vrijdag

Ze bereiden zich in grote getale voort op uitsterven van het getal. Ze zijn met zoveel dat het wegvallen van één element volstaat om het voortbestaan van de soort onmogelijk te maken.

donderdag 2 februari

De lange is al gepasseerd. Morrens is aan nog een duvel begonnen.
We zitten in De Drei Zinnen, aan het station.
Met de lange bedoelen ze zijn schoonvader. Als de lange gepasseerd is, op weg naar het station, waar hij strikt genomen net op tijd de trein naar Brussel halen moet, mag je rennen wat je wil, de lange inhalen zal niet lukken. De lange is al gepasseerd, zeiden ze.
Morrens heeft op de aansluiting van kwart voor tien te wachten. We drinken er nog eentje. He Morrens, riep ik.
Aan de hoek van de Knokkestraat had ik hem bijna aangereden. Als de lange gepasseerd is, hangt het aan een zijden draadje.
Morrens beende aan een klerevaart over het voetpad, het hoofd tussen de knieën, verplicht tot disselen over dingen waar geen sterveling zich mee inlaten wil, dat je beide hersenhelften uitpersen moet over een rotte vis, en de lange is gepasseerd, ja, ook dat nog. En die haal je niet in.
Over rotte vis gesproken, uw broer zaliger, merkt Morrens op. Het komt in de beste families voor. Aan een leugen kan je nog eens zoveel siersels hangen, het is en blijft een leugen. Zo is het en wat anders is het niet.

uitkomst

Als het je beter uit komt, moet je liegen. Hij zei het zonder blozen of wat ook, omdat hij nu eenmaal niet beter weet. Je kan er een graag geziene persoonlijkheid mee worden of een beroemdheid, desnoods, waar houdt het op. Buiten de leugen is geen areaal meer, het gebied is zo onbegrensd dat je niet eens op een stoel plaats nemen kan zonder alleen op die stoel plaats te nemen. Alles wat je aanraakt, verandert in het goud van nog een leugen en je moet blijven liegen, zonder heb je geen leven meer.

woensdag 1 februari

above: Luke from Thverfellshorn during his set, half past nine. David, from the Swedish onemanband Library Tapes, he'd been in crox before, didn't want any lightshow. During his set not much of anything half a photograph could be taken.
I would ask Luke, from Hampshire he is, west of London, Surrey, how he came to that name. He said he knew, thverfellshorn didn't sound like anything he had heard before, and maybe, if something better came to his brain. It's icelandic, he said. It says: a path along the edge of a mountain. There's no much of a mountain where he lives. He had a girl in Oxford and recalls how beautiful that county is.

above: a work by Iuleta Olits: iron, two pieces of wood, two clams and something #1
It is meant to be nothing else but iron, two pieces of wood, two clams and something. Any other meaning, go to next piece.


Unfortunately the gig had been planned only a few days ago, but David and Luke didn't worry. It made a double a dozen of people attending the concert, more than anyone else but me would have expected.

dinsdag 31 januari

En toen dat gebeurd was, haalde ze nog een stilo uit haar handtas.
Twee stilo's, wat ging ze daarmee doen.
En toen dat gebeurd was, raakte ze heel even de montuur van haar bril aan, met twee handen tegelijk, alsof de bril had kunnen breken als ze het met één hand deed, of scheef zou komen te zitten, als ze het met één hand deed.
De stilo's belanden op een a4, ze springt er achteloos mee om, het vel papier is buiten het bereik van dat waar ze op dat moment en daar mee bezig is: met de vingers van haar rechterhand, lange en dunne vingers, aait ze het bovenvlak van de linkerhand. Het zijn haar handen, of ze ze streelt of niet beslist ze zelf.
De verbuiging van de handpalm, die met smalle en slimme vingers over haar andere handpalm waait, doet aan de dame met hermelijn van De Vinci denken.
Of de bril scheef kwam te zitten, is gecorrigeerd voor je had kunnen zien dat ze een bril heeft.
Of doet ze alsof, nadat ze met een simpele beweging het beginsel van haar simpele vernuft stut met tien vingers tegelijk?
Het glas, ze tilt het op, een haarlok, de oorlel, en als de handen opnieuw samenkomen, wat het zegt.

poème tout petit

Au beau mateng
quatre cent mil puces
de connaissance incerteng
lui grattent le nez
et en plus au ventre.

