke, soms dunne schillen van het pas na hevige discussie tot me doordringende geschilverschil, dualis van soms dikke, van soms dunne aardappelschilverschillen,
wat ze met de andere helft deden, het aardappelgeschilde, het in twee aardappelhelften gehakte, het in aardappelstukken, het aan aardappelflarden gesnedene, het in kokend aardappelwater ondergedompelde, het in hete wilde tuiten over straat gespotene, het koolzwart aangebrande, het met voetnoten, index, voor- en nawoord tot diep in het blanco afgebrande, het in een hoog oplaaiend vuur opgeloste, het door geleerdheid aangetaste, het met dossierkennisverdelgend getrappel verpletterde, het in een lekkende koffer over straat gesleepte, het het ganse jaar door zo stoned als een ei tekstkakkende, het in poëtische volzinnen gekakte, tot wettekst gekakte, het in en door wettekst verzwolgene,
het in regel als zodanig be- maar dusdoend ook niet benoemde, het in- maar net zo goed anders uitpakkende,

hier het omgekeerde van, daar het omgekeerde van, te ingewikkeld voor woordenboek,
sperblauw hevig als in het oog van de dode tijger, van het in het oog van de gedode tijger veranderende, het van dennennaald in het oog van de gedode tijger veranderde, van dode tijger in dennennaald veranderd,
een ruitpatroon dat nu soms langzaam soms snel een diepe bromtoon wordt, ingewikkelde voetstappen soms,

een andere keer vluchtige voetstappen, wiskundig profiel van houtkachel en krant, grapjes makende Pythagorassen,

de Daily Mirror bericht over een zekere Michael Murphy die in een gescheurde broek over straat loopt,

het in koffie oplossende suikerklontje BEEF & BURGESS werft een stereotypiste aan. In Rijswijk staat een huis te koop.

x

One should consider, in terms of the category of unemployment, 'those massive populations around the world who have, as it were "dropped out of history", who have been deliberately excluded from the modernizing projects of First World capitalism and written off as hopeless or terminal cases: so-called 'failed states' (Congo, Somalia), victims of famine or ecological disasters, caught in pseudo-archaic 'ethnic hatreds', objects of philantropy and NGO's or (often the same people) of the 'war on terror'. The category of unemployed should thus be expanded to encompass the wide span of population from the temporarily unemployed, through the no-longer-employable and permanently unemployed, up to people living in slums and other types of ghettos (all those often dismissed by Marx himself as 'lumpen-proletarians') and, finally, entire areas, populations or states excluded from the global capitalist process, like the blank spaces in ancient maps. SLAVOY ZIZEK



