In Ravel van Jean Echenoz gaat het bladzijde 115 niet zo best meer met mijnheer Ravel.
En wat me gisteren in het keukentje opeens opviel: geen muizen meer. Frips liep al weken te foeteren wat een onbetamelijke wreedheid het met die muizen was - ah, die teergevoelige Frips! - en Marc bromde dat hij het behoorlijk ongepast vond, ze eerst lokken met kruimels en restjes Goudakaas om ze dan genadeloos van kant te maken, maar ongepast of niet, met zo'n kolonie stel je geen protocol op. Trouwens, even terzake: dat broodbordeel van Zoete, dat was geen kost en inwoon voor een of andere verdwaalde enkeling of een berooide armoezaaier die aan twee eindjes touw door het leven huppelt, dat werd een muizencataract, het vroeg er om.
Gisteren aan de Congobrug, op het straatterras van Mimosa, een bijna wolkenloze zonsondergang. Vandaag een Atlantische storing waarvan niet helemaal duidelijk is in welk seizoen ze thuishoort, een geschikt moment om nog wat flyers te verspreiden en tegen beter weten in na te gaan of ze bij De Morgen al iemand hebben die het woord croxhapox foutloos uitspreken kan.
maandag 17 september 2007
zondag 16 september 2007
zondag 16 september
Het woonerf baadt in proper zonlicht. Ik ga in de zon zitten en neem de draad op in Ravel van Jean Echenoz, bladzijde 57: 'Hij vindt het allemaal erg onderhoudend en verliest geen moment zijn verbazingwekkend constante goede humeur, ook al word je moe van zoveel triomfen en is het eten nog steeds even beroerd.'
De schoonouders van Stijn komen een kijkje nemen. Ze snappen er geen moer van maar vinden het alles bij elkaar genomen een interessante gebeurtenis. Dat Stijn hiermee bezig is, dat wisten ze niet. Ik leg uit hoe Stijn het ziet en dat je altijd moet uitkijken met iets begrijpen of het niet begrijpen. Wat je van een werk begrijpt is wat je van een werk begrijpt. Er meer van willen begrijpen is zinloos. Iets niet begrijpen is vaak een interessanter uitgangspunt dan het wel begrijpen.
We bekijken de filmpjes van Martin Singer. De avonturen van het ongelukkige spinnetje spreken tot de verbeelding. In de hall staat Kurt Duyck.
Korte handleiding bij het gesprek met Kurt Duyck.
1. On Kawara, Japans conceptueel kunstenaar. Geeft nooit interviews, woont in New York en is wel op leeftijd, denk ik, zegt Kurt.
Op zijn blogspot heeft Kurt een hommage aan On Kawara: I GOT UP AT.
-'Hoe lang hou je dat vol?' Als de emmer vol is, is de emmer vol. Giet je de emmer uit, begin je opnieuw?
Een jaar en een paar maanden, zegt Kurt. Op de website en op de blogspot heeft hij trouwens niet dezelfde werken. Het recentste werk staat op de blogspot.
2. 891, de code die hij gebruikt voor zijn e-mailaccount, is gebaseerd op 391, de titel van een tijdschrift van Francis Picabia. Er waren ook anderen die er aan meededen, Alfred Stieglitz onder andere. Kurt meent dat 391 voor het huisnummer van de galerie van Stieglitz staat. Picabia van het dadaïsme. Jaren later volgde een heruitgave: 591. 'Wel gewaagd' - met die 891 - 'ik zet mezelf in de rij.' Toen hij die e-mailaccount aanmaakte was hij bezig met Picabia en ook meer in het algemeen met het dadaïsme. Ricard 51 is nog zo'n cijfer.
3. We zijn het er over eens dat croxcard 59 een wat ongelukkige keuze werd.
Er zijn wat bezoekers, Klaas is er een van. Hij is aangenaam verrast om hier in de buurt een kunstcentrum aan te treffen en schaft zich drie croxcards aan, croxcard 59 is er een van.
4. Ann is bevallen en heeft een zoon ter wereld gebracht, Lars. Het incident deed zich enkele maanden geleden voor, 12 juni.
5. De dochter van Kurt en Ann heet Mercedes. Het verkleinwoord hiervan is in het Spaans Merche en in het Frans is het Mersi. Mercedes legt zich toe op dwarsfluit.
Ik open de laptop en iTunes, klik de file met Yusef Lateef aan. Kurt siddert. Om kippenvel van te krijgen, bekent hij.
Her en der in de croxruimtes zijn wat bezoekers. Tim Onderbeke is net terug uit Brazilië. Op het woonerf zit een buurvrouw in een boek te lezen.
Tim is vier maanden in Brazilië geweest. Eerst Sao Paolo. Onwaarschijnlijk. Met wat geluk had hij er een studio gevonden. Elke straat heeft een security guard. Er is zoveel criminaliteit dat je verstand er bij stilstaat. De hele tijd door had hij op zijn camera's te letten. Macabare grap, hij was pas terug uit Brazilië en Sao Paolo en werd hier in Gent in zijn atelier bestolen. Diezelfde oude camera's die Sao Paolo overleefd hadden. Onbegrijpelijk. In Sao Paolo had iedereen die hij er ontmoette al wel eens een overval meegemaakt, op straat of thuis. Quick car jacks zijn er dagelijkse kost. Ze komen vlak naast de auto rijden, slaan de ruit in. Maar er waren ook mooie mensen. In de favellas kwam hij de mooiste mensen tegen.
Is met Gregory in Brussel naar Phaedra van Henze geweest. Fantastisch.
Stijn en Tim praten over film en performance en andere dingen. Stijn merkt op dat een van de monitoren een rode glans heeft. De Biënnale komt ter sprake en een werk van Francis Alÿs. Stijn stelt het beeldscherm bij. Tim meent te weten dat het containerproject door die lui van Culture Club georganiseerd wordt. In de gang amuseren bezoekers zich met de knikkers van Cauchy.
