tiny little poem

a man may
may know his double without
without the
the slightest idea
without the slightest idea
of who it is
he is looking at

A man may know his double without the slightest idea of who it is he is looking at.

the singing painters

boven: soundcheck
onder: giovanni barcella focused on the 8-track

two pics I took during one of the impro movements
the setlist: impro #1, embryo dictaphone, homespun scab, impro #2, each day pasolini died, bad drivin', impro #3, ocean, the food supplement, impro #4 & #5, thin walls

from left to right: mathias van de wiele, merlyn paridaen, peter jacquemyn, bart maris / the picture determines the position of the vocals and was taken in between food supplement & thin walls

zondag 5 juni

Rustig. Niemand vertellen wat gisteren en vandaag gebeurd is. Op het terras aan het water kijk ik naar het water, zonder het idee dat ik net als Brusselmans een advertentie had kunnen plaatsen. En dan met een griet van 24 opgezadeld zitten. Het bekt eigenlijk best wel lekker, als je 60 bent, een griet van 24. Het meisje heeft geen ervaring, jij hebt ervaring zat. Omdat zij met een beroemdheid te maken heeft, en dat genoeg biedt om de keuken te dweilen, kan de beroemdheid rukken tot hij klaarkomt op het eerstvolgende project.

the singing painters meet carver & horn #1

Tijdens de soundcheck hadden we een probleem met de zanginstallatie, tot Giovanni op het idee kwam om de micro direct op de speaker aan te sluiten.
Na het concert zat Peter met een gezwollen vinger, waarover hij later zei dat het eigenlijk best meeviel.
Giovanni had er mee ingestemd om voor een 8-track opname te zorgen. Ik had het idee geformuleerd om het concert op te nemen. Bart had een 4-track, Mathias een 8-track, maar geen van beiden zou tijd hebben om zich met de opname bezig te houden. De opname stond of viel met Giovanni.
Rond een uur of vier reed ik naar de Lange Violettestraat. We stouwden de zanginstallatie en de drum in het karretje.
Met Mathias hadden we twee keer gerepeteerd. Hij had het oude materiaal zo in de vingers.
Het oude materiaal: wat we deden toen Michaël Borremans lead guitar deed. Het gros van die oude songs heeft een riff die hij bedacht op Bad Drivin' na.
Het 7/8 ritme van die song (3/8 + 4/8) is iets wat ik bedacht. Met Embryo Dictaphone zit het scherp scherp op de drum van Merlyn.
Tijdens de repetities met Mathias, wat tot twee repetities beperkt bleef, deden we de oude songs. Er was meer materiaal dan die oude songs maar geen tijd om dat door te nemen. Het idee dat veel van het repertoire van The Singing Painters het net van impro hebben moet, beviel me. Het canonieke aspect zou beperkt blijven tot Each Day Pasolini Died en Embryo Dictaphone en nog wat songs uit die periode.
Net voor we aan de set begonnen, gaf ik aan de band mee dat het met een instrumentale impro zou beginnen.

measure

what i think the old goat says
ain’t what you think the old goat says a nigger
ain’t any more black than a white man
settled cooked or fried and brand new dead
a gun shoot from his black hand as sweet is hers slicing breast
and pork and legs and bread with his favourite knife

TSP

The Singing Painters at work this afternoon.

zondag 22 mei

Transcriptie van Tuesday 22 May, The Virginia Woolf Diary volume 4; Penguin Books, 1983; p. 221, MAY 1934.

Tweehonderd. Duizend. Tweehonderdduizend. Het jaar tweehonderdduizend. Tweehonderdduizend na... Na een of ander voorval. Vandaag... Ja, weet ik veel wat ik vandaag uitgevreten heb, godverdomme. Volkerenmoord, niesbui, gedichtje schrijven, voetbal. Wat moet je doen als het zondag is. Vroeger gingen we graag ter kerke en aanbeden we het heelal in zijn meest preutse vorm. Met tweehonderdduizend jaar onder de kiezen zit wat sleet op die formule. Ik heb in een puntzak gepeuterd. Negers hebben donderdag. Op donderdag kuieren ze in gekke jurken over de esplanade waar ik een dag eerder een bloedbad heb aangericht. Na het bloedbad de gebruikelijke dagboeknotitie. Tegenwoordig beperk ik het tot de duizendtallen. Eén mier is geen mier. Ik kan niet van elke mier bijhouden wat ze doet en niet doet en belangrijke dingen, trouwens, gebeuren niet waar jan en alleman op staat te kijken. Belangrijk is wat niet gebeurt. Wat niet gebeurt, is belangrijker dan wat wel gebeurt. Het gebeurde is bijzaak, soms wordt het geklasseerd, net zo vaak over het hoofd gezien.

