Transcriptie van Monday 16 December, The Virginia Woolf Diary volume 5; Penguin Books, 1982; p. 343, DECEMBER 1940.
personages:
Een dame
Een kip
De lakei
Heinrich von Schlump
Oliver Oliphant
LAKEI
Ritmeester von Schlump, Madame.
SCHLUMP
Madame. Heinrich von Schlump, Madame. Maakt een handgebaar met alle vingers tegelijk.
DAME
Schlump, godverdomme zeg, ik zit de hele dag over Tom Eliot gebogen, ik heb godverdomme bijna tweeduizend bladzijden gelezen.
SCHLUMP
Ik zit onder de stront, Madame, excuseert u me.
DAME
Kijkt verrast om zich heen, eigenlijk ook alleen maar alsof ze verstoord uit een comic opkijkt, en stelt geamuseerd vast dat Heinrich niet de enige is die in z'n broek gekakt heeft.
KIP/LAKEI/OLIPHANT
Een als kip uitgedoste komediant reikt de lakei een papiertje aan. Dit wordt opgemerkt door de oude Oliver Oliphant, die zich slepend - stapvoets - voortbeweegt, een ogenblik later zuinig een witte zakdoek uit de binnenzak van z'n colbertje opdiept en nog voor hij de zakdoek naar z'n neus- en mondholte had weten te brengen luidkeels niest.
DAME
(fluistertoon:) Ik heb Terry gevraagd of ze. Morgen rijden we naar het depot. Tweeduizend...
SCHLUMP
Ik zit onder de stront, lieverd, excuseer me even.
DAME
Luister godverdomme. Tweeduizend bladzijden.
SCHLUMP
Excuseer me. Madame... (kucht) Laten we het hier een andere keer over hebben. (kucht) Wat zie je er verrukkelijk uit.
DAME
Luister godverdomme. Tweeduizend bladzijden. Daar zijn we 4 dagen mee bezig geweest.
SCHLUMP
Had je aan je reet geplakt kunnen hebben. Daar ben ik 4 dagen mee bezig geweest.
LAKEI
Mijnheer...
DAME kijkt ontstemd om zich heen
Fuck, Heinrich, wat een stank, godverdomme.
SCHLUMP
Ook de schilderijen. De boeken, de tafels, de magazines met heidense taferelen, alles waarover je zei dat het overbodig was,
ook de kiel van opa,
ook de portretten van Hitler in het salon, ook de holle blootheid van het boek,
alles, ook het boek, alles wat we eerder aan de vlammen prijsgegeven hebben, ook deze vinger,
ook de pen die nadat jij bloedend neerstortte in een hoek onder de tafel beland zou zijn,
DAME
Er is zoveel te doen.
woensdag 16 december 2015
woensdag 16 december
Alfonso, Catharina, Hans, Evergard, Koert, Alexander, Diego, Gebhard, Ludwig, Jane,
Jane, Jane,
Johann, Leopold, Thomas, Harm, Jean, Léon, Marie, Theo, Edward, Antonio, Jane,
Jane, Jane,
Victor, Betty, Rodolophe, Zoltàn, Gustave, Cyrille, Max, Äke, Adone, Alexander, Jane,
Jane, Jane,
Ivan, Norbert, Noël, Margaret, Henk, Harold, Piet, Barbara, Egill, Stans, Adriaan, Arthur, Jane,
Jane, Jane,
Pierre, Aguedo, Manke, Fritz, Les, Tip, Menahem, Geir, Kerima, Philip, Wim, Sam, Jane,
Jane, Jane,
Quentin, Rodion, Henry, Gloria, Nelson, Zbigniew, Liv, Marte, Saimin, Dimitri, Peter, Jane,
Jane, Jane,
Kries, Steven, John, Eddy, Bobby, Abdulkarim, Benny, Adriaan, Henk, Jahangir, Jane,
Jane, Jane,
Michael, Theo, Paul, Billy, Roy, Robben, Jorge Luis, Pim, Lorenz, Jean-Pierre, Jane,
Jane, Jane,
Patricio, Marti, Michel, Marina, Mark, Bill, Annette, Maruschka, Melanie, Dennis, Benjamin, Jane,
Jane, Jane,
Tim, Frans, James, Roberto, Heike, Angelina, Alexander, Dennis, Donovan, Miranda, Jane,
Jane, Jane,
Kristel, Niko, Jo, Scott, Wim, Zeljko, Kristie, Rebecca, Nii, Benjamin, Teemu, Anu, Jane,
Jane, Jane,
Brayton, Gunther, Trevor, Sjors, Alphonse, Nick, Theo, Francesco, Ben, Stanislav, Jane,
Jane, Jane,
James, Sophie, Tim, Anna, Herman, Mawouna, Lieke, Jyoti, Wilfred, Zara, Jane, Jane, Jane,
Jane,
Jane, Jane,
Johann, Leopold, Thomas, Harm, Jean, Léon, Marie, Theo, Edward, Antonio, Jane,
Jane, Jane,
Victor, Betty, Rodolophe, Zoltàn, Gustave, Cyrille, Max, Äke, Adone, Alexander, Jane,
Jane, Jane,
Ivan, Norbert, Noël, Margaret, Henk, Harold, Piet, Barbara, Egill, Stans, Adriaan, Arthur, Jane,
Jane, Jane,
Pierre, Aguedo, Manke, Fritz, Les, Tip, Menahem, Geir, Kerima, Philip, Wim, Sam, Jane,
Jane, Jane,
Quentin, Rodion, Henry, Gloria, Nelson, Zbigniew, Liv, Marte, Saimin, Dimitri, Peter, Jane,
Jane, Jane,
Kries, Steven, John, Eddy, Bobby, Abdulkarim, Benny, Adriaan, Henk, Jahangir, Jane,
Jane, Jane,
Michael, Theo, Paul, Billy, Roy, Robben, Jorge Luis, Pim, Lorenz, Jean-Pierre, Jane,
Jane, Jane,
Patricio, Marti, Michel, Marina, Mark, Bill, Annette, Maruschka, Melanie, Dennis, Benjamin, Jane,
Jane, Jane,
Tim, Frans, James, Roberto, Heike, Angelina, Alexander, Dennis, Donovan, Miranda, Jane,
Jane, Jane,
Kristel, Niko, Jo, Scott, Wim, Zeljko, Kristie, Rebecca, Nii, Benjamin, Teemu, Anu, Jane,
Jane, Jane,
Brayton, Gunther, Trevor, Sjors, Alphonse, Nick, Theo, Francesco, Ben, Stanislav, Jane,
Jane, Jane,
James, Sophie, Tim, Anna, Herman, Mawouna, Lieke, Jyoti, Wilfred, Zara, Jane, Jane, Jane,
Jane,
woensdag 16 december
Ook 1660, 1797, 1911 en 1956 zouden 16 december op een woensdag gehad hebben.
Op woensdag 16 december 1660 is volgens mijn informant de geboorte van Jesse Kip het meest in het oog springende feit.
137 jaar later in Worcester een zekere William Daniel Feno.
Dit laatste evenwel wordt tegengesproken door de iets nog exactere geboortedatum van William Daniel Feno: zaterdag 16 december 1797.
Een afwijking die ook voor Jesse Kip geldt, die volgens hier aangetroffen informatie niet op woensdag maar op donderdag 16 december 1660 geboren werd.
16 december 1911 overigens was geen woensdag maar een zaterdag, lees ik,
16 december 1956 een zondag. In Nederland gaf het een barre dag met weinig zon en een krachtige wind tot 6 beaufort.
Deze site vermeldt ook nog dat Adriaan Van Dis en Ludwig von Beethoven net die dag geboren werden.
Von Beethoven haalde het met 176 lengtes voorsprong.
Op woensdag 16 december 1660 is volgens mijn informant de geboorte van Jesse Kip het meest in het oog springende feit.
137 jaar later in Worcester een zekere William Daniel Feno.
Dit laatste evenwel wordt tegengesproken door de iets nog exactere geboortedatum van William Daniel Feno: zaterdag 16 december 1797.
Een afwijking die ook voor Jesse Kip geldt, die volgens hier aangetroffen informatie niet op woensdag maar op donderdag 16 december 1660 geboren werd.
16 december 1911 overigens was geen woensdag maar een zaterdag, lees ik,
16 december 1956 een zondag. In Nederland gaf het een barre dag met weinig zon en een krachtige wind tot 6 beaufort.
Deze site vermeldt ook nog dat Adriaan Van Dis en Ludwig von Beethoven net die dag geboren werden.
Von Beethoven haalde het met 176 lengtes voorsprong.
dinsdag 15 december 2015
dinsdag 15 december
Transcriptie van Wednesday 15 December, The Virginia Woolf Diary volume 5; Penguin Books, 1982; p. 121, DECEMBER 1937.
En dan fwek en plonk en gnyrk en schlump en ook nog iemand uit Amersfoort die Adèle een exemplaar van Kaas toestuurde Kaas van Querido stevig ingepakt een exemplaar van de zestiende editie uit 1969 het tiende intussen tien kaasjes heeft haar kaasplankje intussen en als Brenda met hangende pootjes en Oliver Oliphant in zijn onderwereld en ook nog Harry die stiekem zonder dat z'n verloofde het weten kon in de roze lingerie die hij voor haar verjaardag kocht met z'n tante onder de douche staat en hiermee je had kunnen zeggen niet alleen de begrenzing van zijn status als eerste en enige telg aftast als eerste als enige en ook nog als laatste telg van een familie die tot dan geen noemenswaardige afwijkingen had voortgebracht dat aftast maar ook niet eerder geëxploreerde bevindingen aftast waarvan Adèle niet eens de meest tot de verbeelding sprekende is in haar onderwereld jaagt een sneeuwstorm door het ouderlijke huis ze heeft koorts gemaakt geen koorts waar pillerij wat aan verhelpen kon en wat verfomfaaid zag ze eruit toen hij haar in een hoek van het salon naast de vrolijk met spiegelgladde vuurballen versierde kerstspar aantrof drie dagen hadden ze voor het huis uiteen zou spatten; geen gekakel in het amper bemeubelde kippenhok; lippen als notenbalken met Gould die voor het haardvuur zat te suffen; en dan toch weer fwek en plonk en gnyrk en schlump drie bladzijden symbolisch als het ware uit Ferdydurke uit wat uit Ferdydurke had ze gezegd willen hebben terwijl ze natuurlijk ook wel door had dat het met haar neef een foute boel dreigde te worden - Wat doet u, jongeman?... Wat doet u?... Waarom kliedert u met de compote? had ze gezegd kunnen hebben belezen als ze was hondsdol verlekkerd op het preutse gekakel in z'n blote hoenderhok en wat deed het kippengewricht ten slotte wat deed het kippengewricht ten slotte in z'n van de pot gerukte roze onderbroek; laten we om te beginnen om te beginnen om te beginnen met les één beginnen dacht ze. En zo herinnerde zij zich en zag haar jonge echtgenoot die helaas zonder ooit Gombrowicz gelezen te hebben aan een schotwond overleden was en anderen die onder haar reet door het hazenpad gekozen hadden vrijgevochten aan zoiets had ze bezwaarlijk getwijfeld willen hebben maar desalniettemin in luie zetels in een stroom van onbestemde vochten en het hoera luidkeels van inspirerende triomfen die weinig meer bleken dan het gemier van vuistdikke wormen - of hoe het met Herbert geweest was met George hoe het met George geweest was die avond toen hij en Herbert en Margaret na het theater nadat zij zich in de sneeuwstorm luidkeels songs van David Bowie herinnerd had op het tapijt in de bestekamer kotsten George die niet alleen strikt genomen zijn inhoud maar ook die van William en Elizabeth op het tapijt kotste net toen ze met z'n allen op het tapijt zaten; & dan & dan - schrijven, schrijven; George die alle bladzijden van Ruth in één keer gaaf als een braakbal in het aquarium kotste; Leonard las voor uit het vijfde deel van de dagboeken van Woolf en voor het schrijfwerk hadden ze Pajunas ingehuurd kunnen hebben dat herinner je je toch zei ze Pajunas die het sneller en beter doet dan de Chancery Lane typiste met elke bocht neemt ze 269 toetseenheden; heb je het koud lieverd; nee; weer een of andere Atlantische storing maar of ik het koud heb, nee; in de sociale media bleef het gezeik onbeantwoord, de vraag of met het gekak niet heel af en toe een pauze ingelast hoort te worden; John & William en zelfs Mabel staan ter beschikking lieverd zei ze; maar misschien moeten we toch eerst zelf uitzoeken of we bestaan of niet; en als niet blijken zou het uit handel nemen.