De schoonouders van Stijn komen een kijkje nemen. Ze snappen er geen moer van maar vinden het alles bij elkaar genomen een interessante gebeurtenis. Dat Stijn hiermee bezig is, dat wisten ze niet. Ik leg uit hoe Stijn het ziet en dat je altijd moet uitkijken met iets begrijpen of het niet begrijpen. Wat je van een werk begrijpt is wat je van een werk begrijpt. Er meer van willen begrijpen is zinloos. Iets niet begrijpen is vaak een interessanter uitgangspunt dan het wel begrijpen.
We bekijken de filmpjes van Martin Singer. De avonturen van het ongelukkige spinnetje spreken tot de verbeelding. In de hall staat Kurt Duyck.
Korte handleiding bij het gesprek met Kurt Duyck.
1. On Kawara, Japans conceptueel kunstenaar. Geeft nooit interviews, woont in New York en is wel op leeftijd, denk ik, zegt Kurt.
Op zijn blogspot heeft Kurt een hommage aan On Kawara: I GOT UP AT.
-'Hoe lang hou je dat vol?' Als de emmer vol is, is de emmer vol. Giet je de emmer uit, begin je opnieuw?
Een jaar en een paar maanden, zegt Kurt. Op de website en op de blogspot heeft hij trouwens niet dezelfde werken. Het recentste werk staat op de blogspot.
2. 891, de code die hij gebruikt voor zijn e-mailaccount, is gebaseerd op 391, de titel van een tijdschrift van Francis Picabia. Er waren ook anderen die er aan meededen, Alfred Stieglitz onder andere. Kurt meent dat 391 voor het huisnummer van de galerie van Stieglitz staat. Picabia van het dadaïsme. Jaren later volgde een heruitgave: 591. 'Wel gewaagd' - met die 891 - 'ik zet mezelf in de rij.' Toen hij die e-mailaccount aanmaakte was hij bezig met Picabia en ook meer in het algemeen met het dadaïsme. Ricard 51 is nog zo'n cijfer.
3. We zijn het er over eens dat croxcard 59 een wat ongelukkige keuze werd.
Er zijn wat bezoekers, Klaas is er een van. Hij is aangenaam verrast om hier in de buurt een kunstcentrum aan te treffen en schaft zich drie croxcards aan, croxcard 59 is er een van.
4. Ann is bevallen en heeft een zoon ter wereld gebracht, Lars. Het incident deed zich enkele maanden geleden voor, 12 juni.
5. De dochter van Kurt en Ann heet Mercedes. Het verkleinwoord hiervan is in het Spaans Merche en in het Frans is het Mersi. Mercedes legt zich toe op dwarsfluit.
Ik open de laptop en iTunes, klik de file met Yusef Lateef aan. Kurt siddert. Om kippenvel van te krijgen, bekent hij.
Her en der in de croxruimtes zijn wat bezoekers. Tim Onderbeke is net terug uit Brazilië. Op het woonerf zit een buurvrouw in een boek te lezen.
Tim is vier maanden in Brazilië geweest. Eerst Sao Paolo. Onwaarschijnlijk. Met wat geluk had hij er een studio gevonden. Elke straat heeft een security guard. Er is zoveel criminaliteit dat je verstand er bij stilstaat. De hele tijd door had hij op zijn camera's te letten. Macabare grap, hij was pas terug uit Brazilië en Sao Paolo en werd hier in Gent in zijn atelier bestolen. Diezelfde oude camera's die Sao Paolo overleefd hadden. Onbegrijpelijk. In Sao Paolo had iedereen die hij er ontmoette al wel eens een overval meegemaakt, op straat of thuis. Quick car jacks zijn er dagelijkse kost. Ze komen vlak naast de auto rijden, slaan de ruit in. Maar er waren ook mooie mensen. In de favellas kwam hij de mooiste mensen tegen.
Is met Gregory in Brussel naar Phaedra van Henze geweest. Fantastisch.
Stijn en Tim praten over film en performance en andere dingen. Stijn merkt op dat een van de monitoren een rode glans heeft. De Biënnale komt ter sprake en een werk van Francis Alÿs. Stijn stelt het beeldscherm bij. Tim meent te weten dat het containerproject door die lui van Culture Club georganiseerd wordt. In de gang amuseren bezoekers zich met de knikkers van Cauchy.
zaterdag 15 september 2007
zaterdag 15 september
De gebruikelijke bedenkingen. De gebruikelijke handelingen. In Steendam de gebruikelijke verkeersellende. In de Lucas Munichstraat is het rustig, geen spoor van de wagenwedloop die paar straten verderop woedt. Ik open de poort en deponeer het gerief op de desk. Eens flink ademhalen, nog altijd snipverkouden, vooral de buis van Eustachius heeft te lijden onder slijmtoevoer, en dan als het ware zonder hierover na te denken handelingen uitvoeren. De handelingen zijn bekend, de powerknop van de United monitor indrukken, op de mintoets drukken, dan wachten tot het systeem de beelddrager activeert, op play drukken, opnieuw wachten, het geluk dat ik heel even helemaal nergens over na te denken heb, dan twee keer op stop drukken, snel na elkaar en opnieuw op play. Een tel later Stijn. Stijn die van z'n stoel valt. In de andere ruimtes een identiek scenario. De eerste bezoeker is stipt 14u. In de mediaruimte klinkt Works for Prepared Piano & Toy Piano van John Cage.
In de Schildekensstraat in Smetlede overhandigt Joris de papieren en documenten aan Frank.
Tot eerstvolgende bestuursvergadering blijft Joris wel nog de betalingen doen.
In de Schildekensstraat in Smetlede overhandigt Joris de papieren en documenten aan Frank.
Tot eerstvolgende bestuursvergadering blijft Joris wel nog de betalingen doen.
vrijdag 14 september
Lucie Renneboog. Fascinerend werk. Frank komt de laptop oppikken. De eerste bezoekers druppelen binnen. Wayne Shorter belandt in de hifi. Marc delft een belangrijke bladzijde vanonder het digitale stof. Johan steekt de nieuwe lading croxcards binnen:
-een herdruk van croxcard 2 van Johan Joos;
-een typografische puzzel van Ann Vandersleyen;
-Fig. 0603002, een foto van Liesbeth De Fossé;
-een brainboxdocument, dit keer de vierde unit met de door Zoete bedachte titel 'Anarchistisch Ploegen';
-twee werken zonder titel van Kurt Duyck, het ene een schilderij (acryl on paper), het andere een collage;
-twee werken van Philippe Vandenberg, 'terminé' (watercolour on paper) en 'ce que je peux' (ballpoint and ink on paper).
Nog meer bezoekers. De filmpjes van Martin Singer blijven fascineren.
-een herdruk van croxcard 2 van Johan Joos;
-een typografische puzzel van Ann Vandersleyen;
-Fig. 0603002, een foto van Liesbeth De Fossé;
-een brainboxdocument, dit keer de vierde unit met de door Zoete bedachte titel 'Anarchistisch Ploegen';
-twee werken zonder titel van Kurt Duyck, het ene een schilderij (acryl on paper), het andere een collage;
-twee werken van Philippe Vandenberg, 'terminé' (watercolour on paper) en 'ce que je peux' (ballpoint and ink on paper).
Nog meer bezoekers. De filmpjes van Martin Singer blijven fascineren.
donderdag 13 september
14u
Jan Dheedene en hond en na verloop van tijd een dame. De score van de filmpjes van Martin Singer gonst in de ruimtes. Jos springt binnen. Is uitgekeken op Gent en omstreken, zegt hij. 'Europa is allemaal 't zelfde, al die ouwe troep.' Ik neem de mailbox door en stoot op een mailtje van Anja. In de corridor naar crox3 staan bezoekers naar het werk van Luk Berghe te kijken.
Nicolas springt binnen. 'De mensen zitten op de terrasjes,' lacht hij. Dus valt het bezoekersaantal tegen. We drinken een pintje. De ouders van Jos wonen in een rusthuis. 'Een boer moet niet eindigen in een rusthuis,' merk ik op, 'een boer moet doodvallen op zijn pattattenveld.'
Nicolas begint over Michaël. Michaël staat tegenwoordig weer in de belangstelling. We drinken en kletsen.
'Gent is kloterij,' merkt Jos op. ''t Gebeurt hier nooit iets en moest er iets gebeuren, 'k zou er niet eens naar toe gaan.'
Nicolas is zeer te spreken over het werk van Stijn. Het enige, vindt hij, is dat Stijn moet oppassen dat het niet teveel Messieurs Delmotte wordt. Over zichzelf: afstand, afstand, afstand pakken. Trouwens, natuurlijk zit de actuele scene met een probleem. Het modernisme is gereduceerd tot een formaliteit.
Nicolas is niet wild van de schilderijen van Michaël. Hij valt voor de films en de attitude van Michaël, 'wat hij met die films doet, intrigeert me.' Hoe iemand in de kunstwereld staat en zich als kunstenaar gedraagt, het is een cruciaal element.
'Ge kunt vier jaar kunst studeren,' zegt Nicolas, 'en dan zijt ge kunstenaar. Ge kunt vier jaar filosofie studeren en dan zijt ge filosoof.'
Over 'Landschap-fles': 'Het valt. Hij zet dat recht. Het valt weer omver. Hij zet het weer recht om het dan achteloos omver te lopen. Om het uiteindelijk te kunnen negeren. Dat vind ik fantastisch.'
Over de tekeningen: 'Hij laat het werk door anderen uitvoeren. Hij bedenkt en maakt een constructie om die dan daaropvolgend te kunnen negeren.'
Ook het werk van de Fransen is voor Nicolas zeer ok, vooral de zaal achterin. 'Ik heb liever toeval dan planning,' flapt hij er uit. 'Ik heb graag iets dat ik niet snap. Stille waters, diepe gronden. 't Kan natuurlijk ook zijn dat zo iemand niets te vertellen heeft...'
In Hansbeke zit hij goed. In de tuin staat de forsythia weer in bloei en er is een overdaad aan appels. Appels, veel, ongelooflijk veel. Dat komt door de zachte winter.
Marc springt binnen en overhandigt het gele kodak-doosje. Nicolas wijdt uit over het werk van Emannuelle (interessant - heel erg Frans - heel erg Parijs - proper - altijd proper die Fransen) en Marc gaat aan de slag. Eerst in de ruimte van Stijn. Met Nicolas kom het gesprek op minder vrolijk nieuws, de Fnac-filialen hier te lande volgen het Franse voorbeeld en globaliseren het aanbod. Johan wist dat Frank van de Russische boeken er niet meer werkt. 'Alle duivels,' siste ik stomverbaasd, 'Frank van de Russische boeken weg bij Fnac.' Maar er is ook goed nieuws, vervolgt Nicolas monter, in de Volderstraat is er nu Het Paard van Troje, een speciaalzaak voor het betere boek, gloednieuw, toen hij het ontdekte waren ze de boeken nog op de planken aan het zetten.
Marc bestelt een Dupont. Het nieuwe cameraatje is een Ricoh GX100, 10.1 megapixels en volledig met de hand instelbaar. 'En wat wel wijs is,' zegt hij op schampere doch goedbedoelde wijze, 'er zit een aparte zoeker op.'
Jan Dheedene en hond en na verloop van tijd een dame. De score van de filmpjes van Martin Singer gonst in de ruimtes. Jos springt binnen. Is uitgekeken op Gent en omstreken, zegt hij. 'Europa is allemaal 't zelfde, al die ouwe troep.' Ik neem de mailbox door en stoot op een mailtje van Anja. In de corridor naar crox3 staan bezoekers naar het werk van Luk Berghe te kijken.
Nicolas springt binnen. 'De mensen zitten op de terrasjes,' lacht hij. Dus valt het bezoekersaantal tegen. We drinken een pintje. De ouders van Jos wonen in een rusthuis. 'Een boer moet niet eindigen in een rusthuis,' merk ik op, 'een boer moet doodvallen op zijn pattattenveld.'
Nicolas begint over Michaël. Michaël staat tegenwoordig weer in de belangstelling. We drinken en kletsen.
'Gent is kloterij,' merkt Jos op. ''t Gebeurt hier nooit iets en moest er iets gebeuren, 'k zou er niet eens naar toe gaan.'
Nicolas is zeer te spreken over het werk van Stijn. Het enige, vindt hij, is dat Stijn moet oppassen dat het niet teveel Messieurs Delmotte wordt. Over zichzelf: afstand, afstand, afstand pakken. Trouwens, natuurlijk zit de actuele scene met een probleem. Het modernisme is gereduceerd tot een formaliteit.
Nicolas is niet wild van de schilderijen van Michaël. Hij valt voor de films en de attitude van Michaël, 'wat hij met die films doet, intrigeert me.' Hoe iemand in de kunstwereld staat en zich als kunstenaar gedraagt, het is een cruciaal element.
'Ge kunt vier jaar kunst studeren,' zegt Nicolas, 'en dan zijt ge kunstenaar. Ge kunt vier jaar filosofie studeren en dan zijt ge filosoof.'
Over 'Landschap-fles': 'Het valt. Hij zet dat recht. Het valt weer omver. Hij zet het weer recht om het dan achteloos omver te lopen. Om het uiteindelijk te kunnen negeren. Dat vind ik fantastisch.'
Over de tekeningen: 'Hij laat het werk door anderen uitvoeren. Hij bedenkt en maakt een constructie om die dan daaropvolgend te kunnen negeren.'
Ook het werk van de Fransen is voor Nicolas zeer ok, vooral de zaal achterin. 'Ik heb liever toeval dan planning,' flapt hij er uit. 'Ik heb graag iets dat ik niet snap. Stille waters, diepe gronden. 't Kan natuurlijk ook zijn dat zo iemand niets te vertellen heeft...'
In Hansbeke zit hij goed. In de tuin staat de forsythia weer in bloei en er is een overdaad aan appels. Appels, veel, ongelooflijk veel. Dat komt door de zachte winter.
Marc springt binnen en overhandigt het gele kodak-doosje. Nicolas wijdt uit over het werk van Emannuelle (interessant - heel erg Frans - heel erg Parijs - proper - altijd proper die Fransen) en Marc gaat aan de slag. Eerst in de ruimte van Stijn. Met Nicolas kom het gesprek op minder vrolijk nieuws, de Fnac-filialen hier te lande volgen het Franse voorbeeld en globaliseren het aanbod. Johan wist dat Frank van de Russische boeken er niet meer werkt. 'Alle duivels,' siste ik stomverbaasd, 'Frank van de Russische boeken weg bij Fnac.' Maar er is ook goed nieuws, vervolgt Nicolas monter, in de Volderstraat is er nu Het Paard van Troje, een speciaalzaak voor het betere boek, gloednieuw, toen hij het ontdekte waren ze de boeken nog op de planken aan het zetten.
Marc bestelt een Dupont. Het nieuwe cameraatje is een Ricoh GX100, 10.1 megapixels en volledig met de hand instelbaar. 'En wat wel wijs is,' zegt hij op schampere doch goedbedoelde wijze, 'er zit een aparte zoeker op.'
donderdag 13 september 2007
dinsdag 11 september
Vandaag wordt in alle spleten en kieren en gaten het begin van Twintown Rebellion gevierd. Jammer dat de score niet deugt, die BMW-ghettoblasters zijn strontvervelend.
Afspraak met Gerd. We tafelen in De Lieve. We hebben het over handvaardigheid. Drie keer handvaardigheid. Gerd lacht. Handvaardigheid, handvaardigheid, handvaardigheid.
Hij draagt een rood hemd - met korte mouwen - van het merk Esprit 1968, merk ik.
Bestelt een soepje. Ik bestel de Moules Maison en observeer de trukendoos van Ivan: steranijs en laurier.
Met dat steranijs moogt ge niet overdrijven, meent Ivan.
Het gesprek komt op T(raum)a, een spijtig vervolg op de Brugse Triënnale van begin jaren zeventig. De titel, meent Gerd, is zeer toepasselijk voor alles waar West-Vlaanderen voor staat, kunst in het tenue van een geblondeerd maatpak. De titels zijn navenant, Geeuw 1, Geeuw 2, Geeuw 3, kunst van en voor lui die niet meer weten dan dat elan van het gezegende en op provinciaal niveau alom bewierookte jaar nul. Het jaar Nul. De provincie.
Afspraak met Gerd. We tafelen in De Lieve. We hebben het over handvaardigheid. Drie keer handvaardigheid. Gerd lacht. Handvaardigheid, handvaardigheid, handvaardigheid.
Hij draagt een rood hemd - met korte mouwen - van het merk Esprit 1968, merk ik.
Bestelt een soepje. Ik bestel de Moules Maison en observeer de trukendoos van Ivan: steranijs en laurier.
Met dat steranijs moogt ge niet overdrijven, meent Ivan.
Het gesprek komt op T(raum)a, een spijtig vervolg op de Brugse Triënnale van begin jaren zeventig. De titel, meent Gerd, is zeer toepasselijk voor alles waar West-Vlaanderen voor staat, kunst in het tenue van een geblondeerd maatpak. De titels zijn navenant, Geeuw 1, Geeuw 2, Geeuw 3, kunst van en voor lui die niet meer weten dan dat elan van het gezegende en op provinciaal niveau alom bewierookte jaar nul. Het jaar Nul. De provincie.
maandag 10 september 2007
maandag 10 september
Een kleine encyclopedie van tijdelijke dingen.
'Je vindt het wel spijtig om uit bad te moeten.' Eerste zin van Ravel, een roman van Jean Echenoz. Oolf deed enthusiast over het boek, had het verorberd tussen delen twee en drie van Het Bureau van J. J. Voskuil, zei hij.
De dag begint dus met een variatie op die eerste zin. De dag begint op onfortuinlijke wijze. Gedurende enige tijd ben ik een zekere Alfonso Dys, verkenner van het onmetelijke woestijngebied tussen bedrand en slaapkamerdeur. Vanuit zijn belabberde positie, half bedolven onder het woestijnzand van een belabberd ochtendhumeur en in het grijze ochtendlicht van een belabberde dag, staart Dys naar de boekenkast. Henin heeft de US Open gewonnen. Het duurt een eeuwigheid voor ik doorheb dat het intrigerende perspectief onderin de boekenkast met de cover van de dvd van Buena Vista Social Club te maken heeft. Andere titels zijn 'Diepe wildernis: de wegen', 'Conversations avec Cézanne' en 'Quartet' van John Fante.