lettergreep #1

1. GENT

In Frankrijk hebben ze nog altijd de oude naamborden, een wit bord met een rode rand. Af en toe, heel erg soms, tref je in een provinciestadje nog een van die keramische borden van Michelin aan, borden uit de époque van Jour de Fête, witte letters op een fond van ultramarijn donker en ook altijd samengesteld omdat ze zelfs met een lettergreep als Gien niet genoeg hadden aan één tegel.
In België verdwenen de oude naamborden, die de Belgische driekleur hebben, zo'n twintig jaar geleden. Je vindt ze nog wel, maar ze zijn toch grotendeels vervangen door witte borden die de grens van stads- en dorpskernen aanduiden en in het landschap net zo kwalijk ogen als de lintbebouwing.

In 2012 had ik me aan een eerste syllabische route gewaagd, wat me na EU en BREST en DAX naar UR en tijdens de weg terug naar Y bracht. Het was fabelachtig, ik genoot van elk moment, van EU tot Y en WE werd ik bekogeld met genot. Met wat ik van Frankrijk wist, en later opnieuw voorgeschoteld kreeg, met dat boek van Cortazar bijvoorbeeld, met Miller en Salter, gaf het een puzzel als die van Perec, op een andere manier: niet de taal van het landschap maar de taal in het landschap gaf de route die ik nam.
In 2013 heb ik nog zo'n route gedaan, opnieuw in Frankrijk, van Saint-Nazaire naar Sainte-Eulalie, monding en bron van de Loire. Het was ook toen dat het idee in me opkwam om zo'n route in België te doen.

Gisteren nam ik de R4 richting Eeklo, toen ik van Antwerpen kwam. Dat is een weg die ik niet zo vaak loop, maar ik had het bord eerder gezien. Het bevindt zich vlak bij de Ghelamco Arena.

bakfiets

Friday 19 May

Gek dat ik vandaag bedoel. Elke dag is dezelfde dag, alles op een stokje. In Rome zijn de gesprekken alleen anders omdat ik met een dame praat die vergat wat vandaag betekent.
Dat het altijd om hetzelfde gesprek gaat, soms met een afwijking, met andere ledematen, vaak met lui die zich in Rome anders aan me voordoen,
terwijl eigenlijk helemaal niemand had kunnen zeggen wat voor dag het is, of het een donderdag is of een woensdag en ik om die reden worstenbrood eet of tempeh.

In Rome is alles zoals het hoort. De eeuwen hollen. Gek dat ik vandaag bedoel. Heb ik naar de fontein gekeken?
de gekken die naar me keken, de gekken voor de beeldbuis terwijl ik me te goed deed aan nog schuinere dorpen en dat Rome voorbij alles in die betekenis verdween,
Corot,
en het geapenij en de greppel en de bakfiets waarin ik te slapen heb.

donderdag 19 mei

foto's: Laura Van Severen
from On The Brink Of Some Formidably Complex Matter

boven / onder: Unit IV en Unit VII
Henk Delabie

onder: uit Manieren om te verzuchten van
Gill Van Eeckhout
een presentatie van 200 stenciltekeningen

72 kilo stront

Feeling that there was nothing in him, Dante could not have written his Divine Comedy or Montaigne his Essays, nor could Chardin have painted a single still-life. Today man believes there is nothing in him, so he accepts anything, even if he knows it to be bad, in order to find himself at one with others, in order not to be alone. /Czeslaw Milosz, The Captive Mind, p.81; Penguin 1985/

72 kilo stront,
een beerput in maatpak.

