donderdag

transcriptie van Friday 5 April, The Diary of Virginia Woolf, Volume 4, blz. 296; APRIL 1935

Gisteren lag ze, zegt ze Zonder van de cell-phone op te kijken. met juffrouw Werdenfels in bed, en, euh, met Bela Tarr, zegt ze Zonder van de cell-phone op te kijken. Bij Tarr thuis, vraag ik. Wat? euh, Tarr, nee Nee zegt ze Zonder van de cell-phone op te kijken. Bij juffrouw Werdenfels thuis, vraag ik. hmm Wat? Nee, zegt ze. Niet bij juffrouw Werdenfels, zegt ze Zonder van de cell-phone op te kijken. Wat? niet bij juffrouw Werdenfels thuis, zeg ik, niet bij juffrouw Werdenfels thuis? herhaal ik, zonder naar Hermeline om te kijken of aan te geven dat best wel eens wat anders, behalve naar haar omkijken, mijn voorkeur heeft, hetzelfde gesprek in de bioscoop op woensdag. Ik heb De bot van Günther Grass open op bladzijde 312 313, exact het midden van de negende druk, open de bureaulade, tast naar het scalpel Nee, verneem ik, Tast linksop boven rechtsop achterin tussen onder, schuif de bureaulade dicht Kijk om naar juffrouw Snik. Geen scalpel. Iemand is met het scalpel aan de haal. oeps Nee, niet bij Thelma, verneem ik. Weet ze niet waar juffrouw Werdenfels woont? We hebben naar The Turine Horse gekeken, zegt ze Zonder van de cell-phone op te kijken. Nadat ze eerst naar een science fiction hadden liggen kijken. Niet bij juffrouw Werdenfels maar wel met juffrouw Werdenfels. Bij Siska, roept ze. Zonder van de cell-phone op te kijken. Wie Siska is. Bij m’n zus thuis, roept ze. Bespeur ik een zich vooralsnog in poedervorm bevindende vorm van wrevel? Eerst bij haar zus thuis, met juffrouw Werdenfels en zonder weerstand te ondervinden? Ze veert overeind, stapt achter het bureel vandaan, struikelt over een stofje Zonder van de cell-phone op te kijken. struikelt opnieuw, dit keer over een onder het bureel vandaan hangende kabel Wat er daarna gebeurd is, herinnert ze zich niet. verneem ik Waar ze terechtkwam, geen idee, herinnert ze zich niet. verneem ik In welke straat het was, hoe laat het was, of er nog iemand was, tot op het blanco afgebrand, geen idee. De duim schuift onafgebroken heen en weer over het ruitje van de cell-phone. In welke straat het was, weet ze niet, hoe laat het was, weet ze niet, of het op het appartement van haar zus was, is ze niet zeker van, nacht of overdag, wat is het verschil, geen lineair verhaal, of er nog iemand was, ja en nee, Siska was er niet, was je naakt vraag ik, Nee, zegt ze Zonder van de cell-phone op te kijken. Het was bij haar ouders thuis, in Moscou, in het ouderlijke huis, Blinde navigatie. Ze plugt de cell-phone in een contactdoos, veegt een vuiltje uit de linkerooghoek, zucht, hurkt naast de contactdoos. Wat voor film is ze kwijt. Juffrouw Werdenfels is een verzinsel. In bed, Toch met juffrouw Werdenfels? toch bij juffrouw Werdenfels thuis? Nee. Kaplan. Naakt. Een fles water naast het bed. Van de tap. Af en toe spoelt ze haar mond. Is het avond? Altijd. Is het altijd avond? nee Hoe onmogelijk het ook was om haar aandacht er bij te houden, bij die film, om er interesse voor op te brengen Zonder van de cell-phone op te kijken. Het gebeurt na de scène met de jongen en z'n tante. De minnaar, Kaplan? gaan we daarvan uit? dat ie Kaplan heet Kaplan trekt het laken tot het voeteind en dan zien we het blote lichaam onder het stokoude gezicht, een jong, een glad lichaam, waarover de regisseur gezegd zou hebben Jullie mogen kiezen, of de minnaar ziet haar zo, je mag alles met me doen wat je maar wil, of er is een heus erotisch wonder gebeurd. Wat valt er tussenuit? Wat ze deed nadat ze naar de film hadden liggen kijken. Waar Kaplan gebleven is. Kaplan was heel even de kamer uit. Zonder naar haar om te kijken zeg ik je ging plassen, zeg ik Zonder naar haar om te kijken. Wat ze corrigeert. Beschrijf de wending die het nam, beschrijf het trage, listige getong, filmscènes rollen blind over de geloken oogleden. Aan een van de stagiaires vraagt ze, mag ik m’n stoel terug? Zonder van de cell-phone op te kijken.