Charleroi. Les fosses Sacré-Madame et Sainte-Barbe et Panorama de la Ville Haute. Plek waar zich tegenwoordig het Terril des Piges bevindt, een heuvelachtige opeenhoping van keien, steenkool en zand.
Het moment van de foto, x-aantal personen zitten voor een schotel met gehaktballen in tomatensaus, bladeren in Lui et Elle, werden aangereden door een fietser, ontlasten zich, faecalieën die zich als soepel glijdend of hardnekkig ontpoppen, slachten een kip, omringen, doen het op z’n hondjes, steken een sigaret op, zijn hoogzwanger, zijn werkloos, ontvangen een oorvijg, maken zich klaar voor een groepsfoto, heten Jeanne, zijn van Duitse afkomst, uiten provocerende taal, schrijven een brief, is een staatsman met ambitieuze plannen, hebben zich in een visgraat verslikt, kwamen net op het idee dat ze eigenlijk best wel zin hebben in appelcompôte, in braadworst, in nog een kop koffie, zeggen je t' aime, ik hou van je, ik heb een bloemetje voor je meegebracht, hebben een onderhoud met de ploegbaas, roken, is net in het straatbeeld opgedoken, stapt met soepele tred over Place Verte, met hoeveel we zijn weten ze niet, schrijven Chère Jeanne, wat met Proust, wat met een citaat begint, Il faut que l’herbe pousse et que les enfants meurent, leggen een kaartje, hier is je bloemetje, voelt zich volstrekt overbodig, plukt een dikke streng tabak uit het zonder haast aangeboden pakje en rolt een sigaret, zouden het antwoord schuldig blijven als hen gevraagd werd wat eerst kwam, de kip of het ei, hier is vaak en lang over geredetwist, denken dat ze het antwoord weten, plannen een moordaanslag, voeren die moord uit of hebben de moord net uitgevoerd, staan voor een spiegel, plenst over het wegdek, hebben er geen zin in, zitten voor een spiegel, wijzen iets aan, huilen, staan voor een gesloten deur, zit naakt aan een SINGER naaimachine, knippen, Gombrowicz weggeblazen in het decor, overwegen om ontslag te nemen, hebben een beekforel gevangen, werden net ontslagen, menstrueren, zitten aan het stuur van een auto, dragen een geruite pet, witte sokken, geen onderbroek, blazen hun laatste adem uit, lezen een brief, slikt z’n laatste adem in, is kunstenaar, blaft, zullen zich op gegeven ogenblik aanmelden bij het vreemdelingenlegioen, in het salon is een geur van versgemalen koffie, een glas valt, breekt, zonlicht bladert in het keukengordijn, werken in het postkantoor, zitten opgesloten in, scheurt eerste en laatste bladzijde uit Voyage au Congo, wijzen iets aan, zeggen que'est ce que c’est, overwegen om de afdelingschef om opslag te vragen, zeggen je n'en sais rien, kijken naar een kameel, zeggen merde alors, hebben griep, is makelaar in koffie, bezit een Rheinmetall-Borsig schrijfmachine met querty-klavier, stappen naar een auto die wat straten verderop geparkeerd staat, zijn iets kwijt of raken iets kwijt, tasten in een broek- of vestzak naar de huissleutel, die ze niet vinden, wat zijn ze nog meer kwijt, het horloge, een eerbaarheid, de echtgenote, een portefeuille, dissen een leugen op, zijn naakt, schrijft: c’est très fatiguant d’aimer, leest een policier, kijken naar de rookpluimen boven les fosses Sacré-Madame, worden bedoeld, is die meneer van huisnummer 150, is ontoegankelijk, hebben een kat en een kanarie, kaarten, een kater die ze René genoemd hebben, kippen, zwijnen in kostuum, een vleesetende schildpad, illegaal, zijn bedlegerig, luistert met een blik scheel van wodka naar het gestommel in een belendende kamer, blaft, beslist om te verhuizen, liegt, valt, lachen zich dood, ontvoert Parmenides, is wijkagent, zegt dat het uit is met Ronny, luistert naar het volle gewicht van een druppel in een net tot voorbij de rand met water gevulde kom, hoe oud ze is weet helemaal niemand, snipperen een ui, kruiswoordraadselt, maakt rechtsomkeert, is Georges Simenon, hebben een leesbril of zijn die net kwijtgeraakt, verwijdert een postzegel van een briefomslag, dragen een uniform, is een slet, is twee honden, toute l’histoire de l’humanité en cinq secondes, wordt weggebracht, is een nicht, zit op Proust, is door koolstofvergifitiging om het leven gekomen, plaatst haar handtekening onder een notarieel document, opent een boek, is over het paard getild, struikelen, is doofstom, hebben niet van Marcus Aurelius, hebben wel van Marcus Aurelius gehoord, zit bijna ademloos naar het blote achterwerk van het naaktmodel te kijken, schrijft een cheque van 1.500 francs belges uit, plooien voor chantage, sluit de staldeur, is dood, horen of luisteren naar het stappen van de bovenbuur, negermuziek, een tune van Bix Beiderbecke, het borrelhapje, iemand speelt de 3de etude van Chopin, zit vastgebonden op een stoel, is net terug uit Firenze, is in Indonesië geweest, trappen in een hondendrol, wringen een dweil uit, heeft z’n oefeningen gemaakt, telefoneren, leest het Bulletin du Syndicat des producteurs de rhum des Antilles, staat in een tuin met een groot aantal sierplanten, een tuin zo mooi dat de gedachte aan kunst verbleekt, zij die twijfelen aan het bestaan van god, zij die over een vuurwapen beschikken, anderen zijn dronken, beetje dronken, maken zich uit de voeten, genibelungd, ondersteboven boven een kookpot hangend, heel erg dronken, weten niet van wie de in het rond kruipende ledematen zijn, zit voor een steak au poivre, tast in een doosje, schilt een aardappel, dromen van een cruise, verplaatst een stoel, hebben hun plaatsen weer ingenomen, vraagt mais qui êtes vous, wonen niet in Charleroi, is getrouwd met iemand die Yolande heet, snuffelt, zit goed in het vlees, is negentwintig jaar oud, oefent de chaconne uit de tweede partita van Johann Sebastian Bach, woont in La Louvière, zegt j’en ai marre, nemen de ene verkeerde beslissing na de andere, het culinaire hoogstandje, zijn ongelukkig, tikt op een slaapkamerdeur, klautert uit een put, zoeken een plek om te overnachten, zonder eten naar bed, of iemand, zijn teleurgesteld, onheilspellende tristesse, niemand wil weten wat zij weet, lijdt aan geheugenverlies, lunchen, een onvergetelijke vis, hebben de villa van Napoleon bezocht, geult in één keer een glas Olympic Ale door z’n keelgat, gebruikt een achterpoortje, morst koffie, veroordeeld tot het eten van enorme hoeveelheden hutsepot, stellen vast dat een bladzijde ontbreekt, wordt vermenigvuldigd, voetbalt, is student, schrijft, is klaar voor een nieuwe fase in haar ontwikkeling, maakt deel uit van een assortiment, zijn ontstemd, kan je er ook weer uit als je een wandelingetje maken wil? blaft, druppelt, schrikt op, stort in, ontruimen een winkelpand, blote benen, is vermist, kakt, leeft in uitwerpselen, Jack zit verveeld naar Place Verte te kijken, het openslaan van het plein op net die bladzijde, het faillissement, werken als typiste voor een overheidsbedrijf, bedrijven de liefde, in de grijsblauwe branding hoog boven het justitiepaleis pootjebadende hemellichamen, boomstronken die zonder de bedoeling die later aan elektriciteitspalen toegekend zou worden op de vrolijk met pubishaar overwoekerde prothese van een weliswaar fortuinlijk geschapen maar slappe penis lijken, vijfhonderd semi-dinosaurische penissen, stel je voor, zegt ze, je gaat slapen en wordt wakker in een kamer in Krakau, bladert in een volume met poëzie van Konstantinos Kavafis, botst op het vers altijd stormt Metaneira uit de vertrekken van de koning, met verwarde haren en in grote angst, klommen in New York tot helemaal bovenin het vrijheidsbeeld, staat te huur, leest Madame Bovary, concentreert zich met uiterste inspanning op het tegen elkaar plaatsen van twee bierviltjes, is uitgestorven, schuift aan bij Bury voor een kilo boudin blanc, staart naar het als aardappelsoep aangeboden landschap, over een andere eeuw gebogen, heeft de datum over het hoofd gezien, maakt zich nuttig, waait open, zit voorin, zou niet bestaan hebben, is bang van spinnen, heeft nooit van Léautaud gehoord, lijdt aan grootheidswaan, steekt z’n broek af, wiedt het plankier, is naaktzadig, stinkt naar kaas, cadmium geel dat zich in talloos veel variaties voordoet, kan niet benoemd worden, het mosterdgasgele ypsoloïde bovenvlak van een kopje thee, probeert uit te zoeken hoe en waar het foutliep met de maatpakrepubliek, elke seconde telt, zal zich blijven voordoen, vindt dat bedrijven geen fiscaal nadeel mogen ondervinden, komen tot een principieel besluit, is in de Samber gesprongen, neemt de menukaart door, heeft handboeien om, wordt gevraagd om de inhoud van een glas melk te schatten, stelt vast dat alles van Plato verdween, is hen onbekend, rekent er niet op dat de afdelingschef haar werk ernstig neemt, deponeert het potlood na een korte overweging voorzichtig exact op het plekje waar hij het aantrof, formuleert een eerste indruk, een nietig tikje op de eindeloze rondheid van de witte bal, het klotsen van water, het manuscript van een briljante en misschien wel net om die reden ongepubliceerd gebleven cyclus eenlettergrepige gedichten wordt in het haardvuur geworpen, houdt zich overeind aan het handvat van een kinderwagen, gaat in het struikgewas naar achter, plukt een cigarillo uit het gele doosje met een damesportret, wordt over het hoofd gezien, zullen ooit in een plaatselijke bioskoop La Strada van Federico Fellini zien, zal zich later op de dag in Brussel bevinden, is pasgeboren, weten niet waarom, zit aan het bureel, zegt ne me fais pas dire ce que je n’ai pas dit, lacht, c’est Bourvil qui l’interprête d’une manière ravissante, bladert in Nouveau Manuel de la Flore de Belgique et des Régions limitrophes, staat in het Cirque Bovyn tegenover Pierre Charles, zit in een isolatiecel, zullen nooit het woord Iputitupi uitspreken, Adolphine, het meisje dat om redenen van een hogere orde niet naar je omkijkt, vindt wat hij leest in La Meuse over de taalkwestie een idiote discussie, één dag na de feiten, wat Julius Meier-Graeffe das Punkt im Chaos noemde, herstelt een platte band, s’appelle Van Nypelseer, staat voor een werk van Giacomotti, een koket genre-tafereel, hoest, brult de buurt wakker, wonen met twee families in dezelfde kamer, zijn vrijmetselaar, is een kopie van het urinoir van Marcel Duchamp, academische parfumkitsch, inspecteren het gazon, drek op wielen, globaal gesproken, ziet geen oplossing, schrijft een feuilleton, herleest wat hij een half uur eerder schreef, vult een houtkachel bij, peuzelen, hebben ros schaamhaar, een damesfiets, worden met een gaslek geconfronteerd, met een muizenplaag, staan aan een raam op het tweede van een rijhuis te kijken naar wat er op straat gebeurt, vlees eten ze niet, zijn nooit eerder in Dachau geweest, de politie staat aan de deur, weet niet dat ze in Charleroi is aanbeland, heeft genoeg gespaard om voor een langere periode op reis te kunnen, zegt je veux dire, lang uitgerokken, dikke, nijlpaardachtige wolken vullen wat eerder op de dag blauwe hemel was, voor ze stiekem van de foto in de foto een foto maakt, verveelt zich, is onuitstaanbaar, ontdekt, heeft geen weet van Cimabue, van Giorgione, is in paniek, stappen met een spiegel over straat, pist in een kookpot, is niet langer in staat om zich als beweging voort te planten, zegt dis-moi s’il te plait que ce n’est pas vrai, zegt c’est la nouvelle situation politique de l’homme, roepen maman je veux un éléphanteau, hebben in Van Gogh geïnvesteerd, what a waste of money, staat aan het hoofd van een firma, heeft altijd dikke portefeuilles in de schuiflade van z’n bureel, masturberen, zijn te klein om zonder van een stoel gebruik te maken op tafel te klimmen, staan bovenaan de ladder, is een migrant, hebben een goed salaris, wordt aan natuurwetten toegeschreven, voelen zich gekwetst, ruien, zitten in een kamer zonder meubilair, in zak en as, se trompe, vergist zich, heeft het lege soepbord op tafel, een broodhomp en verder niets, hebben geen familie,

