31.8

MEAUX (gisteren) impossible de garer la voiture

MEUN (Ury) 11u33 Huis aan de uiterste rand van een claustrofobische plek. Een kale akker. Berm met grassen, zevenblad, brandnetel, de gebruikelijke reutemeteut. Linksop een smalle helling en bovenop die helling een meidoornhaag. Commune placée (glacée) sous vidéoprotection. Stationeren niet toegelaten.

GRON Dagje aan de Belgische kust. Een auto toetert. Het regent. Het begon 's ochtends vroeg te regenen en het bleef regenen. Plassen aan beide zijden van het wegdek. Links, zich uit de foto verwijderend, een industrieel landschap.

Landschappen die je je na één seconde al niet meer herinnert. Plekken die je vergeten aan te kijken.

Orage.

30.8

HAM Een dood konijn. Paarse viooltjes. Struiken met blauwe bessen. Aardappelen. Fietsers. Wolken. Zon.

Y (boven, onder) Het bord dat ik ook al eens in 2012 fotografeerde. Situatie gewijzigd. Witte rozen. Twee aardappelen in de grasberm. Wolken als vrachtschepen. Een spar.

Y Andere invalshoek. Een bord dat ik in 2012 niet fotografeerde. Witte rozen. Een kortgeschoren haag. Het stoppelveld. Een auto. Vertraagt. Stopt. De inzittenden kijken naar het bord. Een schoolbus. Is het bord beroemd? Verderop, weg van het dorp, is een watertoren.

VEZ (boven, onder) Een muur. Gras. Zuring. Een koolwitje.

boven, onder : Marolles

BETZ Brandnetel. Pluimgras. Bos aan weerszijden van het geasfalteerde wegdek. Akkerwinde. Een koolwitje. Op gehoorafstand: iemand verplaatst een stoel. Of werpt iets weg. Bewolkte hemel. Het geluid van glas dat breekt. Vlak bij, aan de andere kant van het wegdek, twintig meter voorbij het naambord, is een dechêtterie.

23.8

De duif stamt af van een drone. Haar vliegtechnisch vernuft is zeer beperkt.
Pas met een meeuw zie je wat vliegen betekent.

21.8

Mediagespuis hoort in bomen te hangen. Als ze vallen eet je ze op.
Blijven ze liggen, dan gaan ze rotten.

alfabet

Als ik niet meer in m'n verjaardag kan, moet je 't zeggen. 
Boeken. Frêle bruit van Michel Leiris, Inspector Imanishi Investigates van Seisho Matsumoto, Flower van Ed Atkins.
Een man, zegt ze, zat met z'n lul tegen m'n knie. Ik heb er een gedicht over geschreven, zegt ze.
Een waterhoen in de radioactief verblindende schittering van zon op water.
Er niets over gezegd, er een gedicht over geschreven.
Er zit geen kaas op slibtong, zegt Elodie.
Harde realiteit.
Het heel even liefdevol aanraken. Voor je het weggooit.
Iemand die zo dronken is dat hij bijna uitglijdt over het zebrapad.
Iemand zegt, 'it sounds like your problem,' op bijna alles wat de ander zegt. In een volgende fase, bijna een kwartier later, stapt ze over op 'dat is super lief'. Van het groepje is zij de enige die niet aan een smartphone vastzit.
Ik zal het maar meteen zeggen, zegt x, ik heb een accountant ontvoerd.
Lacan, het vergrootglas. Tao, een verkleinglas.
Lacan is tijdverlies.
Oh My God uitspreken met een pingpongbal in je mond.
On the waterfront two shades of light.
Some unknown person says, you look like Aladdin.
Tables crowded with bottles and glasses, paper trash and smartphones, light peeping from several electric sources, shadow. A waitress. She's outside, somewhere on the pavement, smokes a cigarette, her body curved to the right wing of the frame. Girls on bikes, fat people, someone got murdered. Three full-breasted glasses of beer and a dark sky.
Twee in een glas bier verdronken fruitvliegjes. Nog een vliegje, bovenaan de binnenrand van het bierglas, besluiteloos.
Uit het zwart gat gezet.
Waar de wind aan het water kan, is het als nat zand. De huizen op de oever staan tot hun reet in het water.
Wat doe je met een glas als het leeg is? Weggooien? Of je laat het bijvullen, of je gooit het weg. Dat is wat je doet met een glas als het leeg is.
Win een daktoerist.
Zes jaar heeft het geduurd, geeft een van de jongens toe, voor ik doorhad dat ik geen papier in m'n broekzak mocht laten zitten, als er was aankwam.
Zij : ik zit vast in het zeewier . . . het zal niet lukken.