Ca fait le bonheur
- Et bien aussi un beau grateng
sans rien de conséquence
- Et rien de pire
qu'un destin-de-cul certeng

Bref même le king le savait: éclat amère ou amicul
- A la carte ou dans la poche
sonne à véhicule au coin des rues sans peu
le song des ping-ping
du soir au beau mateng

et ca fait du bieng
et ca fait du bieng

zondag 29 januari

Iemand is eerst. Iemand is het voorbeeld. Iemand toont hoe het moet. Of, hoe het niet moet, wat wrevel, ontkenning en lachlust bracht. Hoe het niet moet, is hoe het moet. Dat is zo vaak aangetoond dat voor het tegendeel geen verbeelding bleef. Van de Neanderthaler hebben we het levende bewijs.

neger

Het staat op een muur vlakbij het water: neger. Het staat er zonder de Atlantische storing van omgekeerd. Het bladerbak van de bewolking is er bij te nemen.

de aantallen

Viridiana tot het moment waarop ze Rey in de tuin aantreffen.

Iemand zei dat hij graag een film met Rey had willen maken. Op gegeven ogenblik zou Rey niezen, schreef hij. Hij zag Rey op een balkon staan, waar hij ongetwijfeld ooit zelf stond, in Burgos of in Vigo misschien, of in Calanda, waar de afzender zo'n trommel had weten te bemachtigen.
Rey zou zich over z'n dode moeder buigen die in een trog lag en hard haar best deed om vooral niet naar Rey om te kijken, voor wie ze een boontje had. Ze was zo vaak aan het eind van zijn latijn geweest dat het er niet langer toe deed eigenlijk. En ze was toch dood, toch. Dus omkijken kon niet, of misschien had ze het toch te doen, net nu het niet kon, maar ze moest wel de laatste trein halen. Het werd vervelend dus, wat Rey niet leek op te merken. En toen had hij te niezen. Op een balkon in Burgos of in Vigo misschien.

Ik ga er van uit, zegt een van de personages die mee aan zit, dat m'n mantel voor minstens vijf jaar goed zit. Waar hij aan toevoegt: behoudens...

zaterdag 28 januari

Als je lang genoeg wacht, is er helemaal niemand meer.
Iets of iemand geloven deed je toch al niet. Mevrouw Dus en meneer Zo blijven weg.
Nooit heb je vaker met lui te maken gehad die zeiden hoe het moest.
Ze zeiden wat ze te zeggen hadden en toen ze gezegd hadden wat ze te zeggen hadden, was er niemand meer. Ze bleven weg.
En nog wat later waren ze dood.
En toen liep je hem tegen het lijf. Hij had net z'n graduaat gehaald, kon tot tien tellen.
Dat ze allemaal dood zijn, zei hij.
Alleen ik bleef, fris, ongeschonden.

vrijdag 27 januari

foto: Chez René

Een dag in Oostende hoeft niet per se zo af te lopen dat je in de vaargeul springt. Ik zei ja, zonder stil te staan bij het feit dat het voor televisie bedoeld was.
Ik kijk geen televisie, de avond slapend doorbrengen zint me niet. Ik heb best wat anders te doen dan naar een programma kijken dat door anderhalf miljoen imbecielen bekeken wordt die niet anders hebben en weten dan elke avond weer naar dat imbeciele vermaak kijken. Je zou voor minder geen leven hebben.
In Oostende hadden ze een preselectie van de canvascollectie. Ik sprong in de vaargeul, het werd een fijne dag.