begint Een grijze dag. Alles is grijs. Twee dames. Dik ingeduffeld, vederlichte handtassen. Bevrijd van doodsoorzaak. Linkerhand waakt over rechterhand. Hoofddeksels, vluchtige inhoud, koekoekhyperbool. Linnen aan een wasdraad. Veel groeten hier vanuit de Dubbeleagendalaan, de Omgehakteboomstraat, het achterpoortje. Vernietigd landschap, Bouwoverschot, Alles Weg, Eindbestemming bekend, stenigen van het archipel. Beste Familie, Zoals afgesproken dus waren wij zinnens om het weekend bij U door te brengen, maar we hadden er niet aan gedacht dat ons Stella nog moet kalven. Zegt ik ben 70 kilo vermagerd. Nu ben jij de knapste van de familie, zegt ze. Plek met een weefwerk van tijdstippen, De gebruikelijke portie eeuwigheid. Met vervaldatum. Vastgenaaid aan het tijdstip. De vervaldatum zit in de bijsluiter. Om het uur komt het knaapje heel even uit Burg Vogelsang tevoorschijn. Je weet toch dat Zwitsers van chocolade houden. Wat ook van sprookjes gezegd zou kunnen worden. Een dorpje. Over elk detail is nagedacht. Granen, steenkoolmijnen. Het industriële drukt zich uit in hoeveelheden. Een koe : x aantal porties van 20 kilo, het stuwmeer : 25 miljoen kubiek, een genocide : 150.000 doden, het apparaat : x aantal verkozenen.

