Doubrawa belt me. Hij wil de dikte van het hout weten. De dikte van het hout, dat weet ik niet. Het is wat hij weten wil, de dikte van het hout.
Na verloop van tijd begrijp ik dat hij het hout in de voorraadschuur bedoelt. Hij gaat de kubus verbouwen, verneem ik, wil er deuren in aanbrengen.
zaterdag 18 september 2010
vrijdag 17 september 2010
vrijdag 17 september
spiraal Merlyn komt met een konische structuur op de proppen. Zo gaan The Singing Painters musiceren, zegt hij, van punt naar vlak, konisch, tot aan de ronde opening, en dan van vlak naar punt.
We drinken bier, roken, kijken naar het papiertje. We gaan een plaat opnemen, dat is de bedoeling.
Op het papiertje staan drie dingen:
I. Ascending. /falling down/
II. Groundfloor.
III. Sinking.
Michaël merkt op dat hij niet in topvorm is maar dat lijkt weinig uit te maken. We spelen. Gitaar, drum, keyboards.
I. Ascending /falling down/ zit meteen goed. Als je over details begint na te denken, zou er aan gesleuteld kunnen worden, maar dat geldt ook voor andere dingen. Alles kan beter. Het mooiste is: de gitaar klinkt als twee stukken ijzer die tegen elkaar aanbotsen.
Whitley, Chris We luisteren naar Living With The Law, een plaat van Chris Whitley. Het was Merlyn die op het idee gekomen was om de repetitie hiermee te beginnen, met Chris Whitley.
Na Living With The Law luisteren we naar een cd met muziek van indianen. Later kom ik aan het MSK in een alcoholcontrole terecht. We hebben wijn gedronken, zeg ik, een heel erg goede wijn, dan aten we friet en we hebben de avond besloten met grappa. Twee glaasjes grappa, beken ik. Het valt mee, ik word niet behandeld alsof ik een misdadiger ben, heb twee keer te blazen, kom weg met 0.19.
We drinken bier, roken, kijken naar het papiertje. We gaan een plaat opnemen, dat is de bedoeling.
Op het papiertje staan drie dingen:
I. Ascending. /falling down/
II. Groundfloor.
III. Sinking.
Michaël merkt op dat hij niet in topvorm is maar dat lijkt weinig uit te maken. We spelen. Gitaar, drum, keyboards.
I. Ascending /falling down/ zit meteen goed. Als je over details begint na te denken, zou er aan gesleuteld kunnen worden, maar dat geldt ook voor andere dingen. Alles kan beter. Het mooiste is: de gitaar klinkt als twee stukken ijzer die tegen elkaar aanbotsen.
Whitley, Chris We luisteren naar Living With The Law, een plaat van Chris Whitley. Het was Merlyn die op het idee gekomen was om de repetitie hiermee te beginnen, met Chris Whitley.
Na Living With The Law luisteren we naar een cd met muziek van indianen. Later kom ik aan het MSK in een alcoholcontrole terecht. We hebben wijn gedronken, zeg ik, een heel erg goede wijn, dan aten we friet en we hebben de avond besloten met grappa. Twee glaasjes grappa, beken ik. Het valt mee, ik word niet behandeld alsof ik een misdadiger ben, heb twee keer te blazen, kom weg met 0.19.
woensdag 15 september 2010
woensdag 15 september
ongebruikelijke handelingen
H-art nr 70 oprapen. Pak opengescheurd, op vloer beland. Ik buk me en veeg de inhoud van het opengescheurde pak bijeen.
In het kantoortje tussen de papierwinkel naar een zelfklevend vignet zoeken. Op het vignet zal ik het woord inkijkexemplaar aanbrengen. Als het er niet duidelijk op staat, nemen ze het mee. Het is de origine van dat woord: niet meenemen, dit is om in te kijken.
Ik activeer de wireless, op een nabijgelegen plein zijn kinderstemmen, en vul het reservoir van de koffiemachine tot drie duim onder de rand met water.
Het verplaatsen van een kom. De knop van de boiler 180° rechtsop. Ontdekken dat er een gebruikt padje in de koffiemachine zit. Dat is ongetwijfeld niet van capitan, hij ziet dat soort dingen niet over het hoofd.
Ik verwijder de transparante hoes en plaats de nieuwe laptop op het barmeubel. Iemand had de stekker uitgetrokken. Na het inpluggen, neem ik de trap naar het kantoortje, leg het hoesje met vignetten waar ik het gevonden had en in de stilte die hierop volgt, staar ik naar het blik met erwten.
H-art nr 70 oprapen. Pak opengescheurd, op vloer beland. Ik buk me en veeg de inhoud van het opengescheurde pak bijeen.
In het kantoortje tussen de papierwinkel naar een zelfklevend vignet zoeken. Op het vignet zal ik het woord inkijkexemplaar aanbrengen. Als het er niet duidelijk op staat, nemen ze het mee. Het is de origine van dat woord: niet meenemen, dit is om in te kijken.
