In de kamer op het eerste, overkant straat, is licht, gelig licht. Vlak bij de ruit schaduwen van voorwerpen die zich op het raamkozijn bevinden. maar in de kamer, partieel zichtbaar, niemand. Geen andere schaduwen. Geen beweging.
De jongen zegt, Ik ben gebaseerd op Caravaggio.
Dit geeft nieuwe inzichten. Probeer je iemand voor te stellen die in gedachten verzonken naar z'n smartphone zit te staren.
Naar schaduwen van voorwerpen op het raamkozijn.
Aan de tafel in die andere kamer, die in essentie niet afwijkt van de tafel waaraan ik zit, komt het gesprek op Caravaggio. De jongens werken aan een script. Vragen zich af of ze iemand in een auto of iemand op een brommer willen.
Moet er iets gezegd worden, vragen ze zich af.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten