vrijdag

Toen ik dinsdag in de Vogue van april 2021 opnieuw bladzijde 78 voor me had, voor misschien wel de honderdste keer, en 79, ook bladzijde 79, en de gaten telde die ik in beide bladzijden gemaakt had, op het voetpad vlak voor huisnummer 2 stond de dieselpomp te ronken, die er ook midden december al stond, merkte ik dat ik op twee, drie pupillen na, hier en daar een neusvleugel en een vlezige mond, alle zintuigen weggesneden had, zeer accuraat, zeer gedetailleerd, zonder ook maar één van de belofteloze dames over het hoofd te zien, dat ik bladzijde 78 vernietigd had, dat ik ook bladzijde 79 vernietigd had, dat ik van bladzijde 1 tot bladzijde 101 alle bladzijden van het exemplaar van Vogue april 2021 dat ik voor me had vernietigd had, waardoor het misschien wel voor de honderdste keer lezen van het voor marketing bedoelde damesblad voor het eerst de betekenis had die het hebben moest. Eind vorig jaar had ik de lezing van de voor Nederlandse lezeressen samengestelde Marie Claire van november 2022 beëindigd. Vijf weken had ik nodig gehad, gat na gat, honderd, tweehonderd gaten in elke bladzijde. En zo begon ik dus op de eerste dag van het nieuwe jaar aan nog een lezing, met de ronde stukjes metaal die ik voor de Marie Claire gebruikt had, openingen van variabele diameter, en een vlijmscherp pincet. O jee, zei iemand die het exemplaar van november 2022 te zien kreeg, en dat bleef ze zeggen tot ik er bijna van ging kotsen. We discussieerden over het Ikea-, over het Voguemodel als kunstvorm. En het mandje propvol gaten, wat er van overbleef.

Transcriptie van Wednesday 1 January, The Virginia Woolf Diary, Volume 5, blz. 351; 1941.

VO0421–2, blz. 78–79

[ ]

Gebruikt te veel zijn lichaam.
Heeft Burn echt wel z'n lesje geleerd.
Pompt er tegenaan.
De Braziliaan kan ook dubbel.
Bij hem nog met horten en stoten dit seizoen.
Eigenlijk fictie hier met meer dan geel. Mag hij blij zijn.
En weer klaar voor de strijd.
Ze moeten secuur voetballen, om in balbezit te blijven. De weg naar voor is nog lang.
Zit niet echt in de wedstrijd.
Zenuwslopende wedstrijd, voor beide elftallen.
. . . en bleef staan.
De positie van . . . blijkbaar ook z'n duim.
Frustrerend als je daar zo moet over nadenken. Geblesseerd door blessures.

zaterdag

[ ]

 

[ ]

Herinneringen die vooraf gaan aan een gebeurtenis. Ik ren tussen dennenstammen tegen een heuvel op. Een patrouille zit achter me aan. Het zijn Duitsers, ze hebben machinegeweren en honden. Ze hebben een kantine uitgemoord waarin drieëntwintig intellectuelen aan tafel zaten en veltlinger zopen. Daarna de rest van het dorp. Vrienden, familie, iedereen. Ik ren tegen de heuvel op. Ze zitten achter me aan. Er is een geur van hars, de helling die gauw zwaarder wordt, het blaffen van de honden. Net voorbij de top, waar het terrein uitglijdt in een beboste kom, hebben ze me te pakken. Ik val en verander in een dennennaald. Daar staan ze dan. Boven in het bos. Ze kijken om zich heen en in het bos is niemand.

zelfbedelving

Je kon horen dat zich in alles wat ze zei een opeenstapeling voordeed. Alles wat gebeurt, stapelt zich op en zal zich blijven opstapelen tot ze er door bedolven wordt.

zitgedrag
Met beide ellebogen op tafel.
Zonder.
Een kruisvorm. De handen samengebracht tot twee keer vijf over elkaar gekruiste vingers. Dit op de tafelrand. Af. Niets aanraken.
De kruissteek gaat niet op voor ringvinger en pink.
Met de vingers van je linkerhand het geslachtsdeel van je partner aanraken. De handen beogen het aantonen van een vorm of een gewicht.
De stoelleuning die je van alle stoelleuningen het meest bevalt is die van de stoel waarop je partner zit. Gejukt.
De ellebogen steunen op tafel. Je vingers bedienen het letterklavier. Een koude luchtstroom telkens iemand de straatdeur opengooit.
Die vooringenomenheid van zedelijk gedrag. Het ter plaatse trappelen van vingers, van hoofddeksels, van ambtelijke beslissingen, van hooggeplaatste onbenullen.
De cayennepeperplukkers.
Een zelfportret, dat van de parallelle werelden.

nacht
Met een duidelijk hoorbare klap viel een stofdeeltje dat deel had uitgemaakt van het boek dat ik aan het lezen was op de plankenvloer.
Nadat je je schoenen uitgetrokken had.
Nadat ik mijn schoenen uitgetrokken had viel een stofdeeltje, dat in het boek dat ik aan het lezen was vast was komen te zitten, met een duidelijk hoorbare klap op de plankenvloer.
Met een duidelijk hoorbare klap.
Met een duidelijk hoorbare klap.
Buiten, boven het dak, nog een geluid. Was nog een geluid. De wind stoeit met de bekabeling van een vlaggenmast. En er was geen vlaggenmast! Ik sprong op m'n bromfiets. Iemand neuriede. De boiler ronkte. Was ik de persoon die aan het neuriën was? In het salon het geluid van een vloedgolf. Bij Pizza Ramp had ik vijftien apen besteld. Het krakende geluid was het gelach van een vorige eeuw, niets ernstigs, ach een geestigheid, iets van die aard, meer niet. Een kar rammelt over de straatkeien.

Dat je met elke bevalling, zei de dame, een stuk van je hersenen kwijtraakt. Die van de kleine.

Het paradijs, het geluk, de onwetendheid.

woensdag

Ze zijn zo dom dat ze alleen nog die smartphone hebben.

Het staat op de zwarte t-shirt van een blanke vrouw: OBEY.

Those young people, would they ever age? De kreukels van het kraagje van een paarse regenjas. De jas hangt over een stoelleuning. De kreukels hebben de gelaatstrekken van een oude vrouw.

Met een regenscherm als de veren van een door het noodweer uitgekotste kraai. Het gore geluid als op een winteravond het maagsap de dood van Krijgelmans mededeelt.

Om een of andere reden zullen we het in geen geval over de naamvallen hebben. Krijgelmans is dood.

Klapwiekend. Klapwiekend strompelen naar het begin van de nacht. Als om te beginnen alleen maar dat al zou lukken.

En dan in dezelfde glazen alles wat je vergat te kotsen.

Uw positie ziet er absoluut verschrikkelijk uit, ambtenaar, zei de kraai tot de hondachtige.

Een zwarte haarband om het schaamhaar, om het minpunt in te lijsten.

Ze moeten er nog aan beginnen en het is altijd hetzelfde.

In de afwasbak dansen bierglazen, ze hippen op en neer en dan staan ze stil, na verloop van tijd, opeens, en leunen tegen elkaar zonder geheimzinnig te doen, ze hebben zin in nog een rondje.

Het volmaakte laat zich kennen door wat het is. Het is niet om aan te zien.

Binnenvallen met een haast alsof je een ogenblik eerder ontsnapt bent aan een levensbeschouwelijke opmerking.
Iemand zegt onschuld bestaat niet. Onzin. Alles gebeurt in volmaakte onschuld. Tot niet gebeurt wat niet te vermijden was. Ze komen van een vergadering. De Himalaya is ingestort.

Het dansen van de glazen.

Krijgelmans is dood.

Aan de overkant van het wegdek is een kamer waarin iemand heen en weer stapt en dan opeens het licht uitgaat.

19 december

Ook je meest intieme communicatie, smartphonegebruiker, is herleid tot massaconsumptie.

Toen de dame vooroverboog, naar het andere eind van de wereld, had hij voldoende aan één oogopslag om zich van het megalomane zitvlak te vergewissen.

Het reuzenrad draait in tegentijd.

Met het juiste hoofddeksel had ze de oscar gewonnen. Voor haar rol in The One Thousand Nine Hundred and Twenty Fourth Man.

Het reuzenrad van de stadstram. De wagons hangen deels op, deels naast elkaar, en af en toe schudt er eentje, als de stuiptrekkende achterpoot van een koe.

Valt het tegen dat de kerstmarkt niet met uitsterven bedreigd is.
Valt het tegen dat de politieke beslissing niet met uitsterven bedreigd is.
Valt het tegen dat het gekonkel niet met uitsterven bedreigd is.

Wat een meevaller, de choucroute evenmin.

Ook je meest intieme communicatie, smartphonegebruiker,

1043

1043. Thoughts. Bedenkingen.
Olieverf potlood 73 x 90. 2022.

halftien, vrijdag

Aan de lange tafel zeven mensen die gezellig heen en weer bewegen.
Een nieuwe, jonge barman, his maiden voyage.
Aan de tapkast iemand die technisch gesproken vooral door z'n snor, of misschien alleen daardoor, op Nietzsche lijkt.
Over een stoel vlakbij, waar een jongedame met rode sjaal en beige laarshakken plaatsnam, hangt witte bedrading. De foto's van Miles en Holiday hangen scheef.
Een saxofoon betreedt de gelagzaal. 29 aanwezigen, mezelf inbegrepen.
Een tafel komt vrij, en ik verplaats me naar die tafel, zoals een berg zich verplaatst, traag, met houwelen en een schop en alles wat hij bij heeft.
De nieuwe kelner ledigt het tafelblad.
Op straat, buiten, stapvoets, iemand met een enorme hoeveelheid haar.
De jongedame die geamuseerd naar alles en iedereen omkijkt, met ogen die dan hevig loeren als die van een amfibie. Complex.
Zou ze nog weten waar ze die rode sjaal vandaan heeft?
Zij die verantwoordelijk waren voor de diefstal zeiden aan de persoon die hen aanklampte dat ze niet wisten waarover ze het had. Dat ze geen dieven in hun vriendenkring hadden. Niemand die zoiets deed. Wat aangaf dat hun psychologisch vernuft ook niet meteen om over naar huis te schrijven was.
Het huis in de bergen.
Ze kussen.
Het bedenken van nog meer geld is voorbijgestreefd.
Aan een tafel vlakbij hebben ze het over Pasolini. Echt waar.
Ze hadden het over Beuys gehad kunnen hebben.
The dog that knew too much.
Twee bruinhuidig georiënteerde individuën.
Groucho in de vingers hebben is niet wat je met Groucho had kunnen bereiken.
O, wow, gemberthee.
Dank u.
Een sjaal die zo lang is dat je er van de zuid- naar de noordpool mee klimmen kan. Als ze een helikopter hebben.
Zoeterige muziek.
Je omarmt de danspartner los boven het heupbeen, gewichtloos als in een bouillon met kippenvezel, terwijl je voorlopig nog niet weet hoe consistent het allemaal is.
Het ziet er wel heel erg goed uit.
Gemberthee met honing.
Van iemand een fantasie waaraan je je niet had verwacht.
De voordeur als eindpunt van een bergbeklimming.
Spaarzaam omspringen met de adjectieven die je niet gebruikt. Super intelligent, abnormaal begaafd, geniaal.
Ze trekken de buitenkleding uit, synchroon, ook nu Anna Theresa er niet bij is om te besluiten of ze het deden zoals zij het wil.
Wat zouden ze te vertellen hebben als ze er geen zaktelefoon hadden bijgehaald.
Nu ik Billie min of meer frontaal heb de vaststelling dat het niet de foto is die scheef hangt.
Ze komen en blijven komen.
Ze verdwijnen, lossen op.
Het witte schoeisel dat in boekdelen spreekt.
Een beproeving.

Identity

Tourists at each street corner. Concrete buildings from bottom to top filled with fake news. An evidence of blue carpet wherever you go. Significance invisible. Sold out authorities, market strategy, porn cops, hidden agenda. Loft industry as a fashion trademark. Dogfood funding, woke poop. New popes advertising the same old poop the old popes did. Imbecility as a standard degree for everything. Politicians with, officials with, administration with a clear view on what's really going on. A choir of little taxfree negro statues singing Xmas carols. A new era for colonialism. Poop in a river, as Lou said.

Musil

Een merkwaardig voorval. De kelner, iemand, stel ik me voor, die er zo lang werkt dat bijna niemand zich had weten te herinneren wanneer hij er begon, wordt door de pas in het restaurant binnengekomen jongedames met Musil aangesproken, bijna, verzin ik, bijna met inachtnemen van de hoffelijke buiging die bij het uitspreken van die vooral in literaire kringen bekende naam hoort, Robert, zeggen ze, Musil, waarna de als Robert Musil aangesprokene hen beleefd voorgaat naar het platform en hen een tafel onder de palmboom aanwijst.

10

aynitl : food matters 10

to discuss Everything you see in this room, or in fact in this building, was left here by the previous tenants. So you won't find much that pertains to me, yet I prefer these random appurtenances. Their diversity keeps me from being limited to a single mood of reflection; and in this laboratory, whose resources I have systematically inventoried (with the opposite of the conventional valuation, of course), my imagination is less inclined to measure its steps.
Marcel Duchamp, quoted by Julio Cortazar.

onder : Egon Van Herreweghe
step 10

On Beast Government

It takes an elephant to get those on top of the elephant visible.
It takes those on top of an elephant to destroy the elephant.
It takes those outside our law-ripped body to get their big woodcarved nose in a dream on the carpet deep inside each body, invisible.
The machinegun inside the elephant blows on an 8-legged horn called Rita Hayworth.
Then the dunk got up, crawling, added a blessed and massive mass of its own and went for a walk.
Half the Amazon wouldn't have been large enough to get rid of it, half of the table to make the other half.
Elephants make blond girls, a good actor don't need to move,
a glove is the person left without.
It's a classic move to disappear in overexposure.