dinsdag 17 november 2026

8

je alles herinneren, de hond, elke bladzijde, de woorden, hoe ze de bladzijden kotsen, alle woorden, ze trappelen, wachten op het signaal, in de gangen en helder verlichte kamers waar ze heen en weer zitten, Verdegem, elke punaise, doe er iets mee, alles wat aan de muur die je afbreken wou vast kwam te zitten, van elke koe het lekkere vlees, je weet wat ik bedoel, of weet je niet wat ik bedoel, jongen, je alles herinneren is toch absoluut het volmaakte ding, de verdiepingen van een hond, het boek, hoe ze de bladzijden kotsen, dat grijze vlees van een aan zichzelf vast zittende hersenmassa, natuurlijk lukt het niet, je alles herinneren, het bloeden, elke bladzijde, maar je bent toch zelf een van die bladzijden, en er niet in geslaagd om je daarin te verdiepen, in wat aan de muur vast kwam te zitten, vlekken, sporen, de bladzijden die je uit Proust te scheuren had, uit Perec, de ontbrekende elementen, elke slok, alle cijfers, elke zandkorrel, de bladzijden die uit Gombrowicz, jongen, komaan, vooruit, hou je bek, hou het op een volgende keer, mijnheer Van Massenhove, kan het, denk twee keer na, toch niet aan Verdegem beginnen, de geslachtsdelen, dat vuistdikke volume, de dienstmeid die zonder dat je het merkt van je achterwerk gebruik maakt, het bijbelpapier, van dat flinterdunne papier waarop ze intussen niet alleen Proust in voorraad hebben, alles, alles in voorraad hebben, van elke zandkorrel vijfendertig boekdelen in voorraad hebben, Van Massenhove, die geslachtsdelen van je, Proust die z’n bed niet uit kon, en je alle woorden herinneren van elke bladzijde die je uit Gombrowicz jat, je alles herinneren, ook de personen die het vuile werk doen, je voor de verandering daarin verdiepen, de uitputting, dat gevoel van het gaat, beelddiepte, te diep, het gaat niet meer, zucht, Proust die z’n bed niet uit kon, en met elke bladzijde, excuseer me, elke punaise, je alles herineren, de hond, elke bladzijde, het vuile werk, vuistdikke volumes, wat ik bedoel, had je willen zeggen, je wou zeggen wat je te zeggen had, je alles herinneren, alles wat je uit Gombrowicz scheurde zonder over die handeling na te denken, iemand deed het vuile werk, verving het snorretje van mijnheer Proust, zorgde voor het digestief, verving de bladzijden, het blanco, daalde af in die bladzijden, in elke bladzijde, alle cijfers, in elke zandkorrel, de bladzijden die uit Proust, uit Gombrowicz, je belastingsaangifte mijnheer, de geslachtsdelen, het afdalen in de betekenis van dat vuile werk, wie ververst het beddengoed, wie zorgt voor het digestief, wie leest de dissertaties en wat lees je, iets als een suikerspin, die uitgerokken leegte in je onderbroek,

Geen opmerkingen: