maandag 30 november

Transcriptie van Thursday 30 November, The Virginia Woolf Diary volume 5; Penguin Books, 1982; p. 248, NOVEMBER 1939.

Zeer te spreken over het ochtendlicht & stemmen half wakker op het voetpad & in het schriftje: onleesbare notities, There's Nothing More Delicate & in het atelier: het getemperde licht van een Atlantische depressie, & dus ook de gestremde toonaard van het meest recente doekje. Dan de werken van Godzilla W. - knarsetandende breuklijnen... Maar, geen woorden verspillen. Natuurlijk net zo goed zelf gehersenspoeld. Sans paroles, bizarre titel. Van Verlaine als ik het goed heb. Had iemand me Sans paroles van Verlaine toegestopt? Diezelfde editie van J'ai lu? Wat ik me half herinnerde, omdat ik de cover voor me had. Bijna een halve eeuw had de paperback in twee bijna identieke helften gescheurd: de kleur van de cover, waarvan ik zo goed als zeker wist dat het citroengeel was, en de inhoud, waarvan ik me geen halve syllabe herinneren kon. Grepet vegeteert: het smeersel meestendeels ernevens, tevergeefs terecht en wel elke keer & eens te meer Perec, geëffend met scherp geslepen mes, echter: efemeer geëmmer met krenten en beleg, geen zekerte, geen effect. Aan het stuur van de auto valt me te binnen dat ik zin in een broodje met kabeljauwsalade heb. Ooit zou de druilerige regen me ongetwijfeld melancholiek gemaakt hebben. Nu ontbreekt die euforie. Het natte licht, de ruitenwissers die met elke uithaal duizend druppels van de voorruit halen, een auto voor me die nodeloos talmt, & toch genieten van het trage verkeer, zonder dat ritje uit de duizend waarmee ik opeens, na tweeduizend kilometer, Lissabon binnenrij en terwijl ik over de centrale invalsweg naar het centrum schuif aan Alvaro denk die in Buenos Aires woont, en tegelijk besef dat ik z'n naam vergeten ben, & dan snel tussen twee auto's door over de rotonde om de spuikom, als altijd het derde vak nemend & na de poort geopend te hebben heel even het schemerduister observeren, de dingen, zonder andere bedoeling & in de mistflarden van het trage moment het bijna-niets, de gebruikelijke handelingen, de wandeling van A naar B, het oude licht, de wireless, het koffie-apparaat, rubberlaarzen en dan ook nog een broodje met belegen kaas. Ik buig me over het probleem met de handtekening. Niet eens een half uur later is het opgelost. Opgelucht sla ik het volume van Miller open op een willekeurige bladzijde en lees:
'I'll leave a note,' I said, 'I'm too disgusted to prolong matters. I don't feel that we owe them a thing.'

alfabet

De teletijdmachine van Bert.

Een gezellig onderonsje in de teletijdmachine van Bert, laat op de avond. Waar de gentlemen zich bevinden is niet bekend, wel dat de machine zich toen Hannelore Van Dijck en Bert er gedurende langere tijd vertoefden in Istanbul bevond.

Barthes Roland Barthes. Zie eerst, Rokus & Sébastien. Les planches de l'Encyclopédie, een tekst uit 1964.
Bert Bert Jacobs. Presentatie in een van de zalen voorin. Het werk van Bert leverde het uitgangspunt voor Deaf Man's Villa, toen het project nog niet die titel had.
bezoekersaantallen Op zaterdag, wat de recette aangeeft, circa 300 à 350. Op zondag 24.
Buren Melissa Mabesoone, Oshin Albrecht. Performance op zaterdag 28 november om 20u. Volle zaal. Voor Oshin en Melissa gaat het om de trailer van het werk waar ze nu mee bezig zijn. Tien figuranten en een uitgekiende scenografie. Hierbij hoort ook opgemerkt te worden dat Jelle een groot aandeel had in de realisatie van die scenografie.

