x

krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr
krr krr krr ik ga de laatste geven krr krr krr

after

After you left the table for a considerable length of time.
Actually, she never came back.
You hit the table with a fierce blow of her head. Bizar
Bizar. She never mentioned any such incident.
Most of the landscape had been thrown away. After that
But they built another one, fairly identical to Wednesday forehead.
Yeah. But only after her name had been spelled Wex or something.
That disgusting habit of looking up your cell phone every few seconds.
Oh, sorry, sorry.
After that once more, for a considerable length of time.

27.5

A book that does only one thing, one thing at a time. Sheila Heti. Alphabetical Diaries, page 9.

Een schoorsteen. Een smartphone. Kaarters. Een hond. Het dakvenster. Een avondhemel. Een regenpijp. Een stem. De plankenvloer. Een struik met witte bloemen.
Het tafelkleed.

Ik open Perec, Espèces d'espaces van Georges Perec, bladzijde 99, ik ben op bladzijde 99 aanbeland, en lees het volgende, assis dans un café, ou marchant dans la rue, un carnet et un stylo à la main, je m'efforce de décrire les maisons, les magasins, les gens que je rencontre, les affiches, et, d'une manière générale, tous les détails qui attirent mon regard. Een smartphone.
Neus, een neus, een neus.

Het avondlicht. Witte bloemen. Een regenpijp.

Muur, een muur. Vogel. De muurbeklimming. Het bierglas. Een gebeurtenis. Hond. Zonnebril. Duif. Dak. Er valt iets op het dak, een duif. De hond kruipt overeind en gaat zich lekker luizig zitten krabben.
Het ronde brilletje van de papa van Rumi maakt deel uit van het assortiment, waar voorts ook twee worsten en een samosa deel van uitmaken. Een schreeuw. De toenaderingspogingen van een stadsduif. Geen materie om een roman aan op te hangen. Firaz neemt het zebrapad. Het Poolse huis staat in de steigers. Het autootje van Cirque circulaire. Ook koeien zijn katholiek opgevoed.

26.5

Blootsvoets over het voetpad stappen. Een scooter schiet voorbij.
Long before looking smart was invented.

Een jonge, slanke, niet zo grote zwarte vrouw, wit topje, gefriseerd kapsel, tot de kuiten hangende, ruige jeansrok, smartphone. Zo over het zebrapad van A naar B evoluerend, zonder met wat anders dan het beeldscherm van de smartphone bezig te zijn.
Long before the evolution from A to B had been invented.

Omdat hij nu eenmaal niet luistert Zegt het twee huizen verwijderd op het zich daar bevindende terras zittende, luidruchtige meisje. Naar onze woorden Zegt ze. Naakte armen

indigoblauwe avondhemel
en een in de touwen hangende maan

Long before the Duux Whisper Flex 2 had been created.

Zou het luidruchtige meisje ook een luidruchtig gezicht hebben? Hebt ge al een dag in uw leven meegemaakt Roept ze. Dat ge . . . Maar Anna zei

En dan blijk jij weer gelijk te hebben met jouw neem-me-zoals-ik-ben. Is wat Anna zei. Brieven aan Anna, Robert Musil, bladzijde 9.

het perfecte decor voor een tongkus Maan schuift over de dakpannen van het Poolse huis.

De pwiet, raffelt het luidruchtige meisje, die de jury's regelt, die is tot volgende week op congé. uitroepteken

Achter het gordijn zou zich om te beginnen een stoel kunnen bevinden,

En die piwi moet dus fucking net nu op congé Roept ze.

en iemand die op die stoel plaatsnam.

Een kliederbocht over het kruispunt maken, remmen, afstappen, fiets parkeren, fiets op slot zetten, en dan traag over het voetpad onder de met Magritte geïnjecteerde sierperelaar naar het meest dichtbije terras stappen.
Een pilsje. Om af te koelen.

en ik kon me niet voorstellen Roept ze dat ik met zo iemand te maken zou hebben. En opeens zaten we
samen in de klas
samen in de klas
samen in de klas

Karmozijnrode rozen in dikke, geurloze trossen. Op het eerste van het Poolse huis een raam open. Het witte, semi-transparante gordijn houdt de muggen tegen. Je ligt op bed in die kamer, in dat gele licht waar Edison een patent op nam. Misschien lig je suf naar het plafond te kijken. Je masturbeert of vlooit door een smartphone. Wat ongeveer op hetzelfde neerkomt. Buiten het geroezemoes van honderd stemmen. Vlak bij van muggen die de kamer binnendringen. En hier je mooiste droom,

