Gradually. It gradually became. Not all of a. A sudden of all. Not more than suddenly. Somewhere. Something. But there at a precise moment. Convincing. It began as nothing but a shadow, a note and the line above it. For years. Decades. For decades unnoticed. But there at the precise moment. It combined hundreds of places and thousands of novels and sensations out of reach of the precise moment, it combined poems, some of it dreamt before the dog or a child took its tool, it combined French film noir, I more precisely remember from time to time a film with Jeanne Moreau, and the groovy slopes of the seacoast north of Boston. For years, decades, for decades it hadn't been there. Thoughts and talk and movements had made it nearly invisible. People sat at a larger dining table. They discussed how it began, how it had disappeared from the surface of being. The moment it began and the moment it ended have a shadow both. Two or three lines above it. More lines on top of that. Again, again, again. Noticed, unnoticed, noticed, unnoticed, noticed. Emerging from footstep with large shadows that climbed any wall within a second. More than a Tintoretto on the wall in what used to be one of my favourite places. It had been there before birth. The sign of industry. Meadows dissapeared. For a moment of, to my knowledge, indifferent difference abstract painting took its place. Now I see signs on the pavement of sudden beauty. A heap of cardboard boxes presented in such way that its volume became a monument. The curved line of a seagull, a red sign reading 2.6 and faded arrows on the curve near the highway. It gradually became a way of living. I am convinced now of the reason it should have. Genius of industry made it clear, made it visible. Lines on top of it. Precise. Sticking to the Kirchner woodcut a building worker stoops to the rhythm. Historians, amateurs and bourgeois people like Rubens and Veronese. I don't. I started to hate it four decades ago. Look at its surface: a genius for disaster.
Even without the meaning it once may have had.
vrijdag 31 januari 2014
voorwerpen op tafel
Voorwerpen op tafel en een voorlopig afgeronde hoeveelheid handelingen
waaraan tijdelijk waarneming toegevoegd zou kunnen worden.
Het servet naast een Powerlock rolmeter van Stanley, een schroevendraaier en het smalle mondstuk van een stofzuiger.
Ter rechterzijde, vlak bij het hoekpunt, een boekenstapel met bovenin Wij totale vlam van Peter Verhelst, onderin een vertaling van Questa storia, een midprice editie,
geflankeerd door een leeg flesje bionade. Hier, in deze regio, de rechterhelft van het blikveld, ook nog een pin,
een houtboor,
een photo optic lampje (zo staat het op het doosje)
en een pot primer acryllak met 750 ml inhoud. Goed voor plusminus 9 vierkante meter, staat er.
Waar iemand met de tafelrand zat te knoeien, kwam een boormachine terecht.
Vlakke voorwerpen: een vel papier, plastiekfolie, het doormidden gescheurde restant van een tafelonderlegger, de meetlat.
Broodkruimels, papiersnippers, stofdeeltjes en roestbruine tabak hebben de totale lengte en breedte van het tafelblad. Er is ook nog het antracietgrijze etui van een leesbril,
een asbak met één punaise en bierkroontjes,
een voorraad zwarte tape van Pattex, bekabeling,
een schroef,
het fototoestel
en de figuurzaag in een koffer die stuk is. Later stop ik de leesbril in het etui en het etui in een handtas.
donderdag 30 januari 2014
donderdag 30 januari
boven: Dries is aan het woord. Stephen, verneem ik, leest Maxwell. Dit vlooi ik na op wikipedia. Maxwell's equations are a set of partial differential equations that, together with the Lorentz force law, form the foundation of classical electrodynamics, classical optics, ands electric circuits.
Stephen had me eerder al een en ander uitgelegd. Ik deed alsof ik het begreep, zo kunstig dat ik ongetwijfeld heel even dacht dat ik het begreep. Voor Stephen, legt Dries uit, leveren de oude, want intussen klassieke technieken van Maxwell een uitgangspunt om met nieuwe vormen te experimenteren.
onder: Vijf edities van Les mots van Sartre. Sartre publiceerde Les mots in 1964, Perec in 1965 Les choses, Foucault in 1966 het essay Les mots et les choses.
