avond Sten, Anthony en twee concerten: Kites on Coast en The Terrordactyls. Toffe sfeer.
Ander woord voor toffe sfeer a.u.b. De remix van HAP fungeert de hele avond door als backgroundspektakel. Keitof.
barman Een anekdote: the barman from Edinburgh.
Doo Rag The Terrordactyls wisten niet van het bestaan van het Texaanse Doo Rag af. Ook een duo. Traden ooit in Democrazy op toen Democrazy nog aan de Brugse Poort was.
estuarium (het: estuaria of estuariën) wijde trechtervormige riviermond waarin eb en vloed zich sterk doen gevoelen (Van Dale, volume 1, blz. 966)
iemand 'Als je van bepaalde dogma's vertrekt,' zegt iemand, aangenaam verrast door de Marrtens pils, 'kan je alles bewijzen wat je maar wil. Dat 1 + 1 gelijk is aan 3 en dat God bestaat. Poepsimpel.'
Zonder dogma's een mond vol tanden. Eigentijdse neanderthalersymboliek. Zegt iemand: 'Ik ben een spirituele terrorist.' 'Ha ha,' reageert de ander, 'daar sta ik volledig achter!'
Jacobs, Roel aan de lijn. Chinaproject, november eerstkomend. Toestand met subsidie-aanvraag.
Kites on Coast (Leuven). Pieter-Jan is zang, gitaar, keyboard en studeert cultureel managment. Niels is econoom, ging voor marketing. Hij doet zang, gitaar en drum. Maarten is zang, keyboard, geneeskunde. Pieter Jan is de trompet, hij studeert of studeerde Lemmens, speelt piano, in Kites on Coast is hij trompet en e-bass, doet ook keyboard, zingt. Set voor de pauze.
late voormiddag Tolofeentjes bij de vloot. Diepzeeduiken.
mailinglist Een mailinglist, daar beginnen we vandaag mee, specifiek voor de concertavonden.
Marc filmt, maakt foto's, waagt zich aan nog een Orval en vertelt desgewenst over Audresselles en St.Valérie-sur-Somme.
naakt > tijdens
Nancy met de bijlagen, 15 stuks, voor de belastingsbrief. Ontdekt Ann dat het om de belastingsbrief van de buren gaat.
pis We serveren pis en pils: Maes pis, Martens pils. Orval gaat lekker. Het gesprek komt op St.Feuillen, abdijbier met een zachtere smaak, volgens iemand, iemand die zich met aanstekelijk enthusiasme aan Martens pils waagt, zou brouwerij St.Feuillen een tijdje niet meer bestaan hebben.
St.Valérie-sur-Somme Côte Opale. Audresselles. Hier Hôtel de la Plage of Hôtel des Roches en fruits de mer chez Mimi. Een overnachting in Hôtel des Roches was vroeger 50 Franse francs. Recenter deden ze telkens Hôtel de la Plage. Een strand met rotsen, geen zand zoals in Wisant. Cap Gris Nez vlakbij. Aanrader, verneem ik, is de monding van de Slack, 'dat is zeer schoon, een klein riviertje een eindje onder Audresselles, strand met grote keien, estuarium.'
The Terrordactyls (usa) Set na de pauze. Na het concert of ze het Texaanse Doo Rag kennen. Kennen ze niet.
tijdens Tijdens het diepzeeduiken stuit ik op /stoot ik tegen/ een keitje - een mailtje - van John Gilbert.
Recent keyword activity. De naakten: Deborah Ortega, Véronique De Cock en een zekere Annelous Vrancken. Nog meer naakt: iemand zoekt info over een naakthotel in Spanje. In het gamma sex dit keer sex afspraakjes regio Nevele, de coïtus en sex met bejaarden boek. Aanverwant: heropspannen schildersdoek. Culinair: savooikoolstoemp, hoe je bloemkool stoven moet en cribbits kabeljauw zwemt in doosjes. Iemand heeft belangstelling voor Forelstraat 103, een ander vraagt zich af hoe je een kubus ontmantelen moet. Hangt van wat voor kubus af. Iemand spelt secunde als seconde. Een secunde (Van Dale, volume 3, blz 3157) = seconde (zie ald. = Van Dale, volume 3, blz 3156) 3 (muz) tweede trap in de diatonische toonladder, var. seconde. Voorbeeld: do>re, sol kruis>fa kruis. In de sector vrijetijd naast kubusontmantelen en gerontofilie dit keer ook filmverhuur, Chinese inkt, papier rillen & kartelen en Vlaamse cultuur (een bijsluiter: over de schadelijke gevolgen van Vlaamse cultuur).
In wijk Ypenburg heeft iemand een meerval gevangen. Naast de eerder vermelde dames is er ook zoekwerk door of naar Lisa Colpaert, Dawa uit Ijmuiden, Tom Lagast, Michiel Ceulers, Smeraldina Rima en Nel Aerts.
vroege namiddag Sleutels bijmaken. In 't Verdronken land een portie gemengd. Herfstzon. Ik stop de belastingsbrief in het zwarte tasje, rij naar het woonerf.
zit vrijdag Ann.
zaterdag 19 september 2009
vrijdag 18 september 2009
witold gombrowicz
'Het valt niet moeilijk grappig te doen rond dit thema. De grappen dringen zich vanzelf op. Want sinds lang verstaan we de kunst met scherts af te doen wat ons het vuur al te na aan de schenen legt. Zal eens het genie geboren worden dat de realistische futiliteiten van het leven onder ogen zal zien zonder in onbeholpen gegiechel uit te barsten? Wiens grootheid zal eindelijk het nietige recht doen? Hé, jij mijn toon, jij toon van het luchtige feuilleton!' Witold Gombrowicz, Ferdydurke; Polak & Van Gennep 1981, blz. 75.
Wiens toon het nietige? Dat deed me aan Snijders denken, aan Perec, aan Voskuil. In Ferdydurke ging ik op zoek naar een fragment over vorm. Bladzijde 69 herinnerde ik me. Ik had het fragment al een keer gebruikt, toen Michaël me vroeg om een tekstcitaat aan te brengen voor een of andere publicatie. Bladzijde 69 is fout. ---Victorie! schreeuwde Pyzo.
Mjentus zag er ontredderd uit. Hij zocht steun bij de muur, hij rochelde, smakte, schuimbekte, pakte zijn vinger en trok eraan, trok er aan om hem uit te rukken, met wortel en al uit te rukken en weg te gooien, om dit wat hem met Syfon verbond te vernietigen en zijn onafhankelijkheid terug te winnen!
't Is niet het fragment dat ik zocht. Ferdydurke staat er bol van, dit boek is zwanger van genialiteit. Gombrowicz kan ik moeilijk op een andere manier inschatten, zelfs al zou je er Pessoa bijsleuren, zijn anarchistische bankier, roem, vergankelijkheid: pissen tegen een boomstam vlakbij het Prado waar honderdduizenden mensen staan aan te schuiven om De Spinsters van Velazquez te zien, Goya, of de krachtige puurheid van Greco.
Andere bladzijde. Bladzijde 63... Roekeloos is het, grasduinen in Gombrowicz, om de haverklap stuit je op het fosfor van zijn ondoorgrondelijke genie.
Bladzijde 63.
---O lieve moeder Maria! Wat is dat voor ontwikkeling, als 't niet ontwikkelt? Wat is dat voor perfektionering, als 't niet perfektioneert? Wat is dat voor vorming, als 't niet vormt? God, o God - God, o God!
De leraar: Wat, Galkiewicz? Us perfektioneert niet? U zegt dat deze uitgang niet perfektioneert? Dat deze uitgang van het passivum futurum van de derde konjugatie niet verrijkt? Hoezo dan niet, Galkiewicz?
Galkiewicz: Dit staartje verrijkt mij niet! Dit staartje perfektioneert mij niet! Helemaal niet! O lieve God! O mamma!
De leraar: Hoezo verrijkt het niet? Galkiewicz, als ik zeg dat het verrijkt, dan verrijkt het! Ik zeg toch dat het verrijkt!
Weer niet het fragment dat ik zocht. Ik geef het op. Tussen bladzijden 76 en 77 is de lijm van Ferdydurke het boek, de lijm van het bindwerk, 't is geen genaaide maar een gelijmde uitgave, los komen te zitten. Ik stuit op het fragment. Elke zin is van die aard - bij Gombrowicz is dat net zo'n natuurlijk verschijnsel als boeren of scheten laten - dat je er zonder knip- en plakwerk een citaat van maken kan. En, vraag ik u verder (om nog een teug uit de kelk van het deeltje te nemen), brengt naar uw mening een werk dat volgens alle regels gekonstrueerd is het geheel of slechts een deel tot uitdrukking? Ach, wat! Berust dan niet elke vorm op eliminatie, is konstruktie geen verarming, kan een bepaalde uiting iets anders dan slechts een deel van de werkelijkheid weergeven? De rest is zwijgen. Scheppen wij uiteindelijk de vorm, of schept de vorm ons?
't Komt in de buurt maar 't is niet het fragment dat ik zocht. Inhoud is voor zwakzinnigen. Dat bedoel ik.
Bladzijde 79 bijvoorbeeld: Het is werkelijk afschuwelijk om te zien hoeveel vergeefse moeite u doet, hoe u niettemin weer met nieuw werk aan komt dragen en het met alle geweld probeert op te dringen, hoe u elkaar troost met armzalige tweederangssuksessen, elkaar wederzijds gelukwenst, literaire avonden organiseert en zo voor uzelf en anderen steeds weer op nieuwe wijze uw onvermogen maskeert. En u hebt niet eens de troost dat wat u schrijft en fabriceert voor uzelf van enige betekenis is. Want dit alles, herhaal ik, is louter naäperij, is van de meesters nagekeken, is niets anders dan de voorbarige illusie dat u al wat voorstelt.
Nog zo'n fragment. Het houdt niet op. En wij? Jullie. De actuele kunst die jullie fabriceren, heb je een idee wat het betekent? Rij ermee naar het containerpark en dump de rotzooi.
Wiens toon het nietige? Dat deed me aan Snijders denken, aan Perec, aan Voskuil. In Ferdydurke ging ik op zoek naar een fragment over vorm. Bladzijde 69 herinnerde ik me. Ik had het fragment al een keer gebruikt, toen Michaël me vroeg om een tekstcitaat aan te brengen voor een of andere publicatie. Bladzijde 69 is fout. ---Victorie! schreeuwde Pyzo.
Mjentus zag er ontredderd uit. Hij zocht steun bij de muur, hij rochelde, smakte, schuimbekte, pakte zijn vinger en trok eraan, trok er aan om hem uit te rukken, met wortel en al uit te rukken en weg te gooien, om dit wat hem met Syfon verbond te vernietigen en zijn onafhankelijkheid terug te winnen!
't Is niet het fragment dat ik zocht. Ferdydurke staat er bol van, dit boek is zwanger van genialiteit. Gombrowicz kan ik moeilijk op een andere manier inschatten, zelfs al zou je er Pessoa bijsleuren, zijn anarchistische bankier, roem, vergankelijkheid: pissen tegen een boomstam vlakbij het Prado waar honderdduizenden mensen staan aan te schuiven om De Spinsters van Velazquez te zien, Goya, of de krachtige puurheid van Greco.
Andere bladzijde. Bladzijde 63... Roekeloos is het, grasduinen in Gombrowicz, om de haverklap stuit je op het fosfor van zijn ondoorgrondelijke genie.
Bladzijde 63.
---O lieve moeder Maria! Wat is dat voor ontwikkeling, als 't niet ontwikkelt? Wat is dat voor perfektionering, als 't niet perfektioneert? Wat is dat voor vorming, als 't niet vormt? God, o God - God, o God!
De leraar: Wat, Galkiewicz? Us perfektioneert niet? U zegt dat deze uitgang niet perfektioneert? Dat deze uitgang van het passivum futurum van de derde konjugatie niet verrijkt? Hoezo dan niet, Galkiewicz?
Galkiewicz: Dit staartje verrijkt mij niet! Dit staartje perfektioneert mij niet! Helemaal niet! O lieve God! O mamma!
De leraar: Hoezo verrijkt het niet? Galkiewicz, als ik zeg dat het verrijkt, dan verrijkt het! Ik zeg toch dat het verrijkt!
Weer niet het fragment dat ik zocht. Ik geef het op. Tussen bladzijden 76 en 77 is de lijm van Ferdydurke het boek, de lijm van het bindwerk, 't is geen genaaide maar een gelijmde uitgave, los komen te zitten. Ik stuit op het fragment. Elke zin is van die aard - bij Gombrowicz is dat net zo'n natuurlijk verschijnsel als boeren of scheten laten - dat je er zonder knip- en plakwerk een citaat van maken kan. En, vraag ik u verder (om nog een teug uit de kelk van het deeltje te nemen), brengt naar uw mening een werk dat volgens alle regels gekonstrueerd is het geheel of slechts een deel tot uitdrukking? Ach, wat! Berust dan niet elke vorm op eliminatie, is konstruktie geen verarming, kan een bepaalde uiting iets anders dan slechts een deel van de werkelijkheid weergeven? De rest is zwijgen. Scheppen wij uiteindelijk de vorm, of schept de vorm ons?
't Komt in de buurt maar 't is niet het fragment dat ik zocht. Inhoud is voor zwakzinnigen. Dat bedoel ik.
Bladzijde 79 bijvoorbeeld: Het is werkelijk afschuwelijk om te zien hoeveel vergeefse moeite u doet, hoe u niettemin weer met nieuw werk aan komt dragen en het met alle geweld probeert op te dringen, hoe u elkaar troost met armzalige tweederangssuksessen, elkaar wederzijds gelukwenst, literaire avonden organiseert en zo voor uzelf en anderen steeds weer op nieuwe wijze uw onvermogen maskeert. En u hebt niet eens de troost dat wat u schrijft en fabriceert voor uzelf van enige betekenis is. Want dit alles, herhaal ik, is louter naäperij, is van de meesters nagekeken, is niets anders dan de voorbarige illusie dat u al wat voorstelt.
Nog zo'n fragment. Het houdt niet op. En wij? Jullie. De actuele kunst die jullie fabriceren, heb je een idee wat het betekent? Rij ermee naar het containerpark en dump de rotzooi.
donderdag 17 september
Halfelf. De zon staat schuin op het muurtje. De merel, een gewiekste vogel, inspecteert het muurtje.
Daniëlle had gezegd dat ze de auto zou nemen. Bart is in Oudenaarde, staat op een hoogtewerker, 26 meter boven de begane grond. Michel om halfdrie, had hij gezegd.
Halftwee. Afspraak met Dirk Zoete. Ik parkeer de auto op het woonerf, laad wat spullen in. Hierna gaat het richting Brussel, eerst Dave Douglas, dan Daniël Lanois en de altijd vrolijke berkjes, zelfs nu het lommerrijke loof er bedenkelijk begint uit te zien.
Zoete's meest recente werk: slijktekeningen. In Brussel Sainteclettes, dan Rue d'Ypres en via 't Papenvest naar rue Zenne 17a. Hier deur dicht. 't Is Michel die de sleutels heeft. Iemand laat ons binnen, we nemen een kijkje. Omstreeks halfdrie Michel met de sleutels van voordeur en crox-locatie. Daniëlle belt me, ze bevindt zich ergens aan het kanaal, zit hopeloos te knoeien met een stadsplan van het Brusselse Gewest, heeft geen idee hoe ze de Zennestraat traceren moet. Hoek Walvis, probeer ik, daar richting centrum, eerste straat rechtsaf, da's 't Papenvest als ik het goed heb, daar rechts volgen, kort stukje verplichte rijrichting, meedraaien en hop, je belandt vanzelf in de Zennestraat.
Rond een uur of drie springt Oana binnen. Dirk en Daniëlle, die Lieve bij heeft, inspecteren de ruimtes op het eerste. In de kamers voorin hangt werk van Michel aan de muur, achterin zijn nog sporen van het korte project van Marie-Laure. We nemen een kijkje op de derde verdieping, hier kunnen Mil en Oana aan de slag.