De ijzingwekkende omvang van Burg Vogelsang die aan Borges doet denken, aan de Borgesbibliotheek waarvan het een schaalmodel had kunnen zijn. Buenos Aires zal nooit meer betekenen dan die bijna vluchtig gefilmde publieke zitplaats in Suspicious. Na gebruik het dopje goed aanschroeven.

Het onmetelijke heeft genoeg aan een luciferdoosje, aan de blinde muren van een schijthok, bevindt zich in gangen die steeds smaller worden tot hij in een gang terechtkomt die zo smal is dat het op z’n adem neemt, het eindeloze van een millimeter. Elk moment is een eeuwigheid. In de foto verdwijnen, tot ik het verste punt van de foto bereik. Links voorin de voetstappen van Robert Walser.

boeken

BOEKEN Net voor het interview had Hermeline zich in een boekhandel op een diefje van de plek waar het interview zou plaatsvinden Gravity’s Rainbow aangeschaft. Een van de executives van BEEF & BURGESS had Pynchon getipt. Mijn eerste indruk met dit boek, zegt ze,

Ze speelt de cell-phone van linker- naar rechterhand, Diego, schatje, waar ben je? vraagt ze aan de roze gemarmerde cell-phone.

Ze haalt het bijna duizend bladzijden tellende volume uit haar speekselgladwitte handtas, bestudeert de cover, Nee, lieverd, vlak bij de Beursschouwburg, Hoe heet het hier? vraagt ze met een vluchtige oogopslag. Le Coq, zeg ik. We hadden afgesproken in Fin de siècle. We zullen het over BEEF & BURGESS hebben, U niet onbekend, het kantoor van Leopold Van Massenhove, en het scheuren van bladzijden uit boeken, over haar collega juffrouw Werdenfels, over Diego en Tuytens wil ze het ook graag hebben,  juffrouw Werdenfels die in een macrobio-commune opgroeide en tijdens de gesprekken die ik met haar had over Lucy Irvine en Polynesië vertelde, Naura, South Keeling, Iputitupi, Guam, Watawa. Mijn eerste indruk, zegt juffrouw Snik, mijn eerste indruk met dit boek, herhaalt ze,

Hebben we tijd om uit te zoeken wat ik hiermee bedoel, vraagt ze. Ik kijk op m’n polshorloge. We hebben anderhalf uur, zeg ik.

Er zijn boeken, zegt de gesprekspartner, haar armen en benen, merk ik, van boven tot onder bekogeld met uit Dante gescheurde griezels, die ik in razendsnel tempo, haar blik glijdt uit over het schermpje van een roze gemarmerde cell-phone, uitlees, Boeken, begrijpt u, zegt ze Ze herpakt zich, boeken, zegt ze, elke bladzijde pakt op m’n adem, en andere, de cell-phone belandt op Gravity’s Rainbow, ze veegt een vinger over het schermpje, uit de diepte van het apparaat duikt turkooisblauwe hemel op, En andere, zegt ze, zonder haar cell-phone in de steek te laten, Andere waarin ik slechts enkele bladzijden lees. Auteurs aan wie ik een rothekel heb, Borges, Brouwers, Bernhard, andere, zegt ze, zonder haar cell-phone in de steek te laten Andere van wie ze à la limite zelfs het blanco keukenpapier van a tot z doorgenomen had willen hebben. Boeken waarvoor ze aanvankelijk geen aandacht had waaruit ze in één ruk twintig bladzijden scheurt, twintig bladzijden, en, begrijpt u, en blijft scheuren, als een electroped waarvan de remmen opeens niet langer werken, Ik lees de eerste zin en meteen na het lezen van die eerste zin weet ik, o, wat lekker, hier gaan een hoop bladzijden uit, alles, elke bladzijde, waarbij ik me natuurlijk graag oriënteer op wat Xavier over het boek te vertellen heeft, Xavier weet alles, werkelijk alles, zegt ze, ze glundert, bladzijden die ik er bijgevolg niet of net wel uitscheur, om wat voor reden ook, terwijl ik net zo vaak met boeken te maken krijg, auteurs die ik aanvankelijk best wel boeiend vindt hoor, tof, sympathiek, om van te smullen, om het maar eens zo te zeggen, waarin ik na iets als anderhalve bladzijde toch vast kom te zitten. In Intérieur van Thomas Clerc bijvoorbeeld, zei ze, waarin juffrouw Werdenfels had zitten lezen, trof ze een etiket aan, zei ze, exact in het kloofje tussen bladzijde 144 en bladzijde 145.

misschien toch eerst een andere invalshoek bedenken? Juffrouw, Eventualiter, zit ik te denken. Wat heeft dit kind te vertellen, zit ik te denken.

Is het voor een culinair magazine, vraagt ze. Nee, zeg ik. Ik reik haar het naamkaartje aan CAOUTCHOUC wat ze zonder aandacht voor het papiertje in haar handtas opbergt. Boeken, zegt ze, herhaalt ze
De buitendeur zwaait open.
 Een massief volume betreedt de gelagzaal. Een jongen die z’n gereedschapskist aan één vinger optillen kan, uitgesproken naïeve gelaatstrekken, een groene muts, mooie, lieve, bedachtzaam dierlijke logheid, opulent, elastisch mannelijk spierweefsel dat op het trekken aan het lont na klaarzit om uit de naden van z’n geruite hemd te barsten. Een gereedschapskist, werkkleding, de klep van de gereedschapskist open, zo goed als alle gereedschappen zichtbaar: een schaar, de plooimeter, het pincet, een cutter, een lijmpistool, de nijptang.

