The Day Brian Getnick Came To Town

Brian runs a small theatre, LA downtown.
He took a flight New York Brussels.
We haven't met since The Gentlemen's Gentlemen project.
He can't remember if it was 2007 or 2008.
You're looking great, he says. This brengs us to the gender issue.
He has an appointment with Frank and Robbert.
Dianna is doing great, he says.
Could you figure what The Gentlemen's Gentlemen project meant for you, he asks. I can't.
I point Anonymous First Half 21st Century. Brian has no less than five entries.
I am all over the place, he jokes.
We get to the stock looking for a box. The Getnick box. It's still there. We take it to the hall. Brian opens it. This is part of the project, he says.
What's inside? Nothing else but twenty specimen of the book, The Gentlemen's Gentlemen, crox-book 9, and a small suitcase containing the theatre piece.
We try to figure what CarianaCarianne have been doing recently.

912

912. Stilleven & variaties 17n7. 2014. Olieverf, 35x27,3.

867

867. Stilleven & variaties 17n6. 2010-2014. Olieverf, 35x27,3cm.

911

911. Stilleven & variaties 17n5. 2014. Olieverf, 35x27,3cm.

no secrets

Sometime you have to replace
Something,
Sometime you don't have to,
Sometime you do, sometime you don't.

(it) Often you have to, just as often you don't have to.
So I replace (it) or I don't? And replace what?

I take your face. You take mine. You're welcome.
Go on with the restrictions.
General ones. Why would we have to select among a dozen of parasites
that one parasite we prefer above the others?

Absolute ones. God is the massive plural of nowhere.
Those written?
Those imagined?
law itself
Distance as seen from the hole inside.
(a) restriction (to) (identity) (format) (state of being) (value)
(denial)

That other person. He. She. There. This is my house.

nacht

Marina had migraine. Ze zat suf voor zich uit te staren. Haar moeder belde. Ik was net terug uit Brugge. Omdat er tussen Brugge en Gent richting Gent een onwezenlijk lange file stond, reed ik over Tielt. Dat was gisteren. In Deinze keek ik om naar een bordeel. In de vitrine stond een zwart meisje. Ze droeg een crêmekleurige short en het bijhorende hesje. Het bordeel zat tussen twee fabrieken geklemd. Hoe ongelukkig het meisje misschien ook was, omdat ze op elk moment met iemand te maken kon hebben die nog erger was dan wat ze een ogenblik eerder had meegemaakt, kwetsbaar zoals ze daar stond in een houding die me een of andere reden aan een schilderij van El Greco deed denken, aan Trimolin waar - toen het nog niet zo heette - tweehonderd zwarten stonden. Ook zij, herinner ik me in jaartallen als baksteen, hadden een muur ter linker- en een muur ter rechterzijde. Overal in het landschap staan de portretten van idioten die niet eens tot drie kunnen tellen. De vuilniszakken van het democratisch beginsel.
Marina vertelde me dat Katarina haar hele leven met migraine te kampen had gehad. Ze had twee werelden, een duistere kamer waarin ze zich terugtrok telkens ze migraine had, en de straten van Corinthe als het in haar hoofd weer wat lichter werd en ze alleen maar zin had om eindeloos lang van nacht naar dag te stappen.

vrijdag 9 mei

Ik zie het 1. zodra ik de zaal voorin betreed: Paulien en Aukje hebben stevig doorgewerkt 2. ter hoogte van Aalter: een file richting Gent van x tot Drongen. x staat voor Hertsberge 3. niet. In Brugge rij ik abuis een ondergrondse parking binnen. Die onder Het Zand. Ik begeef me naar de betaalautomaat drie verdiepingen hoger. Hier in Brugge kijken mensen naar me. Kijken? Ik struikel over oogballen. Niet eens vastkokend, vermoed ik.

Hilde interviewt Paulien. Isabelle,

die onder andere voor H-art schrijft, springt binnen. Omdat Hilde en Paulien in gesprek zijn, praat ze eerst met Aukje. Ik maak wat foto's. Tijana is in de backspace bezig, brengt nieuwe lagen aan, Jolien in de kubus. Op het plafond heeft ze een rode lijn aangebracht. Een vriendin zit mee aan. Jelle verdiept zich in presentatietechnieken. Later hebben we het over de oude Sanyo, een videoprojector die we in 2008 kochten. Van alle videoprojectoren die we hebben de jongste.
We rijden naar de Mediamarkt in Oostakker. Het idee is een BenQ HD TH681 beamer. Hebben ze niet in voorraad, in Oostakker.

vlnr: Paulien, Isabelle, Aukje, Hilde. Paulien wordt vanavond in het Stedelijk verwacht. Er is een etentje. Isabelle laat een balpen vallen. In een tas die in de hall op een van de stoelen terechtkwam, tref ik een boek van Alice Munro aan.

plek waar de balpen terechtkwam:

donderdag 8 mei

paulien en aukje

Beginsituatie: een lange rij foto's van Paulien. Later Aukje

Aukje is met een frame van 300 op 200 centimeter bezig. Zie foto. (a) Jelle en ik zoeken plastic. (b) Aukje neemt het schilderij uit de verpakking en (c) Voorzichtig rolt ze het schilderij open. Op een stoel (d) Stoel. Op een stoel vlakbij kwam een plamuurmes te liggen. Jelle deponeert dingen op (d) Stoel. De poort bleef open staan. Op het woonerf is zonlicht. Aukje (e)

(e) Aukje verwijdert de stukjes hout. Het doek, 200 op 300 cm, is niet goed geniet. Ze vergat één zijde te nieten. Dus moet alles opnieuw. Ze verwijdert de stukjes hout. Het doek mag vooral niet té strak komen te staan. 'Bang dat ik het kapot trek,' zegt ze. Jelle

'kom je even helpen met de flatscreen?' vraagt Jelle. Hij is in de videozithoek bezig. Weet je van de truc met de koffiefilter, had Johan De Wilde hem laatst gevraagd. Ja, hij wist van de truc met de koffiefilter. Dit keer gebruikt hij een enveloppe.

Iemand heeft me gebeld, merkt Jelle op.
Iemand heeft Jelle gebeld. Tijana? vraag ik.
Of haar agent?
Tijana zou morgen om twaalf uur langskomen, had de persoon gezegd die hem opbelde.
Aukje heeft net uitgelegd dat ze voor de schilderijen die ze dit keer toont geen wit gebruikte. Ze bracht de olieverf dun aan, transparant, en maakte hierbij gebruik van citrusterpentijn.

Paulien Oltheten, twee boeken. Theorie van de straat/Theory of the street, een editie uit 2007. NA Publishers. Collector's item waar ze drie exemplaren van bij heeft. Eerste zin: Laten we Paulien Oltheten even vergeten. Laten we ons in het diepe storten, we zien wel wat ervan komt, dat doet Paulien tenslotte ook. Het andere boek, een recentere publicatie, is Photos from Japan and my archive.
'dat video altijd zo'n gezeik is,' merkt ze op
Het renderen van 3 minuten neemt een uur. Toen ze het een eerste keer probeerde en het renderen niet alleen afgerond maar ook op een geslaagde onderneming leek, verscheen er toch nog het woord denied. Aukje is met

In het Stedelijk, verneem ik van Paulien, had ze twee dagen te wachten. Voor ze aan de expo beginnen kon. Ze had twee dagen te wachten omdat ze aan het latexen waren.
We bellen DHL. Eén schilderij werd over het hoofd gezien. Bij Stigter Van Doesburg in Amsterdam bevindt zich kortom een schilderij dat Aukje graag aan haar crox-expo had willen toevoegen. Dus bellen we DHL. Dat wil zeggen Aukje belt en verneemt dat het drie dagen neemt. Dus belt ze Stigter Van Doesburg. Daar hebben ze een visa card. Stigter schiet voor en wij vergoeden asapamente. Hiermee gaat DHL al meteen vanavond het schilderij oppikken en hebben wij het morgenvroeg.

Twee in New York gedraaide films. Links: twee push hands dansende mannen, Seward Park, early winter. Zagen dat ze gefilmd werden en deden gewoon door. Rechts: twee dames doen een walsje. Sunset Park, early winter. Wisten niet dat ze gefilmd werden. Een mooi park is dat, merkt Paulien op.
Aukje echter is nog nooit in New York geweest.

Luchtzakken. Paulien meent dat het een Belgisch woord voor parachutes is.

dinsdag 6 mei

Hadden we nog niet meegemaakt, een kunstenaar die na de muren ongevraagd met graffiti beklad te hebben, wat in de context van een expo vaak een wat discutabele ingreep is, de muren zo spooky afwerkt dat er geen zak mee aan te vangen valt. Twee dagen nam het om het gezwabber weer proper te hebben.
Laten we overigens in het midden laten of we met een malafide idioot, een sufkop of een motorisch gehandicapte, slechtziende of misschien zelfs geheel blinde kunstenaar te maken te hebben, niet alleen stekeblind en potdoof, tijdens de Kosovaarse crisis bovendien beroofd van het gebruik van zowel zijn bovenste als onderste ledematen zodat hij, visionair en begiftigd met een der meest zeldzame talenten, van de nood een deugd te maken had en of met z'n mond of met z'n aars te schilderen had. Dit laatste bood het voordeel dat niemand anders het deed. Gêne heeft vaker de mond gesnoerd van wie het onzegbare in wriemelende visioenen in nooit eerder bedachte kwelling had te doorstaan, het gewriemel niet op papier kreeg en het evenmin uit z'n hersenpan wist te bannen. Een sukkel of een schurftige hond, een in het circuit tot bajesklant verpauperd halftalent of een gekweld genie, geen onvertogen woord zij gesproken over de radeloosheid waarmee iemand geconfronteerd wordt als hij, slechts vervuld van de meest pure en devote verlangens, niet beter kan dan het aanbrengen van een laag gecastreerde vetten waaruit, hoe maagdelijk wit ook, slechts onbenulligheid spreekt, vergeefs gepoch met een in het kontgat geperforeerde kwast of het lamentio van een kwade dag. Want wat valt er te zeggen. Is wat uit beide foto's blijkt het werk van een puberale kwast, van een dolgedraaide etter, van een zichzelf verafgodend non-talent, of hoogstens een noodlottig voorval, de braakwaterval van een ongelukkig moment, Murphy die lukraak zomaar een van z'n momenten koos en van het nobel gepeins aan prachtig wit met de onschuldige prik van een horzel een hoorndol exuberantio wist te maken, onbedoeld zoals wij weten aangezien Murphy nu eenmaal op het bedenken van z'n alomtegenwoordige wet na volstrekt onschuldig is. Of hebben we dan toch te maken met een imbeciel, een paardenlul, kruisten we alsnog opnieuw het pad van een pokkenlijer, een verf kakkende maloot. Of iemand met twee linkerhanden misschien? Iemand die het niet helpen kan. Iemand die best wel zou willen, ontsteld de zweepslagen voelt van het failliet en zich na het niet eens als zodanig bedoelde delict met aan theologische dilemma's verwante haast uit de voeten maakt? Wie zal het zeggen. Zeeg het jonge talent uitgeput op de knieën, na weer zo'n nederlaag, of kraaide hij van pret nu hij wat hij te vertellen had op zo'n buitensporige manier vertellen kon? Hebben we met een huichelaar te maken, die alleen maar doet alsof hij het niet kan? met het ongeschonden begin van zijn genie? met een door een fanatieke idioot geplande aanslag, met een broekje of met een sukkel misschien? Nu de muur toch weer gaaf en blank staat, heeft het ook allemaal niet zo'n belang. Er zijn ergere dingen.

910

stilleven & variaties 17 n°4, gouache

zondag 4 mei

Il préfère la subversion, y compris dans les mots, la syntaxe et le style. Les conventions l'entravent, les structurent le gênent, le sens et la définition le limitent. Toujours dans la perspective de son éthique ludique, le cynique entreprend un renversement destiné a rélativiser. Sa sensibilité le porte à ne pas sacrifier au mythe de la communication authentique : il sait qu'on peut échanger quelques propos, deux ou trois idées, mais il ne fait pas confiance au seul langage pour transmettre et véhiculer une pensée. Michel Onfray, Cynismes, p. 85; Grasset 1990.

In een artikel in De Standaard lees ik, wie het schreef herinner ik me niet, dat politiek een noodzakelijk kwaad is. Niet mee eens. Politiek is overbodig. Het is een parasitair instrument, hoogstens nuttig voor de belangen van één soort, de homo industrialiensis. Democratie is een voorwendsel. Het is niet meer dan een vrijbrief voor lui die economische en industriële belangen behartigen en lak hebben aan al wat die nijvere bedrijvigheid verstoren kan. Politici springen in de bres om opposanten en critici de mond te snoeren. In Warschau, eind vorig jaar, kwamen ze tijdens de zoveelste tot mislukken gedoemde klimaattop geen millimeter. Die klimaattop was de facto tot mislukken gedoemd. Een handvol politici met geen millimeter manoeuvreerruimte, in livrei aan de kwelduivel van economische woeker gespijkerd. Groei, bedoelen ze. Economische groei. Wie ook met brains in z'n stomme kop besefte tweehonderd jaar geleden al dat het met die economische groei geen zak opschiet. Kris Peeters hoort niet aan te komen met mooie praatjes over een handelscontract met Canada en Peru, over belangen in China en Japan. Wat ik van Peeters wil horen is dat het met Canada niet tot een handelsovereenkomst kwam. Wat ik van Peeters wil horen is dat de Vlaamse regering de werkloosheid tot maar liefst 90% wist op te drijven. Wat ik van Peeters horen wil, is dat hij op de eerstvolgende klimaattop persoonlijk z'n broek afsteekt als blijkt dat ze op de noordpool toch gas gaan winnen. Actie. Politiek is overbodig.

zaterdag 3 mei

Ik sliep. In een droom zag ik hoe Michaël Borremans van het Chicago Art Institute van een niet eerder ontdekt eiland een schilderij cadeau kreeg. Het bleek om het werk van een onbekend meester te gaan, laat zeventiende eeuw, die het dek van een schip geschilderd had.
Ik opende de ogen. In de kamer was vochtig daglicht. Ik kroop uit bed, struikelde over een laptop en de hoes van La voie lactée, trok een jurk en een trui aan en ging een kijkje nemen in de tuin waar zo vroeg op de ochtend alleen een merel bezig was. En de pimpelmees.
Ik nam plaats op de tuinstoel. Het houten ding werd met het huis geleverd. Ik trof het aan in het tuinhok, achterin de tuin. Eerst kwam het op het terras, tussen de lavendelstruiken, nu staat het in het prieel onder een luifel van blauwregen. Ik bekeek de tuin, de blauwregen, de perelaar, de sering met paarse trossen, de border met weelderige aanplant.
Hieropvolgend zat ik op blote knieën in het gras, paardenbloemen uit de grijze bodem rukkend. Toen dat gebeurd was, zag ik meteen waar gele oregano, waar malrove, bonte munt, waar ananusmunt, waar het kurriekruid, waar karwij, waar het citroenkruid, waar venkel en mierikswortel. Elk op een bescheiden plek in het plantsoen.
Op straat trof ik m'n uitgever aan, met een muts op z'n kop. Ze deden een ritje, zei hij. Ook zei ik, herinner ik me, dat ik de gedichten van Els Moors heel erg goed vind.

908/909

Variaties op olieverf 906. Het nummeren van het werk begon in 1989. Ik herinner me niet hoe het begon. Op gegeven ogenblik gaf ik het geen titel meer, alleen nog het volgnummer. Elk schilderij kreeg een nummer. Net zo vaak werd de nummervolgorde opgedeeld in reeksen. De reeks gaf aan dat ik het particuliere schilderij niet belangrijker vond dan de reeks waar het deel van uitmaakte. In dat geval ging het meestal om gouaches en de opeenstapeling van die dingen. Van één situatie op het tafelblad kon ik, ontdekte ik, een bijna oneindige reeks maken. Zo begon het. Eigenlijk paste ik alleen het beginsel toe van wat ik altijd gedaan had, kijken. Geen ander standpunt innemen dan het kijken naar dingen. Eilandbiografie.