China Lama China van Neitsabes Dranoc en het Made in China koortje van Buren.
diaprojector Diaprojectoren, een leenbruik, waarvan steevast eentje het laat afweten.
drankkaart Nieuw op de drankkaart: 13, een Gentse pils. In croxhapox beide, de op fles hergiste en de niet op fles hergiste pils, de eerste met het nummer 13 wit op zwarte fond, de niet op fles hergiste met zwart op witte fond. Ook de Clos de Nil, een crianca van - zoals op het etiket vermeld - Granatxa, Samso en Syrah, dominacion d'origen Montsant.
eerst De platen van de Encyclopédie, eerste zin: Onze literatuur heeft er lang over gedaan om het object te ontdekken. Pas sinds Balzac is de roman niet langer alleen een ruimte voor zuiver menselijke verhoudingen, maar ook een ruimte voor materialen en gebruiken die in de geschiedenis van de passies een rol te spelen hebben: had /Balzacs personage/ Grandet bijvoorbeeld - literair gesproken - als 'gierig' kunnen overkomen zonder zijn kaarsrestjes, zijn suikerklontjes en zijn gouden kruisbeeld?
eindstip 02:30. Guur novemberweer. De poort gaat dicht. Buren & ço hebben er zin en plannen een lange nacht.
encyclopedie Uit het colofon van Lama China: De prenten en de lemma's waarmee LAMA CHINA is opgesteld, zijn ontleend aan De Standaard Ecyclopedie in 15 delen, Standaard 1969-1974.
Gainsbourg Zorgt uren na middernacht voor de laatste etappe van de openingsavond, als op de performers en Bert na zo goed als iedereen ervandoor is.
Goya Deaf Man's Villa, een verwijzing naar de zwarte schilderijen die Goya in 1819 maakte. Lore bedacht de titel en zei hierover dat ze recent in het Prado geweest was.
grog (de (m.); -s) drank bestaande uit rum, arak, cognac of jenever enz. met heet water, meestal ook met suiker en een schijfje citroen;







De kookpot is van Zwart Wild, de grog een recept van Bert Jacobs.

Hedwig Hedwig Houben (NL). Videofilm.
kameel Hoofdrol in een videofilm van Joris De Rycke die in Clermont-Ferrand, als ik het goed heb veeleer toevallig, op een verlaten fabrieksterrein een troep circusdieren filmen kon.


kubus: een werk van Neel De Bruycker

Knack In de weekendbijlage van Knack 2015/48: Michaël Borremans neemt ons mee langs zijn eigenzinnige culturele hoogtepunten van de Arteveldestad. Weekend blz. 8: CROXHAPOX: ANARCHISTISCH LABO. "Last but not least, Croxhapox is een experimenteel non-profit kunstencentrum dat een laagdrempelig podium biedt aan alternatieve kunstenaars. Al sinds de oprichting leidt het centrum een underground bestaan en vandaag heeft het nog steeds dat anarchistische karakter. Ze hebben nooit veel energie geïnvesteerd in hun PR en zijn bijgevolg niet zo bekend bij het grote publiek. Daar mag best verandering in komen. Voor mensen die kunst verzamelen, is dit een uitgelezen plek om werk te ontdekken van talent. Het is een laboratorium waar jonge wolven de vrijheid krijgen om allerlei zaken uit te proberen. Ik heb er trouwens ook zelf mijn debuut gemaakt."
kubus Presentaties van Neel De Bruycker en Joris De Rycke.
Kudo Takahiro Kudo. Zie zandstralen. Ook een werk dat Takahiro eerder in de kubusruimte toonde. Het werk van de in Brussel wonende Japanse kunstenaar Kudo, die aan KASK School of Arts studeerde, Multimediale vormgeving, frappeert door de onwezenlijk perfecte uitvoering en zijn inhoudelijke helderheid. Twee van de werken van Kudo die deel uitmaken van Deaf Man's Villa werden speciaal voor het project gemaakt, onder andere het rek met de gezandstraalde objecten.
Lama China Neitsabes Dranoc, 2015. Zeventien robots 2. Boekvoorstelling in croxhapox op zaterdag 28 november, 19u30. Inleidende krabbel door Laura van, die heel even verwijst naar de ontstaansgeschiedenis van de nieuwe reeks crox-boeken (een rechtstreeks gevolg van de min zeven punt vijf), waarna Sébastien het woord neemt en enkele fragmenten voorleest uit het nawoord en De platen van de encyclopedie. De crox-voorraad is intussen uitverkocht.
Lore Crox 507. Samenstelling, coördinatie en begeleiding, en dit zowel inhoudelijk als financieel: Lore Smolders, lid van de kern van Zwart Wild en lid van het crox-team.
Montsant Kleine wijnregio ten zuiden van Barcelona.
Neel Neel De Bruycker. Neel had twee zware weken. Op donderdag en vrijdag bleef hij tot laat 's nachts in croxhapox bezig, één keer bijna tot 's ochtends vroeg. Het oorspronkelijke idee met het venster was om het in een van de reeds bestaande muren aan te brengen, een spitsvondig concept dat om redenen van technisch/logistieke en financiële aard niet uitgevoerd kon worden, waarna Neel de voorkeur gaf aan de optie om van het idee een object te maken.
Pruikduif Gentse band met Rico als zanger/vocalist. Treden op zaterdag 5 december op in In de ruimte, Fransevaart 28.
Rokus Tenslotte wens ik hier Rokus Hofstede nadrukkelijk te bedanken voor zijn uiterst bruikbare opmerkingen en adviezen bij deze vertaling. Indien onderstaande regels toch een beetje 'schwung' meekregen, dan is dat dankzij hem. Preambulo tot De platen van de encyclopedie, 5de deel van Lama China, een vertaling /vermoedelijk de eerste vertaling naar het Nederlands/ van Les Planches de l'Encyclopédie, een tekst van Roland Barthes uit 1964.
Sébastien zie sebastienconard.blogspot.com
Seuil Editions du Seuil. In het colofon van Lama China is een verwijzing naar Editions du Seuil.
Tumult Interview met Lore Smolders op Tumult Urgent, woensdag 25 november om 11u, gevolgd door een interview met Oshin en Melissa, terwijl in hetzelfde programma eerder ook Nel Aerts en Egon Van Herreweghe aan bod gekomen waren.
vier Vier rijen toeschouwers in een L om de banaangele arena.

worst Droge worst. Zeer gewaardeerde lekkernij en bio bovendien. Op de kaart sinds september 2015.
zandstralen Een verrukkelijk werk van Takahiro Kudo: een metalen rek afgewerkt met legplaten van glas waarop zich een verzameling gezandstraalde consumptie-artikelen bevinden. Detail: Takahiro verwijderde de etiketten pas nadat hij de flacons en flessen gezandstraald had.
zeventien Zeventien robots. (1) Improvisaties van Zeli Bauwens, 2015. (2) Lama China van Neitsabes Dranoc, 2015. Geen drukwerk. Zwart-wit print op lekker papiertje. Format afgeleid van Les éditions de Minuit (wat overigens ook voor de reguliere crox-boeken geldt). Lettertype: Simoncini garamond. Opmaak: de auteur, Johan De Wilde, Laura van. 17R2 maakt deel uit van het doctoraatsparcours van Sébastien Conard. De reeks is zonder ISBN. Beperkte oplage: 49 exemplaren.

terrasje

Het mysterie van de Romanovs is aan een opheldering toe.
Dat is goed nieuws voor de mensen die op het terrasje zitten.
Islamatische Staat zal de Romanovs niet vervolgen,
de doden kunnen niet nog eens gedood worden. Het zelfmoordtoerisme
beperkt zich tot zij en ik en de andere idioten.
Alleen om die reden worden de vertrappelden opnieuw vertrappeld,
alleen om die reden worden voor de doden zerken opgetrokken die hoger dan de Himalaya reiken,
alleen om die reden strompelt verwaandheid door de zoutmeren van het Hiernamaals.
De doden kunnen niet nog eens gedood worden,
wel kan iedereen telkens weer op het terrasje plaatsnemen, waar ze altijd al zaten,
en vindt zelfs Islamitische Staat dit de beste optie.
Nu het mysterie van de Romanovs opgehelderd werd, is er net op de terrasjes
waar niet alleen muntthee gedronken wordt, een grote bedrijvigheid.
De Romanovs zullen Islamitische Staat niet vervolgen, om weer een andere reden.

tafel #8

Het begint met de laptop en aan die zijde van de tafel waar schrijver dezes plaatsnam. Om de tafel is een grote bedrijvigheid. Sporen hiervan zijn zichtbaar op het rode tafelblad. Links van de laptop kwam een factuur terecht van firma De Wijs, gespecialiseerd in design and production of stereocopic instruments, afgeleverd te Houten op 24 november 2015, op de factuur, die met de presentatie van Joris De Rycke te maken heeft, een schaar met rood handvat, onder de factuur, vlak bij de tafelrand, een lege dia-frame. Op de papierstapel ter linkerzijde, die er al minstens drie weken ligt, kwam een grote, transparante plastic box met een grote voorraad lege dia-frames en op de plastic box een bruine, opengescheurde enveloppe.
De plastic box domineert de linkerzijde van het tafelblad. In de schaduw hiervan een doosje met Detox van Yogi Tea, een potje Klovex van Kruidvat, calendula extra / extrait de calendula, en een bord met de schillen van een clementine, een opengescheurd zakje Detox, een kasticket van Brico City en twee messen. Aan de samenstelling hiervan werd sinds enige tijd niet geraakt.
De verre tafelrand biedt een glas water en een geopend en zo goed als vol flesje St. Feuillien blonde. Naast het dikbuikige bierflesje staat een leeg glas en daarnaast, ter rechterzijde, kwam een exemplaar van de recentste editie van het stadsmagazine op het tafelblad terecht, met een werk van Johan De Wilde op bladzijde 1, op het stadsmagazine een folder van RIOT met het project van Hana Miletic en een blauwe aansteker, en aan het hoofdeind hiervan een asbak met een groot aantal peuken.
Aan de tafelhoek rechts achterin een groene portefeuille. Dit alles maakt deel uit van een chaotische opeenstapeling van voorwerpen, die het stadsmagazine als bodem hebben, ook de felblauwe, wollen handschoenen, waarbij ik me voorstel dat ze van Oshin zijn, een privé-domein met de correspondentie van Flaubert en Sand en een knipmes.