O, daar is hij, zegt ze. Er doet zich een trefzekere, elke handeling een strak A → B, een zich met alomtegenwoordige overrompeling voorwaarts ontwikkelende beweging voor waaraan ook haar lichaam deelneemt. Ze tongen, hij alsof hij zich uitgehongerd op een steak au poivre werpt, luidruchtig, vochtig, zonder aandacht voor wat om hen heen gebeurt. Juffrouw Snik, zo heet ze, als ik het goed heb, onderneemt geen enkele poging om zich uit de overrompelende omarming los te wrikken. Miro, Guillermo, hoe heet ie, Diego, Diego trekt de intussen scheef achterop z’n schedel terechtgekomen muts recht, heeft zich van het niet zichtbare gewicht van mijn gesprekspartner bevrijd, van de gereedschapskist, excuseert zich, zegt, wou niet storen, zegt ie. Ik heb het notitieboekje open op Gravity’s Rainbow, geen idee hoe het daar terechtgekomen is. Aan de belendende tafels personen die naar een magazine, die naar een cell-phone staren, naar het boek, of een krant doornemen. Hermeline kruipt overeind, tast naar de roze-geaderde cell-phone, fatsoeneert haar kleding. Waar zaten we, zeg ik. Op een diefje van die andere afstand, het A ↔ B en B ↔ A, aan het uiteinde van een verplicht nummer en voorafgaand hieraan het hoogst noodzakelijk volstrekt overbodige gesprek.

In principe gaat het om, probeer ik, als ik het correct heb tenminste, om bladzijden uit boeken scheuren, probeer ik, is dat correct? Boeken die ik uit bladzijden scheur en die ik dus eigenlijk niet lees, zegt ze. Wacht even, Noteer ik. Boeken, zei ze. Boeken die ze uit bladzijden scheurt. En wat is je eerste indruk met dit boek, vraag ik. Mijn eerste indruk, zegt ze, met drie vingers haalt ze uit over het schermpje van de roze geaderde cell-phone, Mijn eerste indruk, herhaalt ze. Hierover zit ze enige tijd na te denken. dik Dit boek is veel te dik, zegt ze, veel te dik, zegt ze, herhaalt ze. Ze plukt Pynchon van tafel, slaat het boek lukraak open, vrijwel zeker ongeveer halverwege, Mijn eerste indruk, zegt ze. slaat het boek dicht Weinig aantrekkelijke cover, idiote titel, wat moet ik me daarbij voorstellen, en wat ze op de achterflap hebben, oh my god geen foto van de auteur, daar heb ik werkelijk helemaal niets aan. Ze heeft duidelijk zichtbaar werkelijk genoeg van het boek, switcht naar de roze geaderde cell-phone, O! wat een gedoe met deze stoelgang, juffrouw, zeggen zowel de titel als de cover, dit gepeuzel heeft toch echt wel exact een perforatie verdiend.

Heb je tijd om uit te zoeken wat het aan bedekking heeft, als je met zo’n standaard afgeleverd genie aan tafel zit? Miller zegt ze, wacht even, stop, andere lijn, Miller zei ik, zegt ze, zei ik Miller? Patti Smith, bedoel ik, zegt ze. Als er iemand is waar ze absoluut werkelijk totaal een rothekel aan heeft, Had ze Miller gezegd? We stappen naar Fin de siècle, bestellen stoemp met braadworst, hebben het over Patti Smith. Diego, beseft ze. Ze kijkt om naar het vriendje, roept haar roze geaderde secondant tot de orde, Diego zit er niet meer. Een vlieg inspecteert het tafelblad. Als het wat meevalt, zeg ik, probeer ik, zit ie in Le Coq op je te wachten. De rest van het verhaal is voor een andere keer. Ze springt overeind. We nemen afscheid. Als vallen, als het uit elkaar vallen met 1 persoon gebeurt, spreken we dan van een noodlottig voorval of van een misverstand? Ik haal de laptop boven. Waar zaten we.

Bij Patti Smith. Patti is in Parijs geweest, schrijft ze, heeft twee boeken bij, had Hermeline gezegd, iets van Simone Weil, waarin Patti had zitten lezen toen ze boven de Atlantische oceaan hing, en daar was zij dus mee blijven zitten, met dat boek, met die Atlantische oceaan, als ze dat boek niet vliegensvlug uit al die bladzijden scheurde. Drie, drie-, dertigduizend of driehonderddrieëndertig volumes, wat maakt het uit. Boeken waarbij je dus na 1 bladzijde al tot de conclusie komt, onuitstaanbaar gore onzin. Staat het niet zelden vlak naast een volume waar je onnadenkend om een of andere reden veel belang aan was beginnen hechten, Espèces d'espaces, iets van die strekking, van dat uilskuiken, Lispector, Dostojevski, Benjamin, Kafka, Carver, iets waar je om een of andere reden, een reden die je heel erg soms opnieuw verklaarbaar voorkomt, niet in kort bestek, geen voor-, geen nawoord, maar wel uit te leggen, een boek waaraan je opeens toch meer belang hecht dan aan veel van die andere, meer recente of net die klassieke, minder recente edities die je met grote regelmaat opeenstapelt, een zootje van zo'n omvang dat de volumes zich over alle kamers hebben verspreid, tot in de toiletruimte toe. En tussen al die volumes, waarvoor je na verloop van tijd geen aandacht meer opbrengen kan, één volume, hoe het in je bezit kwam herinner je je misschien niet eens, waarvan je ooit alleen de eerste zin las, nooit meer dan alleen die verrukkelijke eerste zin, waaruit je vijftig, waaruit je honderd bladzijden had kunnen scheuren en daarbovenop alles wat je had willen lezen cadeau gekregen had. Intussen ben je tien, twintig, vijftig, honderd, vijfhonderd volumes verder en geen moment kwam het in je op om het boek open te slaan, om het aan te raken, om laat staan die eerste, een tweede, een derde zin, een bladzijde, nog een bladzijde uit het boek te scheuren,