Aan de laptop opent een ander wereldbeeld. Frank ploegt door de crox-site, beschikt niet over alle codes en heeft om die reden een waarschuwing toegevoegd: 'onze site heeft momenteel een onderhoudsbeurt'. Eerst een stap terug, dan de sprong voorwaarts.
Een bericht van David Smithson, hij suggereert twaalf maar misschien is elf oktober beter. Ik boek een kamer bij Flandria Hotel van 11 tot 13 oktober. Levi van Smeraldina Rima stelt voor om Nate Wooley te brengen tijdens het openingsmoment op 13 oktober.
Frank mailt me dat Joris ontslag neemt als bestuurslid.
'Je vindt het wel spijtig om uit bad te moeten.' Eerste zin van Ravel, een roman van Jean Echenoz. Oolf deed enthusiast over het boek, had het verorberd tussen delen twee en drie van Het Bureau van J. J. Voskuil, zei hij.
De dag begint dus met een variatie op die eerste zin. De dag begint op onfortuinlijke wijze. Gedurende enige tijd ben ik een zekere Alfonso Dys, verkenner van het onmetelijke woestijngebied tussen bedrand en slaapkamerdeur. Vanuit zijn belabberde positie, half bedolven onder het woestijnzand van een belabberd ochtendhumeur en in het grijze ochtendlicht van een belabberde dag, staart Dys naar de boekenkast. Henin heeft de US Open gewonnen. Het duurt een eeuwigheid voor ik doorheb dat het intrigerende perspectief onderin de boekenkast met de cover van de dvd van Buena Vista Social Club te maken heeft. Andere titels zijn 'Diepe wildernis: de wegen', 'Conversations avec Cézanne' en 'Quartet' van John Fante.
Aan de laptop opent een ander wereldbeeld. Frank ploegt door de crox-site, beschikt niet over alle codes en heeft om die reden een waarschuwing toegevoegd: 'onze site heeft momenteel een onderhoudsbeurt'. Eerst een stap terug, dan de sprong voorwaarts.
Een bericht van David Smithson, hij suggereert twaalf maar misschien is elf oktober beter. Ik boek een kamer bij Flandria Hotel van 11 tot 13 oktober. Levi van Smeraldina Rima stelt voor om Nate Wooley te brengen tijdens het openingsmoment op 13 oktober.
Frank mailt me dat Joris ontslag neemt als bestuurslid.
zondag 9 september 2007
zondag 9 september
Frips en de allerminst bijkomstige vraagstelling of ik weet hoe ze de deur van de mediaruimte openkrijgen moet.
Vijftien minuten later. Ik parkeer de fiets in de hall tegen de muur met de brainbox-neonsculptuur. Marc en Frips kregen de apparatuur aan de praat, alleen de dvd met de film van Singer is problematisch - een half probleem, alles lijkt te maken te hebben met het indrukken van de juiste knop. Een mens leert bij.
Marc dat hij het toch wel wreed vindt met die muizen.
Die muizen, breng ik te berde, dat zit niet alleen hier, dat zit overal.
'Wilt ge een croque monsieur?'
'Met dooie muizen zeker,' sneert Frips.
Marc gooit zijn laptop open en klikt de timetable aan. Frank nam de site grondig door en trof her en der fouten aan, kleine foutjes, grote.
Moet ge nu een croque-monsieur hebben, vraag ik, of moet ge geen croque-monsieur hebben.
Frips heeft geen honger, Marc alleen als 't een vegetarische is. Hij opent de statistieken van de crox-site en wijst op het positieve verloop: een jaar geleden 500 bezoekers per maand, sinds mei 2007 meer dan 2000. We diven naar youtube, een concert van Ornette Coleman uit 1979. Coleman live, twee drummers, twee gitaristen, één bas. Na Coleman volgt 'so what', een opname met Miles en Coltrane. Het loopt tegen een uur of drie en we hebben nog geen bezoekers gezien. Dat heeft met Open Monumentdag te maken, denkt Marc.
De eerste bezoeker. Dan nog een bezoeker, nog een, drie, nog een, vier, dan nog iemand, vijf, nog iemand, zes. Peter - hij en Marc gaan vaak samen kamperen - geeft toe dat hij begin jaren tachtig in een groepje zat waar onder andere ook Peter Vermeersch deel van uitmaakte, La Vie en Rose. Dat was lang voor X-legged Sally en Flat Earth Society. Ze hadden Eric Goeman als vocalist en ook Patrick Nebel van Nacht und Nebel maakte er deel van uit.
Agnes Maes overhandigt me een dik boekwerk met de merkwaardige titel 'from LE BALLET
MECHANIQUE to LE BALLET DES CELLULES'. Marc De Clercq en Brechtje springen binnen.
Vijftien minuten later. Ik parkeer de fiets in de hall tegen de muur met de brainbox-neonsculptuur. Marc en Frips kregen de apparatuur aan de praat, alleen de dvd met de film van Singer is problematisch - een half probleem, alles lijkt te maken te hebben met het indrukken van de juiste knop. Een mens leert bij.
Marc dat hij het toch wel wreed vindt met die muizen.
Die muizen, breng ik te berde, dat zit niet alleen hier, dat zit overal.
'Wilt ge een croque monsieur?'
'Met dooie muizen zeker,' sneert Frips.
Marc gooit zijn laptop open en klikt de timetable aan. Frank nam de site grondig door en trof her en der fouten aan, kleine foutjes, grote.
Moet ge nu een croque-monsieur hebben, vraag ik, of moet ge geen croque-monsieur hebben.