Bladzijde 487: Ik zet Maurice ertoe aan om zonder mij te gaan rondtrekken, want ik mis de kracht om hem te vergezellen. Hij vertrekt morgen naar de Cantal met een bediende, een tent, een lamp en een groot aantal instrumenten om de microdieren van zijn entemologisch district te onderzoeken. Ik heb hem verteld dat jij je op de Righi verveelt. Hij begrijpt er niets van. George Sand aan Gustave Flaubert.
Flaubert aan Sand, bladzijde 489: Uw Cruchard is even gevoelig als iemand die levend gevild is. En de Domheid, de verwaandheid en het onrecht werken steeds meer op mijn zenuwen. Zo beneemt de lelijkheid van de Duitse vrouwen die me omringen me het uitzicht op het Righi-gebergte!!! Godallemachtig! wat een smoelen!(1)

Jelle is op bladzijde 487 aanbeland, waar ook de leeswijzer steekt. Tussen de privé-domein en de laptop kwam een zakje Mascotte te liggen, 120 slim filters, een stuk van 10 euro, en bevinden zich ook nog twee kopjes waarvan eentje een zakje Detox thee bevat, en nog een een bord met de schillen van een clementine.

(1) I got used to it, zegt Melissa, and then I liked it. Wat ze bedoelt, is niet helemaal duidelijk. La seule vérité, c'est qu'il y a d'autres vérités, zou ik ooit zelf gezegd hebben toen ik met Grégory Decock in Pink Flamingo's aan tafel zat.

tafel #7

Veel van de bedrijvigheden in het lokaal zijn te herleiden tot wat zich op het tafelblad bevindt. Wie op het zwarte fauteuil plaatsneemt, dat aan een van de lange zijden van de rode tafel opgesteld staat, heeft iets ter linkerzijde een opeenstapeling van drie borden voor zich, wat niet betekent dat hij of zij eerst de opeengestapelde borden bekijkt of tout court bekijkt wat zich op tafel bevindt, net omdat veel van wat zich op het rode tafelvlak bevindt er veeleer toevallig terechtkwam, niet zelden na op een al of niet elementaire manier het onderdeel van een handeling, van een ritueel of van een nutsactiviteit geweest te zijn en er net zo vaak volstrekt achteloos gedeponeerd, in sommige gevallen in de steek gelaten of na de handeling of een reeks van handelingen over het hoofd gezien, in weer andere gevallen op meestal weinig opvallende manier in zo'n handeling betrokken.
Het onderste bord heeft een grotere diameter dan de borden die op het bord terechtkwamen, en op het bovenste staan twee kopjes van een soort die normaal gesproken voor expresso gebruikt wordt. Aan de rode tafel werd thee gedronken. Zo meteen kom ik tot de vaststelling dat minstens één iemand koffie gedronken moet hebben, wat ik vastgesteld had kunnen hebben als ik eerst rechtsop gekeken had. In het verst van de tafelrand verwijderde kopje leunt een thee- of koffielepel tegen de binnenrand. Tussen beide kopjes kwam een transparant deksel vast te zitten, het deksel van een bakje dat donkerrode kalamata olijven bevat zou kunnen hebben, tarwe- of daikonkiemen of in olijfolie gemarineerde ansjovis. Van het bakje is geen spoor, van de inhoud evenmin.
Wat verder van de tafelrand vandaan, op een plek die desgewenst als zich ter linkerzijde van het centrum van het tafelblad bevindend gedefinieerd zou kunnen worden, staat een diep bord dat het restant van een druiventros bevat. Op twaalf druiven na, van een gek genoeg ondefinieerbare kleur, is de tros kaalgeplukt.
Ter linkerzijde van het hierboven beschrevene - de kopjes, het transparante deksel, de borden, de kaal geplukte druiventros - bevindt zich de papierstapel die er ook gisteren al lag, waarover intussen in kwistige lussen de witte bekabeling van de batterij-oplader van een laptop slingert en een blauw kabeltje met een lengte van ongeveer 50cm dat in een dubbele, opwaartse krul bovenop de witte bekabeling ligt.
Naast de papierstapel staat een transparante koffiepot met een bodem doorzichtige koffie. Over die slappe koffie zei Melissa dat ze tot de conclusie gekomen waren dat het koffiezetapparaat het niet deed.
De hoek achterin, ter linkerzijde: een blauwgestreept etui met groene rits, een dubbelgevouwen exemplaar van wat de wijkkrant zou kunnen zijn, een kopje, naast een 50cl fles plat water de bruine leesbril van Lore, een kleine en dikke agenda waarvan de zwarte cover aan de randen een opwaartse krul vertoont, het mobieltje van Lore en een autosleutel. Tussen het flesje en de loeidikke agenda zou zich ook nog een voorraad USB-sticks bevinden.
De blik draait rechtsop. Aan de verre rand van de rode tafel is nog een batterij-oplader, opnieuw van een Mac. Een vierdubbel gevouwen groenturkoois A4tje - een kleur die ik met volières associeer - en een zwart etui kwamen er pal naast een dikke sleutelbos terecht. De sleutelbos zou van Lore zijn. Naast de sleutelbos een blauwe balpen.
De blik draait rechtsop, volgt de rand van het tafelblad en belandt bij het object dat ik veel eerder al had opgemerkt, Ik had een strohoed en een wandelstok, een door de Bezige Bij uitgegeven volume, proza van Jan Arends met je denkt en je hebt dorst als laatste zin, of, bij uitbreiding: Hoe is het mogelijk dat iemand waar je zoveel mee gehad hebt je twee sigaretten schuldig blijft als je die het meeste nodig hebt. Je denkt en je hebt dorst. Wat op bladzijde 74 staat.