Jasper Rigole heeft zes edities van Les choses. De 10/18 editie uit 1965, met een foto van Dominique Bourgeois op de cover, is er een van. De eerste editie is die van Julliard, ook uit 1965, met het citaat van Lowry op bladzijde 8. Het exemplaar dat ik heb, maakte ooit deel uit van de bibliotheek van het Ministère de la Défense Nationale, had er volgnummer 66/1471.
De edities die Jasper Rigole heeft, dienen als steun voor de projector. Dries wijdt uit over found footage. De kern van het project is dat de kunstenaars die hij selecteerde found footage zo uitwerken dat het niet langer alleen als found footage te definiëren valt. Jasper, merkt Dries op, gebruikt found footage op zo'n schaal dat het meer is dan found footage. Meer een strategie, voegt hij toe.
boven & onder: Jasper Rigole
boven: Hou Chien Cheng heeft z'n presentatie nog af te werken. De huidige positie is in de zaal die vorige week door het werk van Berten gedomineerd werd.
onder: De muraille van Philippe van Wolputte. (detail) Zijn strategie, verduidelijkt Dries, is over het algemeen om niet gebruikte ruimtes te herdefiniëren. Hij haalt de deur van een kraakpand en plaatst een pijl die de doorgang aanwijst: opening.
Hier is een analogie met Berten en de speleologie van het hedendaagse, werk dat tijdens wandelingen ontstaat, vervallen ruimtes, economie zonder andere betekenis, in onbruik geraakte ruimtes.
onder: Jelle hield zich bezig met de presentatie van Meggy.
boven: We betreden het dak, bedekken de koepel boven de ruimte van Meggy met zwart plastiek. Het regent. Op het dak staan plassen.
onder: Akkefietjes, aan de muur geprikt naast het barmeubel.
woensdag 29 januari 2014
the thing
It happens all the time and there's not too much to it. At the traffic sign I look at the traffic sign.
There is a car in front of me,
on the right the entrance to a cheap hotel, a young man steps along the pelican crossing.
The rotten sign sticks to red. To the left a girl who steps from a car. I hate to wait for nothing.
On the pavement tracks of sand go nowhere.
It happens all the time. Maybe the sign was not really there? Appartment blocks took the neighbourhood. Sky is limited to a soft touch of grey. I take a street to the left, at the end of that street
one more traffic sign,
again some cars in front of me and people asleep at the intersection. At first the neighbourhood looks deeply changed. A rotten layer colors the pavement. But nothing changed.
There is a car in front of me,
on the right the entrance to a cheap hotel, a young man steps along the pelican crossing.
The rotten sign sticks to red. To the left a girl who steps from a car. I hate to wait for nothing.
On the pavement tracks of sand go nowhere.
It happens all the time. Maybe the sign was not really there? Appartment blocks took the neighbourhood. Sky is limited to a soft touch of grey. I take a street to the left, at the end of that street
one more traffic sign,
again some cars in front of me and people asleep at the intersection. At first the neighbourhood looks deeply changed. A rotten layer colors the pavement. But nothing changed.
dinsdag 28 januari 2014
dinsdag 28 januari
foto boven: In de kubusruimte zijn Jonas en Veerle bezig. Op de vloer brengen ze het grondplan van een bunker aan.
foto onder: Berten formuleerde het idee om een uitgebreide selectie van het beeldmateriaal dat hij sinds jaren verzamelt in de boekenkast te tonen.