Even heen en terug naar de Himalaya om de hoek. 

zaterdag

ZATERDAG Gravity’s Rainbow open op bladzijde 456 457, het exacte midden van een in twee stukken gescheurde Vintage Classic, en het staat onderaan die bladzijde, bladzijde 456, onderaan die bladzijde, het is de laatste zin van het eerste deel van het in twee stukken gescheurde boek, long roundabout evasions of poltical truth - of bringing the State to live in the muscles, Pynchon is nieuw in het bestand, een van de stagiaires heeft Gravity’s Rainbow geïntroduceerd, het toetsenbord van de laptop van Verdegem zit moeilijk op de e, te vaak gebruikt, die e, te vaak alleen die e, gedecimeerd, gerenneveerd, verdwenen, in de steek gelaten, weergekeerd zodra Verdegem weer bij z'n positieven was Juffrouw Werdenfels poetst het toetsenbord, op de tast, Een verlangen, een verlangen naar, zeg ik zuiverheid? ontlasting, heb ik dat gezegd, het hangt in de bedrading, drie kogelgaten, een heupschot. Heb ik ontlasting gezegd? met een papieren vodje, ze bevochtigt het vodje, schuift een briefopener van elpenbeen in het met speeksel bevochtigde vodje. For nowadays indiviuals, like nations, like animals, can organize their mental life almost at will.

Ze haalt het pakje Gauloises naar zich toe, veert overeind, scheurt bladzijde 457 uit het boek en stapt met die bladzijde en een schriftje achter de rug van Verdegem door naar het dakterras, waar alles blauw is. Ze noteert een eerste invalshoek : woorden die a en b combineren. Bavaria, hoofbeats, labyrinth, bell-metal, back, gloveback, Buenos Aires; een tweede invalshoek : woorden met 11 letters. Squalidozzi, workbenches, individuals, extravagant, Buenos Aires, De eerste, of your tongue, in the humid intimacy just inside your lips . . . en de laatste zin, ‘No, no. Come on. Watch with us. It’s a Bob Steele. He’s, Het eerste woord van elke zin. Het laatste woord van elke zin. De eerste zin van elke bladzijde. Elk eerste woord na een komma. Alle zwarte woorden. Alle witte woorden. Alleen woorden die een priemgetal hebben. De leestekens. Het schrappen en scheuren gebeurt zonder commentaar. De handeling van het scheuren is die van Nicholson in Chinatown, wat ze, nu ze opeens ook hierover nadenkt, een van de interessantste handelingen vindt van de historiek van het zwarte gat. Van het drama van Malevitch tot heden. Alleen die woorden lezen die een o hebben. Woorden die als een zebrapad dwars op de leesrichting zitten. Alleen die woorden die ik niet begrijp, noteert ze, in dat onontwarbaar vlugge alle lettertekens met elkaar verbindende handschrift. De blanco bladzijden van een cell-phone. Het hoofdpersonage in een luie zetel, aan het begin van de X-Bom. People here tend to dress as books. Je leest geen boek, je eet het op.