En dan fwek en plonk en gnyrk en schlump en ook nog iemand uit Amersfoort die Adèle een exemplaar van Kaas toestuurde Kaas van Querido stevig ingepakt een exemplaar van de zestiende editie uit 1969 het tiende intussen tien kaasjes heeft haar kaasplankje intussen en als Brenda met hangende pootjes en Oliver Oliphant in zijn onderwereld en ook nog Harry die stiekem zonder dat z'n verloofde het weten kon in de roze lingerie die hij voor haar verjaardag kocht met z'n tante onder de douche staat en hiermee je had kunnen zeggen niet alleen de begrenzing van zijn status als eerste en enige telg aftast als eerste als enige en ook nog als laatste telg van een familie die tot dan geen noemenswaardige afwijkingen had voortgebracht dat aftast maar ook niet eerder geëxploreerde bevindingen aftast waarvan Adèle niet eens de meest tot de verbeelding sprekende is in haar onderwereld jaagt een sneeuwstorm door het ouderlijke huis ze heeft koorts gemaakt geen koorts waar pillerij wat aan verhelpen kon en wat verfomfaaid zag ze eruit toen hij haar in een hoek van het salon naast de vrolijk met spiegelgladde vuurballen versierde kerstspar aantrof drie dagen hadden ze voor het huis uiteen zou spatten; geen gekakel in het amper bemeubelde kippenhok; lippen als notenbalken met Gould die voor het haardvuur zat te suffen; en dan toch weer fwek en plonk en gnyrk en schlump drie bladzijden symbolisch als het ware uit Ferdydurke uit wat uit Ferdydurke had ze gezegd willen hebben terwijl ze natuurlijk ook wel door had dat het met haar neef een foute boel dreigde te worden - Wat doet u, jongeman?... Wat doet u?... Waarom kliedert u met de compote? had ze gezegd kunnen hebben belezen als ze was hondsdol verlekkerd op het preutse gekakel in z'n blote hoenderhok en wat deed het kippengewricht ten slotte wat deed het kippengewricht ten slotte in z'n van de pot gerukte roze onderbroek; laten we om te beginnen om te beginnen om te beginnen met les één beginnen dacht ze. En zo herinnerde zij zich en zag haar jonge echtgenoot die helaas zonder ooit Gombrowicz gelezen te hebben aan een schotwond overleden was en anderen die onder haar reet door het hazenpad gekozen hadden vrijgevochten aan zoiets had ze bezwaarlijk getwijfeld willen hebben maar desalniettemin in luie zetels in een stroom van onbestemde vochten en het hoera luidkeels van inspirerende triomfen die weinig meer bleken dan het gemier van vuistdikke wormen - of hoe het met Herbert geweest was met George hoe het met George geweest was die avond toen hij en Herbert en Margaret na het theater nadat zij zich in de sneeuwstorm luidkeels songs van David Bowie herinnerd had op het tapijt in de bestekamer kotsten George die niet alleen strikt genomen zijn inhoud maar ook die van William en Elizabeth op het tapijt kotste net toen ze met z'n allen op het tapijt zaten; & dan & dan - schrijven, schrijven; George die alle bladzijden van Ruth in één keer gaaf als een braakbal in het aquarium kotste; Leonard las voor uit het vijfde deel van de dagboeken van Woolf en voor het schrijfwerk hadden ze Pajunas ingehuurd kunnen hebben dat herinner je je toch zei ze Pajunas die het sneller en beter doet dan de Chancery Lane typiste met elke bocht neemt ze 269 toetseenheden; heb je het koud lieverd; nee; weer een of andere Atlantische storing maar of ik het koud heb, nee; in de sociale media bleef het gezeik onbeantwoord, de vraag of met het gekak niet heel af en toe een pauze ingelast hoort te worden; John & William en zelfs Mabel staan ter beschikking lieverd zei ze; maar misschien moeten we toch eerst zelf uitzoeken of we bestaan of niet; en als niet blijken zou het uit handel nemen.
zondag 13 december 2015
half a sonnet
He's the pain in the arse, she's the pleasure.
She may have experienced his death with similar data.
Gone both fortunately have the same measure.
Digging old John took it for granted,
digging dinosaurs and the extremely wanted.
Digging the season of tragedy from a single sound, one hand digging,
hers a brand of luxurious leisure.
His digging old John as Most Wanted.
She may have experienced his death with similar data.
Gone both fortunately have the same measure.
Digging old John took it for granted,
digging dinosaurs and the extremely wanted.
Digging the season of tragedy from a single sound, one hand digging,
hers a brand of luxurious leisure.
His digging old John as Most Wanted.
zaterdag 12 december 2015
Unidentified Quartet Identified
Audrey Lauro: altsax
Alison Blunt: violin
Mark Sanders: drum, percussion
2nd crox-concert of the Unidentified Quartet and alltogether first performance since their extremely exciting first crox appearance.
Above: setup. Mark Sanders bussies himself with a short sound check. Peter walks without any hurry.
beneath: Unidentified Quartet Identified during the first set. Image: introducing a long and intense episode with spectacular curves of introvertive sound. UQI clarifies. The whirling sound penetrates to the darkest part, where no one ever got to the room where you sit, looking at the blinded mirror.
above: Alison Blunt on violin and Mark Sanders on drums and percussion. Alison's violin tunes marvellously well with the often rattling sounds of the other members of the band.
beneath: The amazing Audrey Lauro.
above & beneath: A striking up-tempo moment with a rhythm bouncing and the savage almost bestial sax of Audrey Lauro.
weekend
1 : waarin blijkt hoe auteur dezes voor een moeilijke keuze komt te staan
Op de kaart hebben ze haas in bruin bier, a/d lijn gevangen zeebaars, krokante varkenspoot met tartaar, ingelegde hondshaai met rode biet, choucroute met worst en spek, pomme Anne (een gratin van zoete patat) en een slaatje van peterselie, wortel en prei.