Long before a first artifice had been created.

x

before radio was invented

Before radio was invented,
Before horses were invented,
Before inches were invented,
Before the morning rain had rushed uphill,
Before South America was invented,
Before shoes and marketplaces had been created,
Before North Pole expeditions were invented,
Before eternity had been built,
Before women were invented,
Before color was invented,
Before glasses were invented,
Before killing with an axe was invented,
Before scaffolds were invented,
Before somewhere else had been conceived,
Before deadlines had been conceived,
Before dialectics of enlightment had been conceived,
Before you were invented,
Before your haircut was created,
Before sexual intercourse was invented,
Before burning books had been invented,
Before clothing was invented,
Before looking for traces had been invented,
Before rain was invented,
Before dices were invented,
Before your first night together was created,
Before anything else was invented,
Long before you became known as dinosaur,
Before you bought your first aftershave,
Is this your first poem, Sir?
Long before you spoke your final words

x

 

x

x

O vlakke, stille zee, rivier genoemd.
Waarachter zich nog meer O vlakke, stille zee uitstrekt, bos genoemd.
En kijk maar uit,
Zich daarachter uitstrekkend, vaak over het hoofd gezien, een hut,
Waar ik aan tafel zit,
tafel waarin je desgewenst
O vlakke, stille zee, zonder dat ik ingrijp, verdrinken kan.

habbekrats

Stoel die hoeveel personen heeft die er op plaatsgenomen hebben?
Lepel. Lepel, zeg je. Lepel die aan hoeveel maaltijden mee aanlag?
Schoenen, daar zeg je iets. Schoenen. Schoenen die hoeveel kilometer deden voor de hielnaad los kwam te zitten?
Kaars die hoe vaak gedoofd en weer aangestoken werd?
Appel, appel. Woord dat hoe vaak uitgesproken werd, herinner je je dat nog?
Schaduw die waar ook weer op z'n langst was? Handeling die, hoe vaak deed het zich voor, die hoeveel keer voor een habbekrats onderbroken werd?
Maanlicht dat in wat opgesloten zit? In wat voor omstandigheden tussen de boomtakken op het plein terechtkwam. En je droevig maakte, hoe vaak is dat gebeurd.
En een gedachte die na hoeveel seconden opeens spoorloos verdwenen was.
Hoe vaak je te laat doorhad dat het weemoed was die langskomen zou.
Dat je op tijd zag dat er een drol lag.
Hoe vaak miste je de trein en de aansluiting op het inzicht dat je er ook zelf naast zat.

bothrops atrox

Bothrops atrox. Gewone lanspuntslang, Fer-de-lance, Common Lancehead. Door Linneaus Coluber atrox genoemd. Comment Venemous! Etymologie Named after Latin atrox = hideous, savage. Zat onderaan een trap. Opgerold. Groen, schubbig. De trap was er een die van buiten naar binnen ging, niet ver van de plek, preciseert Audrey, waar ze zaten te eten.
Een Lachesis muta had ze twee keer. The Southern American Bushmaster. Nothing can compare to the rush of adrenaline hearing "Bushmaster!" shouted.
De eerste keer was ook onderaan een trap. De tweede keer, vertelt Audrey, net terug uit Peru waar ze stage liep, toen ze op kikkers joegen.

19.5

Er heeft zich zo'n uitbundige haardos voorgedaan dat je na verloop van enkele minuten? een week? een eeuw? vergeet dat ze mee aanzit.

This, Mister Friendly says, is the result. He smiles and points empty dishes.

In beide gevallen, optie x: het grote, langwerpige hoofd, optie y: kale schedel, kleine, doffe, geniepige blik, is het Nosferatu-complex onweerlegbaar duidelijk in de verschijningsvorm aanwezig.

Handgeklap. Het komt van boven, de goden amuseren zich, luisteren waarschijnlijk niet zo aandachtig, dolle pret.

Jelly black&white shoes. Jelly blackfish. Vraag van een 3-tenige luiaard, Ahum, dame, u daar, is er, ahum, euh, is er transparante tape? Om wat mee te doen, vraagt ze. DON'T WRITE BELOW THIS LINE Euh, ahum, welnu, het zit zo, 1 van m'n tenen is zoek en toevallig heb ik daarnet, vorige week of zo, als ik het goed heb, dit takje gevonden, dus, nu ja, u begrijpt.

Brouillon de lettre.