Hou Cien Cheng, bezig in de zaal voorin.
maandag 27 januari 2014
maandag 27 januari
foto boven: Jonas Vansteenkiste & Veerle Michiels
onder: (vlnr) Jonas, Veerle, Dries, Philippe, Stephen, Berten verscholen achter Stephen, Jasper, Annelien, Benjamin en Fabrice aanschouwen de in situ ingreep van Philippe.
onder: een werk van Benjamin Verhoeven
zondag 26 januari 2014
little grey hat
Would then the little grey hat be the thing that attracted,
I love hats, used to have one actually, a black one, large, gave it to a woman
gorgeous wearing nothing else but the black hat, or could it be
the black and long and curly hair seen from a distance as if it belonged to someone else,
naked arms curved on top of the hat, a necklace, jewelry, other luxury to be noticed, or
did it come from the swinging curves of other movement,
not the necklace,
less the hat I used to have, a black one, large, or did it come from the music maybe,
from the wine, from the porc in front of me, from the greens flavoured with olive oil,
exaltation, thrills,
from the music maybe and the exalted, joyous voices on the stream of a warm and exotic tune, or,
later maybe, people turning round and round, the handclapping, male and female voices,
the exalted excitement, truly exalted,
but without that little grey hat. The regular excitement, I must admit. But
without that little grey hat. This is horror, isn't it. The black girl growls, shouts. Someone with an intellectual gaze stares at the victim.
Partly because of the glasses, partly because of the black girl.
I love hats, used to have one actually, a black one, large, gave it to a woman
gorgeous wearing nothing else but the black hat, or could it be
the black and long and curly hair seen from a distance as if it belonged to someone else,
naked arms curved on top of the hat, a necklace, jewelry, other luxury to be noticed, or
did it come from the swinging curves of other movement,
not the necklace,
less the hat I used to have, a black one, large, or did it come from the music maybe,
from the wine, from the porc in front of me, from the greens flavoured with olive oil,
exaltation, thrills,
from the music maybe and the exalted, joyous voices on the stream of a warm and exotic tune, or,
later maybe, people turning round and round, the handclapping, male and female voices,
the exalted excitement, truly exalted,
but without that little grey hat. The regular excitement, I must admit. But
without that little grey hat. This is horror, isn't it. The black girl growls, shouts. Someone with an intellectual gaze stares at the victim.
Partly because of the glasses, partly because of the black girl.
zaterdag 25 januari 2014
the ink
Ocean black. The dark of, the nearly unlimited dark of, the dark of ocean, unlimited. Ink from a dark ocean.
An endless stream of words and thoughts, letters, novels, poems, and all of that ink spoiled on a page in front of me. (1) The letter I receive from a lover
begins with
(a) Tantalus black
(b) the untouched shape of white paper
(c) a Shostakovitch string quartet
pure as it is, and (2) available
as caps, as pencil stumps, utopia, in a bottle, dried sleeves with or without frost, mental supplements adding the unspeakable,
reason, talk and an extra on how to learn more on what the other said, added to the catalogue.
Ocean black is ocean black.
Ocean white is ocean white.
Ocean is both black and white.
We have it red dots on black ink. Or from ocean darker than the one you had. Let me see. This black is turquoise. This one effortless offers the endless blank. This is nineteenth, this is twentieth. This is murder, this a poem. Walk through the unseen landscape. Cities burn and from what it left as if nothing happens.
An endless stream of words and thoughts, letters, novels, poems, and all of that ink spoiled on a page in front of me. (1) The letter I receive from a lover
begins with
(a) Tantalus black
(b) the untouched shape of white paper
(c) a Shostakovitch string quartet
pure as it is, and (2) available
as caps, as pencil stumps, utopia, in a bottle, dried sleeves with or without frost, mental supplements adding the unspeakable,
reason, talk and an extra on how to learn more on what the other said, added to the catalogue.
Ocean black is ocean black.
Ocean white is ocean white.
Ocean is both black and white.
We have it red dots on black ink. Or from ocean darker than the one you had. Let me see. This black is turquoise. This one effortless offers the endless blank. This is nineteenth, this is twentieth. This is murder, this a poem. Walk through the unseen landscape. Cities burn and from what it left as if nothing happens.
vrijdag 24 januari 2014
cyclope kit for the blinded artist
on a poem by Robert Creeley
Agreement. But first tell me for once and all what’s left to agree on.
A reason. Yes the argument. An argument just as valid as none,
as I have been sentenced from womb to womb to live without the luxury of reason.
A painter, madam, would have portraid the suitcase I’m sitting on,
able, one eye closed, to see more clear with the other the creased napkin,
a certain amount of luggage streaming from it, shades, volumes, frames and colors
and quite often, but not unpleasant for that reason, darkness.
But a painter of prefab? From landscapes I see nothing else but the unending silhouette.
It has a smell of dust. A copyist could frame it, from a photograph,
and people with experience for argument again as such may frame that.
It lacks the smell of dust.
These kids, cute and wealthy, apparently have no idea of the thing I’ve been sitting on. A goddamn suitcase goddammit,
The so often stolen suitcase.
Again not too much of an argument is left,
apart from a certain amount of steps, shadows, the gold, a smell of dust.
Agreement. But first tell me for once and all what’s left to agree on.
A reason. Yes the argument. An argument just as valid as none,
as I have been sentenced from womb to womb to live without the luxury of reason.
A painter, madam, would have portraid the suitcase I’m sitting on,
able, one eye closed, to see more clear with the other the creased napkin,
a certain amount of luggage streaming from it, shades, volumes, frames and colors
and quite often, but not unpleasant for that reason, darkness.
But a painter of prefab? From landscapes I see nothing else but the unending silhouette.
It has a smell of dust. A copyist could frame it, from a photograph,
and people with experience for argument again as such may frame that.
It lacks the smell of dust.
These kids, cute and wealthy, apparently have no idea of the thing I’ve been sitting on. A goddamn suitcase goddammit,
The so often stolen suitcase.
Again not too much of an argument is left,
apart from a certain amount of steps, shadows, the gold, a smell of dust.
donderdag 23 januari 2014
toothpaste from memory
Why would I care to listen to a politician having his previews in a cooking program. I hate cooking programs, I don't have television anyway and I hate to see pictures in the daily paper daisies of any of these preposterous madmen posing in a swimming tool, biking, jogging and encouraging with tons of variation on that imbecile practice the poor eyesight of those who don't care on this or that or anything else to go blind before they even could have thought of getting a new pair of glasses. A stench deserted came from these rotten brains. Half a page in any of those daily paper daisies and I have enough of it. Look at these charming gents and lookalikes. Any other face, even that of Johnny Rotten, to me is a relief. At night I dream of Damien Hirsch halved, bloodhounds, Porsches.
Now, in my favourite restaurant, I must say, people take utmost care for the scribbling on the wall. Some read all of it five times in a row. Heaney's father digging, fresh from a well preserved edition,
adventures in the land of contemporary, anything a newspaper may add to the obscure field marks
on a found paper, toothpaste from memory, brickstones for heavenly quarters and, strange as it may seem, the daily excrements and its lack of volume.
Now, in my favourite restaurant, I must say, people take utmost care for the scribbling on the wall. Some read all of it five times in a row. Heaney's father digging, fresh from a well preserved edition,
adventures in the land of contemporary, anything a newspaper may add to the obscure field marks
on a found paper, toothpaste from memory, brickstones for heavenly quarters and, strange as it may seem, the daily excrements and its lack of volume.
donderdag 23 januari
boven: Le pcchh-pcchh, comme le dit Diana, en de étagère zonder.
onder: Etagère met. Onderdeel van de presentatie van Berten Jaekers. Alle elementen - een kapotte stofzuiger, de monitor, een in twee stukken gebroken plastieken bloempot, het restant van een torso - bevonden zich op de werkvloer van een petroleumbedrijf.
boven: Onderdeel van de presentatie van Berten. Het papier vond hij op de werkvloer. De tekst is van Berten. Op een van de papieren bracht hij een tekst aan.
onder: Een jonge meubelontwerper gebruikt de zaal achterin voor een foto shoot.
boven & onder: Fabrice en Diana, beiden uit le Savoie, gaan in de corridor aan de slag. Fabrice neemt de corridor, waar drie presentaties komen. Hij wil het graag vandaag afwerken. Op de foto het werk waar het hem eigenlijk om te doen is, een klanksculptuur.
dinsdag 21 januari 2014
from another room
Heavy sound comes from the framed sides of history. I hear a heavy sound.