Ik activeer de wireless, op een nabijgelegen plein zijn kinderstemmen, en vul het reservoir van de koffiemachine tot drie duim onder de rand met water.
Het verplaatsen van een kom. De knop van de boiler 180° rechtsop. Ontdekken dat er een gebruikt padje in de koffiemachine zit. Dat is ongetwijfeld niet van capitan, hij ziet dat soort dingen niet over het hoofd.
Ik verwijder de transparante hoes en plaats de nieuwe laptop op het barmeubel. Iemand had de stekker uitgetrokken. Na het inpluggen, neem ik de trap naar het kantoortje, leg het hoesje met vignetten waar ik het gevonden had en in de stilte die hierop volgt, staar ik naar het blik met erwten.
maandag 13 september 2010
maandag 13 september
Didi de Paris telefoneert me en introduceert Guido Schorre, iemand waar Ian Kesteleyn het een hele tijd geleden al eens over had. Sven hangt aan de telefoon. Ik heb twee werkjes aangezet. Geen idee wat er van komt.
zaterdag 11 september 2010
feyaerts, wouter
Wouter is z'n baan kwijt. Dat zat er aan te komen. Aan het Kask heeft de loge een vinger in de pap. Je kan er makkelijk een baantje krijgen, zonder dat het wat uitmaakt, als je maar bij de loge bent. Ook als je helemaal niets te vertellen hebt, als je maar bij de loge bent. De grap is dat iedereen weet dat het er zo aan toe gaat. Iedereen weet het, het is geen geheim, zelfs als je niet eens tot twee tellen kan, het is geen geheim, als je maar bij de loge bent.
Om dat te vieren, hadden we besloten om een mosseldiner te houden. 'Het probleem is hier,' grapt Gwen, 'we eten ons arm.'
Een tafel voor vier. Wouter, Sjoerd, Laura, Gwen. Kleine hapjes, olijfjes en kuit van een Spaanse vis, Ricard, witte wijn. Het voorgerecht is een voorraad messen op smaak gebracht met look. We praten over de-vinger-in-de-pap van De Morgen. Wat is het discours van dat krantje gratuit geworden. De grootouders van Gwen komen van Nummer Een, aan Hoofdplaat, een gehucht met vier huizen en een kerkhof.
kust De Vlaamse kust, 4 kilometer breed. Vlaanderen op z'n breedst.
urinoir Een urinoir dient om in te pissen. Plaats het in museale context. Dat is er om vragen.
wereld Het bouwen van een betere wereld, daar heb ik zo m'n twijfels bij.
De mossels, het gaat om bouchots, kleine mosseltjes, zijn een experiment. Ze komen uit St. Malo.
We fietsen er elke dag maar kunnen ze niet maken. Zoals Gwen het deed, is het met slibtongetjes, kokkels, scampis, ui, look, venkel en messen en ook wat tomaat. Des moules à la Gwendolyne, het smelt op de tong.
Om dat te vieren, hadden we besloten om een mosseldiner te houden. 'Het probleem is hier,' grapt Gwen, 'we eten ons arm.'
Een tafel voor vier. Wouter, Sjoerd, Laura, Gwen. Kleine hapjes, olijfjes en kuit van een Spaanse vis, Ricard, witte wijn. Het voorgerecht is een voorraad messen op smaak gebracht met look. We praten over de-vinger-in-de-pap van De Morgen. Wat is het discours van dat krantje gratuit geworden. De grootouders van Gwen komen van Nummer Een, aan Hoofdplaat, een gehucht met vier huizen en een kerkhof.
kust De Vlaamse kust, 4 kilometer breed. Vlaanderen op z'n breedst.
urinoir Een urinoir dient om in te pissen. Plaats het in museale context. Dat is er om vragen.
wereld Het bouwen van een betere wereld, daar heb ik zo m'n twijfels bij.
De mossels, het gaat om bouchots, kleine mosseltjes, zijn een experiment. Ze komen uit St. Malo.
We fietsen er elke dag maar kunnen ze niet maken. Zoals Gwen het deed, is het met slibtongetjes, kokkels, scampis, ui, look, venkel en messen en ook wat tomaat. Des moules à la Gwendolyne, het smelt op de tong.