linguistics

I have a dog.
my dog
I have a head.
my head
I have a problem.
your problem

18.6

A car drops on the floor. People get out of it. Ants attack the crumble cake.
I had to do the same thing, but there is no crumble cake on the table.
So I don't know. Trees feel necessary. I would like to buy a monarch.
A woman dressed is as a broken glass, wearing nothing but her salary.
Look. A head inside the shopping bag. So masculine to be only a head.
Separate. You may think it kind of works. And never get rid of it.

in geval van nood

In geval van nood je huis opeten.
In een boom klimmen.
Je verstoppen. Ja zeggen. Nee zeggen.
Doe alsof je niets weet.
Een andere kant opkijken.
Mee aanschuiven voor het zwarte gat.
Je had me kunnen telefoneren.
Hebben de bladeren zich in de eenvoud van het vallen opnieuw uitgevonden.

61

crox 671 ivanna nejelski & jef van der burght
on top : an introduction manufactured by ivanna nejelski
below : three photographs of jef van der burght

ivanna added a lanzarote-inspired woodblockdrawing to a picture jef shot in sicily
below : ivanna nejelski

the works meander from ivanna to jef
and from jef to ivanna again

1092

Mir fällt zu Hitler nichts ein
1092
olieverf potlood 61 x 71 (2025)

The edition on top of it VOGUE May 2025, two specimen of the Dutch publication, one specimen visible, one unvisible.
to the right PUTTING UP WALLS by Babs Decruyenaere,
to the left GEDACHTEN by Giacomo Leopardi, Owen beneath Leopardi,
The Collected Poems by Wilfred Owen, a New Directions paperback,
beneath Owen OEI a posture volume by Guy Rombouts
and in the morose depth beneath all that, hidden beneath one of above-mentioned volumes,  THE FELT HAT, a Joseph Beuys biography,
Picabia provocations,
a pencil,
a notebook
open on a blue ballpoint drawing,
a draft

28 mei

Is that a way to win the war? Being too late at the battlefield.

27 mei

Het gesloten-op-dinsdag-restaurant. Waar ze mosselen op de kaart hebben. Ook op dinsdag.

26 mei

En als ik je aanraak
en die hand
in een hond
in twee honden verandert
en die hand
in een kudde olifanten
zodra je dat om een voorlopig onbekende reden opviel toch weer alleen maar een hand
en dus toch weer in die hond
Ik ben niet zo wiskundig verandert
snap je. Die losse handjes van het wetenschappelijk discours. Ah. Ha ha. Ah. Ha ha.
De hemel is in een emmer blauwe verf gevallen.
Een hond zonder aandacht voor muziek.
Turijn zegt iemand aan een belendende tafel
Turijn is geen vuile Milaan is een vuile stad om te besluiten met
Turijn is geen vuile stad
de wollige streep van een lijnvlucht
het slappe handje
aan het stuur in de cockpit van het lome hondenoog
in het gevoetstap een volwassen man dom standvastig
hond spitst de oren
elke fazant is
fiets

10 mei

De maan een haviksoog in het duistere heelal. Plaats van toeval. Ik had het papiertje, een kasticket als ik het goed heb, een kasticket met een dubbelgetrapte vouw, opgeraapt kunnen hebben. Wat ik niet deed. Wat ik best wel had kunnen doen, maar niet deed, en daar geen verklaring of uitleg aan toe te voegen heb. Kijken of iemand anders het opraapt.

Lisanne zegt: het idee hond zit in ons. Die dat twee keer zegt: het idee hond zit in ons.

Exotica gulpt uit het openstaande raam. Blote ruggen. Ergens op een of andere planeet, dichtbij, een tafel met lege glazen en een hand van de persoon, oh––your god, die gedurende het tijdsverloop van één seconde het glas aanraakt, optilt, breekt, vasthoudt, loslaat, het bolle glas van de wereld, de handtas met het spoorticket Vladivostok, een blote rug met het opschrift Istanbul, ringen die in het straatlicht duiken, ooo–– ! wat jammer. Ik dacht er nog aan. Tussen de boomtakken een maan die gelukkig maakt. Een holle massa die groen oplicht tussen de duistere ruggen van het erfgoed.

Auto. Oppassen. Auto. Het torso van Querelle. Indigo. En opeens is alles opgelost, ook de auto, iemand op een plank met broekzakken in elke hand, blaadjes ruilen in het tapijt van schaduwen, kletsdonker haar dat aan een blote schouder kleeft, het aanraakt, losse strengen van variabele lengte, universum herleid tot centimeter, een sigaret. Maan glijdt uit. Blote benen. Kloof. Het liedje. Stappen van gênant naar het raadplegen van. Om die ene, laatste aansteker te pakken te krijgen. Je huid kan niet volgen.