elementair

Een dag op het bureel van Leopold Van Massenhove zou als volgt kunnen beginnen, zoals een brief begint, na het openscheuren van de briefomslag, met het voor alle zekerheid controleren of de datum juist zit, de stapel met tot 70 bladzijden gereduceerde titels vluchtig doornemen, aanraken van de schuiflade en die handeling onderbreken, zich herineren dat hij het met Verdegem in elk geval over Joyce moet hebben, er is een zoveelste probleem met de erven van Samuel Beckett, iemand vinden die de oplader van z’n cell-phone wel bijheeft, contact opnemen met de universiteitsbibliotheek, juffrouw Snik vragen om aan Japan te beginnen, een lijst aanmaken van alles wat 980 bladzijden overschrijdt, Verdegem wakker bellen, die jongen zit in een crisis, met Joyce schiet het niet op, Thelma vragen of er koffie is, natuurlijk is er koffie maar er is ook Thelma natuurlijk, aanraken, optillen, naar zich toehalen en opengooien van wat bovenaan de stapel met tot 70 bladzijden gereduceerde titels aanspoort om vooral niet aan de stapel te beginnen, Tuytens en Verdegem betreden het kantoor van Leopold Van Massenhove, als er iemand is waar je op rekenen kan, schrijf dat op een briefje, Verdegem, openen van de schuiflade en die handeling onderbreken, Tuytens neemt plaatst op een stoel die zich ter rechterzijde bevindt, Verdegem, van nature een potplant, doen ze alsof of hebben ze de ander effectief niet opgemerkt, Verdegem betreedt het kantoor en heeft niet door dat ie met Tuytens is? twee geleerden, ze zitten op hetzelfde boek en stappen door elkaar heen, het Europa-dossier uit de schuiflade optillen, in de schuiflade naast een tablet met chewing-gum, de aanvraag voor een funding om Proust tot 3 bladzijden plus 1 blanco te herleiden, juffrouw Werdenfels vragen om werk te maken van Perec, alles van Perec, contact opnemen met de uitgever van Krijgelmans, zou het dan toch gebeuren, schrijven we ontmoeten, de geleerden ontmoeten elkaar, dus benaderen vervangen door of, in het smalle grensgebied deed zich tot op heden geen beweging voor, of schrappen, het perscommuniqué, fuck, Hermeline vragen of ze daar tijd voor heeft, Verdegem zit strak voor zich uit te kijken, Tuytens met een Beethovensonate op een map die op z’n knieën ligt, Yvonne vragen om broodjes te halen, salami, het tijdstip in de gaten houden, jongens zijn we het daar over eens, Proust is wijdlopig, zit ook maar iemand achterin het boek, laten we dobbelen over wie het doet, Roubaud vragen of hij een voorstel heeft, in elk geval dat perscommuniqué niet over het hoofd zien, en het gebeurt, onmogelijk, ze zitten voor zich uit te staren, merken elkaar niet op, hebben elkaar nooit eerder ontmoet of hebben geen weet van de inhoudstafel, hoeveel boeken, vroeg ik, als we alles tot 1 bladzijde beperken, een opsomming in de stijl van Jorge Luis Borges, dit voorleggen aan de hoofdbibliothecaris, als ’t een dame is, als ’t geen dame is de hond mee uitnemen, wat bevorderlijk is, dat ze elkaar groeten, een hand geven, nu ze aan het bureel van Leopold Van Massenhove plaatsgenomen hebben, en wie is Leopold Van Massenhove, ik ben Leopold Van Massenhove, Tokarczuk niet over het hoofd zien, die meid heeft lang genoeg zitten wachten op hoe het met haar moet, elkaar begroeten, aan een tafel plaatsnemen, aan dezelfde tafel plaatsnemen, en na twee, drie of meerdere koffies, waar eventueel ook likeur aan toegevoegd zou kunnen worden, met die ander een geanimeerd gesprek uitlokken zonder de ander op te merken, geen weet hebben van die ander, wat Tuytens opstrijkt met elke bladzijde die hij uit Wallace haalt, dik, terwijl hij puur oorspronkelijk gek op Wallace is, op Orwell, op Perec, Gek, bedenkt geleerde A later, laten we hem voor het gemak geleerde A noemen, gek, bedenkt hij, nadat hij er na enkele vergeefse pogingen eindelijk in slaagt om het hendeltje van de toiletdeur in het slot te hebben, het is sowieso een jaar dat ik niet met Wallace was,
er had Derrida gestaan moeten hebben, geleerde A had je door kat of hagedis kunnen vervangen zonder afbreuk aan de uit het boek gescheurde bladzijden, twee hagedissen benaderen elkaar. Zou door postzegelverzamelaar, zou door ambtenaar, zou door briefschrijver, zou door kernfysicus, zou door prostituee vervangen kunnen worden. Net zo toepasselijk is het beeld dat geleerde A in geleerde B plaatsneemt, het handkoffertje opent, blind het passagierszitje aftast en tot het besluit komt dat hij met de fascimile waarover geleerde B het even voordien gehad kon hebben, de schedel van een dame verbrijzelt die later inderdaad de echtgenote van geleerde B blijkt te zijn, en het moordwapen op de muurpiano in de hall laat liggen. De plot van Ascenseur pour l'échafaud in een notendop.
Manganelli.
Het woord briefschrijver deed me aan Manganelli denken. Zou door briefschrijver, zou door kernfysicus, zou door prostituee, zou door Manganelli vervangen kunnen worden. Manganelli en een Noord-Amerikaanse schrijver ontmoeten elkaar. Nee, wacht even, ontmoeten elkaar niet, ze merken de ander niet op.
Manganelli is net terug uit Afrika.
Elke Amerikaan behalve Miller. Het is de gebruikelijke formule: hoezo, Had je jezelf niet herkend?

Namen onthou ik niet. Geleerde B (richt zich tot het dienstmeisje): Ik had graag het woord geil willen gebruiken.
Geleerde B (op fluistertoon): Geil.
Het dienstmeisje (geveinsde verbazing): Geil?
Geleerde B (alsof hij net het zakwoordenboek Engels-Frans raadpleegde en het woord zo exact mogelijk probeert uit te spreken, de Cleese-formule, Geil. Drek maakt me geil.
Het meisje lacht.
Ze begrijpt me, denkt de geleerde.
- Excuseert u me, euh, kan twee keer, twee keer, euh, kan het twee keer, twee keer het volume. Twee keer het volume graag.
Het dienstmeisje (fluistertoon, lacherig, samenzweerderig): Twee keer...?
Geleerde B: Grote portie. 

een geval

Acht boeken van Pasolini en een ketel met lege oesterschelpen, dat was wat ze ’s ochtends op tafel aantrof, tussen een korf met citrusvruchten, dikke sneden zuurdesembrood, kippebeentjes in een met tomatensaus ingesmeerde schotel, een puddingachtige tiet, wat er bijzonder smerig uitzag, aan bestek en borden vastgekoekte aardappelpuree, boter waar ze geroosterd beenmerg doorheen geroerd hadden, pesto, een bataljon lege wijnflessen, chips, en ook nog een kom met een berg schillen van de pindanoot. Een van de boeken zat onder een dikke laag aardappelpuree, Petrolio had ze uit een tot de rand met olijfolie gevuld bord op te vissen. Toen ze het allemaal wat op orde gekregen had, nam ze Pasolini naar het bureel, alleen Petrolio hield ze in quarantaine, in het met olijfolie gevulde bord waarin ze het boek aangetroffen had. Uit elk van de boeken scheurde ze 70 bladzijden, wat 490 bladzijden gaf, en uit één boek nog een bladzijde, wat het totaal op 491 bladzijden bracht. Zei ze. Met haar rechterhand tippelde ze over The Selected Poetry of Pier Paolo Pasolini het boek waaruit ze 71 bladzijden gescheurd had, zei ze.