Halfvijf. Een terrasje vlakbij Rue Blaes in de Marollen, mooiste buurt van België. De verstedelijking van België op z'n mooist. De zon staat hoog boven het Vossenplein. Op het terras van Marseille, een kroeg aan het plein, is muziek. We zitten vlakbij een fontein, druppels sproeien over het tafelblad. Later gaan we op het atelier langs. Een van de hoeken van het plein verdwijnt, verneem ik, en hiermee het oudste café van Brussel. De politici zitten mee in de business die hierover beslist, voor hen maakt 't geen zak uit dat het om het oudste café van Brussel gaat. Politici, wat een zich in bochten kronkelende schande.
We dineren in Fin de Siècle. Leuke plek. Onglet en Gigot d'Agneau, bier, wijn. Later het terras van Le Soleil aan de Korenmarkt. Op de gevel aan de overkant staat het woord Le Fouineur. We vragen ons af wat het betekent, weten niet wat het betekent. De ramen hebben ze dicht gemetseld, lacht ze, omdat ze dan geen belasting te betalen hadden. Er zou een belasting op ramen geweest zijn.
Het gesprek komt op Corot. Velasquez, Manet, Borremans, Goya, Tuymans, Cézanne, Vermeer, Soutine, niemand kan aan Corot tippen. Wat de actuele schilderkunst zo vlak maakt, is het gebruik van fotografisch beeldmateriaal, wat er meteen ook voor zorgt dat Corot - die zich nooit tot die perfide kunstgreep liet verleiden - tot op de dag van vandaag op het gebied van schilderkunst de meest volwaardige grootmeester van het moderne is, directer en vollediger dan alle anderen, hij die de moderniteit een definitieve en niet te evenaren vorm gaf. Vorm, daar gaat het om, al het overige is zever. En effet, c'est Corot, concludeert Oana, qui présente le début de la modernité, pas Cézanne. Début, éclat absolu.
Soutine is een geval apart. Victoire tragique, troublante, choquante.
petit table rouge
un paquet de Vogue (dunne en langwerpige, Roemeense sigaretten) en de mededeling: Fumatul poate sà ucidà
de fles Rosé Maximilian I
Lolita van Nabokov anglais en de eerste zin: light of my life, fire of my loins, my sin, my soul, een eerste zin die ze prachtig vindt, zegt ze, ze grasduint in het boek
La force de l'âge.
21 was ze, Simone de Beauvoir, toen ze dit boek schreef. Op het rode tafeltje de schrijfmachine die Oana maar heel af en toe gebruikt, un brother couleur orange. Et Sophie Calle sous la table.
On a parlé, dit elle, sur la mort de Philippe, sur les vacances, sur ton histoire et la marché aux puces. On a parlé, dit elle, on a parlé beaucoup sur l'amour et sur la pluie. Il disait: 'Toi, tu bronzes facilement.' Oui, dit elle, je bronze facilement. On a parlé, dit elle, de la peinture. Et que toutes les femmes sont belles. Oui, mais en vérité on préférait de penser le contraire.
Daniëlle had gezegd dat ze de auto zou nemen. Bart is in Oudenaarde, staat op een hoogtewerker, 26 meter boven de begane grond. Michel om halfdrie, had hij gezegd.
Halftwee. Afspraak met Dirk Zoete. Ik parkeer de auto op het woonerf, laad wat spullen in. Hierna gaat het richting Brussel, eerst Dave Douglas, dan Daniël Lanois en de altijd vrolijke berkjes, zelfs nu het lommerrijke loof er bedenkelijk begint uit te zien.
Zoete's meest recente werk: slijktekeningen. In Brussel Sainteclettes, dan Rue d'Ypres en via 't Papenvest naar rue Zenne 17a. Hier deur dicht. 't Is Michel die de sleutels heeft. Iemand laat ons binnen, we nemen een kijkje. Omstreeks halfdrie Michel met de sleutels van voordeur en crox-locatie. Daniëlle belt me, ze bevindt zich ergens aan het kanaal, zit hopeloos te knoeien met een stadsplan van het Brusselse Gewest, heeft geen idee hoe ze de Zennestraat traceren moet. Hoek Walvis, probeer ik, daar richting centrum, eerste straat rechtsaf, da's 't Papenvest als ik het goed heb, daar rechts volgen, kort stukje verplichte rijrichting, meedraaien en hop, je belandt vanzelf in de Zennestraat.
Rond een uur of drie springt Oana binnen. Dirk en Daniëlle, die Lieve bij heeft, inspecteren de ruimtes op het eerste. In de kamers voorin hangt werk van Michel aan de muur, achterin zijn nog sporen van het korte project van Marie-Laure. We nemen een kijkje op de derde verdieping, hier kunnen Mil en Oana aan de slag.
Halfvijf. Een terrasje vlakbij Rue Blaes in de Marollen, mooiste buurt van België. De verstedelijking van België op z'n mooist. De zon staat hoog boven het Vossenplein. Op het terras van Marseille, een kroeg aan het plein, is muziek. We zitten vlakbij een fontein, druppels sproeien over het tafelblad. Later gaan we op het atelier langs. Een van de hoeken van het plein verdwijnt, verneem ik, en hiermee het oudste café van Brussel. De politici zitten mee in de business die hierover beslist, voor hen maakt 't geen zak uit dat het om het oudste café van Brussel gaat. Politici, wat een zich in bochten kronkelende schande.
We dineren in Fin de Siècle. Leuke plek. Onglet en Gigot d'Agneau, bier, wijn. Later het terras van Le Soleil aan de Korenmarkt. Op de gevel aan de overkant staat het woord Le Fouineur. We vragen ons af wat het betekent, weten niet wat het betekent. De ramen hebben ze dicht gemetseld, lacht ze, omdat ze dan geen belasting te betalen hadden. Er zou een belasting op ramen geweest zijn.
Het gesprek komt op Corot. Velasquez, Manet, Borremans, Goya, Tuymans, Cézanne, Vermeer, Soutine, niemand kan aan Corot tippen. Wat de actuele schilderkunst zo vlak maakt, is het gebruik van fotografisch beeldmateriaal, wat er meteen ook voor zorgt dat Corot - die zich nooit tot die perfide kunstgreep liet verleiden - tot op de dag van vandaag op het gebied van schilderkunst de meest volwaardige grootmeester van het moderne is, directer en vollediger dan alle anderen, hij die de moderniteit een definitieve en niet te evenaren vorm gaf. Vorm, daar gaat het om, al het overige is zever. En effet, c'est Corot, concludeert Oana, qui présente le début de la modernité, pas Cézanne. Début, éclat absolu.
Soutine is een geval apart. Victoire tragique, troublante, choquante.
petit table rouge
un paquet de Vogue (dunne en langwerpige, Roemeense sigaretten) en de mededeling: Fumatul poate sà ucidà
de fles Rosé Maximilian I
Lolita van Nabokov anglais en de eerste zin: light of my life, fire of my loins, my sin, my soul, een eerste zin die ze prachtig vindt, zegt ze, ze grasduint in het boek
La force de l'âge.
21 was ze, Simone de Beauvoir, toen ze dit boek schreef. Op het rode tafeltje de schrijfmachine die Oana maar heel af en toe gebruikt, un brother couleur orange. Et Sophie Calle sous la table.
On a parlé, dit elle, sur la mort de Philippe, sur les vacances, sur ton histoire et la marché aux puces. On a parlé, dit elle, on a parlé beaucoup sur l'amour et sur la pluie. Il disait: 'Toi, tu bronzes facilement.' Oui, dit elle, je bronze facilement. On a parlé, dit elle, de la peinture. Et que toutes les femmes sont belles. Oui, mais en vérité on préférait de penser le contraire.
poème tout petit
de pas mal de gens
des bijoux peut-être
une petite souffrance
oubli du sentiment
aujourd'hui le dix-sept
et ta naissance
des bijoux peut-être
une petite souffrance
oubli du sentiment
aujourd'hui le dix-sept
et ta naissance
woensdag 16 september 2009
woensdag 16 september
7515, dat is het aantal. 7515.
Wat ongelezen bleef, bleef ongelezen. Hoeveel ongelezen bleef, weet ik niet.
Het grote overschot en het grote gelijk, een ongeluk.
Bijna het totaal van wat niet te becijferen is, had ze toch al verwijderd.
Neem vandaag.
Vandaag Joop. Tijdens het najaar gaat hij iets in Boymans doen, zegt hij. Joop steekt boven nogal wat dingen uit.
Bert wil weten of hij moet reserveren voor Gowan Ring. Nee, Bert, reserveren hoeft niet.
Er is een lawine aan mailtjes van organisaties die in actuele kunst grossieren. Actuele kunst. Het woord, de redenering, wat er achter zit.
Nee, Bert, reserveren hoeft niet. Rob en Luc lanceren de fladderende duifjes. Er is een mailtje van een zekere Isabelle W en uit een ander bericht leid ik af dat Lazara in Zuid-Amerika zit.
Mijnheer Van den Eynde woont in Arnhem, Renato in Secondroom. Tussendoor levert de boekenbank het isbn van crox-boek 13. Paniek: Herta is weg bij de boekenbank.
Vakplicht, diepzeeduiken. In de diepzee een stuurloze werveling van mailtjes, annonces, bekendmakingen, gereedschap, een hagelstorm aan informatie. Het idee dat je op alles een antwoord weet.
Wat ongelezen bleef, bleef ongelezen. Hoeveel ongelezen bleef, weet ik niet.
Het grote overschot en het grote gelijk, een ongeluk.
Bijna het totaal van wat niet te becijferen is, had ze toch al verwijderd.
Neem vandaag.
Vandaag Joop. Tijdens het najaar gaat hij iets in Boymans doen, zegt hij. Joop steekt boven nogal wat dingen uit.
Bert wil weten of hij moet reserveren voor Gowan Ring. Nee, Bert, reserveren hoeft niet.
Er is een lawine aan mailtjes van organisaties die in actuele kunst grossieren. Actuele kunst. Het woord, de redenering, wat er achter zit.
Nee, Bert, reserveren hoeft niet. Rob en Luc lanceren de fladderende duifjes. Er is een mailtje van een zekere Isabelle W en uit een ander bericht leid ik af dat Lazara in Zuid-Amerika zit.
Mijnheer Van den Eynde woont in Arnhem, Renato in Secondroom. Tussendoor levert de boekenbank het isbn van crox-boek 13. Paniek: Herta is weg bij de boekenbank.
Vakplicht, diepzeeduiken. In de diepzee een stuurloze werveling van mailtjes, annonces, bekendmakingen, gereedschap, een hagelstorm aan informatie. Het idee dat je op alles een antwoord weet.
maandag 14 september 2009
maandag 14 september
'Ik zou zeggen, laat het je smaken, meneer,' zegt het sympathieke meisje, 'mijn collega's nemen over! - en tot de volgende keer,' zegt ze. Haar collega's nemen over. Eerst een brunette. De brunette serveert de dagsoep, onder andere. Vandaag is 't kippensoep. Dan een jonge ober die blijkbaar pas in dienst genomen werd en een waslijst aanwijzingen en correcties voorgeschoteld krijgt. De dagschotel is stoemp met braadworst. De groene aardappelpuree heeft een zurige smaak, misschien is 't geen aardappelpuree maar zuurkool op smaak gebracht met diksap van aardappelschillen, en de braadworst had net zo goed een in de magnetron opgewarmde dildo kunnen zijn. Ik eet traag, besluit niet te laten merken hoe weerzinwekkend het braaksel is, hoewel ik er van uitga dat het sympathieke meisje en haar sympathieke collega's dat net zo goed weten en zich zorgen maken over de lijdzaamheid waarmee ik voor het bord blijf zitten terwijl ik alles, werkelijk tot en met de laatste hap, naar binnen werk en intussen bepaalde onderdelen van het spijsverteringsstelsel ook al tot actie overgingen, zich over de brij buigen, uitzoeken of het verteerbaar is.
'k Had Nancy aan de lijn, het hoofd en eigenlijk ook de benen van de boekhoudkundige dienst. Romazigeuners belagen het terras, graaien allerlei kleinigheden mee, zelfs de menukaart hoewel het joch zich uiteindelijk bezint en het ding achteloos op tafel gooit. Een ogenblik later waait de kaart van tafel af. Een kudde bejaarde dames jakkert over het voetpad. Cinquante Sept hing aan de telefoon, altijd leuk om haar stem te horen, met het minder leuke nieuws dat we een openstaande factuur hebben. Aan een tafel ter linkerzijde zit een grijsaard met ringbaard, snorloze beharing die van het vleespuin een prehistorische barbarie maakt. Wind. Er is wind. Hoog waait een donsveertje boven het kruispunt waar van tijd tot een tijd een tram langskomt en de mededeling 'Ga voor je toekomst bij Colruyt!' Dat uitroepteken. Bovendien kun je niet voor een verleden bij Colruyt gaan, tenzij als diepvrieskip. Maar goed, waar was ik. Die ringbaard. Het ding bederft m'n eetlust. Er rest een eind braadworst - de schotel hoort nog afgewerkt te worden, besef ik - en over de consistentie en werkelijke identiteit van de bruine drab die als een sloot om de stoemp baaiert, wil ik het niet hebben, met die ringbaard vlakbij is 't intussen niet langer een onoverkomelijk probleem om ook dat naar binnen te werken. Forenzen en fietsers zorgen voor de nodige afwisseling. Auto's, twee exemplaren van lijn 1, een bus, iPodoortjes, zwangere reistassen en boven de spoorlijn, waardoor ook het uitspansel dichtbij lijkt, een grijze wolkenbrij. Aan de buitenzijde van het terras gaan de stoelen op slot. Hierdoor, misschien omdat het bord verplaatst werd, krijg ik een mededeling in het vizier, dat ze elke vrijdag & zaterdagavond scampi's hebben en nog wel à volonté. Once in a lifetime van Talking Heads schalt door de speakers. Een drankorgel baggert over het voetpad en aan de overzijde van het plein met spaarzame stapjes een dame, spaarzaam en met de wankele teerheid van het ongemak, alsof ze in haar broek heeft gekakt.
'k Had Nancy aan de lijn, het hoofd en eigenlijk ook de benen van de boekhoudkundige dienst. Romazigeuners belagen het terras, graaien allerlei kleinigheden mee, zelfs de menukaart hoewel het joch zich uiteindelijk bezint en het ding achteloos op tafel gooit. Een ogenblik later waait de kaart van tafel af. Een kudde bejaarde dames jakkert over het voetpad. Cinquante Sept hing aan de telefoon, altijd leuk om haar stem te horen, met het minder leuke nieuws dat we een openstaande factuur hebben. Aan een tafel ter linkerzijde zit een grijsaard met ringbaard, snorloze beharing die van het vleespuin een prehistorische barbarie maakt. Wind. Er is wind. Hoog waait een donsveertje boven het kruispunt waar van tijd tot een tijd een tram langskomt en de mededeling 'Ga voor je toekomst bij Colruyt!' Dat uitroepteken. Bovendien kun je niet voor een verleden bij Colruyt gaan, tenzij als diepvrieskip. Maar goed, waar was ik. Die ringbaard. Het ding bederft m'n eetlust. Er rest een eind braadworst - de schotel hoort nog afgewerkt te worden, besef ik - en over de consistentie en werkelijke identiteit van de bruine drab die als een sloot om de stoemp baaiert, wil ik het niet hebben, met die ringbaard vlakbij is 't intussen niet langer een onoverkomelijk probleem om ook dat naar binnen te werken. Forenzen en fietsers zorgen voor de nodige afwisseling. Auto's, twee exemplaren van lijn 1, een bus, iPodoortjes, zwangere reistassen en boven de spoorlijn, waardoor ook het uitspansel dichtbij lijkt, een grijze wolkenbrij. Aan de buitenzijde van het terras gaan de stoelen op slot. Hierdoor, misschien omdat het bord verplaatst werd, krijg ik een mededeling in het vizier, dat ze elke vrijdag & zaterdagavond scampi's hebben en nog wel à volonté. Once in a lifetime van Talking Heads schalt door de speakers. Een drankorgel baggert over het voetpad en aan de overzijde van het plein met spaarzame stapjes een dame, spaarzaam en met de wankele teerheid van het ongemak, alsof ze in haar broek heeft gekakt.
zondag 13 september 2009
weekendalfabet (3)
cd-hoesjes Een ladenkast tjokvol muziek. Aan de voorzijde kleven reproducties van cd-hoesjes: Wes Montgomery, Serge Chaloff, Jay Jay Johnson, Colossus van Sonny Rollins, The 6 String Quartets van Bela Bartok en Our Man In Paris van Dexter Gordon. Het gesprek komt op The Big Gundown van John Zorn. Dat is, verneem ik, een zeer goeie plaat.