vrijdag 10 september 2010
vrijdag 10 september
Hij zag er een oefening in verveling in, zei, ...euh, hoe heet ie weer. Ze zouden op een plek komen met een paal en vaststellen, zoals in de reisgids beschreven staat, dat zich door de eeuwen heen keien en stenen rond die paal opgehoopt hadden, brokken gesteente van wandelaars die zo'n beetje van overal in Europa naar Compostella stappen, soms van Gent naar Parijs, van Parijs naar Bourges, dwars door het centraal massief, over de Pyreneeën en dan zo over Burgos en Asturga naar de Atlantische kust, altijd in die volgorde, en daar op die plek, ergens halverwege het laatste stuk, ergens voorbij Asturga, zouden ze de onderweg opgeraapte steen neerleggen, zoals sinds meer dan een eeuwigheid het gebruik is. En toen bedacht ik het volgende. Dat het net zo interessant had kunnen zijn om van Compostella weg te stappen, in wat voor richting ook, en uit Compostella een kei, een dwerggeitje, een boom, een schuurtje of een stuk rots mee te nemen en dat op een andere plek in Europa achter te laten, waar zou er niet toe te doen, op welke manier evenmin. Het zou volstaan om zich in Compostella in een sigarenwinkel een doosje met cigarillos aan te schaffen. Het zou volstaan om een roos te plukken of ergens op een of ander plein een knoop of een vissenoog op te rapen. Anderen, die over meer middelen beschikken, konden er een huis afbreken, een bos rooien of zouden er spoorwegen en spoorwegbruggen kunnen weghalen. Heuvels en weiden en tenslotte ook de weg naar Compostella zelf, dat alles zou meter voor meter met kleine stukjes en beetjes afgebroken, verwijderd, naar andere oorden getransporteerd kunnen worden tot er van Compostella zelf alleen nog een lege vlakte, een kale rots en een vergeten strand overblijft.
Ik stel voor om voortaan van deze overweging gebruik te maken.
Hij, euh..., nu ja, die persoon dus, had me een dag eerder een a4tje overhandigd, het fotokopie van een bladzijde uit een boek waar hij het een hele tijd eerder al eens over had gehad, en aan de gefotokopieerde bladzijde had hij in handschrift, ter linkerzijde, boven het trefwoord - wat tot helemaal onderaan bladzijde 70 rechts geweest was - in hoofdletters de volledige naam van de auteur toegevoegd, JULIO CORTAZAR, de titel van het boek, RAYUELA OF HET HINKELSPEL, het jaartal, 1963, de editeur, MEULENHOFF, en ook de editie die hij ter beschikking heeft, een bijkomstigheid, de tiende druk, die uit 2006.
Ik citeer de bladzijde in z'n totaliteit met inbegrip van dat ene woord dat onderlijnd werd.
'MORELLIAANS
Wat is dat nu eigenlijk voor geschiedenis: het vinden van een duizendjarig rijk, een andere wereld? Alles wat tegenwoordig geschreven wordt en de moeite van het lezen waard is, helt over naar nostalgie. Een Arcadië-complex, terugkeer naar de Grote Baarmoeder, back to Adam, le bon sauvage (en ze gaan...), verloren Paradijs, verloren omdat ik je zoek, ik voor altijd zonder licht... En dan die belangstelling voor eilanden (zie Musil) of goeroes (als je geld hebt voor het vliegtuig Parijs-Bombay) of weer anderen die eenvoudig hun koffiekopje oppakken en het aan alle kanten bekijken, niet langer als kop maar als blijk van de onmetelijke stommiteit waarin we allemaal betrokken zijn, geloven dat dat voorwerp niet meer is dan een koffiekopje, terwijl zelfs de onnozelste journalist die opdracht heeft in het kort over de quantumtheorie, Planck en Heisenberg te schrijven, zich uitslooft om ons in drie kolommen duidelijk te maken dat alles trilt en beweegt en lijkt op een kat die op zijn kans loert om de enorme waterstof- of kobaltsprong te maken die ons allemaal met de poten omhoog zal doen belanden. Voorwaar, een grove manier van zeggen.
Het koffiepotje is wit, de goede wil is getaand, Planck was een Duitser van groot formaat. Achter dat alles (het is altijd erachter, laten we dat goed in ons hoofd prenten: dat is het sleutelidee van het moderne denken), het Paradijs, de andere wereld, de met voeten getreden onschuld die men vaag, in tranen, zoekt, het land van Hurqalya. Op de een of andere manier zoeken wij het allemaal, allemaal willen wij de deur openen om erachter te gaan spelen. En niet om Eden, niet zozeer om Eden op zich, maar alleen om af te zijn van straalvliegtuigen, de tronie van Nikita of Dwight of Francisco, het gewekt worden door de wekker, de noodzaak je aan te passen aan thermometer en tocht, gepensioneerd worden van schoppen onder je reet (veertig jaar lang je billen samendrukken, dan doet het niet zo'n pijn, maar het doet evengoed pijn, de neus van de schoen dringt evengoed steeds wat verder door, luitenant of literatuurdocent of de verpleegster wat verder om), en we zeiden al dat de homo sapiens de toegangsdeur niet zoekt om het duizendjarig rijk te betreden (al zou dat niet gek zijn, voorwaar lang niet gek), maar alleen om hem achter zich te kunnen sluiten en met zijn achterste te kunnen kwispelen als een tevreden hond in de wetenschap dat de schoen van dat kloteleven achtergebleven is en zich een ongeluk trapt tegen de gesloten'
In 't Spaans Huis met Sven en Jolan. Maarten van RE: had een tekst van Hans Theys doorgestuurd. Evelyne, het lief van Ann, zei iets over een fuif in Cafe De Nele in Lembeke. Merlyn hing aan de toog. We gaan een plaat opnemen. En toen sprongen Sven en Jolan binnen.