2 : waarin auteur dezes een poging onderneemt om de zich aan zijn blik voltrekkende verschijnselen te rangschikken zonder aan ook maar één gebeurtenis meer aandacht te besteden dan strikt gesproken wenselijk is
Rode handschoenen. De roodlederen handschoenen van een dame.
Bril. Een gebrilde brunette leunt met haar schedel tegen een muurtje.
Schotel. Aan een andere tafel krijgt iemand een plankje aangereikt waarop zich een enorme, op de darmworst van de orang pendek lijkende lekkernij bevindt. De dame in kwestie, zo blijkt, zou krokante varkenspoot besteld hebben.
Auteur dezes heeft Hotelmens van Joseph Roth open op bladzijde 66 en leest: of zelfs maar aandeelhouder was geweest, dan had hij zich - zoals ik hem ken - deze gemeenzame en provinciale en de grootte van de zaak beledigende titel niet laten welgevallen. Op deze manier echter bevalt de aanspreking 'patron' de directeur, hij voelt zich er zelfs door gevleid.
Fip Paris en het zinnetje: I fell in the back of the taxi/
3 : waarin auteur dezes heel even inzoomt op bovenvermelde verschijnselen
en het zinnetje: how do you feel with a piece of me/ in the back of the taxi/ in the back of the taxi.
Varkenspoot. Gretig doch welgemanierd peuzelt de dame van de varkenspoot. Van de krokante lekkernij blijft gauw niet meer dan de helft.
Rode handschoenen. Aan de tafel met de rode handschoenen, waar twee dames op leeftijd plaats genomen hadden, wordt niet getafeld.
gesprekje
- Jij...?
- Wie, ik?
- Weet je of...
- Ik? Nee.
- Ik evenmin.
4 : waarin auteur dezes zich tegenover nieuwe bevindingen geplaatst ziet
Een kelner stapt met een bordje brood naar het intieme gesprek.
Aan negen tafels zit niemand. Het is te vroeg op de avond om hierover een bindende uitspraak te formuleren.
Straks hebben ze ongetwijfeld stoelen tekort.
In een nabijgelegen kerk is alles in gereedheid gebracht om stipt om 8 uur 's avonds de Messiah van Haendel uit te voeren. Het koor heeft net een laatste repetitie afgewerkt.
5 : waarin auteur dezes heel even met een fraai natuurverschijnsel geconfronteerd wordt
Tussen schattige lampadaires en in rode bokalen uitgestalde theelichtjes stapt onder nog andere lichtbronnen door, waarvan de met hoofddeksels van glas afgewerkte peervormige lampen, die een warm, gelig licht verspreiden, plots heel erg opvallen, de jonge, vrolijk om zich heen kijkende blondine. 'Cheyenne...,' roept iemand die zich achter m'n rug bevinden zou (en moppert omdat er vandaag geen treinen reden), '... ik ga dat betalen!'
De aldus aangesprokene, die van plan leek om het woord te richten tot een zich achter het barmeubel bevindend personeelslid, hapert, bedenkt zich, de betekenis van wat haar meegedeeld werd dringt pas enkele seconden later tot haar door.
6 : waarin auteur dezes zich een dag na bovenvermelde ontwikkelingen opnieuw aan een tafel in de niet bij naam genoemde keet bevindt en tot enkele opmerkelijke vaststellingen komt
mijmeren over het onuitstaanbare
Niet zelden is het zo dat de despoot met ondergeschikten, en iedereen met wie hij te maken had kunnen hebben is onvermijdelijk ondergeschikt aan zijn lichtgeraakte verwaandheid, geen futiliteit hoe gering ook door de vingers ziet, elk foutje, elke nalatigheid genadeloos afstraft, terwijl hij zich tegelijk op volstrekt achteloze manier en quasi onafgebroken alle overige nalatigheden, vergissingen en foute inschattingen permitteert zonder daar langer bij stil te staan dan die hoogst vervelende hapering van een seconde. Een dinosaurus op een plek en in een tijdvak waar de soort uitgestorven is, de uit Dostojevski gescheurde bladzijden een voor een in de hongerige keeltjes van het uniform aan zijn buitenproportionele tirannie ondergeschikten proppend tot de hele keet alleen nog tot catastrofes uitvergrote drieletterwoorden schijt. Blind voor het catastrofale ik stapt hij luidruchtig door de kamers van het andere en haalt er lukraak alles tegen de grond wat hem om wat voor reden ook hinderlijk voorkomt.
Op de kaart hebben ze haas in bruin bier, a/d lijn gevangen zeebaars, krokante varkenspoot met tartaar, ingelegde hondshaai met rode biet, choucroute met worst en spek, pomme Anne (een gratin van zoete patat) en een slaatje van peterselie, wortel en prei.
2 : waarin auteur dezes een poging onderneemt om de zich aan zijn blik voltrekkende verschijnselen te rangschikken zonder aan ook maar één gebeurtenis meer aandacht te besteden dan strikt gesproken wenselijk is
Rode handschoenen. De roodlederen handschoenen van een dame.
Bril. Een gebrilde brunette leunt met haar schedel tegen een muurtje.
Schotel. Aan een andere tafel krijgt iemand een plankje aangereikt waarop zich een enorme, op de darmworst van de orang pendek lijkende lekkernij bevindt. De dame in kwestie, zo blijkt, zou krokante varkenspoot besteld hebben.
Auteur dezes heeft Hotelmens van Joseph Roth open op bladzijde 66 en leest: of zelfs maar aandeelhouder was geweest, dan had hij zich - zoals ik hem ken - deze gemeenzame en provinciale en de grootte van de zaak beledigende titel niet laten welgevallen. Op deze manier echter bevalt de aanspreking 'patron' de directeur, hij voelt zich er zelfs door gevleid.
Fip Paris en het zinnetje: I fell in the back of the taxi/
3 : waarin auteur dezes heel even inzoomt op bovenvermelde verschijnselen
en het zinnetje: how do you feel with a piece of me/ in the back of the taxi/ in the back of the taxi.
Varkenspoot. Gretig doch welgemanierd peuzelt de dame van de varkenspoot. Van de krokante lekkernij blijft gauw niet meer dan de helft.
Rode handschoenen. Aan de tafel met de rode handschoenen, waar twee dames op leeftijd plaats genomen hadden, wordt niet getafeld.
gesprekje
- Jij...?
- Wie, ik?
- Weet je of...
- Ik? Nee.
- Ik evenmin.
4 : waarin auteur dezes zich tegenover nieuwe bevindingen geplaatst ziet
Een kelner stapt met een bordje brood naar het intieme gesprek.
Aan negen tafels zit niemand. Het is te vroeg op de avond om hierover een bindende uitspraak te formuleren.
Straks hebben ze ongetwijfeld stoelen tekort.
In een nabijgelegen kerk is alles in gereedheid gebracht om stipt om 8 uur 's avonds de Messiah van Haendel uit te voeren. Het koor heeft net een laatste repetitie afgewerkt.
5 : waarin auteur dezes heel even met een fraai natuurverschijnsel geconfronteerd wordt
Tussen schattige lampadaires en in rode bokalen uitgestalde theelichtjes stapt onder nog andere lichtbronnen door, waarvan de met hoofddeksels van glas afgewerkte peervormige lampen, die een warm, gelig licht verspreiden, plots heel erg opvallen, de jonge, vrolijk om zich heen kijkende blondine. 'Cheyenne...,' roept iemand die zich achter m'n rug bevinden zou (en moppert omdat er vandaag geen treinen reden), '... ik ga dat betalen!'
De aldus aangesprokene, die van plan leek om het woord te richten tot een zich achter het barmeubel bevindend personeelslid, hapert, bedenkt zich, de betekenis van wat haar meegedeeld werd dringt pas enkele seconden later tot haar door.
6 : waarin auteur dezes zich een dag na bovenvermelde ontwikkelingen opnieuw aan een tafel in de niet bij naam genoemde keet bevindt en tot enkele opmerkelijke vaststellingen komt
mijmeren over het onuitstaanbare
Niet zelden is het zo dat de despoot met ondergeschikten, en iedereen met wie hij te maken had kunnen hebben is onvermijdelijk ondergeschikt aan zijn lichtgeraakte verwaandheid, geen futiliteit hoe gering ook door de vingers ziet, elk foutje, elke nalatigheid genadeloos afstraft, terwijl hij zich tegelijk op volstrekt achteloze manier en quasi onafgebroken alle overige nalatigheden, vergissingen en foute inschattingen permitteert zonder daar langer bij stil te staan dan die hoogst vervelende hapering van een seconde. Een dinosaurus op een plek en in een tijdvak waar de soort uitgestorven is, de uit Dostojevski gescheurde bladzijden een voor een in de hongerige keeltjes van het uniform aan zijn buitenproportionele tirannie ondergeschikten proppend tot de hele keet alleen nog tot catastrofes uitvergrote drieletterwoorden schijt. Blind voor het catastrofale ik stapt hij luidruchtig door de kamers van het andere en haalt er lukraak alles tegen de grond wat hem om wat voor reden ook hinderlijk voorkomt.
912
912. Stilleven met sigaar, krantenknipsel en Paul Cézanne. Olieverf, 35x27. 2014-2015.
Groene omber OH. Atrament M. Zinkwit OH. Mineralbraun M. Unbleached titanium pale W. Violet de mars B. Indanthrene blue B. Earth green W. Lasur-oxid Gelb M. Kobalt-Colinblau M. Oudt-Hollandt goud-groen. Ultramarijn donker B. Capucine foncé B. Zinnober groen licht extra OH. Umbra natur hell M. Indigo extra OH. Mengtinten.
B Blockx. M Mussini/Schminke. OH Oudt Hollandt. W Williamson.
woensdag 9 december 2015
woensdag 9 december
Transcriptie van Saturday 9 December, The Virginia Woolf Diary volume 5; Penguin Books, 1982; p. 250, DECEMBER 1939.
Vandaag.
Gisteren.
Overmorgen.
Zo'n dag is het. Een donderdag, een vrijdag, een dinsdag. Een ochtend met storingen die vlak boven het wegdek hangen.
Zo'n dag is het, vermoed ik.
Een woensdag? Ja, misschien. In de slaapkamer is zonlicht. Het is een fijne ochtend, ik woel in het donsdeken, krab aan m'n rug, kruip onder het donsdeken vandaan. Uit het zonlicht op de witte muren valt niet op te maken of het een zaterdag of een dinsdag is.
Eergisteren.
Morgen.
Vandaag. Zo is het, veronderstel ik. De ochtenden prikken altijd dezelfde dag. Nooit is het vorige week dinsdag of overmorgen.
Napoleon bestaat. Ook vandaag spreekt hij de kanselarij toe, wat hij gisteren deed en ook morgen zal doen.
Ik snipper look over het geitenkaasje, klim naar de zolderverdieping, herinner me met elke stap niet eens de vorige stap. Alleen met het schrijven is een herinnering aan wat gebeurd is. In het zolderatelier is gretig zonlicht vandaag. Heel even is de drekpoel van de dertiende eeuw verleden tijd en met de baby-keizer is het eerste probleem dat van een rotte kies.
Ook morgen had gekund.
Ook Kerstmis had gekund.
Dan gaat het in een limousine naar Audreselles.
Voor het eerst aan het stuur van een limousine. Dichte mist. In die dikke vlokken geen centimeter waarop je vertrouwen kan.
Aan de wegrand oudjes die jammerend op een smartphone kauwen. Voorbij het bushokje de dikke mist van nog een eeuw.
Ook nog een eeuw had gekund.
Een dozijn dingen die je dan voor mekaar had willen krijgen, in nog zo'n eeuw.
Met Napoleon in de dikke sneeuw.
Redeneren hoe en waar het fout liep. Een van de leden van het forum stak een mes in z'n vette balg.
Daar is weinig van terecht gekomen. Gisteren,
vandaag.
Overmorgen. Ooit. De wiskunde van een moment. Tot het moment explodeert en met die explosie ook Freud uiteenspat in het gewarrel van nog een machine.
Vandaag.
Gisteren.
Overmorgen.
Zo'n dag is het. Een donderdag, een vrijdag, een dinsdag. Een ochtend met storingen die vlak boven het wegdek hangen.
Zo'n dag is het, vermoed ik.
Een woensdag? Ja, misschien. In de slaapkamer is zonlicht. Het is een fijne ochtend, ik woel in het donsdeken, krab aan m'n rug, kruip onder het donsdeken vandaan. Uit het zonlicht op de witte muren valt niet op te maken of het een zaterdag of een dinsdag is.
Eergisteren.
Morgen.
Vandaag. Zo is het, veronderstel ik. De ochtenden prikken altijd dezelfde dag. Nooit is het vorige week dinsdag of overmorgen.
Napoleon bestaat. Ook vandaag spreekt hij de kanselarij toe, wat hij gisteren deed en ook morgen zal doen.
Ik snipper look over het geitenkaasje, klim naar de zolderverdieping, herinner me met elke stap niet eens de vorige stap. Alleen met het schrijven is een herinnering aan wat gebeurd is. In het zolderatelier is gretig zonlicht vandaag. Heel even is de drekpoel van de dertiende eeuw verleden tijd en met de baby-keizer is het eerste probleem dat van een rotte kies.
Ook morgen had gekund.
Ook Kerstmis had gekund.
Dan gaat het in een limousine naar Audreselles.
Voor het eerst aan het stuur van een limousine. Dichte mist. In die dikke vlokken geen centimeter waarop je vertrouwen kan.
Aan de wegrand oudjes die jammerend op een smartphone kauwen. Voorbij het bushokje de dikke mist van nog een eeuw.
Ook nog een eeuw had gekund.
Een dozijn dingen die je dan voor mekaar had willen krijgen, in nog zo'n eeuw.
Met Napoleon in de dikke sneeuw.
Redeneren hoe en waar het fout liep. Een van de leden van het forum stak een mes in z'n vette balg.
Daar is weinig van terecht gekomen. Gisteren,
vandaag.
Overmorgen. Ooit. De wiskunde van een moment. Tot het moment explodeert en met die explosie ook Freud uiteenspat in het gewarrel van nog een machine.
dinsdag 8 december 2015
dinsdag 8 december
Een half uur voor de keuring van het karretje maak ik deze foto. In Plexus van Henry Miller ben ik op bladzijde 32 aanbeland: The session usually ended in a discussion of painters and how they painted. Op gegeven ogenblik komt voorin een auto aangehobbeld met een mannetje op kromme benen, wat duidelijk wordt zodra hij uit de auto stapt. Hij heeft de situatie fout ingeschat, stapt uit het autootje dat meteen daarop achterwaarts hobbelt en voor het tegen de truck van Belgique Distribitions aangebotst had kunnen hebben, die zich net voor me bevindt, midden het geasfalteerde terrein tot stilstand komt. Regen zeikt over het terrein.
zondag 6 december 2015
zij
1
Zij zal niet vastnemen de gladde buik van de vork,
de volle gladheid van zijn penis.
Ze tilt de volle, gladde buik van het zuinig met rode wijn gevulde glas
tot de linker oorschelp,
waar twee vingers zich heel even met een haarlok bemoeien,
vijf vingers, één hand, vingers
die onbedoeld zuinig om de voet van het wijnglas sluiten.
De apin, van een tot op heden onbekende soort, die aan een liaan
tussen het zwart en wit van de vertrouwde dingen tussen de woorden heen en weer beweegt,
de stok grijpt
en net voor de stok in een tuimeling verandert en breekt
zuinig en gretig met haar tenen naar de dikke tralies kijkt.
2
Zij zal haar linkerhand hoogstens over de achterzijde van haar schouder naar het beekje sturen
waar het takje drijft,
de volle gladheid van het instrument,
en daar hoogstens aantreffen, onder het kledingstuk, wat vingertoppen aantreffen onder een kledingstuk,
de naakte huid van het begin van haar naakte huid, onder het kledingstuk,
de rugzijde van het begin,
de hongerige poten van een spin, de poten van een dode hond, de bladzijden, het spinrag
en als haar linkerhand ook de trage beweging van het orgasme stuurt
en de poten van het instrument,
de uitzinnig beleefde buiging van een jonge hond die met haar intussen niet langer zichtbare huid
op een oceaanstomer naar Buenos Aires zit.
Beekjes spatten uit de patrijspoorten. Huid is van alles het begin.
3
Linker- en rechterhand samen hebben het Kantiaanse model, toen de net zo geleerde als boerse impulsen pens en appelmoes op het tapijt morsten.
Hoeveel van de verzonnen verschijnselen bleef is niet bekend. Het stukje, een interview. Zij
zal het magazine
hoogstens heel even aanraken en ongeïnteresseerd door de bladzijden waaiend het A tot Z van de publieke rotzooi,
waar ze om een of andere reden niet eens drie seconden voor neemt, tot het tapijt in het salon herleiden, waarop ze zo meteen naar achter gaat.
Zij zal niet vastnemen de gladde buik van de vork,
de volle gladheid van zijn penis.
Ze tilt de volle, gladde buik van het zuinig met rode wijn gevulde glas
tot de linker oorschelp,
waar twee vingers zich heel even met een haarlok bemoeien,
vijf vingers, één hand, vingers
die onbedoeld zuinig om de voet van het wijnglas sluiten.
De apin, van een tot op heden onbekende soort, die aan een liaan
tussen het zwart en wit van de vertrouwde dingen tussen de woorden heen en weer beweegt,
de stok grijpt
en net voor de stok in een tuimeling verandert en breekt
zuinig en gretig met haar tenen naar de dikke tralies kijkt.
