boek

zondag 27 mei

Onder de lamp is een wolk. We zitten op het terras van de cabane. Het is middernacht. Insekten wolken in het schaarsbedeelde licht. Grote insekten, kleine insekten. Nachtvlinders joelen in het licht. Ik maak een schilderij van de nacht. In het licht boven het tafelblad is een wolk van piepkleine wezentjes die op stofdeeltjes lijken. We drinken wijn, een Dao. De kaars staat in de teut van een wijnfles. Er is geen zuchtje wind. Alles staat alsof het altijd zo was, geen zuchtje wind. Een nachtvlinder knalt tegen het neusbeen. Een van de meer grote insekten belandt in het wijnglas. In de hemisfeer is het geronk van een vliegtuig te horen. Het is veraf, de machine vliegt op Brussel. En dan, opeens, plots, het gebalk van een ezel, luid als een misthoorn.

kennis

De homo sapiens ontwikkelde beeldend vermogen, wat de neanderthaler bespaard bleef. Opeens begreep hij dat alles met de beslissing van een god te maken had, wat de neanderthaler bespaard bleef.
De homo sapiens ontwikkelde een buitensporig vermogen tot kennis.
Waar hij dat aan te danken heeft, begreep hij niet, wat de neanderthaler bespaard bleef. Een mens kan niet alles weten. In Alaska boorde ik een tak in het zachte bladerdeeg van een meertje. Hij is een kunstenaar, zeiden ze, en het bladerdeeg werd brood. Maar dat zeiden ze ook over het molgropus dat z'n klandestiene interesse met zweepslagen over m'n kloten joeg, hij is een kunstenaar, zeiden ze. Met de zweepslagen die ik verdien voor elk ding dat hij maakt? Laten we het anders stellen. Ik word in het gat genaaid. En zo heeft de homo sapiens zich alsnog verdienstelijk gemaakt, ik werd in het gat genaaid.

in between lines

zaterdag 12 mei, openingsavond
video: laura van

foto's

between the lines

Hijra's, India's 3d gender, neither man nor woman. A project by Marc De Clercq.

vrijdag 11 mei

foto: Liz, Tiane and Terry

Liz is from Australia. He is British. From Geelong zegt ze later, ze schrijft het in het notitieboekje: Geelong.
He drove from Amsterdam, apparently with Liz, Liz from Australia.

Iemand vond dat het er te lawaaierig aan toeging. Het was een vriendelijke mail. Hij schreef dat ze dagen naeen tot 's avonds laat naar het geluid van de zaag- en de boormachines hadden zitten luisteren en dat ze daar intussen wel genoeg van hadden. Hij schreef dat hij er zeker van was dat ik begreep wat hij bedoelde en sprak de hoop uit dat het niet nog eens gebeuren zou.
Het was Quinten die tot vijf dagen naeen tot 's avonds laat in de zaal voorin gebleven was. Hij en Max. Ze hadden grootse plannen, wilden een slaapkamer bouwen. Dat beeld beviel me wel, eigenlijk: ze wilden een slaapkamer bouwen.
Quinten had Tom Waits aangeklikt. De rauwe stem van Tom Waits loeide door de speakers. Ik wijs een van de foto's aan. Waar is dat, vraag ik. Het is in Thailand, op een eiland, Chian Mai, zo heet de plek. Op een van de foto's die ze in Bangkok namen, is een groepje feestvierende katoey te zien die zo dronken zijn dat ze het fototoestel niet opmerken.

Tout ça c'est l'année dernière, antwoordt Tiane. Ik vroeg wanneer hij de foto's gemaakt had. Et voilà. J'y suis allé plusieurs fois mais c'est tout l'année dernière. Ik bekijk de foto's. Het zijn grote vellen, zwart-wit, goedkope prints wat het goedkope werk van de hijra's benadrukt, ze lachen, ze zijn jong, anderen zijn misschien niet zo jong meer, ze hebben een donkere huidskleur, ze lachen, op enkele van de foto's zijn ze samen met een klant, kakkerlakken kruipen weg onder de beddenbak. Quinten is bezig met een schuurmachine.

Vlakbij de doorgang naar de corridor staat iemand naar Liz te kijken. Liz is met een borstel bezig. What's your name again, vraag ik. Hij kijkt om, lacht, een brede lach. Terry, zegt hij. What's your name again is the phrase and you said Terry, zeg ik. Yeah, zegt hij.
Dat schrijf ik op: What's your name again is the phrase and you said Terry. Yeah, zegt hij.

Terry talks refined cockney. He's from East End. Het gesprek komt op Tino Sehgal.

orange peel blues

It sang orange peel blues
without orange peels.

And a burnt crown
as usual
curved from a forrest at least.

Or a burnt crown or two.

One in a barrel splendid browns and red inside with devil's juice.
Or make it two: too many brains.

And the beau Swyndon.
And the beau Swyndon.

blue de chêvre

Ze wist het niet. Ze wist niet waar de Blue de Chêvre vandaan kwam. Bourgogne, Larzac, Roussillon, ze wist het niet. Wat de geiten niet wisten: dat van de melk uit de dikke, over het gras slepende uiers een kaas gemaakt werd die Blue de Chêvre genoemd wordt en dat, in een land verweg van de schrale bergflanken waar ze grazen, ooit iemand zou vragen waar die groengrijsblauwdooraderde kaas vandaan kwam en dat de winkeldame aan wie die persoon dat vroeg het niet zou weten, amor de mi curiosidad, dat ze dat niet weten zou, amor, amor, amor de mi curiosidad, dat ze dat niet weten zou, dat ze dat niet weten zou, amor, amor de nada mas, amor de mi curiosidad, amor de nada mas. Ze had geen idee. Het interesseerde haar niet. Ze wist het niet. O winkeldame, juffrouw, o zeg me, waar komt deze kaas vandaan, dit groengrijsblauwdooraderde kleinood, o dame, juffrouw, waar, o waar komt deze kaas vandaan, deze, dat mag ik wel zeggen, toch, deze prachtige kaas, ach, mevrouwtje, wat een prachtige kaas, wat een verrukkelijke kaas, ach, ach, ik zeg het u, juffrouw, ik zeg het u, met uw mond die ik gedwongen had willen zien tot prachtige woorden: uit Larzac monsieur, deze kaas komt uit, en noem dan een stadje, voor de vuist weg, noem het, verzin het, Caltanissetta mijnheer, u bedoelt zeg ik. Wat ze wel wist, dat ik die kaas bedoelde, de plaatsnaam had ze hoogst persoonlijk in de halfronde bovenzijde van de kaas geprikt: Blue de Chêvre.

jasmijn krol & bert huyghe

xox

sakawa toy

Ook voor mijn Afrikaanse correspondent zijn de vooruitzichten donker. Hij schrijft me aan omdat ik de neef ben van iemand die Assad persoonlijk kent. We hebben elkaar in Beiroet ontmoet. Ik erf het kapitaal van een fantoom. Mijn rijkdom drukt zich niet uit in cijfers, het is een verzinsel. Als neef van de persoon uit het entourage van Assad ben ik mega belangrijk, ik heb een militie, een auto, ik besta. Ik ben belangrijk, ik besta. Ik heb olievelden die tot voorbij de horizont reiken. In de woestijn waar ik woon, staan flatgebouwen. Ik ben rijk.

kont

Rebecca woont in Rio. Achttien jaar geleden ging ze in Rio wonen. Dat deed ze omdat ze verliefd was op iemand die in Rio woont, een Braziliaan. Zij werkt voor het consulaat.
In Rio, zegt ze, weet je dat je niet met juwelen over straat lopen moet. Wel met je kontje. Dat zien ze graag. Brazilianen hebben één obsessie: het kontje.

formulier

Personen ten laste? De hele wereld. 7 miljard idioten.

origami

Terwijl ik 's ochtends nog in Scaubecq was en Klara Milou, het pientere geitje, een papfles gegeven had, romigwitte melk aangemaakt op basis van de poedermelk die Anna bij Descamps gaat halen, dat is niet ver van de hoeve, één hoek om, de baan op en dan naar links, drie kilometer denk ik zei ze, en dan nog een fles waar Klara Milou zich gulzig te goed aan doet, hadden ze in het kunstencentrum een klasje uit Sint-Martens-Latem over de vloer.
Rebecca vroeg de kinderen om een wens te doen, dat hadden ze op een papiertje te noteren en van het papiertje hadden ze een origami te maken:

Ik wens dat ik nog goede vriendin blijf met Lisa.
Ik wil met een trijn rijden.
Ik wens dat er vrede op aarde zal zijn.
Ik wens een lang en gelukkig leven!
Dat ik en Truwe een koppel worden.
Ik wens dat ik altijd gelukkig ga zijn.
Over gaan naar 6de.
Ik wens dat ik veel geluk heb.
Ik wil dat mijn familie gelukkig is.
Ik wens dat ik nog lang en gelukkig zal leven.
Ik wens dat iedereen ieder kind kind waarvan de ouders scheiden er niet veel last van hebben.

Rebecca had de diapresentatie anders opgesteld. We waren er over eens dat het beter was. De beamers stonden schuin in de ruimte, drie beamers die de beeldcyclus voortaan diagonaal zouden projecteren, niet op het platte vlak van de tussenwand maar in een van de hoeken, of liever, als een triomfboog over die hoek heen. Dat had ze gedaan net voor het klasje uit Sint-Martens-Latem op visite kwam. Als ik het goed heb, waren ze er al toen ik over het woonerf op de poort toestapte. De poort stond wijd open. Cristina Amelia zat aan een werktafel in de hall. In de grote zaal had de nieuwe opstelling, merkte ik, voor een ovalen arena gezorgd. De kinderen zaten in één hoek, die waar ook de beamers opgesteld stonden, en luisterden naar Rebecca die het over het project had. Op de muur, waar ooit de doorgang naar de werkplaats van Stief was, was een beeld geprojecteerd. Later zou ze de kinderen vragen om het beeldverhaal, 300 diapositieven en de tekst die ze zelf geschreven had, met Edouard in de mannelijke hoofdrol, ingesproken door een Fransa acteur, iemand die Bonnet heet als ik het goed heb, tot een handvol tekens te herleiden en met die tekens, woorden, een nieuwe tekst te maken. Dat had ze voorbereid:

1. een vrouw aan de zee
gordijnen
rotsen
bloemen

Aan zee hangen gordijnen die tegen de rotsen bloemen. of (wat ik er van maakte)
(hangt een vrouwelijk gordijn dat) of
(hangt een vrouw die als een gordijn tegen) of
(hangt een gordijn dat als een vrouw) en dus, bijvoorbeeld

Aan zee hangt een gordijn dat als een vrouw tegen de rotsen bloemt.

En wat de kinderen er van maakten:

2. reizen. landen. ziek. beemers. gesprekken. gebouwen. beelden. muziek.
Beemers reizen naar muziekgebouwen en beeldenlanden. "Veel gesprekken maken ziek."
(dat doet me aan de poêzie van Rothenberg denken: Veel gesprekken maken ziek.)

3. stoelen. schimmel op de plafont. ziek, vrouw ziek. voet.
zee, mensen aan de zee
muziek, leuk, biemers, dia's
dood
een vrouw dood

4. foto's, mensen, dorpen, aarde, gebouwen, auto's, bomen, mensen maken foto's van dorpen, van bomen met aarde er om en de auto's staan op de gebouwen.

5. foto's -> tante haar foto's
kist -> tante haar kist
reis -> op vliegtuig met ons gezin
Turkije -> Antalya (daar geland?)
zee -> in antalya
voet -> die mevrouw heeft zweetvoeten

Zweefvoeten.

6. maiade. dia's. een vrouw. zee. dood. kerk. bloemen.
voet zag ik
op dia's dat een vrouw ziek werd, haar voet was ontstoken, ze wou aan de zee met bloem begraven worden en een kerk

En dan is er ook nog een tekst van Rumi:

kom, kom, wie je ook bent,
ongelovige, dienaar van vele goden,
vuuraanbidder, kom toch.
Dit is geen klooster zonder hoop.
Al heb je berouw gehad,
en daarna weer 100x gezondigd,
kom toch.

Dat schrijf ik op: Al heb je berouw gehad en daarna weer 100x gezondigd. Boven het woonerf hangt een zwangere wolkenhemel.