Ik sla het boek open en lees de eerste zin: Ik was in 1920.

Ik was in 1920. Dus nog voor ik geboren was. Maar moest ik journalist worden? Dat heeft ze nooit gezegd.

Jan Arends en z'n moeder, wat uit het verdere verloop van de tekst blijkt.

Naast die eerste of tweede editie van Ik had een strohoed en een wandelstok, de eerste werd in 1974 uitgegeven, in 1976 volgde een tweede editie en reeds in 1973 was er een derde editie geweest, kwam een kleine, dunne, witte prop te liggen, niet groter dan een duim, en het pakje Luckies tabak dat, met het kopje koffie, net zo goed dat van de auteur van Ik had een strohoed geweest had kunnen zijn.

Salie thee, een gsm van NOKIA, een laptop, die van Joris De Rycke, het lege glas en het glas vol en in nog een glas, wat koffie had, een lepeltje.
Naast het kopje ligt een blauwe aansteker.
'En ik weet trouwens van wie hij is,' vult Joris aan. Waarmee hij de gsm bedoelt.

tafel #6

Buren heeft een pauze ingelast. We zitten onder de warme stroop van de blackstraler. Oshin probeert een blauwe gummibroek uit.
Op de tafel waaraan ik plaatsneem, ligt een mobieltje. Ook kwam er een enorme hoeveelheid kopjes terecht, die in hoofdzaak, op misschien één enkele uitzondering na, voor het nuttigen van thee gebruikt werden, salie thee van Jacob Hoog, thé vert jasmin van Twinings, Darjeeling en salie van het merk pirAmide, ook Yannoh van Lima, die het koffiesuggoraat begin jaren zeventig introduceerden, en een pot met klaverhoning.
Het theeritueel, of wat misschien net zo goed het nuttigen van thee genoemd kan worden, domineert de samenstelling van wat zich op het tafelblad bevindt, waar naast de vele kopjes - waarin al of niet een reeds gebruikt theezakje hangt - ook een asbak opvalt, de schillen van een clementine, een stapel van de meest recente editie van De Witte Raaf, met Het heden van het verleden op de titelpagina, Over ervaring en traditie, erfgoed en canonisering, een pas aangebroken voorraad Knackebröd van Wasa, een op een van de binnenbladzijden openliggend exemplaar van DWR nr. 178, een waterkoker, een flacon met Carpet shampo van Huurland, een donkergroene portefeuille en wat van een pakje Rizla oranje overblijft, onder twee blauwe handschoenen en een folder met GENT Matinees als aanzet.
Ook is er een houten snijplank waarop zich niet alleen een mes en broodkruimels bevinden, ook de schillen van nog een citrusvrucht en de wulpse curve van een wollen sjaal.

zondag 22 november

Transcriptie van Tuesday 22 November, The Virginia Woolf Diary volume 5; Penguin Books, 1982; p. 188, NOVEMBER 1938.

Ik had. Ik was. Had een idee. Was van plan. Had de bedoeling. Het plan. Een weergaloze inval. Toen ik net voor de maaltijd op tafel zou komen. En ik had Plexus bij. Plexus vergezelde me, lag op tafel. En op bladzijde 24 had ik net de zin listening to religious zealots always makes me hungry and thirsty - I mean for the so-called good things of life gelezen. Ar-ti-cu-lé-ren, lieverd. Zal ik het nog een keer? Listening to religious zealots always makes me. Wat in het geile boek staat, lieverd, alles wat in het geile boek staat, is hopeloos achterhaald. Met hoeveel hoeren? Met vijftig, schat. En geen mekkerende junkies, jongen, mooie, naïeve jongen, nee hoor, bloedgeile en vooral, hoe zal ik het zeggen, terwijl je natuurlijk ook zelf niet meteen over Dante begonnen was, weinig gecultiveerde teven met tieten vol kerosine die zodra dat niemendalletje van je als een fuckminaret overeind komt bijzonder doeltreffend extrapoleren. Maar dat was natuurlijk alweer helemaal niet waarover ik het gehad had willen hebben, de bedoeling die het had, de geniale inval en het briljante discours waarmee ik het bordeel met één welgemikte knip van tafel veegde. Om met Dante te beginnen. Wie godverdomme zou nu nog Dante willen lezen. Die troep is achterhaald. Om wat uit het woestijnzand op te delven? Een aftandse Panasonic radio-recorder met het gemekker van een polyfonisch georiënteerde castraat? Vijftig meiden, als 't er niet meer zijn, waarvan hij er dan zogezegd niet eentje met z'n puberale gesukkel te beproeven had omdat ze met z'n allen in één keer als een stroom boter geil over hem heen donderen? Zo achterlijk zijn die jongens nu ook weer niet, niet zo achterlijk dat ze intussen niet zouden doorhebben dat van die filosofie geen reet klopt. Ze willen die meiden cash en in natura, omdat ze in het andere geval negen tegen één aan het kortste eind trekken. Geen kuchende Dantes zijn het die zich voorbij de tiende hellebocht naar nog een googolplex van ijs en hellevuur wagen, maar nuchtere jongens met meer ambitie dan het tochtige spuigat van koorknaap. Net om die reden beviel het me eigenlijk wel om Fifth onder het stof vandaan te halen, en die zo voorbeeldige X-figuur, het (A) en (B) van, niet van de bedoeling die het had, (A) zonder de briljante inval, (B) op een net zo sportieve manier evenmin geniaal, maar een dag zonder die paperasserij van wel of niet, het misschien reeds twintig jaar geleden geschreven verhaal van wat vandaag gebeuren zou zonder het idee dat het vandaag gebeuren moest.
Om een lang verhaal kort te maken. Ik was kennelijk toonaangevend geworden, niet alleen omdat ik het produceren van stront als winstgevend had ingeschat en, 10 jaar geleden als ik het goed heb, aan coprofagie het voordeel toedichtte dat er nu eenmaal ontzagwekkende hoeveelheden stront geproduceerd worden en dat die stront ook de hele tijd door geconsumeerd wordt. Niet alleen in de koffiehuizen waar ambtenaren en werklozen in toonaangevende dagbladen lezen over de enorme hoeveelheid stront die dagelijks geproduceerd wordt. De stront heeft een nieuw niveau bereikt, keelt uit elke beschikbare mededeling, elk programma, elke bladzijde, het totaal van het prime time spektakel, eindigt en begint met de feestdis van Salo. Elke herinnering eindigt en begint met een onthoofding. Aan Perec kon alleen nogmaals en meteen daarna opnieuw Perec toegevoegd worden en over wie zich met het stronteten inliet worden niet alleen korte stukjes geschreven. Het is schijten zonder dat ook maar een iemand het schijten voor bekeken had kunnen houden. Probeer je maar eens voor te stellen dat iemand de drek die hij of zij zitten heeft drie weken ophoudt, en, even rekenen, dat twee jaar volhoudt. Twee jaar zonder die noodzakelijke vereffening. Twee jaar zonder die golf van opluchting. Niet naar achter kunnen gaan, overigens ook nog zonder bijkomend advies, twee jaar aan een stuk door de stront ophopen tot het in je teenharen komt te zitten. Het vreet aan je reputatie, vooral als die stront ook in publieke blaadjes geserveerd wordt.

LLL

Lunch. Koffie, stokbrood en geitenkaas.
Maud et son accent francophone, Ma Non Troppo. Bert. Verslag uitbrengen van een niet gerealiseerd project. LLL = loplopknieval.
Lijn A begint in Edinburgh, in een haventje, lijn B in Lissabon. Het snijpunt van beide lijnen: een metrostation in Brussel. X = = = een lichtblauwe aansteker.
Tijdens een bijzonder harde winter had Bert het plan om bij gebrek aan kachelhout z'n atelier op te stoken. Het idee was om er in A'pen mee uit te pakken. Iemand vertelde hem dat ze in een Gents museum zes foto's gezien had van een kunstenaar die exact hetzelfde gedaan had.

boven: Werk in situ van Bert.
onder: In de Rozebroekstraat pikken we geel tapijt op, in de Baudelostraat een groot aantal in dozen verpakte spullen die bij Oshin gestockeerd staan en in een keet vlak bij de Vooruit vier houten bankjes.

De eerste bezoekers: drie Britten die heel even de tijd nemen om de opbouwfase te bekijken.

vegetarisch stoofpotje met krielaardappel, seitan, tofu en veenbessen

ingrediënten
3 plakken seitan in blokjes van 2cm
12 krielaardappelen
2 uien, breed gesnipperd
2 teentjes knoflook, fijn gesnipperd
1 voorraad tofu in niet al te dunne sneetjes
1 courgette in niet al te dunne sneetjes
3 witte penen, breed gesneden, 2 à 3cm
300g tomato passata
verse laurier
1 takje rozemarijn
zeezout
zwarte peper, versgemalen
olijfolie extra virgin
1 lepel olie van avocado
1 lepel tamari
10 ontpitte kalamata olijven
20 veenbessen