2
Zij zal haar linkerhand hoogstens over de achterzijde van haar schouder naar het beekje sturen
waar het takje drijft,
de volle gladheid van het instrument,
en daar hoogstens aantreffen, onder het kledingstuk, wat vingertoppen aantreffen onder een kledingstuk,
de naakte huid van het begin van haar naakte huid, onder het kledingstuk,
de rugzijde van het begin,
de hongerige poten van een spin, de poten van een dode hond, de bladzijden, het spinrag
en als haar linkerhand ook de trage beweging van het orgasme stuurt
en de poten van het instrument,
de uitzinnig beleefde buiging van een jonge hond die met haar intussen niet langer zichtbare huid
op een oceaanstomer naar Buenos Aires zit.
Beekjes spatten uit de patrijspoorten. Huid is van alles het begin.
3
Linker- en rechterhand samen hebben het Kantiaanse model, toen de net zo geleerde als boerse impulsen pens en appelmoes op het tapijt morsten.
Hoeveel van de verzonnen verschijnselen bleef is niet bekend. Het stukje, een interview. Zij
zal het magazine
hoogstens heel even aanraken en ongeïnteresseerd door de bladzijden waaiend het A tot Z van de publieke rotzooi,
waar ze om een of andere reden niet eens drie seconden voor neemt, tot het tapijt in het salon herleiden, waarop ze zo meteen naar achter gaat.
zaterdag 5 december 2015
zaterdag 5 december
Transcriptie van Sunday 4 December, The Virginia Woolf Diary volume 4; Penguin Books, 1982; p. 131, DECEMBER 1932.
Van het door Penguin in vijf delen uitgegeven dagboek van Virginia Woolf heb ik drie delen, het derde deel (1925-1930), dat ooit toebehoorde aan de Stedelijke Openbare Bibliotheek van Gent en in 1996 afgevoerd werd(1), waarna het nog datzelfde jaar, begin november 1996, in de grote uitverkoop van ooit door overheidsinstanties aangekochte boeken verzeild raakte, waar ik het aantrof nadat Thomas Broadbent, die toen om een of andere reden in Gent was, me op die uitverkoop attent maakte, en het vierde en vijfde deel, resp. (1931-1935) en (1936-1941), wat ik me begin jaren negentig aangeschaft had.
Aan de transcriptie van het dagboek van Virginia Woolf begon ik in 1996. De methode was altijd dezelfde. Sinds de eerste transcripties uit 1996 is het met 5 december uiterlijk de tweede keer dat ik in de dagboeken van Woolf geen notitie aantref. Van 1925 tot 1941 documenteerde Virginia Woolf, die overigens net zo vaak dagen- of zelf wekenlang niet met haar dagboek bezig was, niet één keer 5 december. In het vierde deel (1931-1935) is er op blz. 130-131, november 1932, eerst een op donderdag 10 november geschreven notitie, I am taking a morning off, having done the child scene, dan een niet gedateerde notitie, Yes it was a long day & I had two days of jump jump afterwards, en dan ook nog heel erg misschien de op zondag 4 december geschreven notitie:
Gisteren het eerste deel. Ze hadden vier nieuwe banden te steken en met alles erbovenop 600 euro. Vandaag deel twee. Ze zouden de as van de banden vooraan uitlijnen, hadden ze gezegd. Als kost zat het in die 600 euro. Ik kruip onder het deken vandaan, neem een douche, scheer me, kleed me aan, stap in de auto, volg de versperring van het wegdek tot aan het kruispunt, dan een door industrie en beton verpletterd landschap, hallucinant, die ene boom is bijna grotesk, een landschap waar ooit meersen en landerijen waren en de boeren het vee over grasland en zanderige wegels naar de nabijgelegen marktplaatsen dreven, zonder er eentje over het hoofd te zien. Tegenwoordig hebben ze er kantoorgebouwen en wegen om die kantoorgebouwen bereikbaar te maken. Midden dat desolate gebied is een rondpunt, op een plek waar een rondpunt volstrekt overbodig is. Zonder dat rondpunt, wat ik me glad herinner, was de verkeerscirculatie er nog eens zo makkelijk.
In de lobby van de garage ga ik naast de koffiemachine zitten. Op een tafel ligt een slordige hoeveelheid tijdschriften, een dame maakt gebruik van de koffiemachine.
(1) Volume III: 1925-1930 van The Diary of Virginia Woolf, Edited by Anne Olivier Bell, die ook het vierde en vijfde deel verzorgde, werd voor het eerst gepubliceerd door Hogarth Press, in 1980. De editie waarover ik beschik, heeft naast bovenvermelde stempel ook twee keer het woord AFGEVOERD en was gearchiveerd als Enge951.6WOOL, waar in een ander, iets groter handschrift I34 849-3 aan toegevoegd werd en in een nog groter handschrift, vlak onder de dunne stempel, 83/9918/H. De indicatie 83/9918/H, die misschien de eerste is die op de ommezijde van de titelpagina terecht kwam, suggereert dat de Stedelijke Openbare Bibliotheek het volume in 1983 aankocht, één jaar nadat het voor het eerst door Penguin Books uitgegeven was.
Van het door Penguin in vijf delen uitgegeven dagboek van Virginia Woolf heb ik drie delen, het derde deel (1925-1930), dat ooit toebehoorde aan de Stedelijke Openbare Bibliotheek van Gent en in 1996 afgevoerd werd(1), waarna het nog datzelfde jaar, begin november 1996, in de grote uitverkoop van ooit door overheidsinstanties aangekochte boeken verzeild raakte, waar ik het aantrof nadat Thomas Broadbent, die toen om een of andere reden in Gent was, me op die uitverkoop attent maakte, en het vierde en vijfde deel, resp. (1931-1935) en (1936-1941), wat ik me begin jaren negentig aangeschaft had.
