woensdag 14 oktober

foto boven: Performance van Various Artists. Vlnr: Various Artists, Miriam (afgestudeerd aan Kunstwetenschappen), Chris (beeldhouwklas KASK), Loes (rugzijde), Roos (studeert aan Sint-Lucas Brussel) en Esther (Autonome Vormgeving KASK, 3d bachelor). Andere aanwezigen staan niet op de foto. Stephanie, die zich achter de rug van Roos bevindt en een cursus Frans, 4de graad UCT, doorneemt; Edwin, die zich met Philip Newcombe onderhoudt of in de keuken met het koffiezetapparaat bezig is; Philip die met Edwin in Flandria Hotel langsging, waarna ze ook nog het pand bezichtigden waar croxhapox 25 jaar geleden begon; en ikzelf, die de foto neem.
onder: 81 stukjes plasticine.

boven en onder: Philip Newcombe. Hij heeft er zes op te pompen. Al het overige werk bevindt zich in het kakigroene schoudertasje.

boven: Edwin maakt de bekisting - waarin zich een werk van Leo Copers zou bevinden - open.
onder: Op de stroken papier staat NAT! PAS GEVERFD!

boven: Schilderij 821. Olieverf. Gemaakt toen ik in Màlaga verbleef, 13 tot 16 april 2000, met Remain in Light van Talking Heads als externe impuls.
onder: Philip Newcombe.

stoofpotje met krielaardappel, tofu en seitan

Op het vegetarische stoofpotje kan gevarieerd worden. Op de basisingrediënten, courgette, krielaardappel, look, laurier en tomato passata, kan eindeloos gevarieerd worden.
Wel voegen we onder geen beding vlees toe, wat maag en ingewanden belast met onfortuinlijke verteringsprocessen. De laatavondstoofpot beperkt zich tot licht verteerbare ingrediënten.

vandaag

13 krielaardappelen
1 ajuin
1 knoflookteentje
1 prei
1 ajuin
1 venkel
1 courgette
2 wortel
250g tomato passata
250g tofu
250g seitan
pecorino
1 vers laurierblad
1 rozemarijntwijgje
1 rode peper, pikant
olijfolie extra virgin
zeezout
versgemalen zwarte peper

(a) Kook de krielaardappelen. Voeg zeezout toe. Let er op dat ze halfhard blijven.
(b) Warm de olijfolie op, in een pan, voeg de prei, de in schijfjes gesneden aubergine en de tot ringen gesneden ui toe en breng op smaak met knoflook, rozemarijn en peper.
(c) Kook de in brede stukken gesneden wortel en venkel en voeg aan dit ingrediënt laurier toe.
Na het a/b/c komt alles in één pot met de tot smaak gemaakte verschillen. Plaats het op een laag vuurje.
(d) Voeg de krielaardappelen, al of niet gepeld, toe aan de pot met prei en aubergine. Activeer de oven. 180° volstaat.
(e) Frituur de tot dunne reepjes gesneden seitan in een pan met olijfolie en voeg de ontpitte en fijngesneden peper toe.
(f) In de ovenschaal komt eerst een laag van de groentenschotel, dan een laag passata, dan de seitan, dan opnieuw een laag van de groentenschotel, dan opnieuw passata, dan de in dunne reepjes gesneden tofu, hierover opnieuw een laag passata en de geraspte pecorino. De oven neemt een half uur.

dinsdag 13 oktober

Transcriptie van Thursday 13 October, The Virginia Woolf Diary volume 5; Penguin Books, 1982; p. 180, OCTOBER 1938.

Ik had het voornemen om syllabisch door Frankrijk te zwerven ter harte genomen kunnen hebben, de boeken dicht en de penselen in een marinade van paint medium en terpentijn tot de haren er lekker krom van staan, en een in oostelijke richting meanderende route volgend over Vogezen, Jura en Drôme naar les Alpes maritimes kunnen rijden; waarom niet eens naar Cassis of tot Genua bijvoorbeeld. Maar dat kon natuurlijk niet: zelfs vandaag was ik in het atelier bezig, nadat ik de wekker een lesje geleerd had, shut up stupid, waarbij ik de stu van stupid het Brooklynaccent gaf dat Broadbent me leerde; zo'n nieuw doekje, dit keer een stilleven met een bladzijde uit Kunst Praxis Heute, hoe frivool de aanzet ook wezen mag, eist alles op; en de ochtend is zo voorbij. Trouwens, ik wou voor de middag in Kallo zijn, had de route uitgedokterd, niet moeilijker zo bleek dan helemaal tot Rotterdam rijden en niet eens half zo ver, om een reden waar ik maar niet over uitweiden zal had ik in Katoennatie te zijn, substituut van het grote verlangen: Cassis! Genua! Pisa! 's Nachts op een diefje tegen de toren pissen zodat het bouwsel in onbesuisde extase uiteindelijk toch omver valt. Morrens vertelde me dat ze deze zomer, toen hij en Xia als ik het goed heb in Rome geweest waren, tijdens de terugweg voorbij Laura gepasseerd waren, een dorpje vlak bij Pisa. Ze hadden een foto van het naambord genomen en hij toonde me die foto. Lier op zaterdag waar ze de vernissage van een project van een in Australië verblijvende kunstenaar hadden. Spaghetti in een kroeg waar ze naar Andorra België keken. De ellende vandaag begon natuurlijk al meteen toen ik ter hoogte van Zwijnaarde de autosnelweg opreed en met m'n karretje dwars door de cockpit van een vrachtwagen die Murciaans kippenvlees vervoerde schoot, waarbij bovendien geen tijd bleef om me voor het ongemak te excuseren. Ik kon het niet aan een tijdelijk manco van de grijze hersencelletjes wijten, aan de spoken die in remslaap over me heen tuimelen, aan wie anders dan Alain Delon bovendien over wie een van de medewerkers het net na middag hebben zou, aan wat anders dan die barbaarse colonne van kiwi, tomaat en kippenvlees. Had ik het m'n ouwe moedertje kwalijk te nemen? In de grasberm zitten wachten tot ze me bij de lurven hadden? Een appeltje plukken in een nabijgelegen boomgaard? De situatie werd bijna familiair toen ik op het terrein van Katoennatie tussen de enorme blokken reed en m'n gsm het niet bleek te doen. De situatie op z'n zachtst gezegd leek hopeloos. Ik klampte iemand aan, iemand met een gele helm op z'n kokkel, een kolossale vent die zich sinds minstens een week niet geschoren had, in een blauwe kiel over het terrein baggerde, er uitzag alsof hij 't kakelhoen in één keer naar binnen werken kon en dan toch, ondanks de pokkelijerij dat ik hem van z'n werk afhield, wat tijd nam om een maat te bellen, me goedkeurend bejegende bovendien en me tot na de komma precies wat z'n maat verteld had uit begon te leggen, dat ik naar het magazijn met kenteken 20 te rijden had en dat daar al dan niet blijken zou of er wat te bikken viel. Rollen maar, dacht ik. Wachten tot de draaibeweging stokt, uitstappen, was ik er in het blinde zonlicht al niet een keer voorbijgereden? en was ik er niet net zo goed opnieuw voorbijgereden als die vriendelijke man me, terwijl hij ongetwijfeld voor het eerst de woorden museum, actueel en kunst uitsprak, me op het winnende cijfer gewezen had? Omdat ik de magazijnier niet bereiken kon, wat me aan een scene uit The Meaning of Life deed denken, besloot ik op goed geluk bij de eerste deur aan te bellen. Van die eerste deur waren er vijf. Als ik bij de eerste deur aanbel, bedacht ik, krijg ik ongetwijfeld te horen, dat hebben ze zo ingesproken, dat ik de tweede deur proberen moet, aan de tweede deur hebben ze geen intercom en bij de derde word ik naar vier doorverwezen, zodat het supplement, de vijfde deur, me de meest zinnige optie leek. Godverdomme, waarom was ik niet simpelweg in bed blijven liggen. Op weg naar het zuiden was ik de puinhopen van Douai gepasseerd, als het meeviel zou ik me net na de middag in de periferie van Parijs bevinden. Niets daarvan natuurlijk. Ondanks het lekker fruitige zonnetje stond er een koude bries. Ik trok de met wol gevoerde mantel aan, flaneerde over het asfalt, het zich tot aan de horizon ver achter me uitstrekkende pertinent met nummer 21 ter linkerzijde, het pertinent met nummer 20 ter rechterzijde en ook weer zo'n eind dat het eind ervan zich op een andere bladzijde bevond. Na het ommetje, dat alleen verstoord werd door een vrachtwagen die traag over het asfalt langszij schoof, besloot ik toch maar de vijfde deur te nemen. Ik nam de vierde, verwachtte me aan een verhoor van anderhalve week, nam het trapje en belandde voor een intercom met het trefwoord KMSK. Vier letters en mooie letters bovendien, maar wàt had ik me er bij voor te stellen. Het verst van de bewoonde wereld gelegen perron van een in spookbeelden gespecialiseerde multinational? van de grijze hersencelletjes het eindstation? Net als Tua VII, net zo naïef en onbeschroomd, nam ik van de tepels die zich aanboden de bovenste, minder rond en puntig dan de muurtepels die Tua in Londen aangetroffen had, drie tepels die het zonder opdikking bij de format van vierkante scrabblestukjes hielden. Vier letters, drie tepels, één vinger. Wantrouwig staarde ik naar de intercom. Eerst deed zich een door Godard gestuurde camerabeweging voor, dan een stem die charmant en integer klonk en meteen daarna stond een sympathiek persoon voor me die, als ik het me correct herinner tenminste, een jeans en een ruitjeshemd aan had en me minzaam wees op het onfortuinlijke van mijn beslissing om bij deur vier aan te bellen, waar zich namelijk alleen stukken van Rubens bevonden. Voor Copers had ik bij drie aan te bellen. Zou je..., vroeg ik. Ja natuurlijk. Hij had Bert in z'n mobieltje. Een kwartier later bood zich de bekisting met het werk van Copers aan en vlak bij de doorgang stond ook nog een werk van Delvoye, zag ik, uit een van zijn meest desolate periodes. Uit het traject kon op zo'n minst bekendheid afgeleid worden wat ook uit het asfalt bleek, de honden die over het asfalt renden, zeer interessant, en de uitgestrekte landerijen van wat zich voordeed, het hier en nu, het theater van een wegonderbreking, de kolossale vertes van het desolate landschap en fabrieken die in Cambridge het doctoraat bepalen.

stoofpotje met krielaardappel en courgette

Trebuchet de nuit
stoofpotje met courgette en krielaardappelen

Een lichte, vegetarische avondmaaltijd waarbij niettemin een stevige tempranillo gedronken kan worden.

ingrediënten
voor 1 persoon à 2

19 krielaardappelen
1 courgette
400g tomato passata
19 niet ontpitte kalamata olijven
1 vers laurierblad
olijfolie extra virgin
1 knoflookteentje
zeezout
versgemalen zwarte peper

werkwijze

Kook de krielaardappelen in zout water. Giet de krielaardappelen af en hou ze even aan de kant.
Warm olijfolie extra virgin op in een pan of kookpot, op middelhoog vuur. Snij de courgette in dunne schijfjes en werp in pan of kookpot. Breng op smaak met versgemalen zwarte peper en zeezout en voeg de fijngesnipperde knoflook toe.
Pel de krielaardappelen en snij ze naargelang grootte in twee of drie stukken. Voeg de krielaardappelen aan de stoofpot toe, zet het vuur wat lager en voeg de tomata passata, een vers laurierblad en de niet ontpitte olijven toe.
Laat het stoofpotje een half uur sudderen op een laag vuurtje.

944

944. Stilleven met een bladzijde uit The Practice of Sexual Love van R. L. Harkel. Olieverf 43x39.
Gamma: atrament M, zinc buff W, terre de Cassel S, groene omber OH, asphalt lasurton M, German earth W, Green earth W, stil de grain brun M, transparant rood lak OH, gemengd wit OH, terre verte BL, lasur oxid geld M, ultramarijn violet BL, Hooker's groen lak OH, olijfgroen donker OH, ultramarijn BL.
Medium: paint medium BL.
BL = Blockx; M = Mussini; OH = Oudt Hollandt; S = Sennelier; W = Williamson.

Green earth van Williamson en terre verte van Blockx, groene aarde kortom, hebben een verschillende - om niet te zeggen totaal verschillende - pigmentatie. Wat het New Yorkse Williamson levert, benadert de kleur van een gedroogd laurierblad, dat van Blockx het verse product. Wat ze wel met elkaar gemeen hebben, terwijl het terre verte van Blockx puur een groenere en meer levendige toon heeft, is het frêle karakter. German earth en olijfgroen donker, resp. van Williamson en Oudt Hollandt, zitten wel vast in het zadel. Met het zwarte atrament daarentegen volstaat een tik zinc buff om het tot een groenige schaduw te blussen. De nat-in-nat techniek, die de enige is die ik toepas, vergt een grote, een laten we maar zeggen intieme verstandhouding met de materiële karakteristieken van al die pigmenten. Zo is het relatief makkelijk om een witte toets, zinc buff bijvoorbeeld, minder fragile dan Kremser wit, over een partij atrament uit te smeren. Op het dominante blue indanthrene is dezelfde handeling niet van toepassing, misschien ook wel de reden waarom ik doorgaans kies voor pigmenten die vlotte samenhang bespoedigen en, als het om donkere pigmenten gaat, het nat-in-nat schuiven tussen licht en donker probleemloos aankunnen.

Met nat-in-nat een extra uitdaging: het gebruik van paint medium. 940 en 944 zijn van begin tot eind volledig in paint medium uitgewerkt, paint medium waar een lik terpentijn aan toegevoegd werd. Wat ik persoonlijk eigenlijk wel interessant vind, is dat het penseel hiermee net zo vaak oncontroleerbare sporen maakt: door het paint medium ontstaan zijsporen, iets wat ook alleen met nat-in-nat te bereiken is.

940

940. Stilleven met een bladzijde uit The Practice of Sexual Love van R. L. Harkel. Olieverf, 42x36cm.
Of: 42x36cl. Dikke laag paint medium.
Gamma: Groene omber OH, zinc buff W, green earth W, German earth W, warm grijs OH, terre de Cassel S, atrament M, kremser wit BL, lasur oxid-geld M, goud barok rood OH, asphalt lasurton M, ultramarijn violet BL, stil de grain brun M.
BL = Blockx; M = Mussini; OH = Oudt Hollandt; S = Sennelier; W = Williamson.

zwarte zee

Leonard doet de rhodedendron. Wind blaast om de hoek. Ik had de zwarte zee besteld. Hoe het met die zwarte zee zit, vond ze een te verwaarlozen gebaar. Op de trap naar Constantinopel stond ik ooit naast een slager die net hetzelfde gezegd zou hebben. Van een oom ontving hij verzen in briefvorm, waar hij niet op geantwoord had omdat hij tijdelijk zonder inkt zat, en aan de oever van Zwarte Zee, toen ik aan de lobby van het hotel haar handtas zocht, begon een nieuwe kwelling. Door de luidsprekers schalde het vijftiende strijkkwartet van Dimitri Shostakovitch. De capsules, het potloodstompje, de utopie, de flesjes, de vellen zeewier met zoutsmaak, de vitaminen en de tabletten, alles wat ze overwogen had, het bleek zinloos. Met elke gedachte struikelde ik over nog een gedachte.
Het zwart van de zee die ze besteld had, was net zo zwart als het te verwaarlozen gebaar, de inkt in het handtasje en wat van het wit van het zwarte wit gebleven was.

variatie op melopee

Lichten uitdoen? Alle lichten?
Jazeker, jawel, kabeljauw, alle. Lichten, matroos,
lichten uitdoen,
doven van lichten, uitdoen, paljas, van lichten op zee
is een hobby van me.
Hobby commandant, hoezo, hoezo.
Pietlul, als wij varen, het schip is het hart, het huis is een zee,
lyrische onthouding, janmaat, geef acht,
als wij varen dan draagt de cargo
het donker, dan neemt het donker het licht met zich mee.

1996

variatie op Che stai van Robert Creeley

Het gebeurt. Wat gebeurt? Net jij zal me hierover twee dingen vertellen. Dat het niet gebeurt en dat het toch gebeurt. Fijn. Eerst gebeurt het niet en dan gebeurt het toch. Nee. In beide gevallen gebeurt het toch. Ook het niet gebeuren gebeurt, alleen al omdat ik weet dat het uiteindelijk, toch, niet gebeurt. Dat net jij de afspraak vergat, is exemplarisch. Onder de kinderlijke platanen is ook nu nog het geluid van die vergeten gebeurtenissen. Omdat je ook altijd weer op een diefje naar het plein kwam, bang om wat gebeuren zou als je ook dit vergat, dat van alles, wat je je niet eens gedroomd had kunnen hebben, alleen bleef wat je niet wist. Als het niet gebeurd was, had je me twee dingen verteld, en het neemt geen seconde om te beseffen dat van beide voor jou alleen (a) betekenis hebben kon. Dat wat gebeurd is, niet gebeurde. En een dwaling, dat het toch gebeurde. Dat het papier zonder woorden bleef. Dat ik me probeerde te herinneren wat er gebeurd was en me niets herinneren kon. Ik bedoel. Dat een noodlottig besef over me heen reed en dat ik meteen na die catastrofe vergeten was wat ik me bij die gebeurtenis voorstellen moest. Dat iemand die op een sokkel stond op me urineerde, bovenaan de trap stond en urineerde en dingen smeet. En dat ik ook hierover twee dingen te vertellen heb. Dat het gebeurde, dat het niet gebeurde. Dat ik gevraagd naar een meer duidelijke verklaring hoogstens had kunnen zeggen dat ik niet mij niet herinneren kon hoe het gebeurd was. Zou jij je weten te herinneren hoe het gebeurd is? Of, nee, natuurlijk, dat je je van het voorval niets herinneren kan.

Met het verstand op nul stap ik naar een weiland waar koeien grazen. Na het weiland wandel ik tot de poel.

Natuurlijk zal ik ook hier geen rust vinden. Ik raap een keitje op, werp het over het gladde vlak. Je heldere, warme blik zal zich niet herinneren wat ik deed, daar, aan het eind van die holle weg, waar ik alleen dat ene keitje op te rapen had. Door een ondoordringbare wand van nevel schoot het over de verharde weg.

Hier aanbeland deed je afstand van je laatste bezit, het ingebeelde, de verzameling, en die ene herinnering die je ongemoeid laten zou
in de ochtendnevel die opnieuw boven het weiland staat.

foto

Een in memoriam. Roos uit de duizend.

pardon

Wachten tot hij naar beneden komt. Dat wil zeggen. Tot hij niet naar beneden komt.
Zit dus maar te wachten tot hij naar beneden komt. Naar beneden komt ie niet.

Je had een boek kunnen lezen. Je had je schoenen gepoetst kunnen hebben. Als je in de keuken
voor het raam was gaan staan, had je gezien kunnen hebben hoe een klein, spits vogeltje,

het winterkoninkje, op de rand van een emmer neerstreek en daar enkele seconden bleef zitten.
Dat wil zeggen. Net lang genoeg om opeens te beseffen: winterkoninkje. Net lang genoeg

om het woord twee keer uit te spreken. Dat deed je niet. Hij was op de rand van de badkuip gaan zitten,
in z'n onderbroek, nadat hij sinds elf uur 's ochtends, toen hij door het vinnige geluid van een elektrische wekker
opeens niet langer op het inderhaast gebouwde vlot midden de Mekong zat,
op bed was blijven liggen, onder een deken dat naar turf rook. Om kwart voor zeven, zo ongeveer,
was hij wakker geworden. In dat kamertje had je voor het eerst het damegambiet geprobeerd.
De wijzer die het wakker schrikken van de wekker aangaf, stond op halfacht. In de kamer was een lichtstrook
waarin een niet te tellen aantal partikeltjes onrustig dooreen dreven. Om een reden die niet verklaard kan worden en waarover hij later, als het om een of andere reden ter sprake kwam, geen verklaring of althans geen duidelijke verklaring afgelegd zou hebben,
bleef hij in bed liggen, nadat hij niettemin de moeite genomen had om dwars over het bed te kruipen en in een lastige houding,
lastig en vervelend omdat hij liever onder het deken was blijven liggen, de wijzer die het wakker schrikken aangaf op elf plaatste.
Zo had hij alle tijd om de dag uit te stellen.

Of hij naar beneden komt en hoe lang jij op dat moment zou blijven wachten, kon door een kleinigheid bepaald worden,
iets wat jij, zodra de vrouwelijke TV-reporter het woonvertrek betreedt, om een volstrekt onverklaarbare reden over het hoofd ziet: dat hij ook vandaag niet naar beneden komt.

Zit dus maar te wachten tot hij naar beneden komt. Tot hij in het dagboek alles van zich afgeschreven heeft. Tot het gedicht bestaat. Tot uiteindelijk ook de reporter er genoeg van heeft. Naar beneden komt hij niet.

Wacht maar, sukkel, denk je, tot het broodje op is. De reporter, een extraverte dame die ongetwijfeld weet dat Chantal Akerman net vandaag gestorven is,
vraagt of in de Nederlandse literatuur ooit méér naar beneden kwam. Wacht maar tot ie komt, zeg je.

De aarde is niet breder dan het kleine raam. Wacht maar tot hij naar beneden komt,
tot hij het broodje op heeft, inderdaad, en opeens bereid is tot een miljoen. Speculeer.

Alles wat je zei en deed heeft voortaan die specifieke vorm, als koteletten die aan een wasdraad hangen.
Naar beneden komt hij niet.

maandag 5 oktober

Erik weggehaald. Bart volgt. Jelle leest Weverbergh. Op Cobra Jan Emiel Daele die een koers wint. Eind jaren zestig: voor de camera halen ze hun beste Nederlands uit de trommel. Ook Daele. En op Claus na geen hond die wat zinnigs zegt. Dan Marty Feldman. Cleese en Chapman in At Last The 1948 Show, waarin Feldman debuteerde. De geur van versgemalen koffiebonen. Broodje kaas met Heinz ketchup. Een plooi zonlicht, dubbelgevouwen. Edwin is er net vandoor, zegt Jelle. Ik bel de reservatie voor de Quay Brothers af. We hebben het over AA Gent. Jelle vraagt of ik nog in Toxt gelezen heb. In Toxt zit ik op bladzijde 182: Elke morgen rond elf uur maakt Ida. Gisteren: het zonlicht in een deuk. Met Kurt Devrese kwam het gesprek op Jerome Rothenberg. MacLow zou in 2004 gestorven zijn. Dat ik een exemplaar van Representative Works heb, een editie van Rooftop, heb ik aan Jens Brand te danken, herinner ik me. Ik las het eerste van 12 altaarstukken en enkele bladzijden in Hotelmens. Wie een groot verdriet heeft, las ik, kan beter een andere woonplaats zoeken. CURLY, de Peanut Classic van Lorenz. Fruitvliegjes bivakkeren op de met een stop afgesloten teut van een fles Altano, een reserva uit 2011. Regen. Een half dozijn sonnetten, soms lichtvoetig en altijd muzikaal. De auteur verwijst naar Shakespeare van wie hij ooit een 50-tal sonnetten vertaalde. We dineerden in de trattoria in Steendam. Een ogenschijnlijk eenvoudige spaghetti al vongole, Nicole die voor het werk van Erik gekomen was, Erik zelf die na de maaltijd