Je pense à toi, souvent
parfois je rentre dans un café, je m'assieds près de la porte,
je commande un café
Georges Perec, Espèces d'espaces

De ruggen van zij die tegen de ruit aangeleund zitten. Het donkere, vanop een afstand bekeken zo goed als zwarte drankje, ze tilt het glas op, tilt het voorzichtig tot liphoogte, het glas dat zich nu weer net als eerst op het horizontale vlak bevindt, zet het glas aan de lippen, voorzichtig hoor, niet je tong, het verhemelte al helemaal niet, ik kan je lippen zien, en drinkt, spaarzaam, een slokje. Ik bekijk je en dat blijf ik doen, hoe je het glas met het adembenemend donkere vocht tot vlak bij de amper geopende mond brengt, om het in de eeuwen die hierop volgen traag, elegant, belle-époque-achtig, weer op het tafelblad te plaatsen, bijna alsof het ontijdige verloop van al die eeuwen, als je het niet doet, in je schoot terechtkomen zal. Twee idioten op een elektrische fiets. De lege glazen op een terrastafel, waar ze al twee glaasjes hadden.

Wie zou er op deze bladzijde wonen . . . Van elke notitie een encyclopedisch naslagwerk maken.

Genoeg hebben aan je headphone. Ook je voetstappen verweg in een parallelle wereld.

Het metselwerk. Je handen. Het bierglas. Hoe je het in positie brengt, je houding, linksop, in die parallelle wereld, 1 hand, je linkerhand, tegen de volle onderrand van het bierglas, je rechterhand waarvan 1 vinger neerstreek op de gladde bovenrand van het ronde glas.

Met New York op je borstkas rondlopen.

Van Alexis weet je dat hij altijd met iets bezig is. Niet altijd is duidelijk met wat.

Iemand onder een wit regenscherm. Regen? Regent het? Lijnbus 5b, die sinds een onduidelijk maar te verifiëren aantal tijdseenheden zo goed als altijd dezelfde route heeft.
Het regent. Een net van grijswitte spatten valt over de matte, donkere glans van het asfalt.

It is so easy, hoor ik iemand zeggen, to influence people. Most people actually want to be manipulated. Or, are too stupid to catch what's going on.

Een regenjekker. De paraplu. Een auto op het smalle dek van een kleine vracht. Het natte wegdek. Gevinger. De personen achter het gordijn in de kamer op het gelijkvloers van een huis aan de andere wegzijde. Uit je mond spuit een grijzig blauwe walm. Het rechterbeen over een fietsstang heisen. Samen naar het beeldscherm van een smartphone kijken, de volière, je exotische wegwerpwereld. De plassen. Een lijnbus. Het huiveren van een takje bruidsluier. Een hoofddoek, net zo donker als het lange, donkere haar. Op lippen ter plaatse tippelende vingertoppen. Het vallen van de duisternis, ook in de plassen op het wegdek, waar niemand zit. Lijnbus 56, Sleidinge. Het zuigende gesis van het natte wegdek. De rode sjaal. Ze nemen het zebrapad, verwijderen zich, verliezen betekenis, verdwijnen.

Hoe vervelend: alles beter weten zonder dat te weten.

New York uittrekken. 's Nachts, te laat, net voor je in bed kruipt.

In de lichtkegel van een auto zie je opeens onweerlegbaar duidelijk, het regent. Hevig. In een oblonge plas, parallel aan de stoep, een wirwar van spatten en kringen. 4 objecten

ANYWHERE ANYTHING ANYONE ANY TIME

De regen is intussen zo zichtbaar dat de straat er zelf in uitgewrongen wordt. De Atlantische storing jaagt over het asfalt, alles stroomt.

En dan sterft het uit. Spatjes her en der als in een bijna-zwarte Portugese nacht. Op het terras veren personen overeind, personen van wie je je niet herinnert hoe ze heten. Handelingen die je een seconde nadat je er naar keek alweer vergeten bent. Veroordeeld tot nalatigheid.

De plas is tot rust gekomen.

untitled

60 x 43 x 32

18.5

Het tafelblad. De muur. De gordijnen. Het ronde zitvlak van een langpootstoel. De merknaam op het bierviltje. Een stoel. De worsten. Zeven. Zeven worsten. Een achterin het lokaal aan de muur geprikte tekening. Het schijnsel. De sticker op het deurpaneel en het idee dat het verboden is om de plek die zich achter dat deurpaneel bevindt te betreden. De bakstenen. Het met een punaise aan een plank vastzittend papiertje. De glimlach van het naaktmodel. Het brandblusapparaat. De vloer. Een zakje chips. De betaalmodule. Het logo. Een werelddeel. De onderbroek. Een aperol. De reflectie. Het profiel. Als het tot een lineaire weergave van haar gezicht beperkt gebleven was. De oorschelp. Een wang. De lippen. Het ruitmotief. De kaars is uit. Het plafond. Het zitvlak. De Z van Zabrinski Point. Labia Minorca. Gloeiende wangen. De lippen. Het dipje. De vingertoppen. Het schijnen. De verzinsels. Het piano spelen op een tafelrand. Captain Beefheart. Een doosje. Zomaar wat met je handen in het haar voor je uit zitten staren. Dat je ook, ook, die ene keer, dat je ook als jongen zwanger was, toen. Er hoefde niets te gebeuren om je met het verversen van stuifmeelkorrels aan het werk te hebben. De oorschelp. Op het bierviltje je prioriteiten uitstippelen. De kippen. Het huis. Wat schrijf je, vraagt iemand. Ritme. Ik fantaseer maar wat. Wat in me opkomt. Het veelvoud. Meer dan dat wat ik zie, minder dan dat wat ik gezien had kunnen hebben.

x

687

x

x

zondag

Hoeveel Griekse goden zijn er? Ik wil het exacte aantal. Tel ze.
Hoeveel, in wat ooit het democratische Athene was, fruitvliegjes. Ik wil het exacte aantal. Beslis.
Hoeveel fresco's in Griekse restaurants waarop alleen Kavafis het antwoord wist.
Met een zwart gat getrouwd zijn.
Een lookalike van Berlusconi in de familie hebben.
Trump ligt lekker gezellig onder een van de langpootstoelen, dik en harig als een schaap dat dringend naar de kapper moet.
Een jonge brunette is met haar kapsel bezig, wat het inerte bloot van schouders en armen etaleert.
Snel ypsilonetisch door haar schouders bladeren. Tatoeages op alle bladzijden. Iemand met een mening over hoe het met deze waarneming zit? Stompjes waar ze vleugels had.

16.5

De verboden kamer: een naam die je je opeens niet herinneren kan. Weg.
Je kijkt rechtsop. Rechtsop. Rechtsop kijken. Het hoofd een beweging toestaan waardoor je tronie zich van linker- naar rechterzijde verplaatst. Ze zitten er niet meer.
Zie je dat? Weg. Ze zitten er niet meer. In plaats daarvan heb je iemand die zich in een toestand van zich voorwaarts bewegen bevindt en snel met twee glaasjes water naar je toekomt.
Het hoofd een beweging toestaan waardoor je tronie zich van rechter- naar linkerzijde verplaatst.
Drie personen nemen het zebrapad en stappen vervolgens over een geasfalteerde strook, weg van het zebrapad, een hangbrug die slungelig heen en weer beweegt boven de diepte onder het asfalt. Een lijnbus schuift in de horizontale nog in te vullen strook. Zes horizontaal, voertuig.
Het gaat weer rechtsop. Het hoofd een beweging toestaan waardoor je idiote kop zich van linker- naar rechterzijde verplaatst. Zie je dat, ja kijk maar, ze zitten er weer. Ook dat groepje kaarters in de hoek aan het drankmeubel. Oppassen oppassen, het gaat linksop, linksop. Linksop het reklamebord, een donkere straathoek, auto's, een lijnbus, voetgangers waarvan er 1 een paraplu bij heeft.
Nu rechtsop kijken. Iemand betrad het lokaal, stapt naar de tapkast. Ze zitten er nog, het stel, in de wachtzone, aan die hoek.
Iemand tast in een raincoat. Op straat, linksop, verdwijnt een, van een dame die een ogenblik later, een smartphone, die het lokaal betreedt, in net zo'n raincoat, en het daarin wegstopt, uit het oog, en het is weg, en het bestaat niet meer. Ramona? nee . je idiote kop? nee nee de postbode? nee geen postbode Rita Hayworth dan? nee nee nee De namen. Ze verdwijnen. Alles stapt op.