Frips heeft geen honger, Marc alleen als 't een vegetarische is. Hij opent de statistieken van de crox-site en wijst op het positieve verloop: een jaar geleden 500 bezoekers per maand, sinds mei 2007 meer dan 2000. We diven naar youtube, een concert van Ornette Coleman uit 1979. Coleman live, twee drummers, twee gitaristen, één bas. Na Coleman volgt 'so what', een opname met Miles en Coltrane. Het loopt tegen een uur of drie en we hebben nog geen bezoekers gezien. Dat heeft met Open Monumentdag te maken, denkt Marc.
De eerste bezoeker. Dan nog een bezoeker, nog een, drie, nog een, vier, dan nog iemand, vijf, nog iemand, zes. Peter - hij en Marc gaan vaak samen kamperen - geeft toe dat hij begin jaren tachtig in een groepje zat waar onder andere ook Peter Vermeersch deel van uitmaakte, La Vie en Rose. Dat was lang voor X-legged Sally en Flat Earth Society. Ze hadden Eric Goeman als vocalist en ook Patrick Nebel van Nacht und Nebel maakte er deel van uit.
Agnes Maes overhandigt me een dik boekwerk met de merkwaardige titel 'from LE BALLET
MECHANIQUE to LE BALLET DES CELLULES'. Marc De Clercq en Brechtje springen binnen.
zaterdag 8 september 2007
zaterdag 8 september
ochtend
Op. Ik krabbel overeind. Het ochtendlicht is een zwembad van ondiep en grijs licht. Ik waad door het grijze ochtendlicht. Buiten is een stille ochtend. De ontlasting gebeurt in een variant op Duchamp.
voormiddag
Ik neem de inbox door. Anja, de secretaresse van Philippe Vandenberg, belt me. Ik ben snipverkouden, drink zoethoutthee en slik een tablet echinaforce. Aan de telefoon hoor ik Philippe op de achtergrond, hij formuleert een of andere bedenking.
middag,
een aangename herfstdag
De routine. Handelingen. Gebruikelijke handelingen, de volgorde is irrelevant. Elke dag, elk uur, elke eeuw brengt een opeenvolging van identieke handelingen.
Drie uur of vier seconden of vijfhonderdduizend jaar na de feiten, de feiten zelf zijn onveranderd, of ze belangrijk zijn of niet is irrelevant.
Op het pleintje spelen kinderen. Ik ruim de troep op die na de vergadering van gisteravond in de mediaruimte bleef en naai een knoop aan het jasje. De stoelen verhuizen naar de hall, de planken die als tafelblad dienst deden naar de corridor, straks komen ze in de stockruimte terecht, de schragen belanden tegen de voorzijde van de kubusruimte. In crox2 dezelfde handelingen als gisteren en eergisteren. Routine. In crox3 eerst het werk van Benault, dan de muzieksculptuur van Bart Vandevijvere en het zaallicht. Inpluggen van de draadloze netwerkverbinding. In gallop naar een krantenwinkel. Aan de Dampoortbrug Anna en Michaël, net terug uit Amsterdam.
Bezoekers uit Frankrijk. Het dochtertje van Hans De Meulenaere lacht zich een kriek met de filmpjes van Martin Singer.
Telefoon van Anna. De tekst is af, ze is er heel erg blij mee, zegt ze.
Je opent een deur, een ogenblik later waait ze dicht.
Het afval dump je in een containerpark, ook het meubilair.
Je buigt je over het fietsslot en er is iemand die je spreken wil.
Tegen sluitingstijd komt Wim De Waeegeneer aanstappen.
Op. Ik krabbel overeind. Het ochtendlicht is een zwembad van ondiep en grijs licht. Ik waad door het grijze ochtendlicht. Buiten is een stille ochtend. De ontlasting gebeurt in een variant op Duchamp.
voormiddag
Ik neem de inbox door. Anja, de secretaresse van Philippe Vandenberg, belt me. Ik ben snipverkouden, drink zoethoutthee en slik een tablet echinaforce. Aan de telefoon hoor ik Philippe op de achtergrond, hij formuleert een of andere bedenking.
middag,
een aangename herfstdag
De routine. Handelingen. Gebruikelijke handelingen, de volgorde is irrelevant. Elke dag, elk uur, elke eeuw brengt een opeenvolging van identieke handelingen.
Drie uur of vier seconden of vijfhonderdduizend jaar na de feiten, de feiten zelf zijn onveranderd, of ze belangrijk zijn of niet is irrelevant.
Op het pleintje spelen kinderen. Ik ruim de troep op die na de vergadering van gisteravond in de mediaruimte bleef en naai een knoop aan het jasje. De stoelen verhuizen naar de hall, de planken die als tafelblad dienst deden naar de corridor, straks komen ze in de stockruimte terecht, de schragen belanden tegen de voorzijde van de kubusruimte. In crox2 dezelfde handelingen als gisteren en eergisteren. Routine. In crox3 eerst het werk van Benault, dan de muzieksculptuur van Bart Vandevijvere en het zaallicht. Inpluggen van de draadloze netwerkverbinding. In gallop naar een krantenwinkel. Aan de Dampoortbrug Anna en Michaël, net terug uit Amsterdam.
Bezoekers uit Frankrijk. Het dochtertje van Hans De Meulenaere lacht zich een kriek met de filmpjes van Martin Singer.
Telefoon van Anna. De tekst is af, ze is er heel erg blij mee, zegt ze.
Je opent een deur, een ogenblik later waait ze dicht.
Het afval dump je in een containerpark, ook het meubilair.
Je buigt je over het fietsslot en er is iemand die je spreken wil.
Tegen sluitingstijd komt Wim De Waeegeneer aanstappen.
vrijdag 7 september 2007
donderdag 6 september 2007
donderdag 6 september
Opstaan met Ictus van het Giuffre-Bley-Swallow trio. Ictus staat op een PolyGram Record uit 1961.
Schilderij afwerken, het eerste van Stilleven & Variaties 16. Boek 9 van de voor volgend jaar bedoelde 11.11.11-actie. Op andere bladzijden werk van Thomas Bogaert, Romain Bailly en Michaël Borremans. Op het voetpad aan de overzijde van de straat passeert een klasje. Tabak, koffie, grasduinen in de inbox. Ik herinner me amper wat van het levendige gesprek met Maaike en Frans.