Couturier >in voorbereiding
de bezoekersaantallen Pover. O de Gand en Open Monumentendag zitten er voor iets tussen, vermoed ik. Tijdens de avondspits doen de bezoekersaantallen het iets beter.
definitie Een gebied zonder definitie. Overal is kleur.
Caeruleum blauw, Oudt Hollands geel licht en Oudt Hollands helder violet, te definiëren als peperduur: 109 euro alles samen. Bij Oudt Holland vermelden ze de samenstelling van het pigment. Het violet is een menging van ultramarijn, quinocridone en dihydroxyanthaquinone, het Hollands geel een met natuurlijke oker op smaak gebrachte mix van zink en titanium oxide en het caeruleum - met code F39 de duurste van het trio - een oxide van cobalt en tin.
drankorgel De hoofdredacteur introduceert W. C. Fields, het drankorgel.
Fran Fran belt me. Of ze morgen (gisteren morgen, vandaag vandaag en morgen al meteen weer gisteren) de grote zaal kunnen gebruiken voor een korte repetitie. Wat ik daar op antwoord? Juul belt me. Dat ze overmorgen. De hoofdredacteur belt me. Later iemand die een witte ruimte zoekt. Met witte ruimte bedoelt ze ook de vloer hoort wit te zijn.
Freya De film van Freya wordt positief onthaald. Zou ik dit anders kunnen zeggen? Iets positief onthalen hoort in dubieuze televisieprogramma's thuis. Daar onthalen ze positief dat dit of dat wereldwonder aan de coke zit, dat Leterme, Dedecker en Faouil een mening hebben, dat De Tandt ontmaskerd werd, waarna ze op de gebruikelijke manier allerlei andere ontmaskeringen door de vingers zien, en dat Usain Bolt een buitenaardse prestatie neergezet zou hebben.
De film van Freya is een klein meesterwerk.
Here Is What Is en Acadie van Daniël Lanois.
het redactielokaal Midden het redactielokaal staat tegenwoordig een Chesterton en vlakbij het raam een kleine houten toren met zorgvuldig geklasseerde kleurpotloden. Het gele en het roze zijn quasi intact. Ergens in het redactielokaal, de preciese locatie zie ik niet voor me, ligt een poster van UIT HET GEHEUGEN DE LA MEMOIRE FROM MEMORY, over weten en vergeten, een project van het Guislain Museum, een exemplaar van De Witte Raaf met als kop kunstenaar zijn is ook een kunst en Ethica van Spinoza.
High Noon
in voorbereiding Crox-boek NR. 13: FIGURES van Michel Couturier. De release is voor begin oktober. Het boek telt 160pp en heeft hetzelfde formaat als NR. 2.
Ook voor binnenkort: OVER VORM van Hans Theys, een vervolg op Flower Power (wordt meer dan waarschijnlijk crox-boek NR. 14) en boeken van Julian Moran en Hans Beckers.
John Zorn Van The Big Gundown is een nieuwe versie uit. Ook een aanrader, verneem ik, is Zorn live in Jeruzalem.
Joko, de grijze papegaai, zou tegenwoordig in Mallorca verblijven.
kleur Buiten het lijntje kleuren. Dat is wat kindertekeningen zo bijzonder maakt: ze kleuren buiten het lijntje. De lijn die ze voor zich hebben is niet honderd procent duidelijk gedefinieerd, aan beide zijden van de lijn kan territorium ingekleurd worden.
kwijt Lieselot is een map kwijt. Zou het kunnen dat? Dat kunnen zou. Dat de map zich bijvoorbeeld hier bevindt. Hier. Waar is hier? De map bevindt zich niet - ik herhaal niet - in het kantoortje. Nog meer kwijt trouwens: Freya is een roze kom kwijt en drie, vier flessen Château du Hap staan zonder etiket.
mecanorma Een legkast. Hebbeding. Geen idee wat er tegenwoordig in de laden zit. Aan de voorzijde hebben de lades (niet alle lades) een opschrift wat aangeeft wat er vroeger in zat: POINTS 100-10-100-80-50-10-50-80 (dat is de bovenste lade), REPROCO, POINTS (voor als je een slecht rapport had), letter press, SPECIAL, LETTER PRESS A en LIGNES. Wou je buiten het lijntje kleuren dan had je eerst lijntjes nodig en die kon je dus krijgen bij de puntenverkoper.
Piranesi Dat ik dat gemist heb.
zaterdag Ann op zaterdag.
Couturier >in voorbereiding
de bezoekersaantallen Pover. O de Gand en Open Monumentendag zitten er voor iets tussen, vermoed ik. Tijdens de avondspits doen de bezoekersaantallen het iets beter.
definitie Een gebied zonder definitie. Overal is kleur.
Caeruleum blauw, Oudt Hollands geel licht en Oudt Hollands helder violet, te definiëren als peperduur: 109 euro alles samen. Bij Oudt Holland vermelden ze de samenstelling van het pigment. Het violet is een menging van ultramarijn, quinocridone en dihydroxyanthaquinone, het Hollands geel een met natuurlijke oker op smaak gebrachte mix van zink en titanium oxide en het caeruleum - met code F39 de duurste van het trio - een oxide van cobalt en tin.
drankorgel De hoofdredacteur introduceert W. C. Fields, het drankorgel.
Fran Fran belt me. Of ze morgen (gisteren morgen, vandaag vandaag en morgen al meteen weer gisteren) de grote zaal kunnen gebruiken voor een korte repetitie. Wat ik daar op antwoord? Juul belt me. Dat ze overmorgen. De hoofdredacteur belt me. Later iemand die een witte ruimte zoekt. Met witte ruimte bedoelt ze ook de vloer hoort wit te zijn.
Freya De film van Freya wordt positief onthaald. Zou ik dit anders kunnen zeggen? Iets positief onthalen hoort in dubieuze televisieprogramma's thuis. Daar onthalen ze positief dat dit of dat wereldwonder aan de coke zit, dat Leterme, Dedecker en Faouil een mening hebben, dat De Tandt ontmaskerd werd, waarna ze op de gebruikelijke manier allerlei andere ontmaskeringen door de vingers zien, en dat Usain Bolt een buitenaardse prestatie neergezet zou hebben.
De film van Freya is een klein meesterwerk.
Here Is What Is en Acadie van Daniël Lanois.
het redactielokaal Midden het redactielokaal staat tegenwoordig een Chesterton en vlakbij het raam een kleine houten toren met zorgvuldig geklasseerde kleurpotloden. Het gele en het roze zijn quasi intact. Ergens in het redactielokaal, de preciese locatie zie ik niet voor me, ligt een poster van UIT HET GEHEUGEN DE LA MEMOIRE FROM MEMORY, over weten en vergeten, een project van het Guislain Museum, een exemplaar van De Witte Raaf met als kop kunstenaar zijn is ook een kunst en Ethica van Spinoza.
High Noon
in voorbereiding Crox-boek NR. 13: FIGURES van Michel Couturier. De release is voor begin oktober. Het boek telt 160pp en heeft hetzelfde formaat als NR. 2.
Ook voor binnenkort: OVER VORM van Hans Theys, een vervolg op Flower Power (wordt meer dan waarschijnlijk crox-boek NR. 14) en boeken van Julian Moran en Hans Beckers.
John Zorn Van The Big Gundown is een nieuwe versie uit. Ook een aanrader, verneem ik, is Zorn live in Jeruzalem.