Je ziet 1 bladzijde over het hoofd, juffrouw Werdenfels, had Tuytens opgemerkt, de achterkant van bladzijde 491. Je scheurde niet 491 maar 492 bladzijden uit Pasolini, juffrouw Werdenfels.

492 bladzijden, correct, mijnheer Tuytens, correct, mijnheer Tuytens, 492 bladzijden. Van één boek zat voorin een vel los, Le dada du sonnet, Welk boek, juffrouw Werdenfels? vroeg Tuytens, Le dada du sonnet, mijnheer, Een paperback? een paperback, dat met het tweede sonnet op de achterkant, en die bladzijde herinner ik me, het kwam me heel erg bijzonder voor, Hoezo, juffrouw Werdenfels, bijzonder, Bijzonder in z'n gebruikelijke betekenis mijnheer, 6 ongewoon, opmerkelijk, een zeer bijzonder verschijnsel, er stond: Il n’y a plus grand chose à tirer de moi : si quelqu’un me voyait quand je suis seul, Wat deed je met die bladzijde, juffrouw Werdenfels.

Alsof hij er van uitging dat ik om wat voor reden ook vergeten was dat ik ze om te draaien had, zegt Thelma. Ze lacht. Was het Tuytens die zei dat hij altijd een sigaret opsteekt als hij naar achter moet, vraag ik. Dat zou wel eens kunnen, zegt ze. Ze lacht. Ja, Tuytens, dat zou wel eens kunnen. Tuytens rookt in bed, rookt in bad, tussen twee bladzijden door, We hadden Tuytens eigenlijk nog maar zelden, hierover waren we het eens, zonder sigaret gezien. Iets anders, zeg ik, vraagje. Ik overhandig haar een foto die ik sinds vrijdag als bladwijzer gebruik. Die jongen hier, achterin de foto, op z’n electroped, is dat, wie is het. We bekijken de foto. Juffrouw Werdenfels bekijkt de foto, ik bekijk de foto. Waar heb je die foto vandaan, vraagt ze. Gevonden, zeg ik. Ze bekijkt me met zo’n blik van, gevonden? Gevonden, zeg ik. Ik wijs iemand aan die zich helemaal achterin de foto bevindt, het hoekje uiterst links, achterin, zie je, in de schaduw van die bomenrij. We bekijken de foto. Deze bedoel je? Guillermo buigt zich over de foto, knikt instemmend. is Diego, zegt ie, Diego B, is Hermeline mee uit geweest. Jeetje, roept Thelma, wat is ’t ie dik geworden. Massief. Diego dus. Is iedereen het hiermee eens? Diego B van huisnummer 37. Diego die er prat op gaat dat hij op huisnummer 37 woont. Die Diego dus. De idioot die met Smulz op de proppen kwam. Nog één woord hierover, zegt juffrouw Werdenfels, jongen, en ik moet kakken. Guillermo krabt z’n schraal behaarde schedel. Help, meid, wat heeft die kerel een onhebbelijk lange en dikke lul, zit ik te denken, zonder met gerichte precisie naar het kruis van z’n broek te kijken. Die Diego van huisnummer 13, grijnst Guillermo. Zevenendertig. Ben je daar zeker van, grijnst Guillermo. Zeker van wat, zeg ik. Van die dikke lul van je, he, zit ik te denken. Dat Diego dat gezegd zou hebben, zegt Guillermo. Diego heeft helemaal niets gezegd, zeg ik. Dattie niet kan schijten als ’t ie zonder tabak zit. Zou Diego dat gezegd hebben, zeg ik, en kijk om naar Thelma, die intussen weer over Pasolini gebogen zit. Zou Diego dat gezegd hebben, zeg ik, herhaal ik. Diego de la B. Hier. Ik haal nog een foto uit het foedraal, prik een wijsvinger op de foto. Hier, zeg ik, Deze mijnheer. Juffrouw Werdenfels komt er bijzitten. Die klootzak heeft geeneens een onderbroek aan, zit ik te denken. Wie heeft wat gezegd, vraagt ze. We bekijken de foto. Guillermo van zijn kant zou vooral aandacht voor juffrouw Werdenfels hebben. Hier, deze mijnheer, zeg ik, wie is dat. Guillermo en Thelma bestuderen de foto. Da’s, zegt Thelma, hoe heet ie, da’s Diego. Diego de la die, zeg ik. Guillermo gromt. Of B, zeg ik. Juffrouw Werdenfels kijkt op van het boek dat ze open voor haar op tafel heeft. Verdegem komt er bij staan, knikt instemmend. Kortom, die brieven dus, zegt hij. Juffrouw Werdenfels zit negen seconden strak voor zich uit te kijken. Tuytens. Ook Tuytens komt er bij staan, steekt een sigaret op. We bekijken de foto. Hoor ik schrijven, zegt Tuytens. Scheuren, mijnheer. Tuytens knikt instemmend. Schrijft van moeten, pardon, merkt juffrouw Werdenfels op. Klimt met een verleidelijk lachje steil richting Tuytens. Liefdesbrieven, die van z’n moeder, in de houtkachel, één doos, en alles ging in vlammen op. Dus de brieven die niet hij maar z’n moeder geschreven had, zeg ik. We bekijken de foto. Kortom die brieven dus, zit ik te denken, en wat we niet weten is wie de bestemmeling was. Dus Tuytens die zei dat hij moet kakken. Schrijven, schrijven. Schrijven bedoel je. Belanden we van één situatie in nog een situatie? Schrijven, kakken, scheuren. omstandigheden Tuytens steekt een sigaret op en ergens onder een van de eikenhouten tafels is een diepe zucht te horen, dermate diep dat we met z’n allen besluiten om er niet op in te gaan, En dan nog een sigaret.