Dat ze een fotosessie afwerken moest.
Dat ze op een enveloppe schreef waarin zich honderdvijftig euro bevond.
Dat Frans van Lou de Palingboer afwist.
De anekdote over het standbeeld van Olmedo.
Dat we het niet over ansjovis hadden en Franse kazen.
Frans zei dat hij er tegen kon.
Er zat een professor mee aan tafel. En een fotograaf. We waren het er over eens dat je anders schrijft als je met een potlood schrijft of met een schrijfmachine en een laptop is ook weer anders. Frans gaf toe dat zijn techniek op de schrijfmachine tot twee vingers beperkt blijft. Dat kwam zo. Iemand vertelde dat hij het Guiness Record van de Texaanse mevrouw Pajunas, 269 toetsen per minuut, electrische schrijfmachine, met meer dan 100 toetseenheden verbeterd had. 388 toetseenheden om precies te zijn, niet op een electrische maar op een mechanische schrijfmachine. 6 toetsaanrakingen per seconde.
Dat haar moeder heel erg ziek is geweest, zei ze.
We hadden het over Edinburgh en over Bart De Pauw. Met andere bekende Vlamingen moet je opletten. De Willy's van De Pauw is onovertroffen, vonden we.
Ik herinnerde me dat ik Maaike nog nooit op de Bühne bezig had gezien. Of dat een schande is lieten we in het midden. Afgaand op enkele concrete data berekenden we dat we elkaar leerden kennen voor ze twee jaar oud was.
Dat Joke wellicht nog niet geboren was.
We hadden het niet over Hitchcock en Coleman.
Jullie moeten eens wat vaker in crox langskomen, zei ik.
Schilderij afwerken, het eerste van Stilleven & Variaties 16. Boek 9 van de voor volgend jaar bedoelde 11.11.11-actie. Op andere bladzijden werk van Thomas Bogaert, Romain Bailly en Michaël Borremans. Op het voetpad aan de overzijde van de straat passeert een klasje. Tabak, koffie, grasduinen in de inbox. Ik herinner me amper wat van het levendige gesprek met Maaike en Frans.
Dat ze een fotosessie afwerken moest.
Dat ze op een enveloppe schreef waarin zich honderdvijftig euro bevond.
Dat Frans van Lou de Palingboer afwist.
De anekdote over het standbeeld van Olmedo.
Dat we het niet over ansjovis hadden en Franse kazen.
Frans zei dat hij er tegen kon.
Er zat een professor mee aan tafel. En een fotograaf. We waren het er over eens dat je anders schrijft als je met een potlood schrijft of met een schrijfmachine en een laptop is ook weer anders. Frans gaf toe dat zijn techniek op de schrijfmachine tot twee vingers beperkt blijft. Dat kwam zo. Iemand vertelde dat hij het Guiness Record van de Texaanse mevrouw Pajunas, 269 toetsen per minuut, electrische schrijfmachine, met meer dan 100 toetseenheden verbeterd had. 388 toetseenheden om precies te zijn, niet op een electrische maar op een mechanische schrijfmachine. 6 toetsaanrakingen per seconde.
Dat haar moeder heel erg ziek is geweest, zei ze.
We hadden het over Edinburgh en over Bart De Pauw. Met andere bekende Vlamingen moet je opletten. De Willy's van De Pauw is onovertroffen, vonden we.
Ik herinnerde me dat ik Maaike nog nooit op de Bühne bezig had gezien. Of dat een schande is lieten we in het midden. Afgaand op enkele concrete data berekenden we dat we elkaar leerden kennen voor ze twee jaar oud was.
Dat Joke wellicht nog niet geboren was.
We hadden het niet over Hitchcock en Coleman.
Jullie moeten eens wat vaker in crox langskomen, zei ik.
woensdag 5 september
ochtend
Er is niets te zeggen over een dag waar je niets over te zeggen hebt.
Is het ochtendblauw verrukkelijk, heeft het de intentie van een werk waarvan je niet weet of je het bekijken moet?
Is het ochtendblauw blauw of is het grijs?
Vandaag is het grijs. Het is het grijs van de grijze bloemen.
Mooi is het grijs van de grijze bloemen. Een dikke hemel hangt boven het stadje.
Er is niets te zeggen over een dag waar je niets over te zeggen hebt.
Is het ochtendblauw verrukkelijk, heeft het de intentie van een werk waarvan je niet weet of je het bekijken moet?
Is het ochtendblauw blauw of is het grijs?
Vandaag is het grijs. Het is het grijs van de grijze bloemen.
Mooi is het grijs van de grijze bloemen. Een dikke hemel hangt boven het stadje.