Ik kon vlak voor het museum parkeren en het autootje werd niet weggesleept, dat viel mee. Ook 's avonds, toen ik eerst een winkelstraat deed en Leus opmerkte, die aan het fietsen was. En de jury van de preselectie viel mee. Niet iedereen leeft op slaappillen, zoveel was duidelijk.

een alfabet

Schrijf niet Toni Seghal maar Tino Sehgal.
Leus woont in Oostende.
I wish I was a robot or a machine. Faces and names, Lou and John on Drella: I wish it was the same: we wouldn't play these games: me jealous of you, you jealous of me.
NOW PLAYING
Er staat een moordgriet aan de counter.
Schrijf niet Toni Seghal maar Tino Sehgal. In bloed badende flessen, een grote witte hond.
Op de Engelse versie van Wikipedia ontdekken we dat het Tino is.
Jeanine en Roger, zo heten ze. Over de foto zegt Roger, zoon van, dat ze toen pas verloofd waren, eind jaren vijftig gist hij, waar hij aan toevoegt dat de foto aan Hitchcock doet denken. Zo werden we geportretteerd, toen, iedereen had een snor.
Leus woont in Oostende.
Wearing earplugs is the only way... to wear earplugs.
Er staat een moordgriet aan de counter.
Schrijf niet Toni Seghal.

weekendalfabet

De bezoekersaantallen. Niet weinig.
Tweeënveertig op zondag.
Robbert zegt: vroeger scholden ze me verrot voor brillenkop en nu willen ze allemaal een bril dragen, 't is van de pot gerukt.
Ja, fijn, merkt iemand op.
Gebruikelijke handelingen: een knop indrukken, de stoep vegen.
Aan de horoscoop zijn ze begin september begonnen, zegt Frank. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, het opzoekingswerk dat ze deden.
En wat opvalt, we zijn zo geconditioneerd door dat gedoe met die horoscoop, dat iedereen, het is een Pavlovreflex, alleen dat leest wat op zijn/haar taken betrekking heeft. Wat het gesprek, later, het loopt tegen sluitingstijd, op the biggest rape on earth brengt. Jezus. Het watert over de wateren. Als er geen woord voor prostitutie was, hadden ze het net zo goed Jezus kunnen noemen, of: het kindje Jezus, patroonheilige van het pedofiele.
Twee dingen: ik heb geen televisie en horoscopen lees ik niet.
De bionade doet het goed. Cristina Amelia springt bij. Na middernacht begint iemand die Tim heet en in z'n rechteroorlel een piercing heeft over het parfum van voedingswaren. Hij legt het uit, alles heeft een specifiek parfum, ook de zweetgeur van iemand die sigaren rookt.

Erina legt uit

Erina legt uit dat Cyrillus en Methodius
'Methodius,' Simon grinnikt.
'En Methodius hebben ze over het hoofd gezien,' zeg ik.
zich baseerden op het Griekse alfabet.
En ik ken een dame, zeg ik, een Bulgaarse, een prostituée, die zei dat het Bulgaars rechtstreeks van het Cyrillisch afstamt.
Nee hoor, zegt Erina, het Cyrillisch is
Het is een alfabet, zeg ik.
Dat beaamt ze, het zijn lettertekens,
Russisch erfgoed.
het is een alfabet. En wat Van Ryssen zei, dat hij niet exact wist of het 12de of 11de eeuw was. Na Jezus.
Ze baseerden zich op het Griekse alfabet, legt Erina uit, zo origineel was het niet.
En dat ze op een brandstapel eindigden, zei Van Ryssen. Dat wist hij wel.
Een of andere Tsaar, legt Erina uit, vond dat het alfabet wat overbodige letters had. Hij schrapte de i.
Dus toen hadden ze hem niet over het hoofd gezien.
En die letter, de i, konden ze echt niet missen. Maar die Tsaar vond dus van wel. En hij schrapte niet alleen de i, nu hij toch bezig was.
En toen vroeg Simon zich af of z'n handtekening op de voorzijde moest, of op de achterkant.
Op de achterkant, zeiden we.