ochtend

Grijze stadsduif heen&weer sloffend over dak.
Het dak. Drieëneenhalve meter van schedelpan verwijderd dak. Op het grondvlak, vlak bij de plek waar ik in slaap gevallen ben, een boek, Espèces d'espaces. Ik kruip overeind.
Ben ik soms naakt of ben ik altijd naakt? Het tijdstip. Naakt heen&weer door de kamer sloffen. Inspectie keuken. Niemand.
De badkamer. Met een policier beginnen? Maigret voyage. Geen lijk in de badkuip. Naakt heen&weer door de kamer sloffen.
Inspectie keuken. Nogmaals. De bialetti openschroeven. Spoelen van alle bestanddelen van de bialetti. Ik jaag het koffiegruis door het gat onderin de gootsteen, vul de bialetti tot net onder het tussenstuk met warm water, trommel de elektrische koffiemolen op, bzzzz, vers gemalen koffie, hop, daar gaat ie. Checken waar ik zat. In Georges Perec op bladzijde 89, Il est, en principe, toujours possible de passer d'un côté de la rue à l'autre,
Geroekoekoe. Die malloot op het dak. Roekoekoe roekoekoe, x4, roe. Het naar fruitvliegjesneukende ambtenarij stinkende discours van de stadsduif. Koffie klaar!
Weer dat hersenloze geroekoekoe. Het heen&weer sloffen van de grijze stadsduif. Optillen en verplaatsen van een schrijfmachine. Inspectie van schilderij 1123. Voor mama. Een stilleven met een bizar, door OP gekonterfeit vaasje, takken, dorre bloemen, een tekening van Jockum Nordström, en zo nog wat dingen. De bric-à-brac op het tafelblad. Een rol keukenpapier, bovenvermelde schrijfmachine, The Complete Works of Lewis Carroll open op bladzijde 912, ook 913, Espèces d'espaces van Perec bladzijde 97, de dobbelsteen op 5, een blauwe stylo, een rooie, een groene, het vergrootglas, documenten, papier, schriftjes. Het openen van de laptop, maar dan toch eerst focus op het papier maché object. Jan belt me. Plakvingers. Ik spring naar de badkamer, spoel de plakpoten, net op tijd om de stem van Jan te hebben. Jan herinnert me aan een afspraak. Dankuwel, merci, alsof ik het vergeten was. Was ik vergeten, maar dat zeg ik niet. Was ik niet vergeten, zeg ik evenmin. Om te voorkomen dat ik het nogmaals vergeet.
Dan, en dan pas, het kopje koffie. Halftien. Ik werk het restje van een gisteren gekonterfeite maaltijd naar binnen, een met dadelsap op smaak gebracht stoofpotje, seitan, wat groenten, kikkerwten, krielpatat, zeewier, rijst. Dan die duif weer. Spoelen van de geslachtsdelen, huid invetten met olie, aankleden, tanden poetsen en het et cetera van de ochtendgymnastiek. Regen ratelt over het dak.
Wat ik nodig heb om het eiland te overleven, het schriftje, een balpen, gaat mee in de handtas.
Aanraken van een boek waarin ik gisteren enkele bladzijden las, Ponge, Le Savon, een gallimard, bladzijde 11 : Le Savon, Mesdames et Messieurs, die Seife, die Seifenkugel, vous savez, bien certainement, ce que c'est. Vous vous en servez chaque jour.

9u56

ypsiloneticon

zitvlak Mag ik naast je plaatsnemen? Ze glimlacht. Ja natuurlijk, zegt ze. Ik heb nood aan een tafelblad, zeg ik. Zij veert overeind. Ik schuif in. Zij gaat zitten. Ik ga zitten.
zakken De ouwe zit slap voor zich uit te staren. Deed grondvlakken. Is nu zelf het grondvlak. Handelde af wat af te handelen was, kneep af en toe een oogje dicht. Heeft het tot de bodem geledigde glas binnen oog- en handbereik.
vlakweg Schaduwen kruipen niet waar ze willen. Ze kruipen onder de dingen, ook als daar geen plaats voor ze is. Onder het locomotiefpetje.
Atheïsme is enkel de negatie van iets dat nooit een substantieel, steeds alleen maar een verbaal bestaan heeft gehad. Hermann Hesse
haastfeest Maak dat het gedaan is. Over de speech tijdens het homohuwelijk : het duurde vijf minuutjes en dan was het gedaan. Fantastisch.
narca favoris Narcisten zijn het krijt nooit helemaal ontgroeid. Daar is de partner vet mee. Onsympathieke mensen die het met nog minder sympathieke mensen doen. Het onderschijt zit dun. Altijd alleen maar daarmee bezig omdat er niet onder uit te komen is. Rond de pot draaien van de vinger in de pot. Ingeblikt zit ze opeens dof voor zich uit te staren. Drie knoppen: On, Out, Delete. Op haar hoede maar waarvoor precies. Weet ze waar ze bang voor is?
Een verlangen dat alles overstijgt, het verlangen naar de ander. Het andere verlangen. Iets anders en verder niets.
grondvlak Telex, herinner ik me, zou van Portugal per vergissing 1 punt, one point, one, gekregen hebben. Die ene keer dat ze meededen aan het festival.
Regen klettert over het asfalt. Een lijnbus duwt traag door de natte duisternis. Fietsers in een Atlantische picknick.
Kaarslicht.
geen vlak As nothing happened, there's a whole story to tell about nothing.