een expresso bestelde, kletsmajoor ik en later, toen ik huiswaarts reed, de bedenking dat enkele anekdotes, net omdat ze reeds zo vaak te berde gebracht werden, in piepschuim, in zilverpapier veranderden en eigenlijk amper meer zijn dan de verpakking van een moment. Gevraagd naar welke schilders ze voor zichzelf relevant vond, noemde ze Courbet, Manet en Bacon. Gevraagd naar wie hij belangrijk vindt, noemt hij één naam, van wie hij in als ik me niet vergis Bozar tal van films gezien zou hebben: Mekas. Regen rippelt over het keukendak. Elke morgen rond elf uur maakt Ida. Het staat er, onveranderd: Elke morgen rond elf uur maakt Ida een kleine inzinking door. Ik had de Trattoria aangeraden, in Steendam, en Bart en Iris zijn er inderdaad langsgeweest, met Arthur, met Oscar, en hebben er een verrukkelijke avond gehad. Toen ze in Venetië waren, vertelt Bart, had hij Arthur een paar woordjes Italiaans geleerd. Dan gaat ze, lees ik, eerst in de keuken een paar kaaskoekjes knabbelen met een glaasje sherry, terwijl ze wat in. Over Place Latoir flaneren, bedenk ik, in tot drie volumes gereduceerde tijd. Op Place Latoir, waar de genodigden aan een lange tafel zitten onder als kamelen traag over het plein strompelende olmen, en een kaasbol gooien. Traag. Niet zo dat op voorhand bekend is waar de kaasbol komt. In een trage en tegelijk bijna luchtige curve, nooit zwaarder dan de schaduw die de kaasbol maakt, komt de kaasbol, die tijdens de trage curve twee drie mieren dwarsboomt, exact daar terecht, exact in het midden tussen beide heuvels en op in te schatten anderhalve meter van het dorre eind van de kaatsbaan, zodat iedereen heel even ademloos naar het tollen van de schaduw staart. Ze zei ook nog dat ze van Morandi vooral de landschappen heel erg bijzonder vindt. Erik hield het bij Mekas. Bart zei dat la mama bambino gezegd had en toen met een kreeft op de poppen gekomen was, geen dooie maar een levende kreeft die één poot in de hoogte stak en er misschien al niet meer was toen wij aanschoven en later onder de platanen op het plein naar de auto stapten.

hottentottententen

Hottentottententententoonstelling. Naar verluidt in de Nederlanden het langste woord. Het komt niet voor in de Dikke Van Dale, waar ze op bladzijde 1434 wel hottentot, Hottentots, hottentottenbrood, hottentottenschort en hottentottenvijg vermelden.
Hottentottententententoonstellingsverantwoordelijke is een stuk langer dan het woord hottentottentententenstoonstelling. Met zo'n hottentottententententoonstelling heb je natuurlijk ook altijd een aantal verantwoordelijken, niet in het minst de suppoost die toezicht houdt op het verloop van de hottentottententententoonstelling.
De hottentottententententenstoolingsverantwoordelijke doet het om een reden die alleen al uit de lengte van het woord afgeleid kan worden op vrijwillige basis.
Met de hottentottententententoonstellingsbezoekersaantallen loopt het overigens zelden zo'n vaart dat ze bij te klussen heeft.
Het hottentottentententoonstellingsbezoekersaantalgemiddelde is nul. We zijn bezig sinds eind jaren tachtig en hebben sindsdien hoogstens één Hottentot gezien, kreupel bovendien en los van andere aantallen.
Vandaag evenwel heeft de persoon die zich over het hottentottententententoonstellingsbezoekersaantalgemiddelde ontfermt vrijaf. Op zondag zal hij vervangen worden door de hottentottenbroodkruimelsenspeelgoedtentententoonstellingsverantwoordelijke. Zij of hij zal spoedig contact met U opnemen.
Voor wie interesse heeft, we hebben ook nog een hottentottententententoonstellingsgebruiksaanwijzingskleinelettertjesoverhethoofdgezienhebbende.

913

913. Stilleven met een bladzijde uit The Practice Of Sexual Love van R. L. Harkel. Olieverf 45 x 60. 2014 - 2015. Blue indanthrene. Payne's grey, groene omber, zinc buff en gemengd wit. Van Oudt Hollandt, dat gemengd wit. Parchement van Sennelier. Lasur-oxid orange, transparant rood oxide, stil de grain brun en mars violet. Terre de Cassel van Sennelier. Kobalt blauw turkoois licht, Oudt Hollandt. 2 oktober 2015.

-> 28 oktober