Ik stel voor om voortaan van deze overweging gebruik te maken.
Hij, euh..., nu ja, die persoon dus, had me een dag eerder een a4tje overhandigd, het fotokopie van een bladzijde uit een boek waar hij het een hele tijd eerder al eens over had gehad, en aan de gefotokopieerde bladzijde had hij in handschrift, ter linkerzijde, boven het trefwoord - wat tot helemaal onderaan bladzijde 70 rechts geweest was - in hoofdletters de volledige naam van de auteur toegevoegd, JULIO CORTAZAR, de titel van het boek, RAYUELA OF HET HINKELSPEL, het jaartal, 1963, de editeur, MEULENHOFF, en ook de editie die hij ter beschikking heeft, een bijkomstigheid, de tiende druk, die uit 2006.
Ik citeer de bladzijde in z'n totaliteit met inbegrip van dat ene woord dat onderlijnd werd.
'MORELLIAANS
Wat is dat nu eigenlijk voor geschiedenis: het vinden van een duizendjarig rijk, een andere wereld? Alles wat tegenwoordig geschreven wordt en de moeite van het lezen waard is, helt over naar nostalgie. Een Arcadië-complex, terugkeer naar de Grote Baarmoeder, back to Adam, le bon sauvage (en ze gaan...), verloren Paradijs, verloren omdat ik je zoek, ik voor altijd zonder licht... En dan die belangstelling voor eilanden (zie Musil) of goeroes (als je geld hebt voor het vliegtuig Parijs-Bombay) of weer anderen die eenvoudig hun koffiekopje oppakken en het aan alle kanten bekijken, niet langer als kop maar als blijk van de onmetelijke stommiteit waarin we allemaal betrokken zijn, geloven dat dat voorwerp niet meer is dan een koffiekopje, terwijl zelfs de onnozelste journalist die opdracht heeft in het kort over de quantumtheorie, Planck en Heisenberg te schrijven, zich uitslooft om ons in drie kolommen duidelijk te maken dat alles trilt en beweegt en lijkt op een kat die op zijn kans loert om de enorme waterstof- of kobaltsprong te maken die ons allemaal met de poten omhoog zal doen belanden. Voorwaar, een grove manier van zeggen.
Het koffiepotje is wit, de goede wil is getaand, Planck was een Duitser van groot formaat. Achter dat alles (het is altijd erachter, laten we dat goed in ons hoofd prenten: dat is het sleutelidee van het moderne denken), het Paradijs, de andere wereld, de met voeten getreden onschuld die men vaag, in tranen, zoekt, het land van Hurqalya. Op de een of andere manier zoeken wij het allemaal, allemaal willen wij de deur openen om erachter te gaan spelen. En niet om Eden, niet zozeer om Eden op zich, maar alleen om af te zijn van straalvliegtuigen, de tronie van Nikita of Dwight of Francisco, het gewekt worden door de wekker, de noodzaak je aan te passen aan thermometer en tocht, gepensioneerd worden van schoppen onder je reet (veertig jaar lang je billen samendrukken, dan doet het niet zo'n pijn, maar het doet evengoed pijn, de neus van de schoen dringt evengoed steeds wat verder door, luitenant of literatuurdocent of de verpleegster wat verder om), en we zeiden al dat de homo sapiens de toegangsdeur niet zoekt om het duizendjarig rijk te betreden (al zou dat niet gek zijn, voorwaar lang niet gek), maar alleen om hem achter zich te kunnen sluiten en met zijn achterste te kunnen kwispelen als een tevreden hond in de wetenschap dat de schoen van dat kloteleven achtergebleven is en zich een ongeluk trapt tegen de gesloten'
In 't Spaans Huis met Sven en Jolan. Maarten van RE: had een tekst van Hans Theys doorgestuurd. Evelyne, het lief van Ann, zei iets over een fuif in Cafe De Nele in Lembeke. Merlyn hing aan de toog. We gaan een plaat opnemen. En toen sprongen Sven en Jolan binnen.
maandag 6 september 2010
vrijdag 3 september 2010
vrijdag 3 september
dames
Laura zegt: Ze zouden Bart De Wever kunnen splitsen.
Sara zegt: Hij is vet genoeg om te splitsen.
Tine gebruikt rode lippenstift, N°B50, het is van een onbestemd merk. En toch niet zo opvallend, meent ze.
Maar wel net opvallend genoeg. Om niet meteen op te vallen.
En ook zo aangebracht. Om niet meteen op te vallen.
Annelies heeft een leesbril 3.25. Dat ze ook nog foto's maakt, maakt die leesbril er niet beter op.
17u Marc is in het kantoortje bezig. Wat later in de keuken. Valerie Mannaerts komt aanstappen. Michèle is met iets bezig. Eva, Joachim, Maarten, Frips.
Wat aanvankelijk een werk van Anouk leek, is in een stapel brochures veranderd.
heren
Van Ryssen springt binnen, Van Swaef springt binnen. 17u Marc is in het kantoortje bezig. Wat later in de keuken.