It comes from a machine.
People in sleeves of grey are next to it. A sound of metal voices came from the floor.
It comes from a machine. The sound of wood.
From another room softer voices and soft steps enter hemisphere. Two artists
talk on the thing in front of them without noticing the heavy sound.
It comes from a word, from the industrial sounds on the handmade floor
and so it goes, again, again and again. The game. Weak steps. Noise. Ground.
It comes from a machine.
People in sleeves of grey are next to it. A sound of metal voices came from the floor.
It comes from a machine. The sound of wood.
From another room softer voices and soft steps enter hemisphere. Two artists
talk on the thing in front of them without noticing the heavy sound.
It comes from a word, from the industrial sounds on the handmade floor
and so it goes, again, again and again. The game. Weak steps. Noise. Ground.
dinsdag 21 januari
1. Een van de eerste handelingen van Berten Jaekers, in die zaalhelft waar Alejandra Hernandez, Delphine Somers en Yann Bronder eind vorig jaar een presentatie hadden,
nadat hij gedurende enige tijd bezig geweest was met het uitladen van planken en tal van andere elementen, die eerst in de andere zaalhelft tegen de houten tussenwand geplaatst werden. We waren het er over eens dat dat eigenlijk best een interessante of op z'n minst indrukwekkende presentatie opleverde.
Een snelbouwsteen stukslaan en de brokstukken zo uitstallen dat het een doordachte en ook zo bedoelde presentatie van ogenschijnlijk efemere of in elk geval onbelangrijke of ogenschijnlijk onbelangrijke elementen wordt. In Belém: een werk van Richard Long. Kijken. Is het als zodanig bedoeld of is het niet als zodanig bedoeld?
Ik heb weet van een reeks van meer dan 300 werken die niet als zodanig bedoeld waren, maar het werden zodra ik aan het fenomeen de bedoeling toevoegde.
Zonder bedoeling naar een krijtspoor kijken.
3. De eerste sporen. Er was een mailtje van Devi Codron. In de zaal achterin, waar een firma uit Lochristi gisteren de DAF weghaalde, is Jelle met een sokkel bezig. Er is een mailtje van Tatjana Pieters. Ze attendeert de lokale kunstscene op het stadsplan. Eind 2004 waren net wij met het idee op de proppen gekomen, nadat we midden jaren negentig in samenwerking met Experimental Intermedia, ook bekend als EI-huis, twee edities van een stadsplannetje realiseerden. Van 2005 tot 2007 volgde een slopende reeks vergaderingen met zowat alle tenoren van de lokale kunstscene, wat in 2008 in het stadsplan resulteerde. Hoeveel edities het kende, herinner ik me niet. Drie? Altijd bereid om meteen weer aan tafel te gaan zitten. Ruimdenkend aan tafel zitten. Geen partners uitsluiten, het niet beperken tot contemporane kunst, van het stadsplan een breed informatieforum maken, wat Tatjana benadrukt: off-spaces in het plan betrekken, het opengooien naar het totaal van wat gebeurt. Er volgt een mailtje van Daniël Termont.
4. Een werk van Jonas en Veerle. De foto maakten ze in Raversijde. Ze werken aan een project met Vrijstaat O. De bunker bevindt zich in Raversijde, aan de kustweg tussen Westende en Oostende. Veerle formuleert het idee, 5., om het grondplan van de bunker op de vloer aan te brengen. Ware grootte, tape.
6. Jelle werkt de sokkel voor de presentatie van Hou Chien Cheng af.
7/8. Berten Jaekers. Uitgangspositie en schets.