Aan de transcriptie van het dagboek van Virginia Woolf begon ik in 1996. De methode was altijd dezelfde. Sinds de eerste transcripties uit 1996 is het met 5 december uiterlijk de tweede keer dat ik in de dagboeken van Woolf geen notitie aantref. Van 1925 tot 1941 documenteerde Virginia Woolf, die overigens net zo vaak dagen- of zelf wekenlang niet met haar dagboek bezig was, niet één keer 5 december. In het vierde deel (1931-1935) is er op blz. 130-131, november 1932, eerst een op donderdag 10 november geschreven notitie, I am taking a morning off, having done the child scene, dan een niet gedateerde notitie, Yes it was a long day & I had two days of jump jump afterwards, en dan ook nog heel erg misschien de op zondag 4 december geschreven notitie:
Gisteren het eerste deel. Ze hadden vier nieuwe banden te steken en met alles erbovenop 600 euro. Vandaag deel twee. Ze zouden de as van de banden vooraan uitlijnen, hadden ze gezegd. Als kost zat het in die 600 euro. Ik kruip onder het deken vandaan, neem een douche, scheer me, kleed me aan, stap in de auto, volg de versperring van het wegdek tot aan het kruispunt, dan een door industrie en beton verpletterd landschap, hallucinant, die ene boom is bijna grotesk, een landschap waar ooit meersen en landerijen waren en de boeren het vee over grasland en zanderige wegels naar de nabijgelegen marktplaatsen dreven, zonder er eentje over het hoofd te zien. Tegenwoordig hebben ze er kantoorgebouwen en wegen om die kantoorgebouwen bereikbaar te maken. Midden dat desolate gebied is een rondpunt, op een plek waar een rondpunt volstrekt overbodig is. Zonder dat rondpunt, wat ik me glad herinner, was de verkeerscirculatie er nog eens zo makkelijk.
In de lobby van de garage ga ik naast de koffiemachine zitten. Op een tafel ligt een slordige hoeveelheid tijdschriften, een dame maakt gebruik van de koffiemachine.
(1) Volume III: 1925-1930 van The Diary of Virginia Woolf, Edited by Anne Olivier Bell, die ook het vierde en vijfde deel verzorgde, werd voor het eerst gepubliceerd door Hogarth Press, in 1980. De editie waarover ik beschik, heeft naast bovenvermelde stempel ook twee keer het woord AFGEVOERD en was gearchiveerd als Enge951.6WOOL, waar in een ander, iets groter handschrift I34 849-3 aan toegevoegd werd en in een nog groter handschrift, vlak onder de dunne stempel, 83/9918/H. De indicatie 83/9918/H, die misschien de eerste is die op de ommezijde van de titelpagina terecht kwam, suggereert dat de Stedelijke Openbare Bibliotheek het volume in 1983 aankocht, één jaar nadat het voor het eerst door Penguin Books uitgegeven was.
vrijdag 4 december 2015
943
943. Stilleven met een portret van Max Liebermann. Olieverf, 39x32.
Zinkwit OH. Atrament OH. Italiaanse aarde OH. Van Dijck Bruin OH. Olijfgroen donker OH. Groene omber OH. Ultramarijn B. Aureolin R. OH helder violet. OH geel-groen. Payne's grey OH. Earth green W. Lasur-oxid Gelb M. Mengtonen. Drab. Paint medium B.
B = Blockx. M = Mussini. OH = Oudt Hollandt. R = Rowney. W = Williamson.
dinsdag 1 december 2015
dinsdag 1 december
Transcriptie van Thursday 1 December, The Virginia Woolf Diary volume 5; Penguin Books, 1982; p. 190, DECEMBER 1938.
Verademing zou zijn het schrijven van een zin die niet alleen ik maar ook de in raincoat over het voetpad stappende, van haar dagtaak in het grootwarenhuis huiswaarts stappende, van een zin die ook de dikke, dislectische jongen met een zwak voor chocoladetaart bedacht had kunnen hebben, he hallo, john, alles goed? na het rusteloze gejakker van de eenentwintigste eeuw, waarin de twintigste en de negentiende en ook de achttiende en zeventiende als gegoten passen, ze vullen het gemak van de eenentwintigste met een net zo vermakelijke als spookachtige razernij, een sinds de vroegste splitsingen van het atoom in sappen, hersenschimmen en weefsels misschien alleen door iemand als Sebald zo van dichtbij bekeken atomische razernij, met elke eeuw telkens niets anders biedend dan een tyranniek voorwaarts snellende stroom van hersenwoeker, dat alleen de oudste, dat alleen de eerste, dat alleen de niet door het gejakker van de eeuw op eeuw aangetaste modus van een slechts door die modus aangetaste werkelijkheid opnieuw betekenis hebben kan, dat de lettergrepen en woorden en zinnen en handelingen bevrijd worden van de betekenissen die er aan toegekend worden, tot alles opnieuw zonder betekenis is.
Verademing zou zijn het schrijven van een zin die niet alleen ik maar ook de in raincoat over het voetpad stappende, van haar dagtaak in het grootwarenhuis huiswaarts stappende, van een zin die ook de dikke, dislectische jongen met een zwak voor chocoladetaart bedacht had kunnen hebben, he hallo, john, alles goed? na het rusteloze gejakker van de eenentwintigste eeuw, waarin de twintigste en de negentiende en ook de achttiende en zeventiende als gegoten passen, ze vullen het gemak van de eenentwintigste met een net zo vermakelijke als spookachtige razernij, een sinds de vroegste splitsingen van het atoom in sappen, hersenschimmen en weefsels misschien alleen door iemand als Sebald zo van dichtbij bekeken atomische razernij, met elke eeuw telkens niets anders biedend dan een tyranniek voorwaarts snellende stroom van hersenwoeker, dat alleen de oudste, dat alleen de eerste, dat alleen de niet door het gejakker van de eeuw op eeuw aangetaste modus van een slechts door die modus aangetaste werkelijkheid opnieuw betekenis hebben kan, dat de lettergrepen en woorden en zinnen en handelingen bevrijd worden van de betekenissen die er aan toegekend worden, tot alles opnieuw zonder betekenis is.
Abonneren op:
Posts (Atom)