Sjoerd treedt aan. Als eerste activiteit 's ochtends had ik hem een mailtje gestuurd. Hij had er op geantwoord, verneem ik, wat onbeantwoord bleef. Ik nam geen tijd om de inbox door te nemen.
Tensing /in Nepal heet iedereen Tensing/ nam Hilary mee naar de top van de berg. In z'n geboorteland prijkt Hilary op het vijfdollarbiljet. Z'n maat Tensing staat er niet op. Zo gaat het met die dollarbijetten.
Zonder sherpa Tensing was Hilary helemaal nooit boven geraakt en sherpa Tensing was er vaker geweest, voor de leut, een wandeling.
Zo zijn er dus twee verhalen, dat van sir Edmond Hilary, de afgod die op het dollarbiljet prijkt, en dat van sherpa Tensing.
dames
De pyjama van Ann is een van de klassiekers.
Bie is helemaal in het zwart. Roos is kleurrijk. Nina is Nina. Bieke woont in Stasegem.
De roze jurk van Barbara is flamboyant.
Ingrid kocht haar jurk in de solden bij Zara.
Is het kwart voor twaalf? Het is kwart voor twaalf. Lisa and Priscilla.
Marnie is from New Zealand.
Clare is from New Zealand too.
And Laura, anyway.
donderdag 2 september 2010
donderdag 2 september
Larousse Nouveau petit LAROUSSE illustré - dictionnaire encyclopédique. Publié sous la direction de Claude Augé et Paul Augé. Paris. Librairie Larousse 1945. Darwinisme hebben ze op p.265 onder de lettergrepen DAN en DAU. Doctrine de Darwin, meer staat er niet.
In de grote zaal en op een tafel in de hall slingeren nog wat boeken: Der Garten von Eichstätt (alleen de kaft), Over Vorm van Hans Theys open op een bladzijde met werk van Tamara Van San en Tuinieren voor iedereen, wat zich vlak naast wat tekeningen en een sculptuur van Valerie Mannaerts bevindt. Op de werktafel van Meneer Vanden Eynden ligt ook nog een exemplaar van H-art nr 67 met Valerie Mannaerts op de cover.
Mod.
T.A.F.A. Het T.A.F.A. heeft zich tot doel gesteld religie te verslinden. Op de eerste en voorlopig enige Algemene Vergadering kwam het na veel vijven en zessen tot een eerste Algemeen Richtingbepalend Advies, het A.R.A. n°1 of eerste Algemeen Advies van het T.A.F.A.: Het gebruik van mes en vork is af te raden.
The Greatest Show On Earth, van bestselling author Richard Dawkins, auteur van The God Delusion. Page 12 (Dawkins quotes Carl Sagan): 'Occassionally, I get a letter from someone who is in 'contact' with extraterrestrials. I am invited to 'ask them anything'. And so over the years I've prepared a little list of questions. The extraterrestrials are very advanced, remember. So I ask things like 'Please provide a short proof of Fermat's Last Theorem'. Or the Goldbach Conjecture... I never get an answer. On the other hand, if I ask something like 'Should we be good?' I almost always get an answer. Anything vague, especially involving conventional moral judgements, these aliens are extremely happy to respond to. But on anything specific, where there is a chance to find if they actually know anything beyond what most humans know, there is only silence.' En dat is net waar koran en bijbel falen, en wel op zo'n fatale manier dat zelfs een kind het had kunnen lezen: de woorden van god zijn menselijk, te menselijk. Een document van en voor de archieven van de menselijke geest, meer is het niet. Wat god nog het meest van al typeert: zijn allesverslindende onwetendheid.
Maar er zijn geen goden. Gelukkig maar. Wat we niet weten beslissen we zelf.
Of één godje misschien.
Veel hoeft het niet voor te stellen. We zijn met weinig tevreden.
In de grote zaal en op een tafel in de hall slingeren nog wat boeken: Der Garten von Eichstätt (alleen de kaft), Over Vorm van Hans Theys open op een bladzijde met werk van Tamara Van San en Tuinieren voor iedereen, wat zich vlak naast wat tekeningen en een sculptuur van Valerie Mannaerts bevindt. Op de werktafel van Meneer Vanden Eynden ligt ook nog een exemplaar van H-art nr 67 met Valerie Mannaerts op de cover.
Mod.
T.A.F.A. Het T.A.F.A. heeft zich tot doel gesteld religie te verslinden. Op de eerste en voorlopig enige Algemene Vergadering kwam het na veel vijven en zessen tot een eerste Algemeen Richtingbepalend Advies, het A.R.A. n°1 of eerste Algemeen Advies van het T.A.F.A.: Het gebruik van mes en vork is af te raden.