9. De sokkel. Geen matte lak, waar we het gisteren over hadden, dat de sokkel met lak afgewerkt kon worden. Het heeft een eerste laag primer. Met het blote oog zijn de onzorgvuldigheden niet waar te nemen: het gat waar een nagel zit. Wordt morgen afgewerkt.
nadat hij gedurende enige tijd bezig geweest was met het uitladen van planken en tal van andere elementen, die eerst in de andere zaalhelft tegen de houten tussenwand geplaatst werden. We waren het er over eens dat dat eigenlijk best een interessante of op z'n minst indrukwekkende presentatie opleverde.
Een snelbouwsteen stukslaan en de brokstukken zo uitstallen dat het een doordachte en ook zo bedoelde presentatie van ogenschijnlijk efemere of in elk geval onbelangrijke of ogenschijnlijk onbelangrijke elementen wordt. In Belém: een werk van Richard Long. Kijken. Is het als zodanig bedoeld of is het niet als zodanig bedoeld?
Ik heb weet van een reeks van meer dan 300 werken die niet als zodanig bedoeld waren, maar het werden zodra ik aan het fenomeen de bedoeling toevoegde.
Zonder bedoeling naar een krijtspoor kijken.
3. De eerste sporen. Er was een mailtje van Devi Codron. In de zaal achterin, waar een firma uit Lochristi gisteren de DAF weghaalde, is Jelle met een sokkel bezig. Er is een mailtje van Tatjana Pieters. Ze attendeert de lokale kunstscene op het stadsplan. Eind 2004 waren net wij met het idee op de proppen gekomen, nadat we midden jaren negentig in samenwerking met Experimental Intermedia, ook bekend als EI-huis, twee edities van een stadsplannetje realiseerden. Van 2005 tot 2007 volgde een slopende reeks vergaderingen met zowat alle tenoren van de lokale kunstscene, wat in 2008 in het stadsplan resulteerde. Hoeveel edities het kende, herinner ik me niet. Drie? Altijd bereid om meteen weer aan tafel te gaan zitten. Ruimdenkend aan tafel zitten. Geen partners uitsluiten, het niet beperken tot contemporane kunst, van het stadsplan een breed informatieforum maken, wat Tatjana benadrukt: off-spaces in het plan betrekken, het opengooien naar het totaal van wat gebeurt. Er volgt een mailtje van Daniël Termont.
4. Een werk van Jonas en Veerle. De foto maakten ze in Raversijde. Ze werken aan een project met Vrijstaat O. De bunker bevindt zich in Raversijde, aan de kustweg tussen Westende en Oostende. Veerle formuleert het idee, 5., om het grondplan van de bunker op de vloer aan te brengen. Ware grootte, tape.
6. Jelle werkt de sokkel voor de presentatie van Hou Chien Cheng af.
7/8. Berten Jaekers. Uitgangspositie en schets.
9. De sokkel. Geen matte lak, waar we het gisteren over hadden, dat de sokkel met lak afgewerkt kon worden. Het heeft een eerste laag primer. Met het blote oog zijn de onzorgvuldigheden niet waar te nemen: het gat waar een nagel zit. Wordt morgen afgewerkt.
maandag 20 januari 2014
resurrection of dodo
near it is
the resurrection of dodo
near to the table
in my favourite dining club
no 2000 goddamn years to wait
years without that long presumed sentence
dinner served sir
years without answer
looking at the fluid game and jokes of history
a female pope
Edward Gallatin came and went
and how beautiful the rhododendrons were
near it is
on that table in my neighbourhood
roasted
or served in the juice it has
not the first specimen of a new species
again its very last
the resurrection of dodo
near to the table
in my favourite dining club
no 2000 goddamn years to wait
years without that long presumed sentence
dinner served sir
years without answer
looking at the fluid game and jokes of history
a female pope
Edward Gallatin came and went
and how beautiful the rhododendrons were
near it is
on that table in my neighbourhood
roasted
or served in the juice it has
not the first specimen of a new species
again its very last
Abonneren op:
Posts (Atom)