bereiding

Kook de kriekaardappelen in een met zout op smaak gebrachte hoeveelheid water. Giet de aardappelen af en hou ze even aan de kant.
Snij de witte penen in dikke, brede stukken en kook ze in met verse laurier en een tik zwarte peper op smaak gebracht water.
Verwarm voldoende hoeveelheid olijfolie in een pan, op middelhoog vuur, en voeg hier de ui en de knoflook toe. Geef de ui de tijd om glazig te worden. Voeg de seitan en de tofu toe. Gooi een dunne laag zwarte peper over de tofu. Besprenkel de seitan en de tofu met tamari. Voeg de courgette toe en geef het aan de bovenzijde een lik olie van avocado. Laat het gedurende enige tijd op middelhoog vuur.
Voeg de krielaardappelen, de witte peen, de kalamata olijven en de verse veenbessen aan de stoofpot toe. Dik de stoofpot in met tomato passata. Laat de stoofpot gedurende ongeveer een half uurtje sudderen, op een laag vuurtje.

deaf man's villa

boven, onder: Bert Jacobs. De situatie in het atelier wordt vertaald naar een presentatie in de crox-ruimte. Geen idee in hoeverre de situatie in croxhapox, van dit eerste component van de presentatie van Bert, beantwoordt aan hoe het er in z'n atelier aan toegaat.

boven, onder: Bert Jacobs.

boven: Bert Jacobs. Een stapeling van spullen.
onder: Neel De Bruycker.

boven: Dit werk van Takahiro Kudo werd eerder in de kubusruimte getoond. De zwammen en schimmels hebben grote delen van het oppervlakte veroverd.
onder: Een zitbank. Jelle ontwierp een zitbank voor de presentatie van Hedwig Houben.

boven: Maandag. Een ogenblik eerder was besloten om het werk van Maria Kley, dat alleen al aan één zijde van de corridor uit circa 40 elementen bestaat, 9cm lager te hangen.
onder: Bert Jacobs, zaal voorin. Een stapeling van nog te gebruiken elementen.

woensdag 18 november

Transcriptie van Monday 18 November, The Virginia Woolf Diary volume 5; Penguin Books, 1982; p. 340, NOVEMBER 1940.

Als hij een zandkasteel bouwt, bedacht ik, zal het zich altijd net voorbij de grillige rand van het natte strand bevinden,
voorbij de vroegste, grootste en natste golf,
niet aan de vloedlijn waar een hond gretig over het natte zand rent
en graatmagere katten tussen half boven de oceaan uitstekende rotsen copuleren,
op een plek waar het mulle zand als een schort tussen de zee en het duin wisselend hoogstens de sporen toont van de anonieme zelfportretten,
het spoor van iemand die tijdens het trage ontbijt in Miller gelezen had,
van kinderen die luid over het strand rennen, van Read en Eliot,
van een snuiter met gladde kin die bij voorkeur niet herkend wil worden,
en naast die plek, bedacht ik, waar iemand in yoga-houding in het eerste licht naar de ontbinding van het imperium had zitten kijken,
als zij het zandkasteel bouwt (wat hij niet doet), zal het zich toch altijd in de vloedlijn bevinden,
in die vroegste, in die grootste en natste golf.
Net om die reden schuilen ze bovenin het kasteel, waar alleen de eerste zin betekenis heeft.

dwarsdoorsnede

Bert Jacobs, een dwarsdoorsnede

de blikken dozen en de sigarenkistjes hebben

25 Wide Churchills
of vlindervleugels
hoofd (een)
Kapotte Jezussen
Stylo's
etiketten
lenzen
nietjes, krijt (licho?krijt), vullingen, pennetjes
namaakkristallen
hoofd (nog een)
sleutels
Audio/-----/
Schedels
pasfoto / paspoort / rijbewijs
soldaatjes

een metalen en overwegend groen doosje met of zonder inhoud
en een schat aan gegevens op de buitenzijde:

Le Khédine manufacture de Cigarettes Egyptiennes Ed. Laurens
established in Egypt
KHEDINE FINE N°12
50 cigarettes
Ed. Laurens "Le Khédine"
qualité fine - grand format
N°12

en in een nog een doos een dik foliant met dag denken herinneringen sorry op de rug

en in nog een doos een verzameling grijsgedraaide audio-cassettes met
Adamo zingt
Louis Neefs
Tijd Van Toen
Mieke Geys
Mozart
Waldo de Los Rios
Bert Kaempfert Greatest Hits 1
Bert Kaempfert Greatest Hits 2
Chariots of Fire
Weense muziek gedirigeerd door Willy Boskovski
Leifers-Südtirol
Demagnetiseerband
Wim Sonnevelt
Unique Nana Mouskouri
en een grote hoeveelheid aanverwante lekkernijen

dozen kasten planken potten verf borstels houtvoorraad stoelen palletten tafels
en ook nog een oude, metalen krat van J. A. Laane Cie

dinsdag 17 november

Transcriptie van Sunday 17 November, The Virginia Woolf Diary volume 5; Penguin Books, 1982; p. 339, NOVEMBER 1940.