The Greatest Show On Earth, van bestselling author Richard Dawkins, auteur van The God Delusion. Page 12 (Dawkins quotes Carl Sagan): 'Occassionally, I get a letter from someone who is in 'contact' with extraterrestrials. I am invited to 'ask them anything'. And so over the years I've prepared a little list of questions. The extraterrestrials are very advanced, remember. So I ask things like 'Please provide a short proof of Fermat's Last Theorem'. Or the Goldbach Conjecture... I never get an answer. On the other hand, if I ask something like 'Should we be good?' I almost always get an answer. Anything vague, especially involving conventional moral judgements, these aliens are extremely happy to respond to. But on anything specific, where there is a chance to find if they actually know anything beyond what most humans know, there is only silence.' En dat is net waar koran en bijbel falen, en wel op zo'n fatale manier dat zelfs een kind het had kunnen lezen: de woorden van god zijn menselijk, te menselijk. Een document van en voor de archieven van de menselijke geest, meer is het niet. Wat god nog het meest van al typeert: zijn allesverslindende onwetendheid.
Maar er zijn geen goden. Gelukkig maar. Wat we niet weten beslissen we zelf.
Of één godje misschien.
Veel hoeft het niet voor te stellen. We zijn met weinig tevreden.
vrijdag 27 augustus 2010
vrijdag 27 augustus
1. 'Longtemps, je me suis couché de bonne heure. Parfois, à peine ma bougie éteinte, mes yeux se fermaient si vite que je n'avais pas le temps de me dire: "Je m'endors." Et, une demi-heure après, la pensée qu'il était temps de chercher le sommeil m'éveillait: je voulais poser le volume que je croyais avoir encore dans les mains et souffler ma lumière; je n'avais pas cessé en dormant de faire des réflexions sur ce que je venais de lire, mais ces réflexions avaient pris un tour un peu particulier; il me semblait que j'étais moi-même ce dont parlait l'ouvrage: une église, un quatuor, la rivalité de François I et de Charles Quint.' Zo begint A la recherche du temps perdu.
Over de tijd die we suffend en slapend doorbrengen, waar makkelijk een dagtaak van gemaakt kan worden, het is een industrie als een ander, 2.400 bladzijden of een eeuw, het lijkt op hetzelfde neer te komen, er is alleen gezegd wat we al wisten en van dat raadsel is alleen één stukje zoek geraakt. Maar dat vinden we wel. Er is geen reden tot paniek.
Zo begint het. Vierhonderd bladzijden of een eeuw, het maakt weinig uit.
Over de tijd die we suffend en slapend doorbrengen, waar makkelijk een dagtaak van gemaakt kan worden, het is een industrie als een ander, 2.400 bladzijden of een eeuw, het lijkt op hetzelfde neer te komen, er is alleen gezegd wat we al wisten en van dat raadsel is alleen één stukje zoek geraakt. Maar dat vinden we wel. Er is geen reden tot paniek.
Zo begint het. Vierhonderd bladzijden of een eeuw, het maakt weinig uit.
2. 'Van deze historische datum in de geschiedenis (van croxhapox) wou ik jullie toch even op de hoogte brengen.' Zo begint het mailtje van Kapitein Coene. Het crox-beeldarchief op flickR overschreed de kaap van 10.000 afbeeldingen. De tienduizendste afbeelding is een foto van crox 328, het tweede instalraam van Ann Vandersleyen. Wie zelf een flickR-account aanmaakt, wat gratis is, lees ik, kan toetreden tot de familie of orde of groep van het flickR-croxarchief en op die manier nog meer beeldmateriaal doornemen. 'Ik denk niet,' liet Van Ryssen zich ontvallen, die zelf intussen 150 encyclopedie-items naar het Engels vertaalde en voor die encyclopedie een neologisme bedacht, de croxcyclopedie, 'dat er een soortgelijk archief bestaat in B.'
donderdag 26 augustus 2010
donderdag 26 augustus
Yannick me téléphone. We spreken af op het terras van De Drei Zinne. We wonen in dezelfde buurt, hij boven een lingeriewinkel, ik naast een architect die in de deuropening van z'n gerenoveerde woning naar een van de huizen aan de overzijde van de straat staat te kijken, met de ongemakkelijke houding van iemand die dat slechts heel af en toe doet een sigaret opsteekt en voorts weinig om handen lijkt te hebben.
Yannick vertelt me dat hij voor FLUX news werkt, een Waalse versie van De Witte Raaf. We zitten op het terras, waar nog wat mensen zitten. Het regent. In crox zijn Egon en Joachim met een verbouwing bezig. Rik was pas terug uit Perugia.
Blier Yannick dit: C'est un de mes cinéastes préférés. Buffet Froid, Les Valseuses.
dégoulasse Yannick dit: C'est au début du Patershol, au coin. Là le waterzooi est vraiment dégoulasse. Double zéro. A black list restaurant.
fesses Yannick dit: Les belles fesses, c'est tellement merveilleux, tellement important, c'est capitale.
inundation --> pluie
Léaud --> pluie. Comme dans un film de Truffaut.
Maris Yannick dit: J'ai vu Bart Maris avec un batteur blonde, jazz, jeune, joli garçon et talent liberté.
moment Au moment suprême. Elles aiment ça, dit Yannick, qu'on lui raconte des histoires au moment suprême.