Joko, de grijze papegaai, zou tegenwoordig in Mallorca verblijven.
kleur Buiten het lijntje kleuren. Dat is wat kindertekeningen zo bijzonder maakt: ze kleuren buiten het lijntje. De lijn die ze voor zich hebben is niet honderd procent duidelijk gedefinieerd, aan beide zijden van de lijn kan territorium ingekleurd worden.
kwijt Lieselot is een map kwijt. Zou het kunnen dat? Dat kunnen zou. Dat de map zich bijvoorbeeld hier bevindt. Hier. Waar is hier? De map bevindt zich niet - ik herhaal niet - in het kantoortje. Nog meer kwijt trouwens: Freya is een roze kom kwijt en drie, vier flessen Château du Hap staan zonder etiket.
mecanorma Een legkast. Hebbeding. Geen idee wat er tegenwoordig in de laden zit. Aan de voorzijde hebben de lades (niet alle lades) een opschrift wat aangeeft wat er vroeger in zat: POINTS 100-10-100-80-50-10-50-80 (dat is de bovenste lade), REPROCO, POINTS (voor als je een slecht rapport had), letter press, SPECIAL, LETTER PRESS A en LIGNES. Wou je buiten het lijntje kleuren dan had je eerst lijntjes nodig en die kon je dus krijgen bij de puntenverkoper.
Piranesi Dat ik dat gemist heb.
zaterdag Ann op zaterdag.
vrijdag 11 september 2009
donderdag 10 september 2009
donderdag 10 september
Een donderdag, proefondervindelijk. Frips is suppoost van de dag en heeft een opening op Broadway, project waar naar verluidt ook Yoko Ono bij betrokken is. Titel kwijt. Winderig, dan zon. Nescio in zijn natuurdagboek: winderig, dan zon, dan opnieuw winderig, dan een buitje, dan streepje zee, wat regendruppels, Atlantische wolkenvelden, dan toch weer zon. Juul en het stappenplan want zondag lukte het niet. Dirk Zoete springt binnen. Eerst fris en buiïg, dan zon en warmer. Een druiventros, Gewurztraminerdruiven, voorzorgsmaatregel anders zijn de smalsnavelige lijsters er mee weg. Goh, en wie we op het terras van 't Damberd hadden: Jos. Terug uit Boston, glundert, vraagt zich af wat hij in godsnaam hier in Gent loopt te doen. Frank komt er bij zitten wat het gesprek op een naamgenoot brengt en wat onzorgvuldige en grotendeels verkruimelde herinneringen uit opa's koekendoos. Dat ze eind jaren tachtig in de gelagzaal van De Vooruit twee biljarttafels hadden, bijvoorbeeld, en dat hij een bijzonder recept had om het het spel voor hemzelf interessant te houden: alles dooreen knallen. Zonder die gimmick ging 't gauw vervelen.
dinsdag 8 september
Dus jij neemt het paardje?
Ik open met c4. Ze schoppen je de deur uit en je begint pas. De tegenpartij, jaren geleden heeft hij wat op openingen gestudeerd en Siciliaans bekoorde om een of andere reden, meent dat c4 een beruchte opening is. Voordeel wit. Meer weet hij niet. Aan het eind van de partij staat de eerste zet nog altijd op het bord: c4. De witte pion werd niet aangevallen, werd niet genomen, bleef als een klip in de branding.
Zouden ze er iets aan hebben, de fruitvliegjes, aan die verdrinkingsdood in een Morellino di Scansano?
Ik noem dat mijn bv's, zegt de tegenpartij: mijn bekende vissen. De goudvissen. In het vijvertje bij hem thuis hebben ze gejongd.
Night on earth. Een lange stilte. Het zwijgen. Zwart denkt na over de eerstvolgende zet. J'adoube. Hij raakt een pion aan, 12 Le3 - a5, geeft met j'adoube aan dat hij de pion aanraakt maar geen zet van plan is. Je bent wel verplicht om het te zeggen want aanraken is zetten, maar dit valt er buiten: ik raak het aan, het staat wat slordig, j'adoube.
Nul twee. De tegenpartij is de betere schaker, denk ik, hij doorgrondt het spel, ik speel het op een intuïtieve manier. Een van de dingen waar we niet uitkomen is hoeveel zetten hij vooruit ziet. Zeven? Twaalf? Zelf blijf ik steken rond een zet of vijf. Toch win ik beide partijen. De eerste halverwege na een blunder van de tegenpartij. Tijdens het post mortem komen we er op uit dat ik na die blunder van de tegenpartij geen fouten maak: ik maak de tegenpartij af in tien zetten. De tweede partij wordt op identieke manier beslecht.
Over Christine D'haen: jij koopt haar boeken en dan gaat ze dood.
Repulsion, Catherine Deneuve. Zelig van en met Woody Allen.
Weston. We luisteren naar From 52nd Street to Africa.
Zet 17. Wit blundert en de 18de zet van zwart kon beter, het verlies van de loper had vermeden kunnen worden.
Het zwarte paardje beslist over de partij.
Ik open met c4. Ze schoppen je de deur uit en je begint pas. De tegenpartij, jaren geleden heeft hij wat op openingen gestudeerd en Siciliaans bekoorde om een of andere reden, meent dat c4 een beruchte opening is. Voordeel wit. Meer weet hij niet. Aan het eind van de partij staat de eerste zet nog altijd op het bord: c4. De witte pion werd niet aangevallen, werd niet genomen, bleef als een klip in de branding.
Zouden ze er iets aan hebben, de fruitvliegjes, aan die verdrinkingsdood in een Morellino di Scansano?
Ik noem dat mijn bv's, zegt de tegenpartij: mijn bekende vissen. De goudvissen. In het vijvertje bij hem thuis hebben ze gejongd.
Night on earth. Een lange stilte. Het zwijgen. Zwart denkt na over de eerstvolgende zet. J'adoube. Hij raakt een pion aan, 12 Le3 - a5, geeft met j'adoube aan dat hij de pion aanraakt maar geen zet van plan is. Je bent wel verplicht om het te zeggen want aanraken is zetten, maar dit valt er buiten: ik raak het aan, het staat wat slordig, j'adoube.
Nul twee. De tegenpartij is de betere schaker, denk ik, hij doorgrondt het spel, ik speel het op een intuïtieve manier. Een van de dingen waar we niet uitkomen is hoeveel zetten hij vooruit ziet. Zeven? Twaalf? Zelf blijf ik steken rond een zet of vijf. Toch win ik beide partijen. De eerste halverwege na een blunder van de tegenpartij. Tijdens het post mortem komen we er op uit dat ik na die blunder van de tegenpartij geen fouten maak: ik maak de tegenpartij af in tien zetten. De tweede partij wordt op identieke manier beslecht.
Over Christine D'haen: jij koopt haar boeken en dan gaat ze dood.
Repulsion, Catherine Deneuve. Zelig van en met Woody Allen.
Weston. We luisteren naar From 52nd Street to Africa.
Zet 17. Wit blundert en de 18de zet van zwart kon beter, het verlies van de loper had vermeden kunnen worden.
Het zwarte paardje beslist over de partij.
maandag 7 september 2009
maandag 7 september
Onder de brug door en dan Ledeberg. Rechts meedraaien, honderd meter, dan rechtsaf, een wegje, asfalt, aan het eind een breed terrein, bierkratten, een verweerde en donkere gevel, witheet zonlicht, bomen, een rivier. Aan de rivier komt een naam toe, de bomen staan bekend. De doorgang onder het huis, een binnenplaats vol auto's, er kan er niet eentje bij. De poort is dicht. Kwart na. Soldaat kameraad is er niet. Ik wacht vijf minuten, maak een ommetje. Dan richting Merelbeke, over de brug, tot aan het rondpunt. Het rondpunt ligt open. Ik parkeer de auto, wandel naar het dorpsplein. Een jongedame legt uit hoe ik in Moortsele geraken kan. De rit naar Moortsele gaat over Bottelare, smalle wegjes, er is een fietsroute. In Moortsele vraag ik aan iemand of ik in Moortsele ben. Ik ben in Moortsele. De Kloosterstraat is aan het dorpsplein. Ik parkeer op het dorpsplein. Later dezelfde weg terug. Dit keer centrum Ledeberg. De derde locatie is vlakbij de kerk in de Van Lokerenstraat en de volgende afspraak zit op een trein richting Gent.
zondag 6 september 2009
weekendalfabet (2)
Aaron en Valerie Aaron schildert, Valerie doctoreert in de filosofie: een kritische studie over het huidige wetenschappelijk onderzoek naar geluk. Empirisch aftasten van geluk.