zondag 2 september 2007
zondag 2 september
Milledju, dat spel van United marcheert niet. De monitor, die van Stijn. Godverdegodverdegodver, 't is altijd iets met die machinerie. Als 't niets is, is 't ook iets, ge zoudt er zot van worden. Verstaat ge, zei Stijn beleefd, op die knop moet ge drukken. 'Den deze?' vroeg ik onnozelweg. 'Dat hier,' zei Stijn zonder spoor van stemverheffing, 'is de knop waar ge op drukken moet.' Hij wees voor het gemak de grootste knop aan, in 't midden. Dat is niet moeilijk, dat is gemakkelijk, zei ik, van Dinges imiterend. 't Liep tegen middernacht. Romain en Frederik stonden naar de filmpkes van Martin Singer te kijken. Om u een kriek te lachen, die filmpkes. 'Dus met die knop zet ik het spel aan,' zei ik, voor alle zekerheid. 'Met die knop zet ge het spel aan,' zei Stijn. Hij voegt er aan toe dat hij zich beklaagde dat hij het ding gekocht had, een mens doet somstijds dwaze dingen. 'En dan drukt ge op die knop,' zei Stijn. 'Bedoelt ge die knop of die knop of die knop,' zei ik. Stijn leek de vraag niet te begrijpen. 'Er zijn drie knoppen,' begon ik te preciseren, met licht verende tred het pad der kennis bewandelend, 'bedoelt ge de middelste of bedoelt ge een van die andere knoppen.' Stijn was mee. 'De middelste.' Allez vooruit, de middelste, de 'minknop'. Door het indrukken van die minknop staat het beeld in positie. 'Veel beeld is er nochtans niet te zien,' neuzel ik. 'Dat is omdat ik het machine niet gekocht moest hebben,' geeft Stijn toe. Geen gezever, we staan een stapke verder. De middelste knop ter linkerzijde ingedrukt hebbende, hiermee het beeld in positie gebracht hebbende, wenden wij de op stompzinnige en brutale wijze door onwetendheid verblinde blik naar het toetsenbord ter rechterzijde. Hier doet zich een nieuw probleem voor, ook Stijn is er nog niet helemaal uit wat hij er precies van denken moet. 'Eerst moet ge de play-knop indrukken' - dat spreekt vanzelf - 'maar zoals ge zult zien,' expliceert Stijn, 'gebeurt er niets.' Juist, ja, inderdaad, was te verwachten. Slimme vraag: waarom zoudt ge die knop aanraken als er toch niets gebeurt. Nuchter antwoord. Als ge wilt dat het spel speelt moet ge op de play-toets drukken anders speelt het spel niet. 'Dat meent ge niet,' grap ik. Toch toch. Het rare is, legt Stijn uit, ge drukt op de play-toets en het spel marcheert niet. 'Maar allez, dat meent ge toch niet,' zeg ik. Toch toch. Stijn preciseert. Ge moet eerst twee keer op stop drukken, snel na elkaar, dan even wachten en opnieuw op play drukken. Dan doet hij het wel.
Waar en wanneer hebben we dat nog meegemaakt.
Waar en wanneer hebben we dat nog meegemaakt.
zaterdag 1 september
15u30
De kinderen op het woonerf. Manon vroeg wat ik van plan was. De deur openen, zei ik. Dan moet je toch gewoon de deur openen, zei ze. Ja, dat is de bedoeling, zei ik. Dan moet je toch gewoon de klink gebruiken, wist ze. Eerst de poort openen met deze sleutel, zei ik. Waarom niet met de klink, zei ze. Omdat..., zei ik.
Er is een probleem met de beamer van de provinciale uitleendienst, het apparaat doet het niet.
In de ruimte van Stijn ben ik enige tijd bezig met het afplakken van de bekabeling. Arnaud en een zekere Luc betreden de hall, Luc is trompettist, Arnaud bricoleert ritmische soundscapes, samen vormen ze het Dirty Sweet combo. Ze installeren het materiaal bovenop de kubusruimte en doen een soundcheck.
Telefoon van Bart.
Brahim, l'homme dix heures pile. De familie van Narjiss is dit keer aangedikt met twee zusjes, Manelle en Neila. Narjiss is de oudste. Wat later Stéphane Cauchy, Emmanuelle, Martin Singer, ze hebben nog wat kleinigheden bij te stellen. Stijn komt van een vergadering. Hij en Brahim proberen de videoprojector uit en komen tot de vaststelling dat het apparaat kapot is. Die ene dvd van het merk United doet het evenmin.
Frank. Vijf minuten later Bart en Luk, Bart zonder dvd, de winkel was dicht. 'Ah, alors pas de chocolat,' grapt Brahim.
Het volk stroomt toe. Frank stelt voor om bij hem thuis een dvd op te halen, is dan wel een uurke weg, heen en terug minstens zestig kilometer.
Ambiance. Veel volk. De saison vliegt over de toonbank en het concert van Dirty Sweet is opmerkelijk goed. Een kleine invasie van lui uit région Pas de Calais.
Nog meer volk. Het bezoekersaantal is moeilijk in te schatten. Veel. Ook Joris en Nancy, pas terug uit Pussemange. Laat op de avond springt Jos binnen en nog later, iets voor middernacht, Romain en Frederik. Frederik had een crox-project in 1998, Romain is pas afgestudeerd aan het Kask.
De kinderen op het woonerf. Manon vroeg wat ik van plan was. De deur openen, zei ik. Dan moet je toch gewoon de deur openen, zei ze. Ja, dat is de bedoeling, zei ik. Dan moet je toch gewoon de klink gebruiken, wist ze. Eerst de poort openen met deze sleutel, zei ik. Waarom niet met de klink, zei ze. Omdat..., zei ik.
Er is een probleem met de beamer van de provinciale uitleendienst, het apparaat doet het niet.
In de ruimte van Stijn ben ik enige tijd bezig met het afplakken van de bekabeling. Arnaud en een zekere Luc betreden de hall, Luc is trompettist, Arnaud bricoleert ritmische soundscapes, samen vormen ze het Dirty Sweet combo. Ze installeren het materiaal bovenop de kubusruimte en doen een soundcheck.
Telefoon van Bart.
Brahim, l'homme dix heures pile. De familie van Narjiss is dit keer aangedikt met twee zusjes, Manelle en Neila. Narjiss is de oudste. Wat later Stéphane Cauchy, Emmanuelle, Martin Singer, ze hebben nog wat kleinigheden bij te stellen. Stijn komt van een vergadering. Hij en Brahim proberen de videoprojector uit en komen tot de vaststelling dat het apparaat kapot is. Die ene dvd van het merk United doet het evenmin.
Frank. Vijf minuten later Bart en Luk, Bart zonder dvd, de winkel was dicht. 'Ah, alors pas de chocolat,' grapt Brahim.
Het volk stroomt toe. Frank stelt voor om bij hem thuis een dvd op te halen, is dan wel een uurke weg, heen en terug minstens zestig kilometer.
Ambiance. Veel volk. De saison vliegt over de toonbank en het concert van Dirty Sweet is opmerkelijk goed. Een kleine invasie van lui uit région Pas de Calais.
Nog meer volk. Het bezoekersaantal is moeilijk in te schatten. Veel. Ook Joris en Nancy, pas terug uit Pussemange. Laat op de avond springt Jos binnen en nog later, iets voor middernacht, Romain en Frederik. Frederik had een crox-project in 1998, Romain is pas afgestudeerd aan het Kask.
Abonneren op:
Posts (Atom)