Niblock --> Palestine
nounouches Yannick dit: Mais non. Des Nounours. Et moi, je disais: Avec des nounourses. Mais non, Yannick dit, pas de nounourses. C'est sans es. Merde. Et j'ai pas dit merde. Ah, mais vraiment, ça, c'est romantisé.
organique L'organique: het organische gesprek. /hoe zou je dat kunnen vertalen zonder dat het aan betekenis inboet/
Palestine Voor FLUX news heeft hij Niblock geïnterviewd, die het over Duke Ellington had, en Charlemagne Palestine, die in Brussel woont, musicien, artiste, il joue le piano mais à deux doigts, c'est formidable, à deux doigts, vraiment. Et il fait des installations avec des nounouches.
pluie La pluie. Une pluie d'été. Pluie érotique, merveille. Yannick dit: On m'a traité un parapluie, un parapluie noir, et il est très sexy. Het handvat, bedoelt hij. Et moi, je disais: (comme dans un film de Truffaut) Ah, non, pas pour moi. C'est tropical, dit Yannick. Ca. La pluie comme ça, j'adore ça. C'est tropical. Une chute d'eau. Mais vraiment une chute d'eau. Spectacle magnifique, génial.
vache Yannick ajoute: Il pleut comme des vaches qui pissent.
waterzooi --> dégoulasse
Een hevige regenbui dondert loodrecht over het terras. Het ratelt over het wegdek, striemt het bladerdak van de bomen op het plein, giert tussen de stoelpoten. Het terras loopt onder.
Yannick vertelt me dat hij voor FLUX news werkt, een Waalse versie van De Witte Raaf. We zitten op het terras, waar nog wat mensen zitten. Het regent. In crox zijn Egon en Joachim met een verbouwing bezig. Rik was pas terug uit Perugia.
Blier Yannick dit: C'est un de mes cinéastes préférés. Buffet Froid, Les Valseuses.
dégoulasse Yannick dit: C'est au début du Patershol, au coin. Là le waterzooi est vraiment dégoulasse. Double zéro. A black list restaurant.
fesses Yannick dit: Les belles fesses, c'est tellement merveilleux, tellement important, c'est capitale.
inundation --> pluie
Léaud --> pluie. Comme dans un film de Truffaut.
Maris Yannick dit: J'ai vu Bart Maris avec un batteur blonde, jazz, jeune, joli garçon et talent liberté.
moment Au moment suprême. Elles aiment ça, dit Yannick, qu'on lui raconte des histoires au moment suprême.
Niblock --> Palestine
nounouches Yannick dit: Mais non. Des Nounours. Et moi, je disais: Avec des nounourses. Mais non, Yannick dit, pas de nounourses. C'est sans es. Merde. Et j'ai pas dit merde. Ah, mais vraiment, ça, c'est romantisé.
organique L'organique: het organische gesprek. /hoe zou je dat kunnen vertalen zonder dat het aan betekenis inboet/
Palestine Voor FLUX news heeft hij Niblock geïnterviewd, die het over Duke Ellington had, en Charlemagne Palestine, die in Brussel woont, musicien, artiste, il joue le piano mais à deux doigts, c'est formidable, à deux doigts, vraiment. Et il fait des installations avec des nounouches.
pluie La pluie. Une pluie d'été. Pluie érotique, merveille. Yannick dit: On m'a traité un parapluie, un parapluie noir, et il est très sexy. Het handvat, bedoelt hij. Et moi, je disais: (comme dans un film de Truffaut) Ah, non, pas pour moi. C'est tropical, dit Yannick. Ca. La pluie comme ça, j'adore ça. C'est tropical. Une chute d'eau. Mais vraiment une chute d'eau. Spectacle magnifique, génial.
vache Yannick ajoute: Il pleut comme des vaches qui pissent.
waterzooi --> dégoulasse
Een hevige regenbui dondert loodrecht over het terras. Het ratelt over het wegdek, striemt het bladerdak van de bomen op het plein, giert tussen de stoelpoten. Het terras loopt onder.
woensdag 25 augustus 2010
woensdag 25 augustus
Ann op fiets en Saskia Noor op eieren. Ze draagt het blauwe pak, strooit wit poeder over de werkvloer. Het blauwe werkpak introduceert Linus die het aan had toen hij in 2005 of 2006 de muren, toen nog baksteenrood, van een zorgvuldig aangebrachte laag witte verf voorzag, later het al of niet fictieve alter ego van de firma De Wilde, Morrens & Denys tijdens de derde fase van de eerste brainboxeditie, oktober 2006. Nicolas Durand zou het aangehad kunnen hebben. Het witte poeder is brandbluspoeder. Het voelt bijzonder zacht aan alsof het zonder gewicht is bijna en wordt door Saskia Noor over het horizontale rechterbovenstuk van een in een T-constructie uitgestalde plat op de vloer aangebrachte verzameling elementen gegoten, een elementaire handeling die ze vaker uitvoerde. Het ankerpunt van de presentatie is een rechthoekig putje.