Proefondervindelijk betasten van geluk, zeg ik, dan moet je Snijders lezen. Snijders is zwarte gordel.
Andrea Op zondag twee vroege bezoekers, 'k had ze opgemerkt toen ze aan de Dampoort over het zebrapad stapten. De Amerikaanse Andrea is op rondreis in Europa, de ander is iemand uit Bangladesh - 'Karamanlis ou quelque chose comme ça: Karawo? Karawasch? Karacouvé? Enfin bref, Karatruc.' - en woont in Gent.
uit Quel petit vélo à guidon chromé au fond de la cour? van Georges Perec - Ed. Denoël 1966, page 13: C'était un mec, il s'appelait Karamanlis, ou quelque chose comme ça
Carole Woont sinds vorige week in Sint-Gilles. Christophe is bezig in het huis dat ze kochten, pleistert de muren van het atelier. Voorlopig hokken ze in een appartement.
Daniël Lanois Hij staat op 1 naast Waits, Harvey en Beefheart. Merlyn en Lucia hebben gereserveerd voor het optreden in AB op 13 september eerstkomend.
dupont In crox is 't een klassieker. Eén openingsavond volstaat om door de voorraad heen te zitten.
een dreigement 'Hans, ik ga joen blog laten platleggen door Russische piraten,' keelt Joeri Van Dattum. Hierover zit hij gedurende enige tijd na te denken, over dit dreigement.
'Ik wil het scherper stellen...!' Hij herformuleert het dreigement, geen Russische piraten gaan de blog platleggen, want die kwamen vast te zitten in Zanzibar, dus nee, blaft hij, vergeet die Russische piraten, wat hij bedoelt is
'Er staat,' zegt iemand. Ze wijst richting poort. Staat er een olifant voor de poort? Ik ga kijken. Er staat geen olifant voor de poort.
'Hackers!' toetert Dittum. Dat bedoelt hij, hackers. 't Hoeven niet eens Russische hackers te zijn.
Hackers, godverdomme. Zo'n hacker zit van 's ochtends tot 's avonds voor een blauwig beeldscherm, de wereld herleid tot beerput, cultuurcoprofagie, borrelhapjes op smaak gebracht met stront.
'De stockruimte, vorig jaar, dat was een beerput,' zeg ik.
'Dat zal ik op mijn blog smijten,' sneert Joeri.
een schilderij Op de vraag of hij er al mee naar het containerpark gereden is, antwoordt Van Ryssen het volgende: 'Ik ben nog altijd aan het zoeken waar ik het ga hangen. 't Staat nu op een ereplaats.'
fataal Tweeëneenhalve bladzijde instructies om vijf monitoren, vijf dvd's en een geluidsinstallatie aan de praat te krijgen. Bovenaan bladzijde twee gaat het fout: op de monitoren komt geen beeld wat alle volgende stappen overbodig maakt. Ook met de computersimulatie van HAP gaat het fout.
fontein De barman legt uit hoe het met het bier zit. 't Is laat op de avond, Jens en Jasmiena hebben zich voorgenomen om naar Brussel te treinen, Jelle smeet zich in de drank en Van Dittum triomfeert.
geluk >Aaron Valerie
Jasmiena Hoe heet je, vraag ik aan een jongedame die aan de bar plaatsnam. Jasmiena, zegt ze. Ze is met Jens. Jasmiena met de mooie ogen. Glundert Jens misschien wel vanwege het totaalgeluk van die mooie ogen. Later missen ze de trein, dat wil zeggen ze stappen wat vroeger op want wonen in Brussel en missen de trein en belanden dus weer aan de crox-bar waar het late uur en een compleet uit de hand gelopen demonstratie van de barman intussen voor een licht ontspoorde vorm van ambiance heeft gezorgd.
Joeri 'Ik ben wel een beleefde jongen, normaal. En mijn naam is Joeri he, in uwen blog,' zegt Wim.
Kant 'Met Kant?' Ik zei met Kamp is het eenzelfde verhaal. 'Ik dacht dat je Kant zei,' zegt de gesprekspartner. Nee ik zei met Kamp, zeg ik. Allemaal aanwezig trouwens, ook Odette, die tegen de buik van Sarah aanhangt.
Odette Twee maanden oud.
over zekerheid Ze zou zeker komen, had ze gezegd.
remix De blokfluitspeler is in Amsterdam en de fietsers die een boomstronk stelen zijn Letten. Ook de Volkswagen is Letland, de skiër is ergens in Frankrijk en de scene in de tram Japan. Die scene met de flikken: Belgisch. Uit Amerika twee meisjes die over een trap stuiteren. Japan de zakenman. Een globaal fenomeen, globos, overal is dronkenschap. De Duitser die met z'n broek aan een prikkeldraadversperring vast komt te zitten, de Rus die met een boom vecht, Hasselhof die een hamburger eet en twee jochies uit Brittum, sportieve kledij, foute humor. Die met dat groene hoedje, dat zijn Grieken.
science fiction Roman van jaren zeventig of jaren tachtig (zoek het werkwoord). Stelt de verhouding tussen man en vrouw in vraag en het verhaal, hier gepresenteerd als notendop, speelt zich af in 1940. Naam auteur vergeten. Het is Van Ryssen die het te berde brengt, dat en dit, Van Ryssen, de man met het panache van wijlen Cicero, de veelweter, de allesprater, het borrelhapje voor en na elke gedachte, Van Ryssen, de barman-filosoof en nog wat andere dingen (over de score van zijn recettes gaan we het niet hebben), hij is het die, laten we het zeggen zoals het is, die met alles omarmend enthusiasme over deze volslagen onbekende kutroman begint te lullen, er in niet minder dan een handomdraai een meesterwerk van maakt en ons, wij, van de aarde weggeblazen, perplexe sukkels, in tot het einder reikende onwetendheid ter plaatse laat en dit zal blijven doen met natte vinger, roeren in die walmende beerput van onwetendheid waarin elke voetstap galmt ver tot in onbetreden eindigheid.
sex Een Pool die twee Chilenen neukt. Gerontofilie: kicken op sex met bejaarden. Tillofilie: kicken op sex met een praatjesmaker, een van de vele varianten van coprofagie. Tillofielen raken de blaadjes die Tillo redigeert met de mond aan, vaak kussen ze de afbeeldingen, anderen vegen er hun gat mee af. Bij eenden komt homosexuele necrofilie voor.
spin Marc maakt des avonds een foto van de spin op Merlyn's schouder. Merlyn (lakoniek): 'Het leven is een spin.'
stront >dreigement /cultuurcoprofagie/ >tillofilie /vervlakking, cultuur herleid tot het gebruik van massa als medium, de ultieme bestemmingsdrang van toiletpapier/
thee De moeder van Joke drinkt groene thee. Zo is het, zo zijn ze. Prinsessen drinken kopjes thee. Soms drinken ze wel twintig kopjes thee.
Proefondervindelijk betasten van geluk, zeg ik, dan moet je Snijders lezen. Snijders is zwarte gordel.
Andrea Op zondag twee vroege bezoekers, 'k had ze opgemerkt toen ze aan de Dampoort over het zebrapad stapten. De Amerikaanse Andrea is op rondreis in Europa, de ander is iemand uit Bangladesh - 'Karamanlis ou quelque chose comme ça: Karawo? Karawasch? Karacouvé? Enfin bref, Karatruc.' - en woont in Gent.
uit Quel petit vélo à guidon chromé au fond de la cour? van Georges Perec - Ed. Denoël 1966, page 13: C'était un mec, il s'appelait Karamanlis, ou quelque chose comme ça
Carole Woont sinds vorige week in Sint-Gilles. Christophe is bezig in het huis dat ze kochten, pleistert de muren van het atelier. Voorlopig hokken ze in een appartement.
Daniël Lanois Hij staat op 1 naast Waits, Harvey en Beefheart. Merlyn en Lucia hebben gereserveerd voor het optreden in AB op 13 september eerstkomend.
dupont In crox is 't een klassieker. Eén openingsavond volstaat om door de voorraad heen te zitten.
een dreigement 'Hans, ik ga joen blog laten platleggen door Russische piraten,' keelt Joeri Van Dattum. Hierover zit hij gedurende enige tijd na te denken, over dit dreigement.