1
... het voorrecht om elk jaar opnieuw een groep talentloze, gedemotiveerde, voor geen moer in beeldende kunst geïnteresseerde sukkels in het eerste jaar van hun opleiding te mogen begroeten voor het theorievak Doxa en contemporane dogma's. Die eerste les voor eerstejaarsstudenten is altijd een van de vreselijkste momenten van het jaar. /Correctie van een fragment uit Weg van Vlaanderen/

Ik heb een glas Montepulciano besteld. Met een misschien wat hondse blik, nadat ik de als steeds verrukkelijke glimlach van het bloedmooie meisje met een hoofs déjà-nue heel even onbeklemtoond voor me had, neem ik plaats onder een luifel van rozentakken en blauwregen. Dat ze het opeens wel heel erg koud heeft, zei ze. Ik sla het boek van Milosz open, bladzijde 80: But would he be less dishonest if he could speak the truth? Iemand had het over Spel en tijdverdrijf van James Salter. Ik vis de Moleskine uit het literaire boodschappentasje, zoek een pen, in m'n handtas heb ik er altijd minstens twee, en noteer wat ik een ogenblik eerder bedacht toen ik over het rondpunt aan Sint-Jacobs slalomde en naar de boven Zahia uitstekende verdiepingen van huisnummer 7 keek:

72 kilo stront,
een beerput in maatpak.

1-2-4-7-11-12-31-35-37-41-42-54-76/82-150-176 Huisnummers.

Who knows whether it is not in man's lack of an internal core that the mysterious success of the New Faith and its charm for the intellectual lie? /op. cit. p.80/

Een fietser met een aan het rijwiel vastgehaakt karretje waarop hij een boven het over de stuurstang gekromde lichaam uitstekende stapel huishoudelijke geriefelijkheden van huisnummer /a/ naar huisnummer /b/ sleurt: planken, een kast, een matras...
Iemand parkeert z'n auto dwars op het voetpad. Drie Polen bellen aan op huisnummer 65. Dit soort Polen, die illegaal voor een of andere bouwfirma werken, kan je makkelijk herkennen: slappe broek, kale schedel, gesticulerend, luidruchtig als een volle scheet over het voetpad stappend.

De witte jeep die een half uur eerder tot twee keer toe voorbij kwam rijden, op zoek naar een parkeerplaats vermoed ik.
You guys should..., zegt het Aziatische meisje tegen de Afrikaanse meisjes met wie ze over het zebrapad naar de andere oever stapt.

Een grijze vrachtauto van de lokale politie glijdt over het wegdek.
Dachau blues. Een fietser
met een raak boven de zoom van z'n broek uitstekende bilspleet. Het bouwvakkerskontje.

72 kilo stront,
dat is de evidentie zelve.

out of the cool

I sit & drink & smoke. Out Of The Cool is on the tube,
by The Gil Evans Orchestra.
The coffee Pinotage is a South African wine, a red wine bottled near the Western Cape.

Der Mann Ohne Eigenschaften is my favourite island book, someone told me.
To get to my favourite island book I first need to know more on the island, I said.
My favourite book is the island.

On that island I would have a library as complete as anything Perec wrote. In addition
anything he didn't.
I would turn to the shadow of a stone and read the unread.

he drank a beer

Akward, he says, akward. Drinking lager beer feels akward.
He usually would drink a somehow stronger beer.
Akward it is to have that lager in front of him.
Brands died, he says, looking at the lager in front of him.
He read it in a newspaper. Don't you read newspaper, he asks.
No, I don't, I say. Newspapers these days shit teenage talk.
Brands had a wife, he says, he had kids, he had a dog.
That's as good as any other reason, I say.
To his taste drinking a lager beer feels as akward as getting to suicide.

common fruit

Sitting at a terrace beneath a sky flowering distant circles of light
a young man tells me on the Ananas de Courtrai,
a pear lush and upstream sweet, more or less modelled and coloured as a quince,
familiar to many a garden during 18th and 19th century.
A certain George Washington, he says, introduced what is still known to be instant coffee.
He saw a cup dated 5000 before Christ, hidden in the cellar of a local archive,
and admits it is the most beautiful thing ever he saw.