Maarten maakt foto's.
een in de grote zaal op de vloer aangebrachte verzameling elementen (a)
de diaprojector
een zwarte eivorm /ovaloïde/ het eerste breekpunt van de lichtbundel
twee rechtopstaande stukken metaal met een hoogte van plusminus 2 decimeter, tweede breekpunt van de lichtbundel
twee balkjes met inkepingen en het stoeltje van Grégory, derde breekpunt van de lichtbundel
Saskia Noor stapt met grote voorzichtigheid over (b), een aantal tot a4-formaat gereduceerde elementen die samen de horizontale streep van de T vormen.
de tot a4 gereduceerde lichtbundel van een diaprojector
een stapel a4tjes
een glasplaat
een witte eivorm en twee horizontale steuntjes
een deken
glasplaten ter grootte van een a4 en a4tjes
kleine, vierkante stukjes hout
een stuk mdf ter grootte van een a4
het deksel van een afvoerputje
(b) Een tweede reeks elementen, diametraal op de eerste. Ook hier
een diaprojector
papier, balkjes
vilt
een stuk mdf ter grootte van een a4
de projectie van wat een bergmassief lijkt scherp
op de zijkant van een stapel a4tjes
de stapel is een decimeter hoog ongeveer
minder scherp op het eerstvolgende obstakel
'Het lijkt wel of ik een performance aan het doen ben,' merkt Saskia Noor op.
Het gesprek komt op Georges Perec en The Poetic of Spaces van Gaston Bachelard. In de kubusruimte is nog een presentatie.
Op de laptop van Maarten kijken we naar een fragment van Gerry, een film van Gus Van Sant met Mat Damon.
drie uur later
Boris heeft een nieuw boek, De Grote Invasie van Rokford, wat hij aan Ginger en Spencer laat zien.
De andere gasten zijn Thomas, Annemie, Laura en 8 kilo mosselen. Het recept wordt aangebracht door Annemie en Thomas:
stoven van venkel, verse laurier en veel curry
aandikken met meel en mosselvocht
geen ui
de mosselen gaan in een aparte pot en worden op smaak gebracht met zwarte peper
later, net voor ze opgediend worden, komen ze in de pot met venkel en curry
Een heerlijk recept. We drinken Banyuls en een witte Corbières. Het gesprek komt op Le Mépris van Godard en Samsara van Guerlain, het parfum van Brigitte Bardot. Medveded had het over Deep Purple, vernemen we. Tijdens een publieke bijeenkomst zou hij opgemerkt hebben dat Deep Purple beter is dan The Beatles waarop Bono, die ook van de partij was, zei dat zelfs Deep Purple The Beatles beter vindt dan Deep Purple.
Er is ooit een vrouwelijke paus geweest, pausin Johanna, 9de of 11de eeuw, legendarisch, in sommige geschriften wordt ze ook wel Agnes genoemd. Toen ze tijdens een processie beviel, niemand leek af te weten van haar biologische identiteit, werden boreling en pausin gewurgd en ter plekke begraven. Zo ontstond het kerkelijk gebruik van het wegen van de teelballen: Ova Habet Noster Papa. Onze paus heeft ballen.
dinsdag 24 augustus 2010
recent keyword
reeks
Albanië snelwegen, boterbonen (vertaling Engels), bouwval Vielsalm, bureaublad achtergronden Indonesië, Claessens schilderdoek, croxbox, Daniël Dewaele, Franco Belge vrijdagmarkt, Gombrowicz Ferdydurke, huisnummers volksstraat, Ian Nagoski, importeur Sevilen wijn, Indische sex, Jan Florizoone + Joëlle Tuerlinckx, lam met muntsaus, letters cijfers mecanorma, Martens pils, Mia Claerbout, naakthotels, neukende honden, plexiglas sokkels, Pussemange, roterende dweilen, tafelen in de kroeg (zegswijze), villa blanche de wissant future, vinaigrette maken, Vrouwenpolder bouwtekening strandhuisje, warmoessoep, Wiener Circus Hansbeke.
Albanië snelwegen, boterbonen (vertaling Engels), bouwval Vielsalm, bureaublad achtergronden Indonesië, Claessens schilderdoek, croxbox, Daniël Dewaele, Franco Belge vrijdagmarkt, Gombrowicz Ferdydurke, huisnummers volksstraat, Ian Nagoski, importeur Sevilen wijn, Indische sex, Jan Florizoone + Joëlle Tuerlinckx, lam met muntsaus, letters cijfers mecanorma, Martens pils, Mia Claerbout, naakthotels, neukende honden, plexiglas sokkels, Pussemange, roterende dweilen, tafelen in de kroeg (zegswijze), villa blanche de wissant future, vinaigrette maken, Vrouwenpolder bouwtekening strandhuisje, warmoessoep, Wiener Circus Hansbeke.
Abonneren op:
Posts (Atom)