687

"What kind of bird are you?"

Geert Clarisse

& Aäron Quackelbeen
opening donderdag 14 mei

19u

14/5 tot 24/5
vrij zat zon van 14u - 18u

lost in translation

Japanse toeristen. Twee stuks. Man met langwerpig hoofd. Vrouw die schichtig wegkijkt als het haar kant uitgaat. Inspecteren wat het huis biedt, gewapend met looptelefoon. Engels spreken ze niet. Dus Chinezen misschien. Na aanslepend onderzoek komen ze tot volgende conclusie: First. Meta-pauze. Het hoofddeksel-mea-culpa implodeert. One. De ober kijkt haar onderzoekend aan. One? Alleen onder microscoop waar te nemen lachje. First. Herhaalt ze. One. Wat ze niet doorhebben, ze zitten in een waterverf van Spilliaert. Ronde lampen in een eindeloze carambole van om elkaar heen draaiende weerspiegelingen. De dame komt voorzichtig overeind, zoekt een toiletruimte en belandt op straat. Chinezen kakken op straat. De ander, het langwerpige hoofd waar een adamsappel en een bril aan vastzitten, slurpt een portie snot in of naar z'n buis van Eustachius. Doet dit ook met een sliert spaghetti, andere kant op, het keelgat. Beiden hebben in extremis een bord spaghetti besteld, van wat nog op de menukaart stond, misschien, begrepen ze geen snars, en nemen de tussen hun lippen vandaan hangende slierten slurpend tot zich. Het langwerpige hoofd gaat lekker wat tolofenen en doet dat sierlijk, met sympathiek op en neer wippende vingertoppen, terwijl de dame in wat zij voorgeschoteld kreeg zit te roeren. Begint de saus uit te smeren over z'n kin. Zuigt min of meer tegelijk nog wat snot met zuinige, beleefde trekjes tot helemaal bovenin z'n buis van Eustachius. Weet natuurlijk dat hij desgewenst het papieren servet als zakdoek gebruiken kan. Of zou dat niet weten? Heeft in de smiezen dat hij bestudeerd wordt. Zakt kauwend weg in iets wat op een meditatieve houding lijkt. Nette mensen. Niets op aan te merken. O my god, wat heb ik gezegd. Hij herpakt zich, begint nu ook zelf in de spaghetti te roeren, snuit z'n neus in het papieren servet en veegt er nogmaals z'n mond mee af. Drinkt een slokje thee. Veert overeind. Ook hij heeft behoeften. Zij is het nieuwe wereldbeeld, tolofeent. Op elk moment alles wat je niet nodig had binnen handbereik. Na afloop krijgen ze elk een snoepje.

instructions for a visit

Instructions for a visit. Toonmoment tekenkunst grafiek Luca, 3d bachelor. Erin Woo, Inèz Penne, Janne, Jules Roels, Morgan Verelst, Simon De Clercq, Suze Lannoo, Tippi Reniers, Veronica Losonczi, Ziba Jafari.
Boven : Simon. Grotendeels in situ getekend verslag van de barruimte.
Onder : Instructies.

Boven : Jules aan de slag. Ziba Poseert.
Onder : Ziba.