Ik stel vast, je zou het een net zo elementair als overbodig maar los daarvan toch nieuwsgierig makend oppervlakkigheidje kunnen noemen, dat ik tijdens de lezing, die zoals altijd en ondanks de vooraf aangekaarte goede bedoelingen hieromtrent toch weer net een tik te lang duurt, met een balpen zit te spelen, waarvan ik na verloop van tijd - zonder notities te nemen of dat zelfs maar te overwegen - steeds vaker het knopje indruk, terwijl die handeling, waar ik me de hele tijd door bewust van ben, niet eens door de persoon die naast me zit opgemerkt wordt, of misschien net wel opgemerkt wordt, door een van de aanwezigen, door de persoon die naast me zit, door iemand van de aanwezigen die in lange rijen naast elkaar zitten en net als ik op een net zo overbodige als elementaire manier op het laatste woord van de spreker wachten. Ik had, als ik dan toch zin gehad zou hebben om beschrijvende notities te maken, het profiel van Jess De Gruyter beschreven kunnen hebben, of ik had een notitie over Stijn Van Dorpe gemaakt kunnen maken, die gedurende lange tijd voorovergebogen naar de sprekers zat te luisteren, ergens halverwege de zaal - of misschien had ik een naturalistische studie kunnen maken van de manier waarop Els Moors aan de kleine, ronde tafel op het podium zat - het ritme van de indrukken terwijl iemand voorlas uit een van de boeken, daarvoor ten slotte had ik alleen dat ritme zelf op gang te trekken en schrijvend de lijnen en bochten te volgen die de hersenactiviteit maken zou, tot de woorden als een gummibal heen en weer over het papier zouden rollen en de schriftuur zelf in een bal veranderde; en dan alles wat ik alleen hierdoor opgemerkt had kunnen hebben. Het ritme van een moment. De hoofdstukken van het moment. En dat het dan natuurlijk weer net zo obsessief geworden zou zijn als alles wat ik zag en hoorde, dat ik het later ongetwijfeld gebruiken zou, dat het een stukje worden kon, dat het ook deel uitgemaakt had kunnen hebben van de dingen die ik dan gezegd zou hebben, terwijl de notities eigenlijk al niet meer dan een herinnering zouden zijn. En dat ik wellicht vooral om die reden naar de kale kop van Frank, die voorin zat, en naar het spitse silhouet van Jess zat te kijken, en pas aan het eind van de voorstelling merkte dat de hoofdredactie van onze reeks zich achterin de zaal bevond, vlak bij het barmeubel. Ik drukte op het knopje van de balpen en herhaalde het indrukken van het knopje, een ritme dat ik steeds belangrijker begon te vinden, het werd ook vrijer en losser en nog losser naarmate ik mij er niets meer bij voorstellen kon en evenmin overwoog om het manco op een andere manier op te lossen of in te brengen. Dit is zo een beetje de kern van de zaak, meen ik.

tafel #5

Aan de linkerhoek van de tafel, vlak bij de plek waar ik zit, is een stapeling van twee transparante plastic dozen die 500g boterwafels bevat zou hebben.
Naast de boterwafels kwam het X size volume van een pak Lays terecht.
Achter dat volume, wat ik alleen had kunnen zien door me heel even over het tafelblad te buigen, ligt een in transparante folie verpakte voorraad BANKO filters. De verpakking vermeldt 120 + 30. Het pakje dat zich naast die voorraad filters bevindt, heeft een kleur van bruin inpakpapier en zou tabak van het merk Lucky Strike bevatten, waarnaast zich ook nog een voorraad RIZLA-sigarettenpapier bevindt, een kop koffie zonder spoor van koffie en een iPhone.
Het centrum van het rode tafelblad biedt een krat met bananen en citrusvruchten. Op de korte rand van de krat staat het logo, KIRA, en de verduidelijking dat het om de soort clementina gaat, CAT. I, waarvan elke krat 2,5kg biedt, op het ticket dat het kennelijk om de meest voorkomende ondersoort gaat, clemenules, die een pasfoto hebben met kleur- en smaakstoffen:

pas. fitos: E-17 129007 PIFO: 46-03
traité au imazalil et cires E-904, E-914

Naast de clemenules slingert een 10 pack high density sponge dat ooit tien van dergelijke sponsjes bevat moet hebben en een zak met muffins. Op één muffin na bevindt de volledige inhoud van het pak zich in het spijsverteringsstelsel van de figuranten.

foto: De zwarte damesschoenen onder tafel zijn van Anne.

De bekers hebben ze niet mee doorgeslikt. De bekers bevatten schmink. Naast de schaaltjes staat ook nog een flesje tot één derde gevuld met water waarop gemberschijfjes drijven en het assortiment parafernalia dat de facto bij een schminkbeurt kijken komt, de penselen, de sponsjes en de kruimels van een boterwafel.