'Ik wil het scherper stellen...!' Hij herformuleert het dreigement, geen Russische piraten gaan de blog platleggen, want die kwamen vast te zitten in Zanzibar, dus nee, blaft hij, vergeet die Russische piraten, wat hij bedoelt is
'Er staat,' zegt iemand. Ze wijst richting poort. Staat er een olifant voor de poort? Ik ga kijken. Er staat geen olifant voor de poort.
'Hackers!' toetert Dittum. Dat bedoelt hij, hackers. 't Hoeven niet eens Russische hackers te zijn.
Hackers, godverdomme. Zo'n hacker zit van 's ochtends tot 's avonds voor een blauwig beeldscherm, de wereld herleid tot beerput, cultuurcoprofagie, borrelhapjes op smaak gebracht met stront.
'De stockruimte, vorig jaar, dat was een beerput,' zeg ik.
'Dat zal ik op mijn blog smijten,' sneert Joeri.
een schilderij Op de vraag of hij er al mee naar het containerpark gereden is, antwoordt Van Ryssen het volgende: 'Ik ben nog altijd aan het zoeken waar ik het ga hangen. 't Staat nu op een ereplaats.'
fataal Tweeëneenhalve bladzijde instructies om vijf monitoren, vijf dvd's en een geluidsinstallatie aan de praat te krijgen. Bovenaan bladzijde twee gaat het fout: op de monitoren komt geen beeld wat alle volgende stappen overbodig maakt. Ook met de computersimulatie van HAP gaat het fout.
fontein De barman legt uit hoe het met het bier zit. 't Is laat op de avond, Jens en Jasmiena hebben zich voorgenomen om naar Brussel te treinen, Jelle smeet zich in de drank en Van Dittum triomfeert.
geluk >Aaron Valerie
Jasmiena Hoe heet je, vraag ik aan een jongedame die aan de bar plaatsnam. Jasmiena, zegt ze. Ze is met Jens. Jasmiena met de mooie ogen. Glundert Jens misschien wel vanwege het totaalgeluk van die mooie ogen. Later missen ze de trein, dat wil zeggen ze stappen wat vroeger op want wonen in Brussel en missen de trein en belanden dus weer aan de crox-bar waar het late uur en een compleet uit de hand gelopen demonstratie van de barman intussen voor een licht ontspoorde vorm van ambiance heeft gezorgd.
Joeri 'Ik ben wel een beleefde jongen, normaal. En mijn naam is Joeri he, in uwen blog,' zegt Wim.
Kant 'Met Kant?' Ik zei met Kamp is het eenzelfde verhaal. 'Ik dacht dat je Kant zei,' zegt de gesprekspartner. Nee ik zei met Kamp, zeg ik. Allemaal aanwezig trouwens, ook Odette, die tegen de buik van Sarah aanhangt.
Odette Twee maanden oud.
over zekerheid Ze zou zeker komen, had ze gezegd.
remix De blokfluitspeler is in Amsterdam en de fietsers die een boomstronk stelen zijn Letten. Ook de Volkswagen is Letland, de skiër is ergens in Frankrijk en de scene in de tram Japan. Die scene met de flikken: Belgisch. Uit Amerika twee meisjes die over een trap stuiteren. Japan de zakenman. Een globaal fenomeen, globos, overal is dronkenschap. De Duitser die met z'n broek aan een prikkeldraadversperring vast komt te zitten, de Rus die met een boom vecht, Hasselhof die een hamburger eet en twee jochies uit Brittum, sportieve kledij, foute humor. Die met dat groene hoedje, dat zijn Grieken.
science fiction Roman van jaren zeventig of jaren tachtig (zoek het werkwoord). Stelt de verhouding tussen man en vrouw in vraag en het verhaal, hier gepresenteerd als notendop, speelt zich af in 1940. Naam auteur vergeten. Het is Van Ryssen die het te berde brengt, dat en dit, Van Ryssen, de man met het panache van wijlen Cicero, de veelweter, de allesprater, het borrelhapje voor en na elke gedachte, Van Ryssen, de barman-filosoof en nog wat andere dingen (over de score van zijn recettes gaan we het niet hebben), hij is het die, laten we het zeggen zoals het is, die met alles omarmend enthusiasme over deze volslagen onbekende kutroman begint te lullen, er in niet minder dan een handomdraai een meesterwerk van maakt en ons, wij, van de aarde weggeblazen, perplexe sukkels, in tot het einder reikende onwetendheid ter plaatse laat en dit zal blijven doen met natte vinger, roeren in die walmende beerput van onwetendheid waarin elke voetstap galmt ver tot in onbetreden eindigheid.
sex Een Pool die twee Chilenen neukt. Gerontofilie: kicken op sex met bejaarden. Tillofilie: kicken op sex met een praatjesmaker, een van de vele varianten van coprofagie. Tillofielen raken de blaadjes die Tillo redigeert met de mond aan, vaak kussen ze de afbeeldingen, anderen vegen er hun gat mee af. Bij eenden komt homosexuele necrofilie voor.
spin Marc maakt des avonds een foto van de spin op Merlyn's schouder. Merlyn (lakoniek): 'Het leven is een spin.'
stront >dreigement /cultuurcoprofagie/ >tillofilie /vervlakking, cultuur herleid tot het gebruik van massa als medium, de ultieme bestemmingsdrang van toiletpapier/
thee De moeder van Joke drinkt groene thee. Zo is het, zo zijn ze. Prinsessen drinken kopjes thee. Soms drinken ze wel twintig kopjes thee.
zaterdag 5 september 2009
vrijdag 4 september
Ellen uitzwaaien, dan naar het woonerf. Hier Stefaan, hij is er al, heeft de poort geopend, in de zaal achterin is Juul bezig. We tillen de sofa in de laadruimte, rijden naar de Knokkestraat. Aan de vijver hebben ze de oude boom vlakbij de bushalte in stukken gezaagd. We laden uit, in wat een kleine filmzaal worden moet heb ik wat ruimte voor de driezit vrijgemaakt. Schilderij 829, april 2000, heeft een nieuwe eigenaar, schilderij waar Frips van zei dat ze dat het mooiste vond. Dan terug naar het woonerf en wat later (iemand telefoneert me terwijl ik aan het stuur van de auto zit, ik neem niet op) naar de Kluyskensstraat, Wim van HAP oppikken. Hij heeft nog wat te doen, verneem ik, 2 minuutjes, zegt hij. 2 minuutjes = elk denkbaar veelvoud. Tijd zat om de omgeving te bestuderen, de rijen Japanse kers, een fietser, een koppel vijf stappen uiteen terwijl de dame heftig gesticulerend iets probeert uit te leggen, ze verdwijnen in een auto, wind rammelt de kruinen dooreen. 2 minuutjes, een kwartier ja. Opnieuw naar het woonerf. Freya is in de videoruimte met een wit gordijn bezig. Zij en Juul hebben besloten dat ze tijdens de vernissage hapjes willen. We laden in, een afkortzaag van Dewalt, een krat, festool latten, een houten bakje met werkgerief, rijden naar Aalst. Na Aalst ergens in Gentbrugge een kader oppikken. Daarmee naar de croxruimte, uitladen, inladen.
donderdag 3 september 2009
donderdag 3 september
Ploegen inbox, telefoon van Wim Waelput, op het muurtje pikt een lijster een druifje mee, 846 zit in een tussenfase. In de Onderstraat verwijderen Daniël en Rita de letters van de ruit ter rechterzijde. Op het woonerf An, Juul is bezig in de zaal achterin, Lieve D'hondt springt binnen, koffie. In de grote zaal drie houten toonbanken en een file van flessen met korte drank, genummerd met jaartallen, de ene flesser wat voller dan de ander. Houtafval en steenpuin in laadruimte stapelen, hiermee naar het Oostakkerse containerpark. Een snack in 't Verdronken Land, geneuzel van 't journaille, dit en dat. Freya heeft de staldeur gerecupereerd. Staldeur wordt videoscreen. Hier wit zeildoek over aanspannen. Met Juul op het dak. De zwarte hoes van het dakraam aanspannen, later de belichting aanpassen. De kwestie of we een perstekst hebben. Voor wie of wat? Schrijven doen ze toch niet.
Abonneren op:
Posts (Atom)