Onder : Jules aan de slag. Ziba poseert.

instructions for a visit

foto : Veronica Losonczi

5.5

l'heure : sept heures du soir
la date : 15 mai 1973
le temps : beau fixe
Noter ce que l'on voit. Ce qui se passe de notable. Sait-on voir ce qui est notable? Y a-t-il quelque chose qui nous frappe?
Rien ne nous frappe. Nous ne savons pas voir.
Georges Perec, Espèces d'espaces

Geen tram. Schrappen van, de olifant, het resusaapje, wolkenkrabbers, blauwe hemel, Georges Perec. Geen antilopes. Een grappig busje. Babbelende meisjes. Weinig animo in en aan het met graffiti bekladde frietkot. Een stadsduif waagt zich tot vlak bij het terras. Voorbijgangers van en naar het station. Een fietser. Met valhelm. Naakte benen. Bomen. Wat zijn ze groot geworden, die benen. Besluiteloosheid. Er zijn best wat bejaarden in omloop. Ik vergat de locatie mee te delen, een terras op wandelafstand van het Sint-Pietersstation, en het tijdstip, namiddag, halfdrie. Bewolkt. En wat zijn ze groen intussen, die bomen. Een passante met een koffertje op wielen. Smartfoont. Nog meer van dat ik doe maar iets gedoe. Eén van de meisjes (zitten naast me, belendend tafeltje ter linkerzijde), één van de meisjes zegt: Dit is echt traumatizing, zegt ze. 'Doe met deze informatie wat je wil, maar, Een feestelijk uitgedoste dame, vogue-type, bijna looppas, in een hurry, smartfoont. Iemand met een loopneus zit achter haar aan. Fietsers. 'Iets,' zegt een van de meisjes, 'iets wat er niet was . . ., en het gebeurt.' Man met wandelstok, blauwe regenjas, stapvoets, kijkt om naar de vitrines van een boekhandel, een fluwelen pantalon kleur donker notenhout. Personen zonder haast te maken op weg naar het station. Een groepje bejaarden. Van fiets stappende blondine met witte headphone. Een half opengemaakte banaan. Koffie. Jonge vrouw met bekertje. De dame die een banaan oppeuzelde, kijkt heel even naar me om. Iemand neemt in een hurry plaats op de stoel ter rechterzijde, en haalt meteen een smartphone boven. Aan de overzijde van het wegdek een fietser met een gitaar op z'n rug. Iemand in een rolstoel. Stadwaarts een geelgroene paraplu. Tot achterwerk reikende dreadlocks, massief als een stronk. Doorstappen omdat je met een tijdstip zit. Een koelwagen. Een zwaarlijvige dame, stevige fiets, rode, bolle wangen, valhelm. Of zonder tijdstip. Op automatische piloot. Een autocar met het opschrift: Reizen met liefde voor uw wereld. Blijf dan thuis. Godverdomme. De hand van je partner aanraken. Je met een schommelende doos uit de voeten maken. Gearmd richting stationsplein over het voetpad stappen. Het gepuf van een lijnbus. De meisjes hebben het over vrouwonvriendelijke uitspraken. Drie zwarten. Bewolkte hemel. Headphones. Een ietwat breed uitgevallen manspersoon, blauwe pet, korte mantel, rode kop, luidkeels: 'Hallo -! Hallo -! Comment ça va, les petits enculés, enculés de merde -!' Staat met z'n armen te zwaaien. Geen reactie. Richt zich tot iedereen op en naast het terras, herhaalt wat hij te zeggen had, iedereen en tegelijk niemand in het bijzonder, en dan nog een keer, tot hij zich opeens midden een groep scholieren bevindt. Een sliert scholieren. Ze vinden het voorval best amusant. Nog meer scholieren, meisjes, tieners in uniform. Zakdoekje leggen, Dames van ontwikkelde leeftijd in beige kostuums. Drie jongens en daarvan twee, niemand zeggen, bloedserieus, met een donkerrode roos in een speciaal voor die donkerrode roos ontworpen verpakking. Iemand met een bokaal appelmoes. Vlakbij het raam van een kamer op de derde verdieping van een gebouw aan de verste overzijde van het wegdek een fluogele regenjekker.

maandag

4.5

Travaux pratiques.

Observer la rue, de temps en temps, peut-être avec un souci un peu systématique.
S'appliquer. Prendre son temps.
Noter le lieu : la terrasse ( )
Georges Perec, Espèces d'espaces

het terras van een café vlakbij de sint-michielshelling
het tijdstip : halfzeven, avond

Dame met hoedje (Jamaica? Congo? Mozambique? Brooklyn? Ghana?) een rieten zomerhoedje, rond rond rond.
Valhelm op scooter. Valhelm met personeel. Een blasfemisch blauwe auto met random nietsnut aan het stuur. Zwarte hand- en schoudertassen, smartphones.

Over straat wandelen (lopen? stappen? stromen?) zonder aandacht voor wat anders dan die smartphone.

Je rechterhand op anderhalve decimeter onder het verchroomde handvat van een paraplu. Schommelen.

