transcriptie

Een blauwe kotsvlieg betast de statusbalk van een vleeskleurige cell-phone die op het bureel van juffrouw Werdenfels naast de blote arm van Hermeline terechtkwam, Thelma en Hermeline die de koffiepauze van halfelf voor een ritueel à deux pas gebruiken, manicure, het lakken van de vingernagels van Hermeline, tien in totaal, Hermeline die op dit moment inderdaad nog over al haar vingers beschikt en beide handen op het bureel van juffrouw Werdenfels heeft uitgestald, kleine, bleke, glad gepolierde handen,
       
       . Kleine handen: Duiden op jeugdigheid, fijnheid of fysieke zwakte. 
       . Bleke handen: Geven een gebrek aan zonlicht, levendigheid of een ietwat ziekelijk of spookachtig uiterlijk aan.

       . Glad gepolierde handen: Drukken een volkomen egaal, zacht en bijna onmenselijk glad oppervlak uit, alsof er geen rimpels, littekens of ruwheid te bekennen

is, te bekennen is,

de bijna onmenselijk gladde handen van Hermeline,
Als je zoekt naar de bron van een specifiek citaat of gedicht waarin deze zin voorkomt, geef dan gerust meer tekst of de naam van de auteur zodat ik het voor je kan opzoeken.

waar juffrouw Werdenfels als ze daar aandacht voor had gehad natuurlijk net wel een en ander opgemerkt kon hebben,

       . Lichte schrale plekken of roodheid door koude, wind of vaker handen wassen.

       . Tijdelijke afdrukken. Indrukken in de huid door strakke kleding, sieraden of ergens lang op leunen.           . Kleurverschillen. Lichte pigmentvlekken, sporen van henna, inkt, of tijdelijke droogte en roodhuid door kou.

       . Krasjes. Littekens. Krasjes en schrammen: kleine, oppervlakkige sporen door alledaagse activiteiten, huisdieren of werk. Littekens. Kleine littekens van eerdere ongelukjes of snijwondjes op de knokkels of handrug.

wat specifiek met betrekking tot de hier beschreven gebeurtenis ondanks de degelijke opvoeding die juffrouw Werdenfels genoot spijtig genoeg niet het geval is, juffrouw Werdenfels heeft geen aandacht voor de schrale plekken, de tijdelijke afdrukken, de kleurverschillen, de krasjes, de littekens; Hermeline bovendien heeft alleen aandacht weten op te brengen voor de harige vlieg, een exemplaar van de soort Calliphora vomitoria, die van het schermpje van de roze-gemarmerde cell-phone van juffrouw Snik naar het dienstboekje van Thelma wipt, behendig over en onder stapels papier tippelt, een potlood, een lepel die als loopbrug op de rand van een nog leeg te lepelen kom tomatensoep rust, tussen en over boeken manoeuvreert, Pynchon, Woolf, een dozijn Agatha Christie novels uit de Green Penguin Series, iets van Murnane, iets van Larbaud, iets van Schmidt, de stoffelijke overschotten van die boeken, waarna het insect bewegingsloos aan de rand van het bureel blijft zitten, vlak bij een halve loempia en het restje slagroomtaart, niet voor lang evenwel, na een acrobatische notitie boven het tafelblad strijkt het neer op bladzijde 164 van het derde deel van The Virginia Woolf Diary
 
                            his wife

        at the Ethical Society,

                           (1896);

                           her name,

en hoewel Thelma normaal gesproken 360 toetseenheden, makkelijk 360 toetseenheden per minuut presteert, zes toetseenheden per seconde, is dat lang niet snel genoeg om het spervuur aan buitelingen en pirouettes van het vliesvleugelige rekenwonder bij te houden, van

                                     wrongly,

refused Sibyl

bovenaan bladzijde 165, tot de milde verwijzing op de verpakking van een zak met hazelnootkoekjes; bladzijden uit And Then There Were None knippen, scheuren van Murnane en Woolf; in de kleinste kamer een glibberige stront uit de darmen persen; doorspoelen. Perec page 42,

Nothing is easy. Nothing is quick. Everything is wrong. You could not but get it wrong. You could only ever end up like this. Caught in your own trap, by your own folly, xxx



Er is inderdaad een periode geweest, als gebruikelijk lang voor ze maar één woord van Perec gelezen had, dat ze



Het is elke dag het eerste wat ze doet, in een schriftje dat soms afdwaalt onder het bed, noteert ze wat ze zich van wat ze droomde herinneren kan, halsoverkop, zinnen die ze na ontbijt en bad meestal niet weet te ontcijferen, als een school haringen waar alleen het spoor van een brommertje een vreselijk lelijke jaap liet. Van het gesprek met Tuytens en Verdegem bijvoorbeeld kan ze zich, dat wil zeggen als ze het gesprek genoteerd had kunnen hebben, een half uur na het gesprek geen woord herinneren, en als ze het gesprek opgenomen had, had het ontcijferen zoveel tijd genomen dat ze er ongetwijfeld niet eens aan begonnen was.



Met Van Massenhove neemt ze het werk van Orwell door. Van Massenhove stelt voor om alles van Orwell niet één maar twee keer te schrappen.



Als er een vermogingsbelasting geweest was, argumenteert Tuytens, gesteld dat een of andere idioot ooit op het malafide idee had kunnen komen om zo'n belasting in te voeren, dan hadden ze er geen halve dag over gedaan om het ding af te schaffen.

In de geschreven pers duiken foto's op die een Franse fotograaf seconden na de executie van Che Guevara genomen heeft.

Of het uitzonderlijk is dat een Frans fotograaf van de executie op de hoogte was?



In Ruimten Rondom komt Perec tot de conclusie dat het zo goed als onmogelijk is om een nutteloze kamer te bedenken.
Verdegem steekt een sigaret op, grinnikt.



1. The weird déjà vu sensation sensation that “now” has happened before is clearly due to brief erasure failure, so that we encounter already stored memory data coming round again. Time dragging or racing must reflect tape speed. William S. Burroughs, “The Revised Boy Scout Manual”