De zwarte bolleboos op een zwarte fiets. Reistassen op wieltjes.

Twee uitgemergelde jappen, naar adem happend, gedisciplineerd, met smartphone, half tussen staan en zitten over het voetpad strompelend. strom. pe. len.

Geen onderbroeken.

2 trams, de tram links- en de tram rechtsop.

Iemand met een stadsplannetje waarop, vanop afstand waargenomen, helemaal niets te zien is. Het blanco. De eerste en laatste van alle beschikbare ruimtes.

Toeristen in een, ik tel, in een lang uitgerokken, zich sleepvoetend voortbewegende karavaan. Met z'n achtentwintig zijn ze.

De formule-1-fiets. Een vergissing van die Martinelli. Snelheid is voor booswichten. De traag uitgevoerde is vaak een meer aangename verplaatsing.

Twee jonge zwarten, een vrolijke in sportieve en eigentijdse feestdis uitgedoste jongen, en een corpulent, sleepvoetend meisje.
Met bedrading: een catwalkdame. Oortjes. Robotica. Nog zo iemand. Een bekertje met koffie, cola of thee, een smartphone, de rugzak.

Wat een boek had kunnen zijn, een boek godverdomme, is de reisgids.

Koptelefoongeneratie. Op beide oortjes in een parallelle wereld. Als ik om me heen kijk, en waar ik ook kijk: parallelle werelden.
Een lange, magere (uitgemergelde?) punk. Zestiger. Witte haardos, zwarte kleding, stevig doorstappend.

Iemand met een bekertje gif van McDonalds. Uiteenvallen.

Drie jankende honden stormen in razende vaart over de Sint-Michielshelling richting Poel.

Een camionette draait de Sint-Michielshelling op. Pierino houdt het voor bekeken. De auto heeft een rosharige jongedame aan het stuur.

Smartphone-aapjes. Vier poten, een pet, soms een beetje een domme kop, geen staart, hersenloos. Wat de smartphone verklaart, die ze dus echt wel nodig hebben.
Smartphone altijd bij de hand? Ja mijnheer. Goed zo, meisje. Je zou wat kunnen missen. Het heertje dalend dat bijna tegen je aanbotst.

Rode hakken, blote enkels, elegante slowmotion catwalk.

uiteenvallen. Het is niet duidelijk of de hemel bewolkt is of gewoon simpelweg grijs. Een tik tegen de hersenpan en hop, blauwe hemel.

12b gaat naar Oostakker Dorp.

Iemand, een man in sportief modieuze outfit, vijftiger, kleurrijk schoeisel, neemt een foto. Een foto van, Van de bushalte. Het terras, een uithoek, de fietsen die zich aan de achterkant van de bushalte bevinden, een kerk, een fastfoodkeet.

Iemand met een roodpaarse hoofddoek. Egyptian violet.

Mobiele straatvegerij.

Lijnbus 11 in oostelijke, 10 in westelijke richting. Het hondje. 2 witte, 2 zwarte pootjes.

Lijnbus 10 in oostelijke, 11 in westelijke richting.

Wandelen. Halt houden. Om je heen kijken. De smartphone niet uit het oog verliezen. Over een steile stoeprand stappen.

2.5

En dan gaat het dus toch regenen, hoewel de autoriteiten het verboden hebben.

Wat de waterhoenen, grootgrondbezitters van het stroomgebied, niet beheren, waar ze evenmin aandacht voor hebben, is de reflecties op het water. Die zijn van niemand. Iets op de grens van het is er en het is er niet. Geen volume. Niets moleculair.

Iemand die uren aan een stuk, dagen naeen, wekenlang, alleen maar over zichzelf praat, is daar een woord voor?

De waterhoenen hebben, meen ik, een gezellig optrekje verworven. Spotgoedkoop.
Hoog boven het gesteente vliegt een meeuw dwars door de huisraad.

Toerisme, een bootje herleid tot een schuit propvol bezienswaardigheden. Het zit inderdaad ook de hele tijd door zichzelf te fotograferen.

Stel je het volgende voor: een vrouw van wie alleen de tieten echt zijn, al het overige fake. Zoals de dodo die ze in het Afrikamuseum hadden.

'Ik heb wel een geschiedenis met haar,' geeft de veelprater toe, na vijf dagen aan een stuk door alleen maar over zichzelf gepraat te hebben.
Later, diezelfde avond, begon hij toch weer over zichzelf, zonder te weten waarover hij het had.

En dan gaat het dus toch regenen.